EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Αποκάλυψη: Πώς από το ευρώ φτάσαμε στην πτώχευση

O χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου διενήργησε μία μεγάλη έρευνα για τα γεγονότα και το παρασκήνιο που οδήγησαν την ελληνική οικονομία από την ένταξη στο Ευρώ στην σημερινή κατάσταση. Το tvxs.gr παρουσιάζει ολόκληρη την έκθεση η οποία βασίζεται σε διεθνείς μελέτες και  απόρρητα έγγραφα.

Εισαγωγή

Κάποια γεγονότα στην ιστορία ενός κράτους σηµατοδοτούν το τέλος µίας εποχής και την αρχή µίας νέας. Όµως, όσο πιο µικρά και πιο αδύναµα τα κράτη, τόσο πιθανότερο είναι, οι αποφάσεις για τα σηµαντικότερα ζητήµατα που τα αφορούν, να επηρεαστούν ή και να ληφθούν από άλλα, µεγαλύτερα και ισχυρότερα.

Μία τέτοια, ιστορικής σηµασίας απόφαση, ήταν και αυτή για τη συµµετοχή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή νοµισµατική ένωση, που σε αντίθεση µε την κοινή πεποίθηση δεν προέκυψε ανεπηρέαστα, αλλά ελήφθη κάτω από την ευρωπαϊκή πίεση µέσα στα πλαίσια της υλοποίησης µίας µυστικής συµφωνίας µεταξύ Βρετανίας, Γερµανίας και Γαλλίας στα τέλη της δεκαετίας '80.

Η µελέτη αποχαρακτηρισµένων απόρρητων εγγράφων της εποχής από τα παραπάνω κράτη και επιπλέον από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, αποκαλύπτει, ότι στο σχεδιασµό της ευρωπαϊκής νοµισµατικής ένωσης τα ιδιοτελή συµφέροντα των ισχυρότερων κρατών επισκίασαν εξαρχής αυτά των υπόλοιπων και ότι η δηµιουργία του ενιαίου νοµίσµατος εξελίχτηκε σε µία πράξη συνδιαλλαγής, η οποία ελάχιστα έλαβε υπόψη της την πραγµατική οικονοµική κατάσταση και τις ρεαλιστικές προοπτικές ανάπτυξης και προόδου των ευρωπαϊκών κρατών εντός µίας νοµισµατικής ένωσης.

1) 1989: Η μυστική συμφωνία Βρετανίας–Γερμανίας–Γαλλίας για την ένταξη των 'φτωχών χωρών' στο υπό δημιουργία ευρώ. Πώς έγινε η ένταξη της Ελλάδας

Καταλύτης των εξελίξεων στάθηκε το αίτηµα της Δυτικής Γερµανίας για επανένωσή της µε την Ανατολική, κάτι που για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες και ιδιαίτερα τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ και το Γάλλο πρόεδρο Μιτεράν ανέγειρε το ‘Γερµανικό Ερώτηµα’, που µετουσιώνονταν στο φόβο της δηµιουργίας µίας Μεγάλης Γερµανίας στην καρδιά της Ευρώπης, η οποία θα είχε εθνικοσοσιαλιστική ταυτότητα, που, σε συνδυασµό µε το µέγεθος, την εµπορική, οικονοµική και νοµισµατική της δύναµη, θα της επέτρεπε να µετατραπεί σε ευρωπαϊκή υπερδύναµη.

Η Thatcher πίστευε, ότι η Γερµανία βάδιζε προσεκτικά στο δρόµο ενός σχεδίου που θα τη βοηθούσε µέσα σε δύο δεκαετίες να γίνει µία διεθνής νοµισµατική υπερδύναµη και τότε να προσπαθήσει να επιβάλλει το δικό της οικονοµικό και κοινωνικό µοντέλο σε ολόκληρη την Ευρώπη, µε απώτερο στόχο την πολιτική ενοποίηση της κάτω από την ηγεµονία της. “Στόχος της Γερµανίας είναι ένα “διαρκώς υποτιµηµένο µάρκο, που θα επιτευχθεί µέσω της σύνδεσής της σε ένα ενιαίο νόµισµα και θα της επιτρέπει να ξεφορτώνει προϊόντα σε όλους µας”, αναφέρει η Thatcher σε απόρρητα έγγραφα.

Ωστόσο, µετά την εξαγορά, έναντι αρκετών δεκάδων δισεκατοµµυρίων µάρκων, της συγκατάθεσης Γκορµπατσόφ για την επανένωση της Γερµανίας και την απόφαση της Ουάσιγκτον να την επιτρέψει προβάλλοντάς την ως νίκη της δηµοκρατίας και του καπιταλισµού έναντι του καταρρέοντος κοµµουνισµού, ο Μιτεράν αντιλήφθηκε πως αυτή ήταν θέµα χρόνου.

Σε έναν αποκαλυπτικό διάλογο του µε τη Θάτσερ, ο Μιτεράν εξέθεσε τον τρόπο µε τον οποίο πίστευε, ότι θα έπρεπε Βρετανία και Γαλλία να κινηθούν: ‘Εφόσον κανένας από τους δύο (Βρετανία – Γαλλία) δεν πρόκειται να ξεκινήσει πόλεµο εναντίον της Γερµανίας’ η λύση στον περιορισµό της δύναµής της θα µπορούσε να δοθεί µέσα από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και συγκεκριµένα µέσα από ένα κοινό ευρωπαϊκό νόµισµα. “Αυτή είναι µία πιθανή λύση στο Γερµανικό Ερώτηµα”.

Για να προλάβει τις εξελίξεις ο Μιτεράν πρότεινε στο Γερµανό Καγκελάριο µία µυστική συµφωνία: η Γαλλία θα στήριζε την προοπτική της επανένωσης και σε αντάλλαγµα η Γερµανία θα προχωρούσε στην εγκατάλειψη του µάρκου και στην υιοθέτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού νοµίσµατος µε τη δέσµευση για τη δηµιουργία µίας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. “Η µόνη ελπίδα της Γερµανίας για επανένωση είναι, να δεσµευτεί σε µία ισχυρή Ένωση” είπε ο Μιτεράν στον Κολ, απειλώντας ότι θα ασκούσε βέτο σε µία απόφαση επανένωσης.

Μετά την αλλαγή στάσης και απ’ τη Γαλλία, η Θάτσερ θεώρησε πως εφόσον δε µπορούσε να αποτρέψει το αναπόφευκτο, µία πιθανή λύση στο πρόβληµα θα ήταν η ‘διαπλάτυνση’ της  Ευρώπης, µε την είσοδο όσο το δυνατόν περισσότερων κρατών, για να γίνει ‘κάτι πολύ πιο χαλαρό’, ώστε η υπεροχή της Γερµανίας να εξισορροπηθεί.

