EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

ΑΔΕΔΥ: Η κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο για "βιομηχανία απολύσεων"

Μαχητικές κινητοποιήσεις ξεκινά η ΑΔΕΔΥ, αρχής γενομένης με στάση εργασίας, από τις 12:00 έως τη λήξη της βάρδιας στην Αττική, την Τετάρτη 17 Απριλίου.

Κατόπιν, θα ακολουθήσει συλλαλητήριο διαμαρτυρίας, στην Πλατεία Κλαυθμώνος και ώρα 12:30.

Τα κατά τόπους νομαρχιακά τμήματα της ΑΔΕΔΥ θα ορίσουν την αντίστοιχη συμμετοχή τους στη στάση εργασίας, αλλά και στις κινητοποιήσεις των επόμενων ημερών, οι οποίες προαναγγέλονται, καθώς η ΑΔΕΔΥ σκληραίνει τη στάση της απέναντι στην κυβέρνηση.

Χαρακτηριστικά, σε σχετική ανακοίνωση του Σωματείου, τονίζεται ότι "οι αποφάσεις της κυβέρνησης «ανοίγουν το δρόμο» για τη δημιουργία «βιομηχανίας απολύσεων Δημοσίων Υπαλλήλων» τα επόμενα χρόνια, καταργώντας πρακτικά και οριστικά τη μονιμότητα, κατά παράβαση της ουσίας των διατάξεων του Συντάγματος".

Επίσης, η ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ αναφέρει: "Οι κυβερνώντες (και ταυτόχρονα επικεφαλής της Δημόσιας Διοίκησης στη χώρα μας) προτίμησαν επί τρία ολόκληρα χρόνια να ασχοληθούν με την προώθηση της προπαγανδιστικής τους «εκστρατείας» για την κατασυκοφάντηση του Δημοσίου".

Η Αριστερά κόντρα στο μιντιακό γύψο !!!

“ Μέσα στη διαρκή επιδείνωση της κρίσης, οι μαζικές, μαχητικές κινητοποιήσεις ελαττώνονται, ενώ τα δίκτυα αλληλεγγύης παραμένουν αδύναμα και κατετμημένα ”

Γεμάτη επικαιρότητα κάθε μέρα: συναντήσεις με την τρόικα, διαφωνίες υπουργών, εντάσεις μεταξύ των κυβερνητικών κομμάτων που ως διά μαγείας λύνονται την κρίσιμη στιγμή, καταγγελίες της αντιπολίτευσης, “υψηλοί τόνοι στη Βουλή”, μαύρα στατιστικά στοιχεία που είναι όμως πάντα…“τα τελευταία πριν την ανάκαμψη” κλπ κλπ.

 Του Θέμη Τζήμα

Κάθε μέρα ωριαία δελτία ειδήσεων και αναλυτές “κύρους” που λένε όλως τυχαίως πάνω- κάτω τα ίδια πράγματα, για τη Γερμανία αλλά και για εμάς που φταίμε, για τη Μέρκελ αλλά και για τους δημοσίους υπαλλήλους, για τις “μεταρρυθμίσεις”, δηλαδή για τις ιδιωτικοποιήσεις τώρα, γρήγορα, όσο προλαβαίνουν, για τη φοροδιαφυγή που θα χτυπηθεί καίρια και για τα “νέα” πρόσωπα που μοιάζουν όμως τόσο παλιά και δυστυχώς γνώριμα.

Και όμως σε τόση επικαιρότητα δεν υπάρχει τίποτα το ουσιαστικά νέο. Τίποτα που να μην έχουμε ξανακούσει όλον αυτόν τον καιρό και ιδίως τους τελευταίους μήνες, δηλαδή μετά τις εκλογές του Μαϊου και του Ιουνίου του 2012, οπότε και προέκυψε η σημερινή κυβέρνηση. Όλα μοιάζουν να έχουν ειπωθεί ήδη και μάλιστα με πανομοιότυπο τρόπο. Τα δελτία ειδήσεων είναι πιο “κονσέρβες” από ποτέ. Θα μπορούσε κανείς να δει ένα δελτίο προ εξαμήνου χωρίς την ημερομηνία και να μην καταλάβει την παραμικρή διαφορά. Η μόνη προσωρινή έκλαμψη ήταν οι εξελίξεις στην Κύπρο που σύντομα έσβησαν από τα δελτία, αφού οι ντόπιοι καναλάρχες τα εμφάνισαν με προφανή αίσθηση απειλής και με απόλυτη χαιρεκακία κατόπιν ως προς την υπαναχώρηση.

Τι ακριβώς συμβαίνει και έχουμε επικαιρότητα χωρίς τίποτα το νέο; Η πρώτη απάντηση είναι ότι υφιστάμεθα ένα μιντιακό γύψο. Ποτέ στο παρελθόν το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο δεν ήταν τόσο ελεγχόμενο, με πλήρη αποκλεισμό και απόλυτη λογοκρισία εις βάρος κάθε εναλλακτικής φωνής ή είδησης που ξεφεύγει της συστημικής αφήγησης. Χαρακτηριστικό, τελευταίο παράδειγμα τα γεγονότα στη Χαλκιδική. Αλλά και τα διεθνή γεγονότα που στην ελληνική επικαιρότητα απλά δεν υφίστανται. Η δεύτερη απάντηση όμως οφείλει να πηγαίνει πιο βαθιά. Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα όντως νέα πράγματα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Μέσα στη διαρκή επιδείνωση της κρίσης, οι μαζικές, μαχητικές κινητοποιήσεις ελαττώνονται, ενώ τα δίκτυα αλληλεγγύης παραμένουν αδύναμα και κατετμημένα.

Ο βαθμός συνειδητοποίησης, ιδίως μάλιστα στα στρώματα που αντικειμενικά πλήττονται κατεξοχήν από την κρίση παραμένει χαμηλός. Αντίθετα, η σύγχυση που το ίδιο το κατεστημένο ενσπείρει με τις δήθεν αντισυστημικές δυνάμεις τύπου Χρυσής Αυγής εντείνεται, σε βαθμό επικίνδυνο. Γιατί λοιπόν όλη αυτή η αναδίπλωση και η οπισθοχώρηση του λαϊκού παράγοντα που αφήνει την απογοήτευση να επεκτείνεται και να εξελίσσεται σε ηττοπάθεια και αποπροσανατολισμό; Διότι απουσιάζει το υποκείμενο που θα αποτελέσει ώριμο τέκνο της ανάγκης και της αναγκαιότητας. Της ανάγκης υπό την έννοια της σύμπηξης ενός μετώπου αλληλεγγύης, που θα οργανώσει και θα αναβαθμίσει την κοινωνική δράση της ανακούφισης και της αλληλεγγύης όσο είναι εφικτό, σε κάθε γειτονιά και σε κάθε μαζικό χώρο που δοκιμάζεται.

Χρειάζεται πρώτον, παρατήρηση και ανάλυση των πολυποίκιλων αναγκών που γεννά η κρίση σε κάθε διαφορετική κοινωνική ομάδα. Δεύτερον, οργάνωση ώστε οι διάσπαρτες πρωτοβουλίες να αποκτήσουν συνοχή και να αναβαθμιστούν, προκειμένου να επιτύχουν οι κοινωνικές δυνάμεις μικρές αλλά ουσιαστικές νίκες στον αγώνα της επιβίωσης και της διαβίωσης. Αμυντικού χαρακτήρα αρχικά και αναγκαστικά, που όμως θα χτίσουν σταδιακά την αξιοπιστία ενός μετώπου αλληλεγγύης και της πολιτικής παράταξης που θα το υποστηρίξει. Από την κάλυψη αναγκών μέχρι την απόκρουση της συστημικής βίας που υφίσταται ο λαός. Τρίτον, επιθετικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες που θα προωθήσουν νέες μορφές αλληλέγγυας και αυτοδιαχειριζόμενης οικονομίας.

Το πείραμα της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, εν γένει της αυτοδιαχείρισης και άλλων μορφών συνεταριστικής οικονομίας πρέπει να το χτίσουμε σε συνθήκες αντιπολίτευσης και εχθρικές, ως τμήμα μιας αξιόπιστης εναλλακτικής στο αποτυχημένο κυρίαρχο μοντέλο της φούσκας. Από την άλλη υπάρχει η αναγκαιότητα. Η αναγκαιότητα είναι η μετατροπή του αντικειμένου της κρίσης σε υποκείμενο εξόδου από αυτήν.

Η μετατροπή του σημερινού αθροίσματος κοινωνικών στρωμάτων που δε συνέχονται παρά μόνο υφίστανται ξέχωρα τις συνέπειες της κρίσης σε σύνθεση, σε κοινωνικό υποκείμενο που μπορεί να προωθήσει μια εναλλακτική στρατηγική μέσα από κοινούς αγώνες. Δηλαδή η έμπρακτη επεξεργασία από κάτω προς τα πάνω της εναλλακτικής στρατηγικής που θα κινητοποιήσει και θα στρατεύσει σε ένα σκοπό τον κόσμο που σήμερα μένει αδρανοποιημένος. Μιας στρατηγικής που θα καταπιάνεται πρωτίστως με την παραγωγική ανασύνταξη της χώρας στη βάση ενός δημοκρατικού σχεδιασμού, με τη νέα διεθνή της θέση, με την αποκατάσταση του εσωτερικού δικτύου κοινωνικής συνοχής και με τους προοδευτικούς θεσμικούς μετασχηματισμούς.

Που θα πάρει θέση καθαρά πάνω στο ζήτημα του νομίσματος έξω από τις φετιχιστικές αντιλήψεις περί ευρώ και που θα συγκρουστεί με τον πυρήνα και όχι με τη βιτρίνα του κατεστημένου. Αυτή η αριστερά μπορεί να παράξει υποκείμενο. Όχι μόνο εκλογικό- κομματικό αλλά κοινωνικό- παραταξιακό. Έτσι η χώρα θα βιώσει κάτι νέο. Και ο λαός θα το επιβάλλει στο κατεστημένο.

πηγη

Αφοπλίστε την τηλεόραση!

Ζούμε μια εθνική σχιζοφρένεια. Ζούμε σε μια Ελλάδα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απελπισία, στην ταπείνωση.

Και σε μια Ελλάδα τηλεοπτικού σουρεαλισμού, όπου τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Όπου η εικονική πραγματικότητα κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, από τους οίκους της πολιτικής έως τις οικίες των πολιτών, παραμορφώνοντας την «πραγματική πραγματικότητα».

Η τηλεόραση έπαψε να είναι…μέσο, εικόνα, απέκτησε αυθυπαρξία, είναι Η πραγματικότητα, Η εξουσία, Η πολιτική. Το μέσο είναι το μήνυμα, όπως έλεγε ο Μακ Λούαν. Δεν είναι μόνο τα δελτία ειδήσεων που κατευθύνουν συνειδήσεις και ψήφους, αλλά η παρουσίαση της ζωής, η οποία σε όλες τις «πλευρές» της -από τις εκπομπές μαγειρικής ώς τα τοκ σόου, από τις ενημερωτικές εκπομπές ώς τα σίριαλ και τις τηλεπαρουσιάστριες του καναπέ και του κουτσομπολιού- μεταδίδεται στον τηλεθεατή επεξεργασμένη και μεταποιημένη.

Είναι ο κυρίαρχος τόπος διαμόρφωσης της ιδεολογικής, κοινωνικής και πολίτικης συναίνεσης. Η πλατεία που παράγει ιδεολογία, πολιτική και άρα εξουσία. Στοχεύει στο να εγκλωβίσει τα μυαλά των πολιτών στη μοναδική πολιτική, τη μοναδική οικονομία, στην κυρίαρχη ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Να περάσουν στη συνείδηση των ανθρώπων ότι η παγκοσμιοποίηση, η ελεύθερη αγορά αποτελούν μονόδρομο.

Αποστολή τους είναι να καταστέλλουν τις κοινωνικές συγκρούσεις, να υπονομεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, να διαμορφώνουν κλίμα ιδεολογικής και πολιτικής συναίνεσης στην κοινωνία. Η τηλεόραση έχει γίνει ο παραμορφωτικός καθρέφτης στον οποίο η Ελλάδα οφείλει να αναγνωρίζει τον εαυτό της. Μια ύπουλη πολεμική μηχανή στα χέρια της κυρίαρχης τάξης.

Όσο η κρίση διογκώνεται, όσο τα κινήματα αμφισβήτησης πολλαπλασιάζονται, όσο η ταξική πάλη οξύνεται, τόσο αυτή η πολεμική μηχανή θα γίνεται πιο ωμή και πιο επιθετική. Θα συκοφαντεί, θα διαστρεβλώνει, θα υποκρύπτει, θα αλλοιώνει. Θα ξεπλένει συνειδήσεις και θα κάνει πλύση εγκέφαλου στους ανθρώπους. Θα εκφοβίζει, θα διαβάλλει και θα απειλεί.

Με λίγα λόγια θα είναι ταυτόχρονα ο κατ’ εξοχήν μηχανισμός χειραγώγησης και καταστολής. Θα υποστηρίξουν πολλοί ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε τα πολιτικά σίριαλ. Σύμφωνοι, αλλά υπάρχει ακόμη ένα είδος εθισμού, ένα είδος voyeurisme στους τηλεθεατές.

Μήπως όμως είναι η ώρα το τέλος του σίριαλ να το δώσουν οι πολίτες της τηλεδημοκρατίας; Αν πατούσαμε το κουμπί που σβήνει την τηλεόραση σε κάθε επανάληψη του χιλιοπαιγμένου και χιλιοστημένου πολιτικού σόου;

Αυτή και αν ήταν μια λαϊκή εξέγερση, μια μαζική διαμαρτυρία, μια class action, όπως θα έλεγαν οι ενώσεις των πολιτών, απέναντι στα τοξικά προϊόντα της τηλεπαραμόρφωσης: μείωση τηλεθέασης, μείωση των δεικτών αποδοχής, μείωση των εσόδων – οικονομικών και πολιτικών.

ΠΗΓΗ

Μάστιγα που ντροπιάζει την Ευρώπη το όλο και αυξανόμενο εμπόριο ανθρώπων

Τις ανησυχητικές τάσεις της εμπορίας ανθρώπων στην Ευρώπη παρουσίασε σήμερα, με έκθεσή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας, παράλληλα, την πλήρη και ταχεία μεταφορά της οδηγίας της ΕΕ για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων στα εθνικά δίκαια των κρατών- μελών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat που περιλαμβάνει η πρώτη έκθεση της Επιτροπής σχετικά με την εμπορία ανθρώπων, στην Ευρώπη, την τριετία 2008- 2010, 23.632 άνθρωποι έχουν εντοπιστεί ή θεωρούνται θύματα σωματεμπορίας στην ΕΕ. Το ίδιο διάστημα, ο αριθμός των θυμάτων σωματεμπορίας αυξήθηκε κατά 18%.