Αυτός ήταν ο λόγος που άλλαξε την πολιτική της ως προς την ένταξη πολλών χωρών στην ΕΕ και άνοιξε το θέµα της εισόδου κρατών, όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία (οι 4 φτωχές χώρες, όπως αναφέρονται σε διάφορες εκθέσεις της εποχής) αλλά και κρατών του πρώην ανατολικού µπλοκ, βλέποντας στο µέλλον ακόµη µεγαλύτερη ‘διαπλάτυνση’, µε χώρες αντίβαρα στην Γερµανία.

Ο Μιτεράν υποχώρησε τόσο, ώστε να δεχτεί µία ταυτόγχρονη εµβάθυνση και διαπλάτυνση της ΕΕ και άσκησε πιέσεις στη Γερµανία, ώστε να αποδεχτεί όσο το δυνατόν περισσότερα µέλη στο ευρώ. Το µήνυµα αυτό της προοπτικής ένταξής τους στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα  κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά στις ‘φτωχές χώρες’ το 1989, την ώρα που γινόταν οι µυστικές διαπραγµατεύσεις της Γαλλίας µε τη Γερµανία και τη Βρετανία.

2) 1989 -2001: Η αλλαγή οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας μετά τη μυστική συμφωνία – Συνέπειες από την πολιτική σταδιακής εγκατάλειψης της δραχμής χωρίς σωστή προετοιμασία – Στροφή στην ανάπτυξη μέσω δανεισμού, πίστωσης και εσωτερικής κατανάλωσης – Κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας - Η αναγκαστική υποτίμηση της δραχμής κατά 14% το 1998 – Τί δείχνουν εκθέσεις του ΔΝΤ της εποχής

Ο Υπουργός Οικονοµικών της Γαλλίας έστειλε το 1989 στην Ελλάδα το Υπόµνηµα Ballandour θέτοντας το αίτηµα της πλήρους νοµισµατικής Ένωσης και η Ελλάδα µε επιστολή του Υπουργού Εθνικής Οικονοµίας Π. Ρουµελιώτη, απάντησε θετικά. Το αποτέλεσµα ήταν, η άµεση υιοθέτηση από την Τράπεζα της Ελλάδος της πολιτικής της 'σκληρής δραχµής', το 1989, µε στόχο τη δηµοσιονοµική εξυγίανση και τη σύνδεση της δραχµής στο ECU, έτσι ώστε η υποτίµηση της δραχµής έναντι του ECU να είναι µικρότερη από το διαφορικό πληθωρισµό (δηλαδή την ταχύτητα που αυξάνονται οι τιµές στην Ελλάδα σε σχέση µε τις χώρες στον ευρωπαϊκό µηχανισµό συναλλάγµατος και µετά το 1999 σε σχέση µε τις χώρες στο ευρώ).

Από το 1989 µέχρι το 1994 η δραχµή συνέχιζε να υποτιµάται µε µεγάλους ρυθµούς έναντι του ECU (µεταξύ 7,2% και 11,5%) και ο πληθωρισµός µπήκε σε πτωτική τροχιά. Ταυτόχρονα η σφιχτή δηµοσιονοµική πολιτική οδήγησε σε µετατροπή του πρωτογενούς ελλείµµατος από 6% το 1990 σε πρωτογενές πλεόνασµα 2,1% το 1994. Όµως µε το δηµοσιονοµικό έλλειµµα στο 12,7%, το ποσοστό του χρέους προς το ΑΕΠ σε ανοδικούς ρυθµούς, τους ρυθµούς ανάπτυξης αναιµικούς και τις πληθωριστικές τάσεις επίµονες, φαινόταν ακόµη και δια γυµνού οφθαλµού πως η Ελλάδα ήταν παντελώς ανέτοιµη να εγκαταλείψει το εθνικό της νόµισµα και να επιδιώξει την απόλυτη σύνδεση της µε ένα ευρωπαϊκό νόµισµα.

Αντίθετα, η εµπειρία της περιόδου 1990 – 1994 είχε αναδείξει τη µέγιστη σηµασία της διαχείρισης της νοµισµατικής της πολιτικής από την ίδια την Ελλάδα, καθώς η υποτίµηση της δραχµής είχε αποδειχθεί στο κυριότερο εργαλείο δηµοσιονοµικής εξυγίανσης και είχε βοηθήσει στον περιορισµό της ανατίµησης της πραγµατικής σταθµισµένης συναλλαγµατικής ισοτιµίας µόνο κατά 4,4% παρά την έλλειψη ουσιαστικής ανάπτυξης.

(Σηµείωση: Οι δείκτες για την πραγµατική σταθµισµένη συναλλαγµατική ισοτιµία (ΠΣΣΙ) µετρούν τη µεταβολή της εξωτερικής ανταγωνιστικότητας κόστους και τιµών µιας οικονοµίας σε βάθος χρόνου και αποτελούν έναν από τους βασικότερους τρόπους υπολογισµού της ανταγωνιστικότητας ενός κράτους).

Παρά την πολύτιµη εµπειρία των προηγούµενων ετών όµως και εξαιτίας της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης και της Τράπεζας της Ελλάδας να υλοποιήσουν το ευρωπαϊκό σχέδιο και να πλησιάσουν πιο κοντά στην οριστική εγκατάλειψη του εθνικού νοµίσµατος, αποφασίστηκε το 1995 η πιο στενή σύνδεση της δραχµής µε το ECU επιτρέποντας την υποτίµηση του µόνο κατά 3% όταν τα προηγούµενα τέσσερα χρόνια η υποτίµηση δεν ήταν ποτέ µικρότερη του 7,2%.

Το αποτέλεσµα ήταν η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονοµίας να βουλιάξει και η πραγµατική σταθµισµένη συναλλαγµατική ισοτιµία να ανατιµηθεί έντονα κάνοντας τα ελληνικά προϊόντα πιο ακριβά και τα ξένα φθηνότερα. Οι ρυθµοί αποταµίευσης των Ελλήνων µειώθηκαν, το έλλειµµα τρεχουσών συναλλαγών επέστρεψε και η ανάπτυξη της οικονοµίας συνδέθηκε περισσότερο µε την κατανάλωση και όχι µε την παραγωγή.

Η προοπτική ένταξης της Ελλάδας στο υπό δηµιουργία ευρώ διευκόλυνε αυτήν την στροφή σε ένα µοντέλο ανάπτυξης βασισµένο στο δανεισµό και την εσωτερική κατανάλωση, καθώς ο πληθωρισµός άρχισε να υποχωρεί, τα επιτόκια δανεισµού να µειώνονται και η πίστωση, κρατική και ιδιωτική, να διευκολύνεται και να γίνεται φθηνότερη, χωρίς ωστόσο να αναπτύσσονται παράλληλα µηχανισµοί που θα επέτρεπαν την ουσιαστική εκµετάλλευση της προς όφελος της πραγµατικής οικονοµίας.