Η Επιτροπή τονίζει, ότι παρόλο που ο αριθμός των ατόμων που διακινήθηκαν ως θύματα σωματεμπορίας εντός και προς την ΕΕ αυξήθηκε, οι καταδίκες σωματεμπόρων κατέγραψαν μείωση κατά 13%. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, τη συγκεκριμένη τριετία εντοπίστηκαν 289 άτομα ως θύματα εμπορίας ανθρώπων.

Εξάλλου, σύμφωνα με μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (International Labour Organisation), στοιχεία της οποίας αναδημοσιεύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 880.000 άνθρωποι στην ΕΕ έχουν πέσει θύματα καταναγκαστικής εργασίας ή καταναγκαστικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

To 62% εξ' αυτών έπεσαν θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση (95% γυναίκες και 5% άνδρες), το 25% έπεσαν θύματα καταναγκαστικής εργασίας (75% άνδρες και 25% γυναίκες) και το 14% είναι θύματα άλλων εγκληματικών δραστηριοτήτων (π.χ. εμπόριο παιδιών, αφαίρεση οργάνων, κυκλώματα επαιτείας κλπ).

Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, το 68% των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων είναι γυναίκες, το 17% άνδρες, το 12% ανήλικα κορίτσια και το 3% ανήλικα αγόρια. Επίσης, τα θύματα που εντοπίστηκαν στην ΕΕ προέρχονται, κυρίως, από τα κράτη- μέλη της ΕΕ (61%), από την Αφρική (14%), την Ασία (6%) και τη Λατινική Αμερική (5%). Τα περισσότερα θύματα που εντοπίστηκαν από τα κράτη- μέλη της ΕΕ προέρχονται από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, ενώ, τα περισσότερα θύματα με υπηκοότητα τρίτων χωρών είναι από τη Νιγηρία και την Κίνα.

Επίσης, παρατηρήθηκε αύξηση του αριθμού αδειών διαμονής για τα θύματα εμπορίας ανθρώπων από τρίτες χώρες, από 703 το 2008 σε 1.196 άδειες το 2010.

Αναφορικά με τους υπόπτους για εμπόριο ανθρώπων, η ίδια μελέτη καταγράφει μείωση του αριθμού τους στην ΕΕ κατά 17%, το διάστημα 2008-2010. Το 75% των υπόπτων για εμπόριο ανθρώπων είναι άνδρες και το 84% σχετίζονται με τη σεξουαλική εκμετάλλευση.

Παρουσιάζοντας τις ανησυχητικές αυτές τάσεις, η επίτροπος, αρμόδια για θέματα εσωτερικής αγοράς, Σεσίλια Μάλμστρομ, εξέφρασε την απογοήτευσή της επειδή μόνον έξι από τα 27 κράτη- μέλη της ΕΕ (Τσεχία, Λετονία, Φινλανδία, Ουγγαρία, Πολωνία και Σουηδία) έχουν μεταφέρει πλήρως στην εθνική τους νομοθεσία την ευρωπαϊκή οδηγία για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, ενώ, τρεις χώρες (Βέλγιο, Λιθουανία και Σλοβενία) την έχουν μεταφέρει μερικώς.

Η προθεσμία για τη μεταφορά τής εν λόγω οδηγίας στα εθνικά δίκαια έληξε στις 6 Απριλίου 2013.
«Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι στις ελεύθερες και δημοκρατικές χώρες της ΕΕ, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στερούνται της ελευθερίας τους και γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και εμπορίας, με σκοπό το κέρδος.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και η εμπορία ανθρώπων είναι γεγονός, πολύ πιο κοντινό από ό,τι νομίζουμε. Με μεγάλη απογοήτευση βλέπω ότι παρά τις ανησυχητικές τάσεις, μόνο λίγες χώρες έχουν εφαρμόσει τη νομοθεσία για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και καλώ όσες δεν το έχουν ακόμη πράξει, να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους» δήλωσε η Σουηδέζα επίτροπος.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη σχετική ευρωπαϊκή οδηγία, η Επιτροπή επισημαίνει ότι καλύπτει δράσεις σε διάφορους τομείς, όπως διατάξεις του ποινικού δικαίου, της δίωξης των δραστών, την υποστήριξη των θυμάτων και τα δικαιώματά τους στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών και πρόληψης.

Επίσης, η νέα νομοθεσία προβλέπει τη θεσμοθέτηση, σε κάθε κράτος- μέλος, ενός εθνικού εισηγητή ο οποίος θα υποβάλει εκθέσεις σχετικά με τις τάσεις, τη συλλογή στοιχείων και τη μέτρηση των επιπτώσεων της καταπολέμησης της εμπορίας ανθρώπων.

Τέλος, η Επιτροπή παρουσιάζει μία μελέτη για τα δικαιώματα των θυμάτων σωματεμπορίας, τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τα θύματα και τους επαγγελματίες (μη κυβερνητικές οργανώσεις, αστυνομία, αρχές μετανάστευσης, επιθεωρητές εργασίας, συνοριακούς φύλακες, κοινωνικούς λειτουργούς και λειτουργούς υγείας) που δραστηριοποιούνται στον τομέα της εμπορίας ανθρώπων.

Σύμφωνα με την Επιτροπή, η μελέτη αυτή θα συμβάλει στην αποτελεσματική υλοποίηση αυτών των δικαιωμάτων, βοηθώντας τις αρχές στα κράτη μέλη της ΕΕ να προσφέρουν την απαραίτητη βοήθεια και προστασία στα θύματα.

ΠΗΓΗ

Αυτοκτόνησε μητέρα δυο παιδιών στο Ρέθυμνο - Άνοιξε το πηγάδι και έπεσε μέσα

Τραγικό τέλος στη ζωή της έδωσε μια 41χρονη γυναίκα, το μεσημέρι, βουτώντας σε πηγάδι του χωριού Καλονύχτι του δήμου Ρεθύμνου. 


Η γυναίκα φέρεται να άνοιξε το πηγάδι και να πήδηξε μέσα, όπου και άφησε την τελευταία της πνοή.

Η 41χρονη γυναίκα, διαζευγμένη, μητέρα δύο παιδιών αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα ενώ και στο παρελθόν είχε νοσηλευτεί.

Για το συμβάν ειδοποιήθηκε η Πυροσβεστική στις 14.40. Πυροσβεστική δύναμη από την Επισκοπή και το Ρέθυμνο έσπευσε και ανέσυρε το πτώμα της γυναίκας, στις 16.20.

πηγή: cretalive

Πτώση 8% στην κατανάλωση ρεύματος το α’ τρίμηνο του 2013

Σημαντική πτώση της τάξης του 8% στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας κατά το πρώτο τρίμηνο του έτους δείχνουν τα επίσημα στοιχεία. Ωστόσο η υποχώρηση της κατανάλωσης, σύμφωνα με πηγές της αγοράς, είναι στην πραγματικότητα μικρότερη καθώς στα μεγέθη που καταμετρώνται δεν περιλαμβάνεται η παραγωγή από Ανανεώσιμες Πηγές (κυρίως φωτοβολταϊκά) που συνδέονται στο δίκτυο χαμηλής τάσης, που έχουν παρουσιάσει αλματώδη ανάπτυξη ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Σύμφωνα πάντως με τα στοιχεία του Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας στο τρίμηνο Ιανουαρίου- Μαρτίου η κατανάλωση ρεύματος μειώθηκε κατά 7,99% σε σχέση με το αντίστοιχο περυσινό διάστημα, ενώ τον μήνα Μάρτιο η πτώση ήταν 7,69%.

Στις αξιοσημείωτες εξελίξεις περιλαμβάνεται επίσης η εντυπωσιακή αύξηση της διείσδυσης των ανανεώσιμων πηγών στο ενεργειακό ισοζύγιο, κυρίως λόγω των αυξημένων βροχοπτώσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η παραγωγή των υδροηλεκτρικών στο τρίμηνο είναι τριπλάσια από πέρυσι, ενώ τον μήνα Μάρτιο πενταπλασιάστηκε. Αυξημένη κατά 32% σε σχέση με πέρυσι ήταν η παραγωγή και των λοιπών ανανεώσιμων πηγών (αιολικά, μεγάλα φωτοβολταϊκά). Οι ΑΠΕ υποκατέστησαν την παραγωγή ρεύματος από λιγνίτες, που μειώθηκε κατά 19% και φυσικό αέριο (-33%) με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων και την κατάρρευση των τιμών της ηλεκτρικής ενέργειας στην ημερήσια αγορά χονδρικής.

Με σημερινή ανακοίνωσή της η Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ) χαρακτηρίζει σημαντικό βήμα της Ελλάδας στην πολιτική για την προστασία του περιβάλλοντος την απόφαση του Ε' Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε νόμιμη και ισχυρή την υπουργική απόφαση με την οποία εγκρίθηκε το 2008, το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

«Υπό άλλες συνθήκες, η ολοκλήρωση της διαδικασίας ελέγχου του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου από το ΣτΕ θα μπορούσε από μόνη της να ωθήσει την τόσο αναγκαία αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Δυστυχώς, οι διαδοχικές αρνητικές, για τις ΑΠΕ και την αιολική ενέργεια, πολιτικές αποφάσεις και παραλήψεις που διαπιστώνονται συνεχώς κατά την τελευταία διετία τουλάχιστον, δεν επιτρέπουν αυτή την αισιοδοξία», υποστηρίζει η ΕΛΕΤΑΕΝ.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι “ΜΑΚΕΛΑΡΗΔΕΣ” της σοβαρότητας…

Ο πρωθυπουργός “ατύχησε” χθες με το διάγγελμά του, που αφορούσε το “αίσιον πέρας” των “διαπραγματεύσεων με την τρόικα και την εκταμίευση της επόμενης δόσης του “δακρύβρεκτου” δανείου… Η διεθνής κοινή γνώμη και τα διεθνή ΜΜΕ είχαν επικεντρωθεί στο “μακελειό” εξαιτίας πολλαπλών βομβιστικών εκρήξεων στη Βοστώνη, οπότε το κοινωνιολογικό φαινόμενο ενός,τέτοιας γελοίας εμβέλειας διαγγέλματος, του “μακελάρη” κάθε σοβαρότητας Ελληνα πρωθυπουργού προσέκρουσε στη διεθνή συγκυρία…

του Στέλιου Συρμόγλου

Ετσι, ο “ατυχής” και έχοντας αποβάλλει παν αίσθημα αιδούς Αντώνης Σαμαράς με τους δύο άλλους καυχηματίες κυβερνητικούς εταίρους, περιόρισαν τις προσδοκίες τους για την απήχηση του πρωθυπουργικού διαγγέλματος και των αρχηγικών δηλώσεων τους στην…εγχώρια αγορά ενημέρωσης, όπου “πρόθυμα παπαγαλάκια” της εξαθλιωμένης δημοσιογραφίας διέσπειραν αρκούντως το ελπιδοφόρο μήνυμα περί απαρχής εξόδου από την κρίση και το φληνάφημα περί ανάπτυξης, αλλά και την “χαρμόσυνη” είδηση για την απόλυση 15 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων και την αντικατάστασή τους από νέους επιστήμονες με…απολύτως αξιοκρατικά κριτήρια!
Στην Ελλάδα των μνημονίων και της κοινωνικής παρακμής έχουν εξευτελιστεί θεσμοί , αλλά και το περιεχόμενο των εννοιών. Το πολιτικό “διάγγελμα” έχει καταντήσει δήλωση-έπεα πτερόεντα και η πολιτική δήλωση έμπνευση ακόμη και του πλέον φαντασιόπληκτου επιθεωρησιογράφου.
Η εν χορδαίς και οργάνοις υποδοχή του πρωθυπουργικού διαγγέλματος από τους εγχώριους μεταπράτες των ελπίδων του λαού, αλλά και ο…έμφυτος εν πολλοίς σαδομαζοχισμός τους για όσα βιώνει η ελληνική κοινωνία, καταδείχνει την πολιτική χυδαιότητα που μας “σερβίρουν” από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα κομματικά γραφεία.
Με άλμα επί κοντώ ο πρωθυπουργός με το χθεσινό του “διάγγελμα” πέρασε στην από’ κει μεριά της πολιτικής βλακείας. Και κατακρεούργησε τη σοβαρότητα, ενώ έγινε “διάγγελος” του ηθικού εκπεσμού στο επίπεδο της πολιτικής ζωής, με την αναιδή προσπάθειά του διαβουκόλησης και εμπαιγμού της κρατούσας γνώμης για την οργάνωση των δολίων κυβερνητικών τεχνασμάτων…
Με την άνεση του “σωτήρα” του λαού, ανερυθρίαστος και με τη συνηθισμένη κινησιολογία της νεοελληνικής “μαγκιάς” του “όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω”, με έκδηλη ωστόσο την κουτοπονηρία και την κουφόνοια στην έκφραση του προσώπου του, απευθύνθηκε στο…φιλοθεάμον κοινό, διαβάζοντας στο μόνιτορ όσα του έγραψαν οι γνωστοί ελαφροκαύκαλοι και φαντασιοκόποι συμβουλοί του στο μέγαρο Μαξίμου.
Με τον ταρταρινισμό και τη μεγαλαυχία του μας μίλησε για το αίσιο τέλος των “σκληρών” διαπραγματεύσεων με την τροίκα και περιχαρής τόνισε ότι η απόλυση των 15 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων δεν αποτελεί “ανθρωποσφαγή” , αλλά επί της ουσίας αίτημα της κοινωνίας, χωρίς να παραλείψει την πομφόλυγα της ανάπτυξης. Ο πρωθυπουργικός αλωπεκισμός σ’ όλο του το εύρος!..
Ο φιλόψυχος και ευπτόητος Αντώνης Σαμαράς, με τους…χαλκοπρόσωπους κυβερνητικούς του εταίρους ενώπιον της τρόικας, δεν μας είπε για τον εκ προμελέτης “σφαγιασμό” των δημοσίων υπαλλήλων, που θα επιφέρει τον οριακό κοινωνικό θάνατο σε χιλιάδες οικογένειες. Φρόντισαν βεβαια να καλλιεργήσουν στην κοινή γνώμη το θέμα των επίορκων και των ανικάνων δημοσίων λειτουργών και να ενσπείρουν τους τελευταίους μήνες τη διχόνοια, ενώ με την εξαγγελία της πρόσληψης ισαρίθμων των απολυμένων υπαλλήλων, στη “λογική” ο “θάνατός σου η ζωή μου…” να διεγείρουν τις ελπίδες και το…ένστικτο της επιβίωσης σε εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους νέους…
Μας μίλησε για ανάπτυξη ο πρωθυπουργός προσδοκώντας ότι το επαναλαμβανόμενο μήμυμα του θα βρεί πρόθυμους αφελείς αποδέκτες, ώστε να κερδηθεί κυβερνητικός χρόνος. Με τις αρλούμπες και τα φούμαρα περί ανάπτυξης και πρωτογενούς πλεονάσματος, αποσιώπησε τις οδηνηρές πτυχές της πραγματικής οικονομίας. Παρέλειψε να αναφερθεί στη γενίκευση της δυσβάστακτης φορολογίας, στην εκπτώχευση του Ελληνα, στη χρόνια λιτότητα, στην ατιθάσευτη ανεργία, στην πτώση της παραγωγικότητας, στον καταναλωτικό μαρασμό, στο κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην έρπουσα διαφθορά και την μόνιμη γραφειοκρατία. Στην παντελή έλλειψη του κοινωνικού κράτους και στην…καλοπέραση κατά τα άλλα των κυβερνητικών στελεχών εν ονόματι της….σωτηρίας των αείποτε μωρών και ευαπάτητων αυτού του τόπου.
Αφησε αμνημόνευτο το γεγονός της συγκάλυψης σκανδάλων, αλλά και της σιωπηλής “κάλυψης” του αβέλτερου Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος επιδεικτικά αρνείται να καταθέσει αυτοπροσώπως στην επιτροπή της Βουλής, για το θέμα της λίστας Λαγκάρντ. Παρασιώπησε ο πρωθυπουργός, γνωρίζοντας την ιδιοτυπία της ελληνικής κοινωνίας, τον κυβερνητικό αυταρχισμό και την κυβερνητικό πονήρευμα, που εκδηλώθηκαν επανειλημμένως το τελευταίο διάστημα, διαμορφώνοντας έτσι το ύφος και το ήθος της λαικής συνείδησης, ώστε να αποδέχεται τα τρωτά και τα περίεργα, την αναξιοκρατία και την αδικία, ως φυσιολογικά στοιχεία του ελληνικού πλαισίου…
Ψεύδεται ο πρωθυπουργός. Ψεύδεται με μοναδική ψυχρότητα. Και το χειρότερο: εμπαίζοντας τους πολίτες, για την όποια πολιτική και κομματική σκοπιμότητα εξυπηρετεί, εμπαίζει την ίδια τη σοβαρότητα. Και βέβαια με λόγια και πράξεις του έχει υποτιμήσει την νοημοσύνη του πολίτη, θεωρώντας ότι από συστατικό και αυτόνομο στοιχείο της κοινωνίας, μπορεί να μεταβληθεί σε πειθήνιο όργανο εξουσίας και μιας απρόσωπης και επεκτατικής γραφειοκρατίας, που με τη συμπαράσταση της πολιτικής αρχής, εξισώνει τα πάντα προς τα κάτω και εκχυδαίζει θεμελιακούς θεσμούς της πολιτικής κοινωνίας.