Η µεγάλη επέκταση της πίστωσης έδωσε ώθηση στη δηµιουργία ακραίων αυξητικών τάσεων στη χρηµατιστηριακή αγορά και την αγορά οικοδοµής προκαλώντας φούσκες οι οποίες λειτουργούσαν ως πολλαπλασιαστές της ρευστότητας τροφοδοτώντας την πλασµατική ανάπτυξη και θέτοντας ωρολογιακές βόµβες στην οικονοµία και την κοινωνία. Το δηµόσιο χρέος
παρέµεινε κοντά στα ιστορικά υψηλά του επίπεδα, τα ελλείµµατα διατηρήθηκαν και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονοµίας συνέχισε να βουλιάζει επιβεβαιώνοντας ότι εξακολουθούσε να αποτελεί για την Ελλάδα κίνηση πολύ µεγάλου ρίσκου η εγκατάλειψη του εθνικού της νοµίσµατος και η υιοθέτηση ενός ακριβού και µη ανταγωνιστικού ευρώ.

Αυτό φάνηκε ακόµη πιο καθαρά το 1997 όταν η χρηµατοοικονοµική κρίση στη ΝΑ Ασία µόλυνε και την Ελλάδα ανατιµώντας την πραγµατική σταθµισµένη συναλλαγµατική ισοτιµία της σε επίπεδα ρεκόρ. Η αναγκαστική υποτίµηση της δραχµής κατά το εντυπωσιακό 14% το Μάρτιο του 1998 απέτρεψε το ξέσπασµα µίας ελληνικής κρίσης στα πρότυπα του 2010 η οποία θα µπορούσε να οδηγήσει την Ελλάδα σε πτώχευση και αποτέλεσε τη µεγαλύτερη απόδειξη πως η ελληνική οικονοµία απείχε ακόµη έτη φωτός από το να είναι έτοιµη να αποχωριστεί το εθνικό της νόµισµα. Παρόλα αυτά, η ευρωπαϊκή συµφωνία του 1989 έπρεπε να τηρηθεί και το 1998, έτος υποτίµησης της δραχµής κατά 14%, η Γερµανία έδωσε τη συγκατάθεση της για την ένταξη της χώρας στον ευρωπαϊκό µηχανισµό συναλλαγµατικών ισοτιµιών κλειδώνοντας την 1η Ιανουαρίου 2001 ως την ηµεροµηνία που η Ελλάδα θα υιοθετούσε το ευρώ, ένα νόµισµα το οποίο δε θα µπορούσε ποτέ, ασχέτως αν ήταν επείγουσα ακόµη και εθνική ανάγκη, να υποτιµήσει.

Πράγµατι, το 2001 η είσοδος στην ΕΕ έγινε γεγονός και γιορτάστηκε πανηγυρικά από την ελληνική κυβέρνηση η οποία είχε χρειαστεί, µεταξύ άλλων, να συµµαχήσει µυστικά ακόµη και µε την Goldman Sachs προκειµένου να εξασφαλίσει την πραγµάτωση της.

3) 2003: Η ενημέρωση της κυβέρνησης Σημίτη ότι η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας βουλιάζει στο ευρώ- Σύσταση από το ΔΝΤ για λήψη μέτρων – Η Ελλάδα γίνεται ακριβότερη από ποτέ - Η έκθεση του ΔΝΤ τον Ιούνιο του 2003

Χρειάστηκαν, ωστόσο, µόλις δύο χρόνια για να φανεί ότι το ευρωπαϊκό όνειρο είχε αρχίσει να µετατρέπεται σε εφιάλτη. Το 2003 το Διεθνές Νοµισµατικό Ταµείο σήµανε συναγερµό στην κυβέρνηση Σηµίτη, ενηµερώνοντάς την προφορικώς και γραπτώς, ότι η απώλεια ανταγωνιστικότητας που είχε υποστεί η Ελλάδα από την ένταξή της στην ευρωπαϊκή νοµισµατική ένωση ήταν δραµατική και πως προκειµένου η ελληνική οικονοµία να αντέξει στο ευρώ απαιτούνταν επειγόντως διαρθρωτικά µέτρα και ένα πρόγραµµα δηµοσιονοµικής πειθαρχίας για να επιτευχθεί επείγουσα εσωτερική υποτίµηση.

Σε έκθεση του τον Ιούνιο του 2003 το ΔΝΤ αποτύπωνε τη ραγδαία ανατίµηση της πραγµατικής σταθµισµένης συναλλαγµατικής ισοτιµίας (ΠΣΣΙ) της Ελλάδας η οποία είχε απογειωθεί στα επίπεδα ρεκόρ που είχαν καταγραφεί το 1997 και που είχαν οδηγήσει σε υποτίµηση της δραχµής κατά 14%.

Μόλις σε δυόµιση χρόνια από την υιοθέτηση του ευρώ ο δείκτης σχετικού κόστους εξαγωγών της Ελλάδας έναντι των εταίρων της στην ΕΕ είχε εκτοξευθεί κατά 18% µε το µερίδιο της χώρας στην αγορά εξαγωγών έναντι των εταίρων της να έχει µειωθεί σε ανάλογο ποσοστό. Θέτοντάς το απλά, το ευρώ είχε κάνει την Ελλάδα περισσότερο ακριβή και λιγότερο ανταγωνιστική από ποτέ, συµπληρώνοντας µε το χειρότερο τρόπο την αποτυχία των ελληνικών κυβερνήσεων να βάλουν την οικονοµία στο σωστό δρόµο, τόσο πριν όσο και µετά την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη.

Σε αντίθεση, όµως, µε την προ ευρώ περίοδο, όταν οι αποκλίσεις στην ανταγωνιστικότητα διορθώνονταν µέσω της υποτίµησης της δραχµής, τώρα πια δεν υπήρχε αυτή η επιλογή. Πράγµατι, από το 1980 µέχρι το 2001 η δραχµή είχε υποτιµηθεί έναντι όλων των ανταγωνιστικών της νοµισµάτων, µε την αξία της να µειώνεται έναντι του γερµανικού µάρκου κατά περίπου έξι φορές και έναντι του αµερικανικού δολαρίου κατά περίπου δέκα φορές, µειώνοντας το έλλειµµα ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερµανίας και των ΗΠΑ.

Αυτό ήταν εξαιρετικά σηµαντικό για την οικονοµική επιβίωση της Ελλάδας, αφού η Γερµανία ήταν ο δεύτερος µεγαλύτερος ανταγωνιστής της στο εµπόριο αγαθών - µε ελάχιστη διαφορά από τον πρώτο, την Ιταλία,- και καθώς οι ΗΠΑ ήταν ο µεγαλύτερος ανταγωνιστής της στην αγορά υπηρεσιών, µε τη Γερµανία να κατέχει την τρίτη θέση σε αυτόν τον τοµέα.

Χωρίς την επιλογή της υποτίµησης, ωστόσο, το καλοκαίρι του 2003 η Ελλάδα βρέθηκε για πρώτη φορά άοπλη στη µάχη απέναντι σε ένα τεράστιο έλλειµµα ανταγωνιστικότητας, του οποίου η θεαµατική αυξητική του τάση έµοιαζε ασταµάτητη.

Την κατάσταση επιδείνωνε η ανατίµηση του ίδιου του ευρώ, το οποίο είχε πάρει την ανιούσα εξαιτίας της νοµισµατικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που ενορχήστρωνε µία κρυφή διάσωση της γερµανικής οικονοµίας, η οποία αντιµετώπιζε ταυτόχρονα τις συνέπειες της εσωτερικής τραπεζικής της κρίσης και της διεθνούς ύφεσης.

Έτσι, στα µέσα του 2003 η κυβέρνηση Σηµίτη είχε ένα πολύ δυσάρεστο ραντεβού µε την ιστορία, όταν την ώρα που προετοιµαζόταν για τις εκλογές του 2004 και για τους Ολυµπιακούς αγώνες της Αθήνας, πληροφορούνταν από το ΔΝΤ ότι, προκειµένου να µην αποτύχει το πείραµα της ένταξής της στην ευρωζώνη, η Ελλάδα χρειαζόταν εσωτερική υποτίµηση, τουλάχιστον, κατά 15%, ποσοστό εξαιρετικά µεγάλο και αντίστοιχο, σχεδόν, µε αυτό που σηµειώθηκε µεταξύ 2010 – 2013 µε την εφαρµογή του γνωστού προγράµµατος ακραίας λιτότητας της Τρόικας, προκαλώντας ασύλληπτη βλάβη στην οικονοµία.

Μπροστά στον κίνδυνο µίας δριµείας ύφεσης, αν επιχειρούνταν εσωτερική υποτίµηση, αλλά και αδυνατώντας να παραδεχτεί τον εκτροχιασµό της ελληνικής οικονοµίας εντός ευρωζώνης η κυβέρνηση Σηµίτη επέλεξε να υποσχεθεί τη λήψη µέτρων για να ικανοποιήσει το ΔΝΤ και τους εταίρους της στην ΕΕ και αντί να προχωρήσει στην εφαρµογή τους να στραφεί στον κρατικό δανεισµό για να χρηµατοδοτήσει τα ελλείµµατα και να ενισχύσει την επέκταση της πίστωσης και την εσωτερική κατανάλωση, µε την ελπίδα ότι η ανάπτυξη που θα επιτυγχάνονταν θα αποκαθιστούσε, εν µέρει, τη χαµένη ανταγωνιστικότητα.

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες & οι πιέσεις Μέρκελ στην κυβέρνηση Καραμανλή


4) 2004: Η κατάρρευση της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας μετά
τις βουλευτικές εκλογές και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πίεση
Γερμανίας στην κυβέρνηση Καραμανλή για επείγουσα προσφυγή
στο ΔΝΤ με στόχο την εσωτερική υποτίμηση


Κάτω από άλλες συνθήκες αυτή η πολιτική θα έβρισκε σθεναρή αντίσταση
από τη Γερµανία και την ΕΚΤ, οι οποίες θα απαιτούσαν και θα επέβαλλαν
στην Ελλάδα την εφαρµογή σκληρής λιτότητας µε αντάλλαγµα την
παραµονή της στην ευρωζώνη. Αυτό λίγο έλειψε να γίνει πράξη το 2004,
όταν η Γερµανία ζήτησε από τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Καραµανλή να
προσφύγει στο ΔΝΤ, καθώς η διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών και
των Ολυµπιακών αγώνων είχαν εκτροχιάσει την οικονοµία της χώρας µε
την ανταγωνιστικότητα της να έχει καταρρεύσει σε επίπεδα ρεκόρ, ενώ
µετά την τραγική απόφαση της νέας κυβέρνησης για την πραγµατοποίηση
δηµόσιας απογραφής η αξιοπιστία της Ελλάδας είχε κλονιστεί διεθνώς.

5) 2005-2008: Η εκτίναξη της τιμής του ευρώ, η απογείωση των
διεθνών τιμών τροφίμων και εμπορευμάτων και η αποτυχία λήψης
μέτρων από την κυβέρνηση Καραμανλή βουλιάζουν την ελληνική
ανταγωνιστικότητα σε ιστορικά χαμηλά – Η Ελλάδα χρειάζεται
υποτίμηση μαμούθ. Τί δείχνουν εκθέσεις του ΔΝΤ


Η ανοχή της Γερµανίας απέναντι στην Ελλάδα στηρίχτηκε στα δικά της
ένοχα µυστικά, καθώς η µεγαλύτερη οικονοµία της Ευρώπης γνώριζε, πως
δεν ήταν µόνο η ελληνική οικονοµία που είχε χάσει σε ανταγωνιστικότητα
µετά την είσοδο της στην ευρωζώνη αλλά µία σειρά κρατών, µεταξύ των
οποίων η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο ακόµη και η Γαλλία

και το κυριότερο, πως το έλλειµµα ανταγωνιστικότητας αυτών των χωρών
µετατρεπόταν σε πλεόνασµα ανταγωνιστικότητας της ίδιας.

Έτσι, η Γερµανία επέλεξε να κλείσει τα µάτια στην θεαµατική µεγέθυνση
των αποκλίσεων εντός της ευρωζώνης, ενώ στην προσπάθεια
εξυπηρέτησης των δικών της συµφερόντων δε δίστασε να τις υποθάλψει
και να τις ενισχύσει, επιτρέποντας, µεταξύ άλλων, την καταστροφική
ανατίµηση του ευρώ κατά 65% έναντι των βασικότερων διεθνών
νοµισµάτων µεταξύ του 2001 και 2008.

Το αποτέλεσµα ήταν δραµατικό και πήρε τραγικές διαστάσεις από την
πολιτική συνεχούς υποτίµησης του δολαρίου που ακολουθούσαν οι ΗΠΑ
για να ενισχύσουν την οικονοµία τους, η οποία είχε οδηγήσει σε ιστορικό
ρεκόρ τις τιµές τροφίµων και πετρελαίου προκαλώντας τις προϋποθέσεις
για την παγκόσµια κρίση. Στο κλείσιµο του 2007, µετά από τέσσερα
χρόνια αδυναµίας της κυβέρνησης Καραµανλή να αντιµετωπίσει τα
πραγµατικά οικονοµικά προβλήµατα της Ελλάδας και να την οχυρώσει
από τις διεθνείς οικονοµικές απειλές, η χώρα βρισκόταν στην τελευταία
θέση στον κόσµο µεταξύ των αναπτυγµένων οικονοµιών ως προς την
ανταγωνιστικότητα, η πραγµατική σταθµισµένη συναλλαγµατική ισοτιµία
(ΠΣΣΙ) της είχε σκαρφαλώσει πάνω από το 130 και το µερίδιό της στις
εξαγωγές έναντι των εταίρων της στην ΕΕ είχε µειωθεί περισσότερο από
26% σε σχέση µε το 2001. Πρακτικά, ήταν σαν η Ελλάδα να είχε
ακριβύνει από το 2001 µέχρι το 2008 έναντι της Γερµανίας κατά 46% και
έναντι των ΗΠΑ κατά 81%.