πηγη

Η ακολουθία Βελβεντό – Σκουριές…( Η σειρήνα του Δένδια φωνάζει πάντα για εσένα)

’Σταν, μην τους αφήσεις να σου πουν τι θα κάνεις’’

Χάρολντ Πίντερ, Πάρτυ γενεθλίων

Πόσο ακριβώς διαρκούν τα γεγονότα; Όσο χρειάζεται για να περάσουν από τα πρωτοσέλιδα στις πίσω σελίδες των εφημερίδων; Όσο χρόνο τους παραχωρεί η μνήμη μέχρι να τα ξεθωριάσει;  Όσο κεντρίζουν τα όλο και πιο ατροφικά… ηθικά μας όρια, ακόμα και με την μη εμφανή παρουσία τους; Τα γεγονότα του παρελθόντος γίνονται συχνά ερμηνευτικά εργαλεία του παρόντος, εξηγούν με καθυστέρηση τον εαυτό τους μέσα απ ό, τι τα διαδέχεται, επανέρχονται στην επιφάνεια ακόμη και βουβά μέσα από μια προειδοποίηση που δεν ακούστηκε αλλά τώρα στέκει φλύαρη και προφανής.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν τις συλλήψεις στο Βελβεντό δεν αποτελούν απλώς άλλη μια μαύρη στιγμή της  τρικομματικής μνημονιακής κυβέρνησης. Αποτελούν προβολή ενός μέλλοντα που έχει ήδη αρχίσει να εισβάλλει στο παρόν μας.  Η συνομιλία των γεγονότων από τις συλλήψεις στο Βελβεντό μέχρι τις τωρινές εξελίξεις στις Σκουριές τις Χαλκιδικής, δεν επεξηγεί μόνο όσα πέρασαν και όσα βλέπουμε να συμβαίνουνε τώρα, ταυτόχρονα μας μιλά και για ό, τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το να μην ξεχνάμε το πρόσφατο παρελθόν  σημαίνει πως είμαστε ακόμα ικανοί να αμφισβητήσουμε το σύντομο παρόν μας.

Στην αποικία των τιμωρημένων

Τα βασανιστήρια αποτέλεσαν το απόλυτο ταμπού του μεταπολεμικού δυτικού κόσμου. Ακόμα και αν ποτέ δεν σταμάτησαν να συμβαίνουν, οι κυβερνήσεις έκαναν ό, τι περνούσε από το χέρι τους για να αποκρύψουν τα γεγονότα, για να υποκριθούν πως δεν ξεπέρασαν το ηθικό όριο που τους έβαζε τόσο η κοινωνία όσο τελικά και η ίδια η ιστορία. Εξαιρώντας τον εαυτό της από αυτήν την -έστω υποκριτική- έγνοια, η κυβέρνηση στην περίπτωση του Βελβεντού δημοσιοποίησε όχι μόνο τα πρόσωπα των συλληφθέντων αλλά και τις τύχες αυτών των προσώπων, περιφέροντας τα ως τρόπαια. Ενώ ποτέ δεν δέχτηκε τον χαρακτηρισμό ‘’βασανιστήρια’’, φρόντισε οι πράξεις της να λάβουν την μέγιστη δυνατή δημοσιότητα κλείνοντας το μάτι προς όλες τις κατευθύνσεις. Για ποιόν λόγο συνέβη λοιπόν αυτό το μικρό άλμα που κάλυψε μια τόσο μεγάλη απόσταση;

Στο διήγημα του Κάφκα με τίτλο ‘’ Στην αποικία των τιμωρημένων’’ ένα μηχάνημα εκτέλεσης εγγράφει στο σώμα του καταδικασμένου το ατόπημά του ενώ τον εκτελεί, του υπενθυμίζει την παρανομία του και ταυτόχρονα την κοινοποιεί στους θεατές της πράξης. Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων του Βελβεντού, η ηλεκτρονική αλλοίωση των αλλοιωμένων από τα βασανιστήρια προσώπων και οι τραυλές δικαιολογίες από την μεριά της κυβέρνησης που ακολούθησαν την πράξη, εγγράφουν στους θεατές την ποινή για την παρανομία που δεν έχουν ακόμη διαπράξει. Σε μια κίνηση με διπλό εαυτό, οι κινήσεις αυτές προσπαθούν από την μία να κανονικοποιήσουν τα βασανιστήρια και τον εκδικητικό σωφρονισμό, να τα κάνουν μέρος της καθημερινότητας και ταυτόχρονα να προειδοποιήσουν και να απειλήσουν τον όποιο διαφωνούντα για την τύχη των μελλοντικών του αντιδράσεων.

Πίσω λοιπόν από το κακοφτιαγμένο φότοσοπ δεν κρυβόντουσαν μόνο οι πληγές των συλληφθέντων. Κρυβόταν επίσης η σύλληψη του Λάζαρου Τόσκα λίγες μέρες μετά, με μόνο κατηγορητήριο την δημοσιοποιημένη αντίθεσή του στην λειτουργία των μεταλλείων. Κρυβόντουσαν οι απαγωγές από την αστυνομία στις Σκουριές, οι εξαφανίσεις, τα ψυχολογικά βασανιστήρια, η παράνομη λήψη γενετικού υλικού, η εισβολή των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ στα χωριά και η επίθεση με χημικά στο σχολείο στην Ιερισσό. Σε μια προσπάθεια γενικευμένου φότοσοπ, η El Dorado Gold, διοργανώνει ταξίδι – περιοδεία για δημοσιογράφους με σκοπό να πραγματοποιήσουν ρεπορτάζ για τις μεταλλευτικές δραστηριότητες της εταιρείας σε Ελλάδα και Τουρκία (έξοδα πολυτελών γευμάτων και ξενοδοχείων πληρωμένα), αλλοιώνοντας το πρόσωπο των γεγονότων μαζί με την γενικευμένη σιωπή ή την επιλεκτική κάλυψη των  γεγονότων στις Σκουριές από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Το παιχνίδι των σκιών, της συγκάλυψης και της αποκάλυψης, γίνεται το αγαπημένο παιχνίδι εξουσίας σε μια χώρα γεμάτη πληγές.

Σειρήνες μέσα στη νύχτα

Η ακολουθία των γεγονότων δεν άρχισε στο Βελβεντό ούτε τελειώνει στις Σκουριές. Τα χτυπήματα της κυβέρνησης στο σήμερα δίνονται και ως προειδοποιήσεις για τις όποιες συγκρούσεις και διαφωνίες φοβάται  πως θα προκύψουνε στο μέλλον. Η ακροδεξιά πολιτική της Νέας Δημοκρατίας δεν εγγράφεται πια αποκλειστικά στους υπερφίαλους λόγους του κυβερνητικού εκπροσώπου. Εγγράφεται σε μώλωπες και μαυρισμένα μάτια, απαγωγές και τραμπουκισμούς ανηλίκων, αδυνατώντας και ταυτόχρονα αδιαφορώντας να δώσει εξηγήσεις. Όταν ο όρος –λάστιχο ‘’ανόμοια’’  -όπως έχει καταγραφεί τους τελευταίους μήνες στα χείλη των κυβερνητικών και της δημοσιογραφικής ηχούς τους-  μπορεί να συμπεριλάβει τα πάντα, από την άρνηση (η αδυναμία) να χτυπήσεις εισιτήριο στο μετρό μέχρι τις επιθέσεις με καλάσνικοφ ή ρουκέτες, όταν η διαφωνία αποτελεί επαρκές αποδεικτικό στοιχείο ώστε να επιφέρει διώξεις, η κατάσταση γίνεται αποτρόπαια ξεκάθαρη.

Όταν λοιπόν αναγνώστη, ακούς μέσα στη νύχτα να τσιρίζει η σειρήνα του Δένδια, ας μην αναρωτιέσαι για ποιόν φωνάζει. Η σειρήνα φωνάζει πάντα για εσένα.

(Στην Εφημερίδα των Συντακτών) 
 tsalapatis

Μόνο μη μου πειράζετε την ομάδα…. Για όλα τα υπόλοιπα, αδιαφορώ….

Ελλάδα 2013 μ.Χ., διανύοντας το 3ο Μνημόνιο….

Αγώνας Πρωταθλήματος SuperLeague ΑΕΚ-Πανθρακικός….

Με ήττα η ΑΕΚ, πέφτει κατηγορία. Γίνεται το 0-1 στο 87′, μπαίνουν ορισμένοι οπαδοί της ΑΕΚ στον αγωνιστικό χώρο, το παιχνίδι διακόπτεται και ξεκινάνε οι αντιδράσεις του κόσμου.
Μισό λεπτό…
Μία ποδοσφαιρική ομάδα σηκώνει ορισμένο ποσοστό των Ελλήνων από τον καναπέ….
Διανύουμε το 3ο Μνημόνιο…
Οι περισσότεροι νέοι, πτυχιούχοι και μη, ξεσκονίζουν τα διαβατήριά ή τις ταυτότητές τους, αναζητώντας εργασία στα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης (και όχι μόνο).
Ανακοινώνονται απολύσεις στο δημόσιο και προσλήψεις νέων ανθρώπων, άσχετα εάν για την οικονομική επιβίωση των τελευταίων θα συνεισφέρουν οι απολυμένοι γονείς τους.
Παρακολουθείς από τα δελτία ειδήσεων ή από το timeline κάποιου φίλου σου στο facebook, ότι ψηφίζονται νόμοι για τα δάνεια των κομμάτων.
Βλέπεις να υπάρχουν Γαλατικά χωριά στην Ελλάδα, ως αντίδραση σε μία επένδυση χρυσού, αλλά και για να υπάρχει πάντοτε ένα κίνητρο (από τη μεριά του κράτους) για να ξεφεύγει η επικαιρότητα, στα ΜΜΕ….
Όλα αυτά, δεν σε κάνουν ν’αντιδράς, αλλά ξαφνικά ενεργοποιείσαι και σηκώνεσαι από τον καναπέ, όταν η αγαπημένη σου ομάδα είτε πέφτει κατηγορία, είτε βγαίνει στην Ευρώπη….
Προσπάθησε να βρεις (εάν υπάρχει) κάποιο λάθος στις προτεραιότητές σου και αν κάποιοι, πλουτίζανε και κάνανε τόσα χρόνια business, εκμεταλλευόμενοι ένα πάθος….
Μετά μπορείς να με βρίσεις ελεύθερα….
 

ΕΚΛΟΓΕΣ & ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΣ - Γράφει ο Δρ. Κυριάκος Τόμπρας

Μυρίζει εκλογές.
Είμαστε στον Απρίλιο και ο Σαμαράς επιστρέφει στην πολιτική απάτη των Ζαππείων, μοιράζοντας ξανά ακάλυπτες πολιτικές επιταγές ψευδεπίγραφων υποσχέσεων και ανέφικτων στόχων.

Και μαζί με το νέο Ζάππειο, διαρρέει και την πληροφορία του προεκλογικού ανασχηματισμού, με τον Βενιζέλο να μπαίνει στην Κυβέρνηση.

Όλα αυτά ενώ έρχεται ο Μάιος, ο μήνας των εκταμιεύσεων των δόσεων.
Τα 2,8 ΔΙΣ στο 1ο δεκαήμερο.
Τα 4,2 ΔΙΣ του Eurogroup, στα μέσα Μαϊου.
Τα καθυστερούμενα 7,2 ΔΙΣ ομόλογα EFSF του Ιανουαρίου και τα 1,8 ΔΙΣ του ΔΝΤ, μέχρι το τέλος Μαϊου.

Σύνολο 16 ΔΙΣ.
Το ποσό είναι μεγάλο, πολύ μεγάλο για να εκταμιευθεί χωρίς τον εκβιασμό ενός νέου Μνημονίου, που θα περιλαμβάνει μέχρι και κούρεμα καταθέσεων.