6) 2008-2009: Η Γερμανία επιβάλλει τη διάσωση των ευρωπαϊκών
τραπεζών από τους προϋπολογισμούς των κρατών μελών. Ο
κίνδυνος πτώχευσης των 'φτωχών' χωρών γεννιέται. Με πηγές
εμπιστευτικά και απόρρητα έγγραφα


Η διεθνής κρίση του χρηµατοοικονοµικού καπιταλισµού, που πήρε
τροµακτικές διαστάσεις το 2008, ιδίως µετά την χρεοκοπία της Lehman
Brothers, προκάλεσε παγκόσµια έλλειψη ρευστότητας και διεθνή άνοδο
του κόστους ιδιωτικού και κρατικού δανεισµού µολύνοντας και την
Ελλάδα.

Ήταν τότε που η σηµασία του υψηλού ελληνικού χρέους αναβαθµίστηκε
καθώς αυξάνονταν παράλληλα τόσο οι ανάγκες του κράτους για την
αντιµετώπιση των συνεπειών της κρίσης όσο και το κόστος κρατικού
δανεισµού, το οποίο είχε διατηρηθεί επί σειρά ετών χαµηλό. Στα τέλη του

2008 η ΕΕ θεωρούσε ήδη υπαρκτό αν και µικρό τον κίνδυνο αδυναµίας
εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας
και της Ιρλανδίας.

Η απόφαση της Γερµανίας εκείνη τη χρονική στιγµή, για πλήρη διάσωση
των ευρωπαϊκών τραπεζών όχι µέσω ενός ευρωπαϊκού µηχανισµού αλλά
από κάθε κράτος χωριστά µε χρήµατα από τον κρατικό τους
προϋπολογισµό, µετέφερε το βάρος ενός δυνητικά τοξικού τραπεζικού
χρέους ύψους πολλών τρισεκατοµµυρίων ευρώ στα κράτη µέλη της
ευρωζώνης και δηµιούργησε τις προϋποθέσεις για µία κρίση πτωχεύσεων.



Η ομολογία Παπακωνσταντίνου και το Μνημόνιο


 

7) Δ' τρίμηνο 2009: Το ξέσπασμα της 'ελληνικής κρίσης'. Η
κυβέρνηση Παπανδρέου ξεκινά την αντίστροφη μέτρηση για την
πτώχευση της Ελλάδας. Η Ελλάδα πιο απομονωμένη από
οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ στην ιστορία της ΈΈνωσης' σύμφωνα με
εμπιστευτικό έγγραφο


Στην Ελλάδα οι ενέργειες της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης Παπανδρέου στο
τέλος του 2009 έδωσαν µία άλλη, τιτάνια διάσταση στα οικονοµικά
προβλήµατα της χώρας, κάνοντας εν µία νυκτί την πτώχευσή της και την
προσφυγή της σε ένα µηχανισµό στήριξης ουσιαστικά, αναπόφευκτες.
Κράτη και αγορές έστρεψαν τα µάτια τους, από τις ΗΠΑ, την Ιρλανδία και
το Ντουµπάι στην Ελλάδα , πιστεύοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό και
τους αξιωµατούχους της ελληνικής κυβέρνησης και θεώρησαν το ενδεχόµενο
µίας ελληνικής χρεοκοπίας ως δεδοµένο.

8) Δεκέμβριος 2009: Η κυβέρνηση περιμένει την πτώχευση της
Ελλάδας και την ανάγκη προσφυγής σε ΕΕ ή ΔΝΤ. Η 'ομολογία'
Παπακωνσταντίνου σε εμπιστευτικό έγγραφο που δημοσιεύεται
πρώτη φορά


Η γνώση και µετάδοση του µηνύµατος της πιθανής χρεοκοπίας της
Ελλάδας από την κυβέρνηση Παπανδρέου διαφαίνεται και σε σχετική
παραδοχή, ήδη από το Δεκέµβριο του 2009, του υπουργού Οικονοµικών κ.
Παπακωνσταντίνου, όπως αποτυπώνεται σε "ευαίσθητο" έγγραφο της
αµερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, που διέρρευσε στα wikileaks και
δηµοσιεύεται για πρώτη φορά ως πηγή αυτού του άρθρου. Σύµφωνα µε το
έγγραφο σε εµπιστευτικές συζητήσεις που έλαβαν χώρα στις 18 και 21
Δεκεµβρίου στην Αθήνα µεταξύ του Αµερικανού εκπροσώπου του
υπουργείου Οικονοµικών των ΗΠΑ για θέµατα Ευρώπης, Μάθιου
Ηάαρσαγκερ, και αξιωµατούχων της ελληνικής κυβέρνησης και των

ελληνικών τραπεζών, ο υπουργός Οικονοµικών της Ελλάδας κ. Γ.
Παπακωνσταντίνου είπε, ότι “υπάρχει η συνειδητοποίηση, πως µία χώρα
της Ευρωζώνης µπορεί να πτωχεύσει και ότι η ΕΕ ή το ΔΝΤ θα πρέπει να
παράσχουν στήριξη αν προκύψει µία τέτοια κατάσταση”.

9 -10) 2010: Το Μνημόνιο πρόγραμμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας –
Πώς σήμαινε εξ αρχής απογείωση του χρέους, ύφεση ρεκόρ και
εκτίναξη της ανεργίας. Η οικονομική θεωρία πίσω από την
εσωτερική υποτίμηση. 2011-2012: Η 'ομολογία' του ΔΝΤ για την
εσωτερική υποτίμηση και τις συνέπειες της. Τί δείχνει έκθεση για
τις προηγούμενες περιπτώσεις εσωτερικής υποτίμησης


Έξι µήνες αργότερα η Ελλάδα υπέγραφε το Μνηµόνιο Συνεργασίας µε το
ΔΝΤ το οποίο, µεταξύ άλλων, προέβλεπε τη λήψη µέτρων για µια
εσωτερική υποτίµηση, την οποία το Ταµείο είχε ήδη τοποθετήσει σε
έκθεσή του νωρίτερα το ίδιο έτος κοντά στο 34%.

Οι επίσηµες προβλέψεις Τρόικας και ελληνικής κυβέρνησης έκαναν λόγο
για επιστροφή της Ελλάδας στην ανάπτυξη και στις αγορές στα τέλη του
2012, όταν το ΑΕΠ θα σηµείωνε αύξηση κατά 1%, επίπεδο ίσο µε αυτό
στο οποίο αναµενόταν να βρίσκεται και το πρωτογενές πλεόνασµα, το
οποίο θα αυξανόταν στο 6% µέχρι το 2015, συνδράµοντας στη µείωση του
δηµοσίου χρέους και αποτρέποντας την πτώχευση και την ανάγκη
αναδιάρθρωσης.