Και ο εκβιασμός της συνομολόγησης του επόμενου Μνημονίου θα είναι τόσο μεγάλος, που για να περάσει έχει ανάγκη το πλυντήριο των εκλογών.

Η νέα απάτη της προεκλογικής εκστρατείας Σαμαρά θα είναι αυτή της ψευτοδιεκδίκησης του Κατοχικού Δανείου από τη Γερμανία.
Ο πρωθυπουργός της δωρεάς των 2 ΔΙΣ στη SIEMENS, θα εμφανιστεί ως ο νέος εθνικός ήρωας που θα ξανασώσει την Ελλάδα, αφού με το επόμενο Μνημόνιο θα εξασφαλίσει για χιλιοστή φορά την παραμονή της Ελλάδας στην Ευροζώνη και θα εισπράξει επί τέλους από τη Γερμανία το Κατοχικό Δάνειο.
Χωρίς βέβαια να διευκρινήσει ότι δεν πρόκειται να εισπράξει δεκάρα τσακιστή από την κ.α Μέρκελ, αφού ήδη σχεδιάζεται ο αντισταθμιστικός συμψηφισμός των Ελληνικών απαιτήσεων για το Κατοχικό Δάνειο, με το ποσό του κουρέματος του δημοσίου χρέους που θα οριστικοποιηθεί το φθινόπωρο.

Η 16η και η 23η Ιουνίου φαίνεται να είναι οι επικρατέστερες ημερομηνίες.
Και βολεύουν τους πάντες.

Περισσότερο όμως από όλους βολεύονται οι Παπακωνσταντίνου, Παπανδρέου και Βενιζέλος, αφού το πλυντήριο των εκλογών οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη βέβαιη παραγραφή κάθε ποινικής ευθύνης σχετικά με τη Λίστα Lagarde.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι εργασίες της Προανακριτικής Επιτροπής διακόπηκαν εκ του πονηρού μέχρι τις αρχές Ιουλίου, με πρόσχημα την αναμονή του πορίσματος του ΣΔΟΕ για τους συγγενείς του Παπακωνσταντίνου.

Η Προανακριτική Επιτροπή θα ξανασυνεδριάσει μετά τις εκλογές.
Και το πόρισμα θα συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη :

ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ !


Τα ροζ συννεφάκια και οι βόμβες

Σταύρος Χριστακόπουλος

Η αποχώρηση της τρόικας δεν μας άφησε σοφότερους για τα όσα μας περιμένουν προσεχώς και κυρίως στη «μεγάλη» αξιολόγηση του Ιουνίου. Σοφότερους δεν μας άφησαν ούτε οι κύριοι Σαμαράς
και Στουρνάρας, οι οποίοι συνέχισαν να μιλούν στη βάση μιας εικονικής πραγματικότητας.

Δυστυχώς και για τους δύο – και για τους λοιπούς συγκυβερνήτες – ο κόσμος δεν πετά στα ροζ συννεφάκια τους. Ούτε σε περιβάλλον ασφάλειας ζει η Ελλάδα ούτε προς την έξοδο από την κρίση πορεύεται ούτε κάποιος άλλος από τους παραμυθένιους ισχυρισμούς τους έχει οποιαδήποτε βάση.

Χρόνο προσπαθούν να κερδίσουν και απλώς ελπίζουν σε μια ακόμη αναδιάρθρωση χρέους με άγνωστους όρους, η οποία θα συνοδεύεται από ένα ακόμη μνημόνιο με επίσης άγνωστους όρους. Σίγουρα πάντως απόφαση στην ευρωζώνη για πραγματική διαγραφή χρεών οποιασδήποτε χώρας δεν υπάρχει. Όλες οι μέχρι τώρα αποφάσεις και κατευθύνσεις προϊδεάζουν για περαιτέρω σκλήρυνση της Γερμανίας.

Όμως δεν είναι να απορεί κανείς με τα ροζ συννεφάκια που τυλίγουν τις εξαγγελίες, τις διαπιστώσεις, τις υποσχέσεις της τρικομματικής συγκυβέρνησης υπό τον Σαμαρά. Ακόμη και μέσα στα ερείπια το αυταπόδεικτο ψέμα δεν είναι, κατ’ αυτούς, «αμάρτημα».

Δυστυχώς στην Ελλάδα το γνωστό και μη εξαιρετέο σύστημα εξουσίας συνηθίζει να πολιτεύεται με ψεύδη ακόμη και όταν η πραγματικότητα είναι τόσο κραυγαλέα όσο σήμερα. Ακόμη και όταν όλοι γνωρίζουν ότι τα αποτελέσματα είναι ακριβώς τα αντίθετα από τα εξαγγελλόμενα.

● Ρητορεύουν κατά της εξόδου από το ευρώ, αλλά δεν μπορούν να διασφαλίσουν τη βιώσιμη και στοιχειωδώς αξιοπρεπή παραμονή σε αυτό.

● Ρητορεύουν κατά της Χρυσής Αυγής, αλλά δεν μπορούν να αποτρέψουν την άνοδο και τη μονιμοποίησή της στην πολιτική σκηνή, ιδιαίτερα όταν οι ίδιοι την έχουν προκαλέσει και, ενδεχομένως, την έχουν ενθαρρύνει. Ακόμη χειρότερα, μοιάζουν να πιστεύουν ότι ο νεοναζισμός είναι μόνο μια εκλογική απειλή και συνεχίζουν με την πολιτική τους ή την απρονοησία τους να την ενισχύουν.

● Ρητορεύουν κατά της διαφθοράς, αλλά δεν μπορούν να πείσουν κανέναν, διότι οι ίδιοι την έχουν εκθρέψει, τη συντηρούν και τη χρησιμοποιούν επιλεκτικά ως επιχείρημα μόνο για να καταστρέψουν ό,τι έχει απομείνει όρθιο στη χώρα.

● Ρητορεύουν κατά του κακού Δημοσίου και υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά δεν μπορούν να φέρουν έστω μια επένδυση που να μην είναι αποτέλεσμα χαριστικής ρύθμισης, σκανδαλώδους εύνοιας υπέρ κάποιου ιδιώτη, χωρίς βία, τρόμο, εκβιασμό και βιασμό της θέλησης όλων των ενδιαφερομένων και, κυρίως, αυτών που θα υποστούν τις συνέπειες.

Ακόμη χειρότερα, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το Δημόσιο ως μέσο για την κομματική αναπαραγωγή τους και να χαρίζουν την περιουσία των φορολογουμένων στους φίλους, τους χορηγούς και τους αφέντες τους.

Κάπως έτσι, με παρεμφερή μοντέλα πολιτικής συμπεριφοράς, επί δεκαετίες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, σε εναλλασσόμενους ρόλους, ψεύδονται, καταστρέφουν, καταγγέλλουν χωρίς να προτείνουν και, κυρίως, χωρίς καν να προσπαθούν να σχεδιάσουν στοιχειωδώς ένα βιώσιμο μέλλον για τη χώρα και τον ελληνικό λαό.

Κάπως έτσι αυτοδιαψεύδονται, αυτοακυρώνονται, αυτογελοιοποιούνται και απαξιώνονται – συχνά πολύ νωρίτερα απ’ όσο θα περίμεναν.

Εν μέσω της σαρωτικής κρίσης η διαδικασία αποδόμησης πολιτικών δυνάμεων και σχημάτων, όπως είχαμε προειδοποιήσει από το 2010, εμφανίζει εξαιρετική επιτάχυνση – και δεν θα περιοριστεί στο τέλος ή την οριστική περιθωριοποίηση του ΠΑΣΟΚ.

Στις μέρες μας οι καταπονημένοι «επιβήτορες» της εξουσίας από τη μια και οι φερέλπιδες μνηστήρες της από την άλλη δηλώνουν την πίστη τους στο ευρώ και την ικανότητά τους να τα καταφέρουν στο πλαίσιό του. Κανένα πρόβλημα, αν αυτό επιτάσσουν οι τρέχουσες πολιτικές ανάγκες.

Όμως παράλληλα, αν ήθελαν να επιβιώσουν και στο μέλλον, θα έπρεπε να επεξεργάζονται – σιωπηρά, σοβαρά, χωρίς φανφάρες – τα σενάρια και τις δυνατότητες επιβίωσης της χώρας όχι μόνο υπό τις τρέχουσες συνθήκες, αλλά και στην περίπτωση που χρειαστεί να ζήσουμε όλοι μας χωρίς την... «ασφάλεια» του ευρώ.

Είναι βέβαιο ότι, αν και όταν προκύψει αυτή η ανάγκη, δεν θα έχει αποτελέσει επιλογή τους – ας μην ανησυχούν, το γνωρίζουμε. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για να προετοιμαστούν. Αλλιώς κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις που ούτε καν διανοούνται. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που η απασφαλισμένη βόμβα της απόγνωσης εκραγεί στα χέρια τους...

πηγη

H Aθήνα του 1971 πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική καταδίωξη Ζαν Πολ Μπελμοντό - Ομάρ Σαρίφ [βίντεο]

Θυμάστε την εποχή που η Αθήνα ήταν αγαπημένος τόπος για τις διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές; Μέχρι να τα καταφέρει ξανά να γίνει μέρος του σεναρίου μεγάλων ταινιών, ξαναβλέπουμε την καταδίωξη στην καρδιά της Αθήνας από τη γαλλική ταινία Le Casse το 1971.
Πρωταγωνιστές ήταν ο άσχημος γόης του ευρωπαϊκού σινεμά Ζαν Πολ Μπελμοντό, ο οποίος γιόρτασε προ ημερών τα ογδοηκοστά του γενέθλια, και ο εξίσου γοητευτικός Ομάρ Σαρίφ. Σύμφωνα με την υπόθεση της ταινίας που στα ελληνικά έχει τον τίτλο «Οι Ληστές», ο Αzad (τον υποδυόταν ο Μπελμοντό) μαζί με τους 3 συνεργούς του, κλέβει την βαλίτσα με τα κοσμήματα ενός πλούσιου Ελληνα. Τον καταδιώκει η ελληνική αστυνομία με επικεφαλής τον Abel Zachara (τον υποδύεται ο Ομάρ Σαρίφ) o oποίος όμως είναι ένας διεφθαρμένος αστυνομικός. Σύμφωνα με το σενάριο, ενώ αιφνιδίασε τους κλέφτες έξω από το σπίτι του θύματος, τους άφησε ελεύθερους προκειμένου στη συνέχεια να τους καταδιώξει και να κρατήσει τα κοσμήματά για τον εαυτό του.
Στο απόσπασμα που ακολουθεί, κυριαρχεί στην αρχή το ξενοδοχείο Hilton ενώ ακολουθεί καταδίωξη σε όλη την Αθήνα με κατάληξη τον Πειραιά. Μια μοναδική αφήγηση για την Αθήνα του 1971.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ - Ωρολογιακή βόμβα τα "κόκκινα" δάνεια - Moody's: "Θα φτάσουν το 40% μέχρι τέλος του 2013"

Σε ωρολογιακή βόμβα για την ελληνική οικονομία εξελίσσεται η υπόθεση των «κόκκινων δανείων» με το γνωστό οίκο Moody’s να λέει ότι θα φτάσουν ακόμη και στο 40% στα τέλη του 2013. Κι όμως για το μείζον αυτό θέμα κυβέρνηση και τρόικα ουδεμία μέριμνα έλαβαν στη συμφωνία για την οποία
επιχαίρουν. Η στάση τους με δύο τρόπους εξηγείται. Ή οι πολίτες δεν θα μπορέσουν να τα ξεπληρώσουν οπότε θα κατασχεθεί κάθε ακίνητη και κινητή περιουσία, ακόμη και η πρώτη κατοικία (προστατεύεται μέχρι το τέλος του 2013) ή θα καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, οπότε όλα τα περιουσιακά στοιχεία θα γίνουν βορά για τα ξένα κοράκια. Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για οικονομικό όλεθρο.

Ενώ λοιπόν ο Γιάννης Στουρνάρας και η τρόικα πανηγυρίζουν για την "συμφωνία" τους, έρχεται ο οίκος Moody's να γκρεμίσει τον όμορφο ονειρικό τους κόσμο, λέγοντας αυτό που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν. Τα συνολικά μη εξυπηρετούμενα δάνεια στις ελληνικές τράπεζες θα ξεπεράσουν το 30% έως το τέλος του 2013 και το ποσοστό αυτό πιθανότατα θα αυξηθεί περαιτέρω το 2014. Η Moody’s δε, εκτιμά πως το εύρος των συνολικών προβληματικών δανείων, συμπεριλαμβανομένων και των αναδιαρθρωμένων, θα είναι πιο κοντά στο 40% μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα με τον οίκο αυτό οφείλεται στη βαθιά και παρατεταμένη ύφεση στην Ελλάδα, ενώ χαρακτηρίζει ως «credit negative» τα αυξανόμενα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Επιπλέον, η περιορισμένη ρευστότητα, η αύξηση της ανεργίας και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες είναι επιπρόσθετοι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση. Δηλαδή επειδή ο κόσμος δεν έχει πια εισοδήματα, αδυνατεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Όπως επισημαίνει η Moody's, οι ελληνικές τράπεζες υποτιμούν το πραγματικό επίπεδο των προβληματικών δανείων, καθώς μέσα σε αυτά δεν συγκαταλέγονται τα δάνεια που αναδιαρθρώνονται. Πιστεύουν ότι ακόμα και αυτοί που τα έχουν ρυθμίσει δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν, γιατί στο μεταξύ, τα εισοδήματά τους έχουν μειωθεί ακόμη περισσότερο.

Με βάση το «Credit Outlook» του οίκου αξιολόγησης, αν και τα στοιχεία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος τον Δεκέμβριο του 2012 έδειχναν αύξηση 36,4% των ονομαστικών μη εξυπηρετούμενων δανείων στο 24,6% του συνόλου του δανεισμού, ο οίκος θεωρεί πως τα στοιχεία αυτά υποτιμούν το πραγματικό επίπεδο των επισφαλών δανείων διότι εξαιρούν τα περισσότερα αναδιαρθρωμένα δάνεια.

Να σημειωθεί, τέλος, πως έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, υποστήριζε πως περίπου το 5% των συνολικών δανείων έχει ήδη αναδιαρθρωθεί το πρώτο τρίμηνο του 2012, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος στην έκθεση του Δεκεμβρίου 2012 για την ανακεφαλαιοποίηση και την αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού τομέα, αναφέρεται πως μόνο για το χαρτοφυλάκιο των στεγαστικών δανείων, τα αναδιαρθρωμένα δάνεια αντιστοιχούσαν σε ποσοστό υψηλότερο του 7% των μεικτών στεγαστικών δανείων.

Μιλούμε πλέον για μια "ωρολογιακή" βόμβα, η οποία θα σκάσει ξαφνικά και απροειδοποίητα, προφανώς κάποια Παρασκευή, παρασέρνοντας με την έκρηξή της ολόκληρη την ελληνική οικονομία, ή καλύτερα ότι έχει απομείνει από αυτήν.

Όπως έλεγε και ο Πατροκοσμάς «με άλλους θα κοιμηθείτε, και με άλλους θα ξυπνήσετε».


16 Απριλίου του 1834 - Η δίκη του Κολοκοτρώνη για συνωμοσία

Σαν σήμερα, στις 16 Απριλίου του 1834, ξεκίνησε η δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτριου Πλαπούτα με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του βασιλιά Όθωνα. Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που φυλακίστηκε. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί στο Ναύπλιο.

Αν και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την εκλογή του Όθωνα, με την έλευση του τελευταίου το 1832, ο Κολοκοτρώνης έγινε στόχος συκοφαντιών εκ μέρους των πολιτικών του αντιπάλων κυρίως του Ι. Κωλέττη. Συν τοις άλλοις, η βαυαρική αντιβασιλεία (ο Όθων ήταν ακόμη ανήλικος) δυσανασχετούσε έντονα εξαιτίας της φιλοκαποδιστριακής και φιλορωσικής του τοποθέτησης.

Ο Κολοκοτρώνης ήταν κατά τη δεκαετία του 1830 μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του ρωσόφιλου κομματικού σχηματισμού. Κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και συνελήφθη στις 6 Σεπτεμβρίου 1833 μαζί με τον Πλαπούτα, τον Τζαβέλα, τον Νικηταρά και άλλους στρατιωτικούς με την κατηγορία ότι ετοίμαζαν συνωμοσία για την ανατροπή του ανήλικου βασιλιά Όθωνα. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίσθηκε στο Παλαμήδι σε ηλικία 63 ετών. Λίγο αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη.

Τον Μάιο του 1835 μετά την ενηλικίωση του Όθωνα έλαβε χάρη και αποφυλακίσθηκε. Επίσης, ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γεννημένος το 1770, υπήρξε ο σημαντικότερος Πελοποννήσιος στρατιωτικός αρχηγός κατά της διάρκεια της Επανάστασης. Ήταν γόνος της μεγάλης οικογένειας κλεφτών, των περίφημων Κολοκοτρωναίων.

Το 1807 συμμετείχε στην άμυνα της Λευκάδας που οργανώθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρόσωπο που αργότερα στήριξε ως πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία που είχε ξεκινήσει να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, ενώ ως το τέλος της Επανάστασης ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα Απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836». Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του 1843 από αποπληξία.

Πηγή tvxs.gr

Πως και γιατί ΔΕΝ πληρώνουμε

Αυτόν τον Απρίλιο του 2013 εμείς οι πολίτες, έχουμε λαϊκή στάση πληρωμών. Το Ε.ΠΑ.Μ., συμμετέχει στην δράση της στάσης πληρωμής όχι ως μοναδική κίνηση ή λύση στο καθεστώς που μας έχει δέσει χειροπόδαρα, αλλά ως ένα πρώτο μαζικό τρόπο αντίδρασης, που θα έχει ως
αποκορύφωμά την Γενική Πολιτική Απεργία.

Τι σημαίνει όμως το σύνθημα και η πράξη της μη πληρωμής φόρων προς το Κράτος, ΔΕΚΟ κλπ; Με τι τρόπο το κάνουμε; Στο κείμενο αυτό θα καταβληθεί μια προσπάθεια να απαντηθούν αυτά και άλλα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την στάση πληρωμών, όπως έχουν εντοπιστεί, από συζητήσεις με διάφορους πολίτες.

Πολλοί θα έλεγαν, ότι δεν έχει και μεγάλη σημασία να έχουμε τις ίδιες βασικές αρχές πίσω από μία δράση, αρκεί η δράση αυτή να γίνεται μαζικά. Παρά το γεγονός ότι αυτή η θέση μπορεί να έχει κάποια πρακτική βάση ως προς τους πρωτογενείς στόχους, η αλήθεια είναι ότι η σημασία των κοινών αξιών και αρχών πάνω στις οποίες βασίζεται κανείς έχει μεγάλη αξία. Συνήθως, αν όχι πολύ γρήγορα, τότε σίγουρα αξία αυτή αναδεικνύεται στα επόμενα βήματα. Είναι αποδεκτό από πολλούς, ότι αυτές οι κοινές αξίες, είναι και αυτές που θα ενώσουν τον Λαό σε αυτό ακριβώς το επίπεδο και βάθος, που θα χρειαστεί για να αναγεννήσει την Πατρίδα του στο προσεχές μέλλον και όχι απλά να αντισταθεί άτακτα ενάντια στην λαίλαπα.

Αυτός είναι λοιπόν και ο λόγος για τον οποίον απαντάμε στα ερωτήματα, που μπορεί στην επιφάνεια να φαντάζουν άσχετα, αλλά στην ουσία είναι αυτά που προσθέτουν αξία και την θεμελιώδη νομιμοποίηση που χρειάζεται ο αγώνας μας για την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη και την Ελευθερία. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο αγώνας δεν μπορεί να είναι κλαδικός ή κατά κάποιον τρόπο να νομιμοποιεί το καθεστώς που έχει καταλύσει όχι μόνο το Σύνταγμα, αλλά ακόμα και τα βασικά δικαιώματα των πολιτών αυτής της χώρας.

Ακολουθούν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις:


Ποιος είναι ο κυρίαρχος λόγος για τον οποίο δεν πληρώνουμε;

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι το χρήμα που σήμερα πάει σε φόρους, ΔΕΝ ΠΑΕΙ για το καλό της Πατρίδας μας.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι η πράξη μη πληρωμής, δεν αποτελεί στοιχείο παρανομίας, σε καμία περίπτωση, ακόμη και αν έχουμε να πληρώσουμε.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η κίνηση αυτή δεν έχει οικονομικό χαρακτήρα, αλλά καθαρά Πολιτικό. Ο στόχος δεν είναι να σώσουμε τους εαυτούληδες μας από την λαίλαπα της κρεατομηχανής στην οποία βρισκόμαστε, αλλά ο πλήρης και έμπρακτος διαχωρισμός των πολιτών από το πολιτικό σύστημα, το οποίο θέλουμε να ακυρωθεί εξ ορισμού και ως εκ τούτου να χάσει την νομιμότητά του και να καταρρεύσει ανεπιστρεπτί.

Τέλος, πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι κανένα ιδιωτικό ή ακόμα και κλαδικό συμφέρον δεν μπορεί να λυθεί πλέον και ότι γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να ενωθούμε κάτω από το κοινό, Πατριωτικό συμφέρον.

Ο κυρίαρχος λόγος που δεν πληρώνουμε είναι ακριβώς αυτό το κοινό συμφέρον. Όλοι οι άλλοι λόγοι, είναι δευτερεύοντες, ακόμα και όταν δεν μπορούμε πλέον να πληρώσουμε.

Δεν πληρώνουμε, γιατί δεν δεχόμαστε, ούτε και νομιμοποιούμε πλέον το χουντικό καθεστώς.
Δεν πληρώνουμε, γιατί απαιτούμε Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, την Εθνική μας Κυριαρχία και την Ελευθερία μας.
Δεν πληρώνουμε, γιατί θέλουμε η σημερινή κατοχική εξουσία να φύγει αμέσως να να παραδώσει τα κλειδιά στον Λαό.

Ποιος μας καλεί να πληρώσουμε;

Αλήθεια, το έχουμε αναρωτηθεί αυτό ποτέ; Ποιος μας καλεί να πληρώσουμε; Μήπως είναι οι κυβερνήσεις που μας καταστρέφουν; Φαινομενικά είναι. Αλλά όλοι μας ξέρουμε, ότι οι κυβερνήσεις μας δεν εκφράζουν την θέληση του Λαού και δεν εκφράζουν ούτε καν την δικιά τους θέληση. Οι κυβερνήσεις, εκφράζουν και εκτελούν τυφλά τις επιθυμίες των διεθνών συμφερόντων.

Βεβαίως, το ότι έχουμε κάποιους υπάλληλους του ΔΝΤ, της ΕΚΤ κλπ δεν σημαίνει ότι ξέρουμε και ποιος μας το ζητά. Το ερώτημα λοιπόν παραμένει: Ποιος ουσιαστικά μας καλεί να πληρώσουμε; Η απάντηση δεν είναι απλή, σίγουρα δεν είναι οι υπάλληλοι της Τρόικας που βλέπουμε στην τηλεόραση, ούτε και τα αφεντικά τους που βλέπουμε επίσης. Προφανώς, το τι θα ζητήσουν από το εγχώριο δωσιλογικό καθεστώς να κάνει, έρχεται ήδη αποφασισμένο, πίσω από κλειστές πόρτες και χωρίς να έχει λόγο κανένας θεσμός, έστω και αν ήταν ένας θεσμός χωρίς πραγματική αξία, όπως είναι η Ε.Ε.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά, ότι δεν ξέρουμε ποιος μας ζητά να πληρώσουμε, εμείς απλά βλέπουμε το προσωπείο ενός συστήματος που εργάζεται από εξ ορισμού σκοτεινές γωνιές του διεθνούς Τραπεζικού, χρηματοπιστωτικού και άλλων "οργανισμών" του συστήματος.

Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι ποιος μας τα ζητά, γιατί η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι προφανής: Ξέρουμε σε γενικές γραμμές, ότι μας τα ζητά το τέρας που σήμερα μερικοί αποκαλούν καπιταλισμό, άλλοι πλουτοκρατία, άλλοι νέα τάξη και άλλοι ως εταιρικό φασισμό (corporate fascism) ή όλα μαζί και άλλα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Αυτός που μας τα ζητά, είναι ένα σκοτεινό και αδιαφανές σύστημα που θέλει να μας εκμεταλλευτεί στο έπακρον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε, αυτό το "έπακρον" είναι πραγματικά το άκρον, δηλαδή ΘΑΝΑΤΟΣ, προσωπικά, πνευματικά, Εθνικά και με όλες τις άλλες μορφές που μπορεί να έχει αυτός ο Θάνατος. Τόσο μακρυά θέλει να πάει αυτό το σύστημα, και τόσο θα πάει, αν δεν το σταματήσουμε.

Το ερώτημα δηλαδή που θα έπρεπε να μας διακατέχει, είναι: Γιατί να πληρώσω επειδή μου το ζητά το σύστημα αυτό που περιγράφεται παραπάνω; Είναι, ηθικό αυτό; Είναι νόμιμο; Είναι Δημοκρατικό; Είναι Δίκαιο;

Πού θα πάνε τα λεφτά, αν πληρώσουμε;

Το δεύτερο προφανές ερώτημα είναι το εξής απλό: Που θα πάνε τα λεφτά που καλούμαστε να πληρώσουμε;

Μήπως θα χρησιμοποιηθούν για να οικοδομηθεί το κράτος ή να επιδιορθωθούν οι κατεστραμμένες κοινωνικές παροχές ή για να αναπτυχθεί η οικονομία; Τα γεγονότα και η σημερινή κατάσταση μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι κανένας από τους φόρους που καλούμαστε να πληρώσουμε χρησιμοποιούνται για το γενικότερο καλό του Λαού.

Μήπως οι φόροι που πληρώνουμε έστω απομειώνουν τα παράνομα, καταστροφικά και καταχρηστικά δάνεια που έχει πάρει το πολιτικό προσωπικό χωρίς την έγκριση του Λαού; Όχι βέβαια. Το χρέος, όχι μόνο μειώνεται, αλλά αυξάνεται ραγδαία. Δηλαδή, το σύνολο των πολιτικών - εάν μπορεί κανείς να τις αποκαλέσει έτσι - μας βυθίζει όλο και πιο βαθειά στο χρέος, την εξαθλίωση και σε μια κατάσταση που μόνο ως κατοχική χούντα μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος ο οποίος την βλέπει χωρίς παρωπίδες.

Που πάνε λοιπόν τα λεφτά; Η απάντηση είναι απλή: Εφ' όσον οι φόροι δεν μετατρέπονται σε κοινό καλό, τότε είναι προφανές ότι καταλήγουν στα χέρια αυτών που μας καταδυναστεύουν. Συγκεκριμένα, οι φόροι που έχουμε πληρώσει και καλούμαστε να πληρώσουμε, χρησιμοποιούνται για πληρωμές τοκογλυφικών υποσχέσεων, είτε αυτές είναι τα δάνεια, τα CDS, τα ομόλογα και οτιδήποτε άλλο έχουν υποσχεθεί και μας κρύβουν. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος από τα χρήματα που εμείς δίνουμε, πάνε στις ιδιωτικές τράπεζες, που έχουν κατασπαταλήσει και εξαφανίσει ανεπιστρεπτί τις καταθέσεις μας, λες και έχει υποχρέωση ο Λαός να διασώσει ιδιωτικές εταιρίες, στην πλάτη του Λαού.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνει πολύ απλά ότι ακόμα και να πληρώσουμε, δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη ότι βοηθούμε την Πατρίδα να λύσει το πρόβλημά της, γιατί όλοι αυτοί οι φόροι δεν χρησιμοποιούνται ανταποδοτικά. Αλλά όταν πληρώνουμε, στην ουσία κάνουμε κάτι πολύ χειρότερο: Ακριβώς όταν πληρώνουμε, τότε είναι που ενδυναμώνουμε και νομιμοποιούμε το καθεστώς που μας καταστρέφει και μας οδηγεί προς τον θάνατο.

Τι να μην πληρώσω;

Κάντε τις ακόλουθες ερωτήσεις στον εαυτό σας:

Είναι αυτός που μου ζητά να πληρώσω διαπλεκόμενος με το κατοχικό κράτος;
Εάν πληρώσω, βοηθώ και στηρίζω το χουντικό καθεστώς κατοχής;
Εάν πληρώσω, στηρίζω και νομιμοποιώ το χουντικό καθεστώς κατοχής;
Εάν πληρώσω, βοηθώ στο να χαθεί ακόμα περισσότερο η κυριαρχία της Ελλάδας ως Κράτους;
Εάν πληρώσω, βοηθώ στο να χαθεί ακόμα περισσότερη Δημοκρατία και Δικαιοσύνη;
Εάν πληρώσω το χουντικό/κατοχικό κράτος, θα λύσω το δικό μου πρόβλημα, ή θα λύσω το πρόβλημα της Πατρίδας;
Εάν πληρώσω το κατοχικό κράτος, θα θυσιάσω την υγεία των παιδιών μου;

Εάν οι απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις είναι ναι, τότε θα πρέπει μαζικότατα, και συλλογικά οργανωμένα, να προχωρήσετε σε στάση πληρωμών γιά αυτές τις περιπτώσεις.