Η πραγµατική πρόβλεψη του ΔΝΤ, ωστόσο, ήταν διαφορετική από αυτήν
που δηµοσιεύτηκε το 2010, απλά και µόνο για να πειστεί ο ελληνικός λαός
να αποδεχτεί το Μνηµόνιο και ήταν πολύ πιο κοντά σε αυτήν που
δηµοσιεύτηκε στην 5η αναθεώρηση του προγράµµατος όπου αναφέρονται
τα εξής: “Η ανάπτυξη αναµένεται να παραµείνει χαµηλότερα από τα µέσα
προ κρίσης επίπεδα για µία παρατεταµένη περίοδο εντός του πλαισίου της
εµπειρίας από χώρες που υλοποίησαν εσωτερικές υποτιµήσεις. Στην
πραγµατικότητα, η απαραίτητη ανακατανοµή των πόρων προς τον
εµπορεύσιµο τοµέα δείχνει, ότι η τρέχουσα ύφεση έχει ένα σηµαντικό
συστατικό µονιµότητας.”


Προκειµένου να κατανοήσουµε τον πραγµατικό στόχο του Μνηµονίου
πρέπει να γίνει κατανοητός ο στόχος της εσωτερικής υποτίµησης. Η
οικονοµική θεωρία πίσω από την 'εσωτερική υποτίµηση' συνδέεται µε µία
µεγάλη ύφεση της οικονοµίας και αύξηση της ανεργίας που πιέζουν τους
µισθούς αρκετά χαµηλά, ώστε το κόστος εργασίας να µειωθεί και να γίνει

ανταγωνιστικό διεθνώς. Αυτό, σε συνδυασµό µε περικοπές στους µισθούς
και ιδιαίτερα στον κατώτατο και µε την αποδυνάµωση των συλλογικών
συµβάσεων εργασίας, θεωρείται ότι θα βάλει, εν τέλει, την οικονοµία σε
αναπτυξιακή τροχιά µέσω της αύξησης της ζήτησης για τις εξαγωγές της
και παρά τη µειωµένη εσωτερική ζήτηση.

Με άλλα λόγια η εσωτερική υποτίµηση προσπαθεί να µειώσει την
πραγµατική σταθµισµένη συναλλαγµατική ισοτιµία, ενώ αυτό που
επιδιώκει, κατά κύριο λόγο, το Μνηµόνιο είναι, να 'αποκαταστήσει' εντός
ευρώ τη βλάβη στην ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, που σε πολύ
σηµαντικό βαθµό προκλήθηκε εξαιτίας του ευρώ (δεδοµένης και της
αποδεδειγµένης ανικανότητας των ελληνικών κυβερνήσεων να
δηµιουργήσουν µία εκσυγχρονισµένη και ανταγωνιστική οικονοµία).

Και η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας µέσω της εσωτερικής
υποτίµησης θεωρεί την τεράστια ύφεση και την εκτίναξη της ανεργίας ως
προϋποθέσεις επιτυχίας του προγράµµατος που εφαρµόζεται
, όπως
ακριβώς συνέβη στις ελάχιστες άλλες χώρες που υλοποίησαν εσωτερικές
υποτιµήσεις και στις οποίες αναφέρεται το ΔΝΤ, δηλαδή τη Λετονία, τη
Λιθουανία και την Εσθονία που µεταξύ 2007-2009 είδαν το ΑΕΠ τους να
συρρικνώνεται κατά 20%, 15% και 17% αντίστοιχα.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο σηµερινός υπουργός Οικονοµικών κ.
Στουρνάρας προβλέπει την αθροιστική συρρίκνωση του ΑΕΠ της Ελλάδας
στο 25% µέχρι το 2014, ούτε θα πρέπει να αποτελέσει έκπληξη αν το ΑΕΠ
µειωθεί ακόµη περισσότερο, αφού αυτό θα αποτελεί απλά αναθεωρηµένο
στόχο του Μνηµονίου, το οποίο εξ αρχής επιδιώκει την ύφεση ως µέσω
επίτευξης της επιθυµητής εσωτερικής υποτίµησης.

Ούτε θα πρέπει να θεωρείται συµπτωµατική η απογείωση του χρέους ως
ποσοστό του ΑΕΠ, αλλά παράπλευρη απώλεια την οποία η Τρόικα και η
ελληνική κυβέρνηση γνώριζαν και αποδέχτηκαν απ' την πρώτη στιγµή,
αφού η εσωτερική υποτίµηση προκαλεί ύφεση και η ύφεση µείωση του
ΑΕΠ και εκτίναξη του λόγου χρέους / ΑΕΠ.

Έτσι, στην πραγµατικότητα η πτώχευση της Ελλάδας δεν ήταν µία
απροσδόκητη συνέπεια του Μνηµονίου ή της αποτυχίας υλοποίησής του
καθώς το ίδιο το Μνηµόνιο αποτελεί από την πρώτη στιγµή το πρόγραµµα
ελεγχόµενης χρεοκοπίας της χώρας µε µοναδικό στόχο αυτή να κρατηθεί
πάση θυσία εντός ευρώ για να µην απειληθούν ευρωπαϊκά και άλλα
συµφέροντα.



Η μεγάλη έρευνα: εσωτερική υποτίμηση και προστασία της τραπεζικής ελίτ


11) 2013: Σοκ: Η Ελλάδα έχει πετύχει μόνο το μισό της εσωτερικής
υποτίμησης που έχει στόχο το Μνημόνιο. Ακολουθεί άλλο τόσο.
Τί δείχνουν δύο ανεξάρτητες εκθέσεις για το τί έρχεται στην
Ελλάδα. Η επιβεβαίωση από τις τελευταίες εκθέσεις του ΔΝΤ


Από τα παραπάνω γεννάται το καίριο ερώτηµα πόσο ποσοστό εσωτερικής
υποτίµησης από αυτό που επιδιώκεται µε τα Μνηµόνια έχει επιτευχθεί και
πόσο αποµένει ακόµη να επιβληθεί στην Ελλάδα.

Σύµφωνα µε δύο ανεξάρτητες εκθέσεις, η πρώτη από το ίδρυµα Open
Europe στο Λονδίνο και η δεύτερη από το πανεπιστήµιο London School of
Economics και το ίδρυµα CERP, η Ελλάδα µέχρι στιγµής έχει πετύχει
µόλις το µισό της εσωτερικής υποτίµησης που επιθυµεί η Τρόικα και
προβλέπεται στο Μνηµόνιο.

Σε συνοµιλία που είχα µε τον επικεφαλής της έρευνας για την έκθεση του
Open Europe, Ραούλ Ρουπάρελ, µου είπε ρητά και κατηγορηµατικά ότι η
Ελλάδα έχει να υποστεί από δω και πέρα 'άλλο τόσο' εσωτερική
υποτίµηση όσο υπέστη µέχρι τα τέλη του 2012.

Πριν σκεφτεί, όµως, κανείς να αµφισβητήσει το πόρισµα των παραπάνω
εκθέσεων, θα πρέπει να διαβάσει προσεκτικά τις εκθέσεις του ΔΝΤ του
2011 και του 2012 όπου γίνεται σταθερά αναφορά στην ανάγκη επίτευξης
εσωτερικής υποτίµησης καθώς η πραγµατική σταθµισµένη
συναλλαγµατική ισοτιµία παρέµενε επίµονα ανατιµηµένη στα πρώτα
χρόνια της λιτότητας αλλά και τις εκθέσεις του ΔΝΤ που δηµοσιεύτηκαν
µέχρι στιγµής στο 2013 όπου αναφέρεται ότι η εσωτερική υποτίµηση
'τώρα αυξάνει ταχύτητα' και πως 'ισχυρότερη εσωτερική υποτίµηση
βρίσκεται τώρα σε εξέλιξη'.