Τι γίνεται με τις ΔΕΚΟ; Δεν είναι ειδική περίπτωση;

Πριν απαντήσουμε ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας δούμε τα βασικά. Τι σημαίνει ΔΕΚΟ; Σημαίνει Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφελείας. Γιατί το Κράτος, έστω αυτό το ανάπηρο κράτος, θεσμοθέτησε αυτές τις εταιρείες ως ΔΕΚΟ; Γιατί πολύ απλά, είναι κοινά αποδεκτό και κατανοητό, ότι οι υπηρεσίες που δίνουν αυτές οι εταιρείες, έχουν ένα πρωταρχικό στόχο: Την ΚΟΙΝΗ ΩΦΕΛΕΙΑ. Ο ορισμός του και η θεσμοθέτησή τους ως τέτοιους λοιπόν, δεν είναι απλά ένας τίτλος ή μία ταμπέλα που απλά τις χαρακτηρίζουν λεκτικά.

Οι ΔΕΚΟ οφείλουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες αυτές σε ολόκληρο τον Λαό, με τους καλύτερους δυνατούς όρους, είτε ο αποδέκτης είναι ιδιώτης, είτε είναι νομικό πρόσωπο. Ο λόγος είναι προφανής: Τα αγαθά αυτά πρέπει να προσφέρονται με αυτόν τον τρόπο γιατί αυτά είναι που διαμορφώνουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα αναπτυχθεί ο Λαός, κοινωνικά, επαγγελματικά, και σε πολλούς άλλους τομείς.

Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Αυτό που βλέπουμε είναι η πλήρης κατάληψη αυτών των οργανισμών από το κατοχικό και διεφθαρμένο κράτος κατοχής. Αντί να ενεργοποιούν τον θεσμό που στην θεωρία έχουν θεσμοθετήσει, τους έχουν μεταλλάξει σε μηχανισμούς καταστροφικής υπερφορολόγησης και εκβιασμού. Συμπληρωματικά, έχουν επίσης αλλάξει τον χαρακτήρα των οργανισμών αυτών επί της ουσίας, με το να παραδίδουν μέρος τους (ή και ολόκληρους) σε ιδιωτικά συμφέροντα εντός αλλά κυρίως εκτός της χώρας.

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα, είναι ότι επί της ουσίας, οι ΔΕΚΟ αποτελούν απλά άλλον έναν μηχανισμό, με τον οποίον εκβιάζουν, τρομοκρατούν, φορολογούν παράνομα και καταχρηστικά τον Λαό και μέσω αυτών, όπως και των περισσότερων άλλων θεσμών, επιβάλουν την καταστροφή και τον ολοκληρωτικό όλεθρο που έρχεται. Η αντιμετώπισή μας λοιπόν, πρέπει να είναι η ίδια όπως όταν συνδιαλλασσόμαστε κατ ευθείαν με το κράτος.

Τι γίνεται με τις Τράπεζες; Αυτές δεν είναι ειδικές περιπτώσεις;

Αντίθετα με το τι μας υπαγορεύει το κατοχικό κράτος χουντάρας, αλλά και το δεκανίκι του, που είναι τα ΜΜΕ (Μέσα μαζικής καταστολής συνειδήσεων), οι τράπεζες, ιδιωτικές αλλά και οι κεντρικές, ΔΕΝ είναι φίλοι ή/και υπηρέτες των Λαών. Οι ιδιωτικές τράπεζες είναι οι κατ εξοχήν θεσμοί που διαπλέκονται και συναναστρέφονται με τους δυνατούς του κόσμου, είτε αυτοί είναι κυβερνήσεις είτε άλλοι οργανισμοί. Ο πρωταρχικός σκοπός των ιδιωτικών τραπεζών είναι το κέρδος. Αλλά λόγου του ότι οι περισσότερες, αν όχι όλες οι τράπεζες είναι βυθισμένες στην διαπλοκή και την πολλές φορές θεσμικά εγκατεστημένη παρανομία, και σε τρόπους εργασίας που είναι υπόγειοι και αδιαφανείς, ο τρόπος που αποζητούν να καταφέρουν αυτό το κέρδος, είναι τέτοιος, που την πληρώνουν οι εκτός των συστημάτων αυτών. Και ποιός είναι αυτός; Είναι ο Λαός.

Οι ιδιωτικές Τράπεζες έχουν τόσο τεράστια συμπλοκή με το γενικότερο σύστημα, που δεν μπορεί κανείς να τις θεωρήσει απλά ως ένα "απλό και άκακο" υποσύνολο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Τα χρήματα που μαζεύουν από τις καταθέσεις, αλλά και οι λογιστικές εγγραφές που δημιουργούν από το πουθενά, μετατρέπονται σε χρηματοπιστωτικά "προιόντα" και πωλούνται και ξανά-πωλούνται στις διεθνείς αγορές. Και εφ όσον αποζητούν τεράστια κέρδη, ο τρόπος που διαχειρίζονται το χρήμα, είτε αυτό είναι πραγματικό, είτε είναι απλά λογιστικές εγγραφές, γίνεται με αποδοχή τεράστιων και απίτευτα επικίνδυνων ρίσκων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότερες τράπεζες έχουν κατασπαταλήσει και εξαφανήσει τις καταθέσεις των απλών πολιτών, αλλά και των ταμείων και άλλων οργανισμών.

Τώρα, το κράτος κατοχής ακολουθώντας τυφλά τις επιταγές των εκ των έξω επικυρίαρχων, ζητά από τον Λαό να "ανακεφαλαιοποιήσει" τις τράπεζες αυτές, μέσω στυγνής φορολογίας και αποδεκατισμού των απλών πολιτών. Και εάν αυτό αποδειχτεί αδύνατον, τότε οι επικυρίαρχοι με την βοήθεια των εδώ δοσιλόγων, πολύ απλά θα προχωρήσουν σε "κούρεμα" καταθέσεων, όπως έκαναν και στην Κύπρο.

Δεν τους απασχολεί καθόλου το γεγονός ότι δεν ήταν ο Λαός που εξαφάνισε τα αποθέματα σε χρήματα που εξυπηρετούν τις καταθέσεις, γιατί οι κυβερνήσεις είναι στην ουσία και γιά όλους τους πρακτικούς σκοπούς ένα και το αυτό με τις τράπεζες. Οπότε οι τράπεζες τυγχάνουν της προστασίας των, έστω και εάν η προστασία αυτή καταστρέφει ολόκληρους Λαούς. Ενώ λοιπόν οι τράπεζες πρέπει να κάνουν το πρωταρχικό λειτούργημα τους, που είναι διασφάλιση των καταθέσεων, και με την ορθολογική χρήση τους να προσφέρουν ρευστότητα στην οικονομία, αυτές ασχολήθηκαν με πράγματα που έθεσαν σε εξαιρετικά μεγάλο ρίσκο αυτά τα αποθέματα και στην συνέχεια τα εξαφάνισαν.

Καλούμαστε λοιπόν, εμείς οι απλοί πολίτες, να είμαστε συνεπείς με τις πληρωμές των δανείων μας προς τις τράπεζες, όταν αυτές οι ίδιες, δεν είναι συνεπείς με τις δικές τους υποχρεώσεις και μάλιστα με καταστροφικά αποτελέσματα. Το πρόβλημα είναι, ότι εφ όσον οι τράπεζες έχουν πάντα φιλικές σχέσεις με τα καθεστώτα, η μεμονωμένη αντίσταση είναι δύσκολη, γιατί ο νόμος είναι ουσιαστικά με το μέρος τους. Η απάντηση, όπως και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι μία: Η μαζική και οργανωμένη αντίσταση. Περισσότερα γι' αυτό παρακάτω.

Να πληρώσω έστω και κάποια λίγα, για να αποφύγω προβλήματα;

Πράγματι, μπορεί κάποιος να αποφύγει τα άμεσα προβλήματα με το να πληρώσει όσα μπορεί και έχει. Όμως είναι επιτακτικό να κατανοήσουμε ότι στην σημερινή κατάσταση που μας έφερε το καθεστώς το κύριο και μεγάλο πρόβλημα ΔΕΝ έχει επιλυθεί και ούτε πρόκειται να επιλυθεί χωρίς σημαντικότατες και ουσιαστικές αλλαγές σε ολόκληρο το σύστημα.

Αντί για να ασχολούμαστε με την πρόσκαιρη επίλυση των προσωπικών μας δυσκολιών, η καλύτερη πορεία θα ήταν να οργανωθούμε και να αντιμετωπίσουμε την πηγή του προβλήματος. Εάν δεν κάνουμε κάτι σε αυτό το επίπεδο, η κρίση θα συνεχιστεί με ακάθεκτους ρυθμούς και θα μας αγγίξει πολύ πιο ουσιαστικά και τρομακτικά, με τέτοιον τρόπο που δεν θα υπάρχει πλέον τρόπος να επιλυθεί ούτε το προσωπικό, ούτε το συλλογικό πρόβλημα.

Το να λύσει κανείς το άμεσο πρόβλημά του με το για παράδειγμα να αποφύγει κάποια προβλήματα που θα δημιουργηθούν από την άρνηση πληρωμής, οδηγεί στην περαιτέρω διαιώνιση του προβλήματος, που είναι το διεφθαρμένο και σάπιο καθεστώς της μεταπολίτευσης μαζί με όλα τα παρελκόμενα του. Η λύση δεν πρέπει πλέον να είναι σε προσωπικό επίπεδο ή με πρόσκαιρο αποτέλεσμα. Η λύση βρίσκεται στην συλλογική και μαζικότατη αντίσταση του Λαού.

Μπορεί κανείς εάν θέλει ή για λόγους ζωής και θανάτου, να πληρώσει κάποιο ποσό για να μην έχει άμεσα προβλήματα, όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αμελήσει πλέον την συμμετοχή του σε ομαδική και μαζική αντίσταση.

Θυμηθείτε, ότι ότι κάνουμε το κάνουμε συλλογικά. Όχι απλά γιατί έτσι έχουμε μιά σχετική ασφάλεια και προστασία, αλλά γιατί μόνο έτσι θα λυθεί το θεμελιώδες πρόβλημα που αντιμετωπίσουμε. Και το πρόβλημα αυτό είναι η ολοκληρωτική εξαθλίωση σε όλους τους τομείς από το σάπιο και διαφθαρμένο σύστημα, πολίτευμα και επικυρίαρχους που αυτό κάλεσε να έρθει και να μας αποτελειώσει.

Να κάνω διακανονισμό, για να αποφύγω προβλήματα;

Ο διακανονισμός, μπορεί να αποτελέσει μια παροδική λύση του προβλήματος του χρέους προς το δημόσιο. Όμως ούτε μπορεί να εγγυηθεί κάνεις ότι αποτελεί λύση για όλους, ούτε μπορεί να προβλέψει κανείς ότι ακόμα και με διακανονισμό θα είναι εύκολη η διαχείριση αυτού του χρέους.

Ποιο σημαντικά όμως, η πράξη του διακανονισμού αποτελεί έναν έμμεσο τρόπο αποδοχής και νομιμοποίησης του χρέους, αυτού του φόρου που μας καταστρέφει έναν έναν και είναι καταχρηστικό και δεν βοηθά σε καμία περίπτωση την Πατρίδα. Και φυσικά ο οποισδήποτε συμβιβασμός νομιμοποιεί επίσης και το κράτος κατοχής.

Βλέπε και παραπάνω, στην προηγούμενη ερώτηση.

Ποιος να μην πληρώσει;

Η απάντηση είναι αυτονόητη: Μέχρι να ανακτήσουμε την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη, την Εθνική μας Κυριαρχία και την Ελευθερία μας, κανένας.

Η πληρωμή των φόρων σε ένα ευνομούμενο κράτος, είναι ιερό χρέος και αποτελεί την βάση του κοινωνικού κράτους και στηρίζει το περιβάλλον μέσω στο οποίο θα αναπτυχθεί η κάθε δραστηριότητα των πολιτών. Στην παρούσα κατάσταση όμως, δεν έχουμε ευνομούμενο κράτος, εφ όσον το κράτος αυτό κάνει ότι κάνει με αυταρχικό, αντιδημοκρατικό τρόπο και έχει καταλύσει ακόμα και τις πιο θεμελιώδεις αξίες όπως είναι το δίκαιο και το συμφέρον του Λαού, που κανονικά θα έπρεπε να υπηρετεί.

Μα δεν πρέπει να πληρώσει αυτός που έχει;

Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ρωτήστε τον εαυτό σας κάτι πιο βασικό: Εάν πληρώσει αυτός που έχει σήμερα, σε ποιόν θα πληρώσει;
Το ερώτημα έχει απαντηθεί παραπάνω, και η ουσιαστική απάντηση είναι ότι τα χρήματα αυτού που μπορει ακομα να πληρώσει, δεν θα μεταδοθούν στους πολίτες για το κοινό καλό.

Ρωτήστε στον εαυτό σας και το εξής:
Δεν θα έπρεπε αυτός που μπορεί να πληρώσει, να πληρώσει για την εποικοδόμηση της Υγείας, της Παιδείας, της Ανάπτυξης κλπ.;

Εσείς τι λέτε, στο σημερινό κατοχικό καθεστώς χούντας, τα χρήματα αυτά θα πάνε εκεί;

Όχι βέβαια, αυτά θα πάνε για αποπληρωμή είτε των ιδιωτικών τραπεζών, είτε για την πληρωμή τοκογλυφικών χρεολυσίων κάθε μορφής.

Αλλά τα χρήματα αυτά ανήκουν στον Λαό, και όχι στους τοκογλύφους. Γιατί λοιπόν, θα θέλαμε να πληρώσουν αυτοί που ακόμα μπορούν, αυτά που μας ανήκουν, σε άλλους που δεν τα δικαιούνται;

Δεν είναι δικά μας τα χρήματα αυτά; Γιατί να αναγκάσουμε τους συμπολίτες μας που ακόμα αντέχουν, να δώσουν αυτά τα λίγα που απομένουν στους διεθνείς τοκογλύφους;

Επίσης και πιο σημαντικά ακόμα, να θυμίσουμε τον πραγματικό λόγο που ΔΕΝ πληρώνουμε: ΔΕΝ πληρώνουμε γιατί δεν δεχόμαστε το καθεστώς. ΔΕΝ πληρώνουμε, γιατί απαιτουμε Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και Ελευθερία. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ. ΔΕΝ πληρώνουμε, όχι απλά γιατί κάποιοι από εμάς δεν μπορούν, αλλά γιατί ακόμα και αν μπορούσαμε, ο στόχος είναι η ανατροπή του καθεστώτος και η ανάκτηση της Πατρίδας μας.

Είναι λοιπόν λογικό, ότι μέχρι να ανακτήσουμε και να αναγεννήσουμε το κράτος και την Δημοκρατία μας, κανένας μας δεν πρέπει να πληρώνει.

Μα δεν γίνεσαι "μπαταχτσής" αν μπορείς να πληρώσεις και δεν πληρώνεις;

Το να μην πληρώνεις, ακόμα και αν έχεις σήμερα, σε κάνει διάφορα πράγματα. Δεν σε κάνει όμως "ματαχτσή".

Σε κάνει αλληλέγγυο με αυτούς που δεν έχουν.
Σε κάνει να αντιστέκεσαι για το κοινό καλό, βάζοντας τον εαυτό σου σε ρίσκο.
Σε κάνει να μην σκέπτεσαι μόνο τον δικό σου και μόνο τομέα, που μπορεί να αντέχει ακόμα, αλλά να σκέπτεσαι τα κοινά αιτήματα ολόκληρης της κοινωνίας.
Σε κάνει τέλος, να καταλάβεις, ότι έχεις, δεν έχεις, ΔΕΝ πρέπει να νομιμοποιούμε το χουντικό κράτος κατοχής.


Και με τους "μεγάλους" τι κάνουμε; Θα τους αφήσουμε;

Παρ όλο που όλα τα παραπάνω αναφέρονται κυρίως σε κοινούς πολίτες, τα λαϊκά στρώματα και αρκετούς μικρομεσαίους, και όχι στα άλλα "λαμόγια", το παραπάνω ισχύει ακόμα και γι αυτούς που δεν συγκαταλέγονται στα κοινά λαϊκά στρώματα. Θα τους αφήσουμε έτσι αυτούς; ΟΧΙ βέβαια.

Τα λεφτά που μας χρωστούν αυτοί που μας τα χρωστούν και ειδικότερα οι μεγάλοι που πάγια και με την στήριξη των κυβερνήσεων φοροδιαφεύγουν, ΔΕΝ τα χρωστούν στην Τρόικα, και τις Τράπεζες. Τα χρωστούν στον Ελληνικό Λαό. Τι πιο προφανές από αυτό το βασικό; Εφ όσον λοιπόν τα χρωστούν στον Λαό, εμείς θα τους αφήσουμε να τα δώσουν στους διεθνείς τοκογλύφους; ΌΧΙ βέβαια! Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι ΠΡΩΤΑ να αποκτήσουμε ένα κράτος ευνομούμενο και Δημοκρατία, και μετά να απαιτήσουμε αυτά που ανήκουν στον Λαό από αυτούς που ας τα χρωστούν.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι ακόμα και εάν δικαίως, το σημερινό χουντικό κράτος κατοχής, έπιανε όλα τα "λαμόγια", "καπιτάλες", παρανόμους, ληστές (πείτε τους του όπως θέλετε), και τους εξανάγκαζε να πληρώσουν όλα τα χρωστούμενα, τότε αυτό που θα καταφέρναμε είναι μιά τρύπα στο νερό.

Ο λόγος ελπίζουμε είναι τώρα πια προφανής: Όλα τα λεφτά που αυτοί οι μεγάλοι που βεβαίως χρωστούν στο κράτος, έκλεψαν από τον Λαό, με δόλιους και ανήθικους τρόπους, τότε πλέον, θα τα χάσουμε ολοκληρωτικά, γιατί το κράτος κατοχής, θα τα χρησιμοποιούσε απλά για να τα δώσει και να ξεπληρώσει τα καταχρηστικά και δολοφονικά δάνεια που έχει πάρει, όχι στο όνομα του Λαού, αλλά στο όνομα της επίορκης διαφθοράς και προδοσίας που τους διακατέχει.

Εναναλαμβάνουμε: Τί πρέπει λοιπόν να γίνει στην περίπτωση αυτή; Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι ΠΡΩΤΑ να επανέλθει η κυριαρχία στους φυσικούς φορείς του, που είναι οι Πολίτες αυτής της χώρας συλλογικά, και ΜΕΤΑ να δούμε τι θα κάνουμε με τους μεγαλύτερους και μικρότερους καταχραστές της δημόσια περιουσίας.

Η λύση για το Ε.ΠΑ.Μ. δεν ήταν ποτέ να πληρωθεί το χρέος από αυτούς που μπορούν ή έστω χρωστούν στο Κράτος. Η λύση είναι να κηρυχθεί αυτό ΠΑΡΑΝΟΜΟ, ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΟ, ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ, και ως εκ τούτου άκυρο. Τότε και μόνον τότε μπορεί το κράτος να πάρει αυτά που του ανήκουν από αυτούς που αρνούνται να τα αποδώσουν.

Είναι ταξικός αγώνας η μη πληρωμή φόρων ή κάτι παραπάνω;

Εάν στην προσωπική μας ζωή πληρώναμε όσα χρήματα και όποτε μας τα ζητούσαν, χωρίς να λάβουμε κάτι ως αντάλλαγμα, τότε θα θεωρούμαστε τρελοί. Στην προσωπική μας ζωή, ή στην επιχείρησή μας, πάντα ζητάμε διαπιστευτήρια, και αποδείξεις ότι όσα πληρώνουμε αποδίδουν και κάποια αξία. Όμως το καθεστώς σήμερα μας ζητά να πληρώσουμε αδρά, γνωρίζοντας πολύ καλά πλέον, ότι όχι μόνο ανταπόδοση δεν θα υπάρξει, αλλά ότι μάλλον οι πληρωμές μας, χειροτερεύουν το πρόβλημα.

Από την άλλη, έχουμε και την κοινή λογική, τα αυτονόητα δίκαια και ακόμα και το Σύνταγμά μας - παρ όλα τα προβλήματα που παρουσιάζει - και τι μας λένε όλα αυτά; Μας λένε ότι:

1) Εάν δεν έχουμε να πληρώσουμε, τότε εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται να πληρώσουμε.
2) Εάν έχουμε κάποια χρήματα ή/και εισόδημα, τότε πληρώνουμε ένα ΑΝΑΛΟΓΟ ποσό, και όχι απλά ένα αυθαίρετο ποσό.

Οπότε με βάση όλα τα δίκαια, θα έπρεπε να πληρώνει ο κάθε πολίτης αυτά που του αναλογούν, και όχι αυτά που του υπαγορεύουν.
Αλλά ας μην ξεχνάμε και την πραγματικότητα, ότι οι φόροι που πλέον μας ζητούν, δεν έχουν καμιά σχέση με τους φόρους ενός ευνομούμενου κράτους. Οι φόροι που μας ζητούν σήμερα, είναι οι φόροι που υπαγορεύονται παρακάμπτοντας κάθε έννοια Δημοκρατίας και Δικαίου, από παράγοντες που σε καμία περίπτωση δεν έχουν την δικαιοδοσία να το κάνουν. Και το κάνουν αυτό, παραδίδοντας ολόκληρη την χώρα.

Το χειρότερο πράγμα που βλέπουμε σήμερα πλέον, είναι ότι καλούμαστε να πληρώσουμε χρήματα που τα έχουν απόλυτη ανάγκη οι κοντινοί μας άνθρωποι, τα παιδιά μας και γενικότερα η οικογένειά μας. Εδώ τίθεται ένα καθαρά πρακτικό ερώτημα: Θα πληρώσω τους τοκογλύφους, ή θα ταΐσω τα παιδιά μου; Η απάντηση νομίζω είναι αυτονόητη. Είναι ταξικό το ερώτημα αυτό; Τώρα πια που οι τάξεις έχουν καταρρεύσει προς τα κάτω, δεν είναι, γιατί εκεί που οδεύουμε, δεν είναι απλά η εκμετάλευση κάποιας τάξης, αλλά η εξαθλίωση όλων μας και το ξεπούλημα των πάτνων, συμπεριλαμβανομένων και των βασικών μας ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι λιπόν καθαρά πρακτικό όσο ποτέ άλλοτε αλλά και κάτι πολύ ουσιαστικό.

Εδώ λοιπόν έχουμε και το ουσιαστικό πρόβλημα που έχει επιφέρει η σημερινή κατάσταση: Οι δανειακές συμβάσεις, αλλά και οι αδιαφανείς τρόποι με τους οποίους κυβερνά το δωσιλογικό καθεστώς την χώρα, έχει καταλύσει την Εθνική μας κυριαρχία. Δηλαδή το θεμελιώδες δικαίωμά μας, να παραμένουμε ενωμένοι κάτω από την κοινή μας ταυτότητα, Γλώσσα, Ιστορία και παραδόσεις και να διαχειριζόμαστε τα δικά μας, μέσω της δικιάς μας κυριαρχίας. Το πρόβλημα αυτό λύνεται όχι με ταξικό αγώνα, αλλά με εθνικό-απελευθερωτικό αγώνα.

Όσο και να έχει κάποια κοινά ο εθνικο-απελευθερωτικός αγώνας με τον κλασσικό ταξικό αγώνα, δεν είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αλλά πιο σημαντικά ακόμα, δεν μπορεί κανείς να τον ταυτίσει με το ταξικό, γιατί τότε χάνει την ουσία του θέματος. Ο σκοπός είναι να σώσουμε την Πατρίδα μαζί με την Δημοκρατία αλλά και τα υπόλοιπα βασικά μας δικαιώματα όλα μαζί ολοκληρωτικά και όχι κάποια τάξη και μόνο.

Ο λόγος που αγωνιζόμαστε γι αυτό, είναι ώστε όταν το καταφέρουμε αυτό, να μπορεί και πάλι ο καθένας μας να έχει την δυνατότητα να κάνει πραγματικότητα τις όποιες πολιτικές θέσεις έχει. Σε αντίθετη περίπτωση, θα χάσουμε τα πάντα, και μέσα σε αυτά συγκαταλέγονται και οι επιμέρους θεωρήσεις μας ή/και οι ιδεολογίες μας.

Ο αγώνας λοιπόν, δεν είναι απλά ταξικός. Είναι βαθύτατα Δημοκρατικός, Εθνικός και έχει καθαρά Πατριωτικό χαρακτήρα. Ο ταξικός αγώνας, και ειδικότερα η επιτυχία του, προυποθέτει να υπάρχει ο χώρος μέσα στον οποίο θα γίνει, και αυτός ΔΕΝ είναι η ομοσπονδίες όπου πολίτες και δικαιώματα δεν υπάρχουν, αλλά το κυρίαρχο κράτος, όπου ήδη έχει εδραιωθεί η Δημοκρατία. Γι αυτό αγωνιζόμαστε, γιά την βάση δηλαδή του υγιούς πολιτεύματος, απ' όπου πηγάζουν όλα τα άλλα θεμιτά πολιτικά πράγματα.


Πως να μην πληρώσω;

Κατ αρχήν, η ερώτηση θα έπρεπε να ήταν:
"Πως να μην πληρώσουμε;" - πληθυντικός.

Γιατί θα ρωτήσετε; Η απάντηση είναι ότι το χουντικό/κατοχικό κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει και να καταστείλει - όπως και βλέπουμε να γίνεται σήμερα - τις μικρότερες ομάδες, και πόσο μάλλον τους ιδιώτες. Η ασφάλεια, αλλά και η επιτυχία της αντίστασης μέσω στάσης πληρωμών, θα γίνει στον βαθμό που ο Λαός θα δράσει μαζικά και οργανωμένα.

Ο στόχος δεν είναι η απερίσκεπτη και πρόχειρη αντίσταση, αλλά η συλλογική αλλά και οργανωμένη αντίσταση. Γι' αυτόν τον λόγο, είναι απολύτως σημαντικό οι δράσεις μη πληρωμής να συνδυάζονται με οργάνωση σε όσους πιο πολλούς τομείς μπορούμε να οργανωθούμε συλλογικά, αρχίζοντας από τα κοντινά μας πρόσωπα στις γειτονιές, τοπικές συλλογικότητες αλλά και χώρους εργασίας.

Ο τρόπος λοιπόν μη πληρωμής, πρέπει να διασφαλίζει πρώτον την επιτυχία, αλλά συνάμα και την ασφάλεια των συμμετεχόντων. Και όπως είπαμε, ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι έσω της συλλογικής και οργανωμένης δράσης.

Τι να κάνω αν το κράτος με κυνηγά γιατί δεν πληρώνω;

Κατ αρχήν, εφ όσον δεν πληρώνετε, θα έπρεπε να είστε ήδη οργανωμένοι σε κάποια συλλογικότητα, και να μην πληρώνετε μαζί με πολλούς άλλους συμπολίτες σας. Τέτοιες συλλογικότητες, είναι οι διάφορες επιτροπές κατοίκων, αλλά και το μέτωπό μας το Ε.ΠΑ.Μ. και άλλοι.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο μόνος τρόπος να λύσουμε τα προβλήματά μας είναι δια μέσου της οργανωμένης αντίστασης και της συνειδητοποίησης ότι ο αγώνας μας είναι πλέον για την ανάκτηση της Πατρίδας.

Εάν όμως ήδη δεν πληρώνετε, είτε γιατί δεν μπορείτε, είτε γιατί δεν θέλετε πλέον να νομιμοποίητε το χουντικό κράτος κατοχής και έχετε σχετικά προβλήματα, τότε το πρώτο σας μέλημα, θα πρέπει να είναι η συμμετοχή σας μαζί με συλλογικότητες που κάνουν το ίδιο πράγμα. Παράλληλα, θα πρέπει να οργανωθείτε μαζί με άλλους συμπολίτες, ώστε να αντιμετωπίσετε συλλογικά τις όποιες επιπτώσεις θα έχουν οι πράξεις και οι δράσεις σας.

Τι μπορώ να κάνω τώρα;

Οργανωθείτε, συμμετάσχετε σε συλλογικές δράσεις.
Γίνετε ενεργοί πολίτες, έτσι ώστε όλοι μαζί να αναγεννήσουμε την Πατρίδα. Ενημερώστε τους διπλανούς σας, για το πρόβλημα και τον τρόπο αντιμετώπισης.
Προετοιμάστε το έδαφος για Γενική Πολιτική Απεργία.
Τιμήστε την Δημοκρατία, με το να αγωνιστείτε γι αυτήν.
Τιμήστε την Πατρίδα, μαχόμενοι γι αυτήν.
Τιμήστε τον Λαό που υποφέρει, στηρίζοντας τον, ενδυναμώστε τον, και βοηθήστε τον να χειραφετηθεί.
Μην πληρώνετε, αλλά κάντε το συλλογικά, γίνετε αλλυλέγγυοι και συνεργαστείτε για να κανετε την αντίσταση αποτελεσματική αλλά και όσο ασφαλή γίνεται.