12) Γιατί η πολιτική του Μνημονίου είναι καταστροφική. Γιατί η
λογική της εξαντλητικής μείωσης μισθών δεν αποδίδει και είναι
παρωχημένη. Πώς η πολιτική της Γερμανίας εξυπηρετεί τη
διεθνή τραπεζική ελίτ και τους εμπόρους χρέους


Είναι, λοιπόν, δεδοµένο ότι για την Τρόικα η εσωτερική υποτίµηση και
εποµένως η ύφεση και η αύξηση της ανεργίας πρέπει να συνεχιστούν
µέχρι η Ελλάδα να θεωρείται ανταγωνιστική έναντι της Γερµανίας µέσα
στην ευρωζώνη και κάτι τέτοιο συνεπάγεται περισσότερα µέτρα και
µεγαλύτερη οικονοµική αποδυνάµωση των Ελλήνων, µε άµεσους ή
έµµεσους τρόπους.

Έτσι, το γεγονός ότι µετά την πτώχευση του κράτους θα ακολουθήσει η
φτώχεια των πολιτών, µπορεί να θεωρείται σίγουρο, τουλάχιστον για µία
µεγάλη και συνεχώς αυξανόµενη µερίδα του ελληνικού πληθυσµού.

Το χειρότερο, όλων, όµως είναι πως όσο µεγάλη εσωτερική υποτίµηση και
αν γίνει, όσο και αν µειωθούν οι µισθοί και οι συντάξεις και όσο και αν
περικοπεί ο κατώτερος µισθός, η Ελλάδα ποτέ δε θα είναι ασφαλής ότι θα
γίνει και θα παραµείνει διεθνώς ανταγωνιστική αφού µία αύξηση στην
τιµή του ευρώ θα µεταφράζεται αυτόµατα σε µείωση της ελληνικής
ανταγωνιστικότητας και θα ακυρώνει τµήµα της εσωτερικής υποτίµησης που θα έχει συντελεστεί.

Για παράδειγµα τους τελευταίους µήνες ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός της
Ιαπωνίας ακολουθεί µία πολιτική υποτίµησης του ιαπωνικού νοµίσµατος
µε αποτέλεσµα τα ιαπωνικά προϊόντα να έχουν γίνει φθηνότερα κατά
περίπου 21% από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά µε την Ιαπωνία να πετυχαίνει
σε σε διάστηµα λίγων εβδοµάδων και χωρίς καθόλου ύφεση και
ονοµαστική µείωση µισθών. σχεδόν δύο φορές µεγαλύτερη υποτίµηση
από αυτήν που πέτυχε η Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια µε την πολιτική
λιτότητας.

Οι υποτιµήσεις των εθνικών νοµισµάτων που αλλάζουν τις διεθνείς
οικονοµικές ισορροπίες ήταν το κύριο θέµα της τελευταίας συνάντησης
των ηγετών των G20 κρατών. Προκειµένου να ξεπεράσουν τις συνέπειες
της διεθνούς κρίσης τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ιαπωνία, η Κίνα, η Ινδία, η
Βρετανία, ο Καναδάς κλπ έχουν υιοθετήσει πληθωριστικές πολιτικές
νοµισµατικής χαλάρωσης και υποτίµησης των νοµισµάτων τους.

Αυτό συνεπάγεται πως προκειµένου να διατηρηθούν οι διεθνείς
ισορροπίες και να συντηρηθεί ο πληθωρισµός σε χαµηλές τιµές θα πρέπει
κάποιος να απορροφήσει τις πληθωριστικές πιέσεις επιτρέποντας στο
νόµισµα του να ανατιµηθεί και επιβάλλοντας στην οικονοµία του
αποπληθωριστική πολιτική λιτότητας. Ειδάλλως οι διεθνείς επενδυτικές
τράπεζες δε θα µπορέσουν να διατηρήσουν την αξία των οµολόγων που
έχουν πουλήσει στα κράτη καθώς ο διεθνής πληθωρισµός θα αρχίσει να
µειώνει την αξία του χρέους και αυτό, όπως είναι προφανές, συµφέρει το
δανειολήπτη και όχι το δανειστή.

Το µόνο νόµισµα αρκετά ισχυρό ώστε να µπορεί να παίξει τον ρόλο του
διεθνούς σταθεροποιητή νοµισµατικών και πληθωριστικών ανισορροπιών
είναι το ευρώ (δεύτερο αποθεµατικό νόµισµα µετά το δολάριο) και µε την

πολιτική της η Γερµανία κάνει ακριβώς αυτό, εξυπηρετώντας, άθελα της ή
µη, τα συµφέροντα όλων των υπολοίπων πλην των Ευρωπαίων.

Όµως ακόµη και αν το ευρώ έπαυε µε κάποιο µαγικό τρόπο να αποτελεί
πρόβληµα και πάλι η εσωτερική υποτίµηση δε θα έλυνε τα προβλήµατα
της Ελλάδας γιατί στηρίζεται στη λογική της µείωσης της τιµής προϊόντων
και υπηρεσιών και όχι στη βελτίωση της ποιότητας τους. Και αυτή η
λογική σε λίγα χρόνια θα είναι παρωχηµένη εξαιτίας της εκρηκτικής
ανάπτυξης της βιοµηχανίας των ροµπότ.

Δεν είναι καθόλου συµπτωµατικό ότι για πρώτη φορά στο 2012
αµερικανικές εταιρίες που είχαν µεταφερθεί στην Κίνα επέστρεψαν στις
ΗΠΑ καθώς ήδη σε κάποιους τοµείς της βιοµηχανίας και του εµπορίου το
µηνιαίο κόστος συντήρησης ενός ροµπότ που αντικαθιστά πλήρως έναν
εργάτη είναι µικρότερο από το µέσο µισθό ενός Κινέζου εργάτη. Η
βιοµηχανία των ροµπότ απειλεί να καταργήσει ακόµη και πανεπιστηµιακά
επαγγέλµατα µε τα τελευταία στοιχεία να είναι εντυπωσιακά ως προς την
ταχύτητα της εξέλιξης της.

Όσο φθηνή λοιπόν και αν γίνει η εργασία στην Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ
να αλλάξει ριζικά και ουσιαστικά η οικονοµία της χωρίς προσήλωση στη
βελτίωση της ποιότητας των παρεχόµενων υπηρεσιών και προϊόντων.