Εμείς, έχουμε δεν έχουμε, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, όχι απλά γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που καλούμαστε να πληρωσουμε, μας τα ζητά κάποιος που δεν έχει το δικαίωμα να μας τα ζητά. Αυτά που πρέπει να πληρώνονται στο Κράτος, πρέπει να μένουν στον Λαό και να ξοδεύονται σε κοινωνικά συμφέροντα.

Το ζήτημα δεν είναι να μην πληρώνουμε απλά επειδή δεν έχουμε. Το ζητούμενο είναι να μην πληρώνουμε ως μέρος της συνολικής αντίστασης και αγωνα για να κερδίσουμε πίσω την Πατρίδα μας. Η θέση αυτή, είναι εκατονδάδες χιλιάδες έτη φωτός μακρυά από την θεώρηση ότι όποιος έχει πρέπει να πληρώνει και ότι μόνο αυτοί που δεν έχουν δεν πληρώνουν.

Ας βάλουμε τις αξίες, τα ήθη και ιδέες που μας κάνουν αγωνιστές μπροστά και σωστή ιεραρχία και σειρά, και ας κάνουμε αυτό που πρέπει και όχι αυτό που απλά μας υπαγορεύουν οι καταστάσεις που ζούμε.

Το καθήκον μας είναι να μην νομιμοποιούμε το κράτος που καταστρέφει την Πατρίδα μας και όχι απλά να μην πληρώνουμε γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Καλή Λευτεριά!


Σ. Κατσούλης

Νταβρής: Η Ρεπούση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον χειρότερο “τεμπέλη” δασκαλο. ΒΙΝΤΕΟ

Τολμούν να μιλήσουν για ζημιά στο δημόσιο από “κακούς υπαλλήλους” ενώ η Ρεπούση βρίσκεται στο κοινοβούλιο!


                    Μ Ε Γ Α  Οικονομεα !!!!!!!!




ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ!

Η πρόσληψη των επιτυχόντων 8κ/2008 του Ασέπ, με τον τρόπο που επιχειρείται να γίνει, είναι καθόλα ΠΑΡΑΝΟΜΗ!

Ενώ όλες οι προκηρύξεις του Ασέπ βρίσκονται παγωμένες λόγω του Νόμου που επιβάλει 1 πρόσληψη στις 5 αποχωρήσεις, ξαφνικά και αυθαίρετα μόνο η προκήρυξη 8κ/2008 ΞΕΠΑΓΩΝΕΙ
!!!Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ως άνω διάκριση της συγκεκριμένης προκήρυξης αντιβαίνει την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών 2310/2012, σύμφωνα με την οποία δεν γίνεται δεκτό το αίτημα των επιτυχόντων της προκήρυξης αυτής να εξαιρεθούν από τον μνημονικό νόμο του παγώματος! (Άρθρα 10 και 11, Νόμος:3833/15.03.2010).

    Και όμως
! Η κυβέρνηση με επίσημο έγγραφο: ΦΕΚ Β΄335/18.02.2013 προχώρα σε άμεση πρόσληψη 331 επιτυχόντων της  προκήρυξης 8κ/2008 ΕΞΑΙΡΩΝΤΑΣ αυτούς και μόνο από το ΠΑΓΩΜΑ! Προκαλεί ερωτηματικά τι έρχεται να εξυπηρετήσει αυτή η μεμονωμένη εξαίρεση τη στιγμή που άλλοι επιτυχόντες Ασέπ παλαιότερων διαγωνισμών περιμένουν κυριολεκτικά με αγωνία να προληφθούν βάσει του 1 προς 5! Ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης πρέπει να δώσει εξηγήσεις γιατί εν γνώση του αρνείται να εφαρμόσει το νόμο και τις Δικαστικές Αποφάσεις (!).

    Στο παραπάνω έρχεται να προστεθεί, ο τρόπος που προσπαθεί να υλοποιήσει η Κυβέρνηση τις συγκεκριμένες προσλήψεις καθώς με μια προσεκτική ματιά στο ΦΕΚ Β΄335/18.02.2013 με την κατανομή των θέσεων είναι εύκολα και απόλυτα αντιληπτό ότι επιχειρείται να γίνει αντικατάσταση των θέσεων των πρόσφατα απολυμένων επιτυχόντων της προκήρυξης 9κ/2008 από αυτούς της 8κ/2008!  Μια τέτοια «αντικατάσταση» απαγορεύεται ρητά και ξεκάθαρα από το Σύνταγμα που ορίζει με σαφήνεια ότι δεν είναι επιτρεπτό να απολυθεί δημόσιος υπάλληλος και στη θέση του να προσληφθεί κάποιος άλλος! Επίσης, γεννά ερωτηματικά το γεγονός ότι προωθείται μια τέτοιου είδους αντικατάσταση καθώς, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει στο ΦΕΚ Β΄ 400 /22.02.2012, οι θέσεις της προκήρυξης 8κ/2008 έχουν διατηρηθεί και παραμένουν κενές! Είναι ευδιάκριτο ότι η Κυβέρνηση προσπαθεί με πλάγιο τρόπο να προσπεράσει τη σκόπελο που δημιουργεί ο περιορισμός νέων προσλήψεων στο Δημόσιο από την Τρόικα και να κάνει νέες προσλήψεις χωρίς αυτές να προσμετρηθούν στον «κανόνα» του 1 προς 5!

    Στη σημερινή εποχή που χιλιάδες άνθρωποι είναι άνεργοι και εκατοντάδες περιμένουν υπομονετικά το διορισμό τους σαν ηλιαχτίδα φωτός για να βγουν από το αδιέξοδο που τους έχει οδηγήσει η κρίση, είναι απαράδεκτο και προκλητικό να προτάσσονται έναντι όλων των υπολοίπων μερικοί λίγοι «εκλεκτοί».
    
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι την ακύρωση της εν λόγω προκήρυξης είχε ζητήσει ο Σύλλογος ΣΕ-ΙΚΑ καθώς όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η επίμαχη προκήρυξη 8κ/2008 είναι φωτογραφική και το ζήτημα που προκύπτει είναι πολιτικό!».
Μπορείτε να δείτε την επιστολή του Συλλόγου προς τον πρωθυπουργό στις 10/11/2008 στον παρακάτω σύνδεσμο:http://www.poseika.gr/images/stories/ika_files/170.pdf
 στη σελ.9).
 
Από αυτό και μόνο, μπορεί κάνεις να αντιληφτεί το λόγο για τον οποίο η Κυβέρνηση «κόπτεται» τόσο για τις συγκεκριμένες προσλήψεις, αγνοώντας προκλητικά τους νόμους και επιδεικνύοντας τέτοια έλλειψη σεβασμού στις δικαστικές αποφάσεις.
   
Πρέπει να γίνει σαφές ότι τέτοιου είδους διακρίσεις οδηγούν την κοινωνία σε αλληλοσπαραγμό! Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει η λογική του πελατειακού κράτους και η αυθαιρεσία της Κυβέρνησης και να τηρηθούν επιτέλους οι Νόμοι και το Σύνταγμα!

πηγη







Έργα 1 δισ. ευρώ στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας

Μέχρι τις αρχές Ιουνίου αναμένεται να έχουν υπογραφεί συμβάσεις της ΕΡΓΟΣΕ για μία σειρά σημαντικών έργων, συνολικού προϋπολογισμού περίπου 1 δισ. ευρώ  τα οποία μαζί με αυτά που ήδη εκτελούνται θα ολοκληρώσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας.
 
Την Τετάρτη η διοίκηση της ΕΡΓΟΣΕ αποφάσισε την κατακύρωση του διαγωνισμού για την κατασκευή της δεύτερης φάσης του εμπορευματικού σταθμού του Θριασίου, ενώ στον προθάλαμο της υπογραφής βρίσκονται οι συμβάσεις για άλλα τρία σημαντικά έργα στο σιδηροδρομικό δίκτυο.
 
Πρόκειται για τα έργα ανάταξης της ηλεκτροκίνησης στο τμήμα Αχαρναί - Τιθορέα, το Τιθορέα - Δομοκός που ολοκληρώνει τον σιδηροδρομικό «διάδρομο» Αθηνών - Θεσσαλονίκης, και το έργο Ροδοδάφνη - Ψαθόπυργος, στο δίκτυο της Πελοποννήσου. 
 
Ειδικότερα όσον αφορά τον εμπορευματικό σταθμό του Θριασίου, για τον οποίο δεν έχει εξευρεθεί ακόμα ιδιώτης επενδυτής, η διοίκηση της ΕΡΓΟΣΕ αποφάσισε την κατακύρωση του διαγωνισμού για όλα τα έργα της δεύτερης φάσης ανάπτυξης του σταθμού (κτίρια, οδοποιία, σιδηροδρομικά, σηματοδότηση κτλ.) στην κοινοπραξία ΑΚΤΩΡ-Alstom. 
 
 
 
Στην ίδια εργολαβία, που έχει χρονοδιάγραμμα 36 μηνών και συνολικό προϋπολογισμό 122,2 εκατ. ευρώ, περιλαμβάνεται και η κατασκευή ενός νέου σιδηροδρομικού σταθμού του προαστιακού, στο Ζεφύρι. Μετά την πρόσφατη λειτουργία της γραμμής του Ικονίου, η ολοκλήρωση του σταθμού του Θριασίου αναμένεται να ενισχύσει τη θέση της χώρας στο χάρτη των διεθνών μεταφορών και των logistics.

Η «ευρω-λησταρχία» της ΕΕ

«Τι θα πει αφελληνισμός; Εγώ θέλω καλές τρά­πεζες. Δεν με νοιάζει αν είναι γαλλικές, γερμα­νικές, αμερικανικές ή ελληνικές», δήλωσε στη Βουλή ο Γ. Προβόπουλος


Νέο πολίτευμα εγκαθίσταται καθ' άπασαν την επικράτειαν της ΕΕ: η... «ευρω-λησταρχία»! Οι υπουργοί Οικονομικών των 17 κρατών της Ευρωζώ­νης συζήτησαν τις λεπτομέρειες της νομικής κατοχύρωσης της αρπαγής των καταθέσεων (!) που βρίσκονται στις τράπεζες των αντίστοιχων χωρών, όταν και σε όποιο ποσοστό κρίνουν οι κυβερνήσεις τους κατά περίπτωση, με πρόσχημα την κατάσταση της κάθε τράπεζας και επί της ουσίας αναλόγως των αναγκών του κρατικού προϋπολογισμού. Ο κάθε πρωθυπουργός δηλαδή θα βουτάει από τις καταθέσεις όσα λεφτά του λείπουν! Ληστεία με ευρωπαϊκή εγγύηση!

Οχι μόνο στην Ευρωζώνη, αλλά και στις 27 χώρες της ΕΕ θα επεκταθεί αυτό το υπέροχο καινούργιο καθεστώς της κατάσχεσης τμήματος ή και όλων των καταθέσεων πάνω από κάποιο ποσό. Το έχει ήδη προαναγγείλει ο αρμόδιος επίτροπος επί της Οικονομίας, ο Ολι Ρεν, μιλώντας σε φινλανδικό τηλεοπτικό δίκτυο. Η Κομισιόν ετοιμάζει σχετική οδηγία που θα γίνει νόμος σε όλη την ΕΕ, διακήρυξε.

Καμία αξία δεν έχουν επομένως οι διαβεβαιώσεις που έδωσε στη Βουλή ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος ότι «Δεν υπάρχει ο παραμικρός φόβος για κανέναν καταθέτη και καμία κατάθεση ανεξαρτήτως ύψους» στις ελληνικές τράπεζες. Δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε ότι προσωπική του πρόθεση μπορεί να είναι ότι «ουδείς καταθέτης, μικρός, μεσαίος ή μεγάλος, θα χάσει χρήματα» και όντως αυτό έχει γίνει μέχρι τώρα στην Ελλάδα. Από τη στιγμή όμως που η ΕΕ αποφασίζει ότι οι καταθέσεις πάνω από ένα εγγυημένο όριο (που αυτή τη στιγμή ορίζεται προσωρινά στις 100.000 ευρώ) θα κατάσχονται κατά ένα ποσοστό ή και συνολικά, αν η τράπεζα δεν πηγαίνει καλά, πώς θα εγγυηθεί αυτές τις καταθέσεις ο Γιώργος Προβόπουλος; Θα βγει στο... αντάρτικο κατά του Σόιμπλε;

Υπέρ του αφελληνισμού (!) των ελληνικών τραπεζών από πλευράς ιδιοκτησιακού καθεστώτος τάχθηκε στη Βουλή ο διοικητής της ΤτΕ. «Τι θα πει αφελληνισμός; Εγώ θέλω καλές τράπεζες. Δεν με νοιάζει αν είναι γαλλικές, γερμανικές, αμερικανικές ή ελληνικές», δήλωσε, απευθυνόμενος προς τους εμβρόντητους βουλευτές, εκ των οποίων εκείνοι της αντιπολίτευσης των αποδοκίμαζαν.

Δεν σταμάτησε εκεί. «Κατά το ήμισυ δεν είναι ελληνικές. Αν αυτό το διάστημα της μεγάλης κρίσης ήταν ξένα ονόματα, δεν θα ήταν αποκομμένες από τις ξένες αγορές και το θέμα της ρευστότητας που σήμερα αντιμετωπίζουμε, δεν θα υπήρχε. Θα ήταν πολύ καλύτερες οι καταστάσεις!» υπογράμμισε. Μάλιστα. «Θα ήταν πολύ καλύτερες οι καταστάσεις» αν οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονταν εξ ολοκλήρου στα χέρια ξένων και δεν είχαν καν ελληνικά ονόματα! Αφωνος μένει κανείς.

Θρασύτατοι οι τραπεζίτες, όπως αποδεικνύει και το παράδειγμα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου Πανίκου Δημητριάδη. Δεν τον θέλει η κυπριακή Βουλή - μάλιστα οι επικεφαλής όλων των κοινοβουλευτικών ομάδων αποφάσισαν ομόφωνα τη διενέργεια έρευνας εναντίον του για παραπλάνηση του Κοινοβου­λίου. Δεν τον θέλει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Αυτός όμως αρνείται κατηγορηματικά να παραιτηθεί από τη θέση του.

«Εμένα με θέλει η ΕΚΤ!» απάντησε ανερυθρίαστα. Αισθάνεται εκπρόσωπος των κατοχικών δυνάμεων! Εχει δίκιο. «Μην τολμήσετε να πειράξετε τον άνθρωπό μας γιατί θα παραπέμψω την Κύπρο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο!» ήταν το νόημα απειλητικής επιστολής που έστειλε ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι στους Κύπριους.