Επίλογος – Συμπεράσματα

Εν κατακλείδι η πραγµατικότητα για το τί συνέβη στο παρελθόν και το τί
διαδραµατίζεται σήµερα στην Ελλάδα είναι αρκετά διαφορετική από
αυτήν που προβάλλεται. Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες είχαν πλήρη γνώση των
προβληµάτων της χώρας και επέλεξαν να ακολουθήσουν τις πολιτικές που
τα ενέτειναν αντί να τα αµβλύνουν προκειµένου να εξυπηρετήσουν,
πρωτίστως, τα δικά τους συµφέροντα, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στους
προηγούµενους και κληροδοτώντας το βάρος στους επόµενους.

Δεν υπάρχει καµία αµφιβολία πως, ασχέτως των κατά περίπτωση
προθέσεων, η χώρα καταρρέει βάση σχεδίου και τα συµφέροντα που
εξυπηρετούνται δεν είναι τα δικά της. Σίγουρα, ο ανελέητος
βοµβαρδισµός της οικονοµίας και της κοινωνίας θα εξαλείψει και κάποια
από τα χρόνια αποστήµατα που τη βασανίζουν. Αλλά στην εποχή των
ευφυών όπλων µοιάζει παρανοϊκό, τραγικό και βάρβαρο να υποστηρίζει
κανείς ότι πρέπει να ισοπεδώσει µία χώρα µε τη ρίψη πυρηνικών βοµβών
επειδή είναι ανίκανος να πετύχει µε άλλον τρόπο τους στόχους του.

Αν η πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία µας έχει διδάξει κάτι αυτό είναι ότι
προκειµένου να προχωρήσει το σχέδιο πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης
η Γερµανία χρειάζεται τη βοήθεια κρίσεων που θα οδηγήσουν το κόστος
δανεισµού στα ύψη ώστε να πιεστούν τα κράτη να αποδεχτούν τους όρους
της µε αντάλλαγµα τη διάσωση τους και την παραµονή τους στο ευρώ.
Και αν ρίξουµε µία µατιά στις σηµερινές τιµές των επιτοκίων των
κρατικών οµολόγων των χωρών υπό αµφισβήτηση θα διαπιστώσουµε ότι
είναι πολύ χαµηλές για να ευνοήσουν την προώθηση των γερµανικών
σχεδίων.

Δεν πρέπει, εποµένως, να αποκλείσουµε ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον
άλλο ένα ξέσπασµα της ευρωπαϊκής κρίσης για να προωθηθούν τα
γερµανογαλλικά σχέδια και αν αυτό συµβεί δε θα πρέπει να είναι η
Ελλάδα αυτή που θα βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο της ακριβώς µε τη
δικαιολογία ότι απέτυχε η εφαρµογή των όρων του Μνηµονίου.

Η Ελλάδα, λοιπόν, χρειάζεται το συντοµότερο µία νέα συµφωνία, αφενός
µε τους πολίτες και αφετέρου µε τους εταίρους της, Ευρωπαίους ή µη, η
οποία θα πρέπει να έχει βραχυπρόθεσµους και ρεαλιστικούς στόχους και
ουσιαστική και µακροπρόθεσµη προοπτική. Εναλλακτικές πολιτικές για
την έξοδο απ' την κρίση υπάρχουν και σίγουρα δεν βασίζονται σε µία
προσπάθεια αέναης εσωτερικής υποτίµησης µε την ψευδαίσθηση ότι µέσω
του εκµηδενισµού του κόστους εργασίας, προκειµένου να αποκατασταθεί
το έλλειµµα στην ανταγωνιστικότητα και µέσω µίας µορφής επαιτείας,
προκειµένου να καλυφθούν τα πάσης φύσεως οικονοµικά ελλείµµατα, θα
λυθούν τα προβλήµατα της χώρας. Η Ελλάδα αξίζει ένα πολύ καλύτερο
σχέδιο απ' αυτό.



ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Τα «άκουσε» από φοιτητές στο Άμστερνταμ η Λαγκάρντ - Βίντεο

Επίθεση από φοιτητές δέχτηκε σήμερα η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, κατά τη διάρκεια ομιλίας της στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.
Η κ. Λαγκάρντ μιλούσε στους φοιτητές του πανεπιστημίου για την κρίση χρέους που πλήττει τα τελευταία χρόνια τη ζώνη του ευρώ, όταν μια ομάδα ατόμων που βρισκόταν στην αίθουσα άρχισαν να διακόπτουν την προγραμματισμένη διαδικασία ερωτήσεων και να φωνάζουν συνθήματα κατά της οικονομικής πολιτικής του ΔΝΤ.
Οι φύλακες ασφαλείας του Πανεπιστημίου επενέβησαν άμεσα βγάζοντας εκτός του κτηρίου τους εν λόγω φοιτητές.
Πάντως, βασικό σημείο της ομιλίας της η Κριστίν Λαγκάρντ ήταν πως για να επιτύχει η ευρωπαϊκή τραπεζική ένωση, όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει να συμφωνούν ή -όπως ανέφερε χαρακτηριστικά- «να παίζουν όλοι οι παίκτες στο τραπέζι»...

Γνωστός σκαφάτος ποντάρει τα ρέστα του στην επιστροφή Καραμανλή και Παπανδρέου!

Πανευτυχής ο ερωτευμένος μεγαλοεπιχειρηματίας είχε βουλιάξει στου δερμάτινους καναπέδες της πολυτελούς θαλαμηγού και απολάμβανε τις ηλιόλουστες μέρες του Πάσχα σκανάροντας τα Επτάνησα. Οι καβάτζες του Ιονίου είναι ο αγαπημένος του προορισμός, μακριά από τις ανεπιθύμητες συναντήσεις των Κυκλάδων, εδώ όπου πολύ συχνά ο ένας μεγαλοεπιχειρηματίας made in Greece (με δανεικά και αγύριστα από τις τράπεζες) πέφτει πάνω στην θαλαμηγό του μισητού φίλου του!
Ο ήρωας μας λοιπόν έχοντας δίπλα του την ξανθιά αγαπημένη παναγιά -τηλεπερσόνα μιλούσε στο κινητό του απολαμβάνοντας το πούρο του και την παγωμένη σαμπάνια. Έτσι δεν ζουν οι πλούσιοι στην Ελλάδα του Μνημονίου;
-Βάζω στοίχημα, ότι ως το τέλος του 2013 θα έχουν επιστρέψει ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου μάλιστα με νέο κόμμα, ενώ ο Καραμανλής θα ζητήσει πίσω το μαγαζί από τον Αντώνη...

Ο συνομιλητής του επιχειρηματία στην άλλη άκρη του ακουστικού, έδειχνε δύσπιστος. Δεν μπορούσε να διανοηθεί πως είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο.

-Κοίτα να δεις-συνέχισε ο δικός μας-ο Παπανδρέου, ετοιμάζει ήδη την επιστροφή του, το κάνει μάλιστα μεθοδικά κι αυτό αποτελεί έκπληξη μια και Παπανδρέου και μέθοδος είναι δύο έννοιες που δεν συναντώνται συχνά. Κι όμως αυτή τη φορά εργάζεται μεθοδικά και ετοιμάζει επιστροφή που θα προκαλέσει πάταγο. Θα προηγηθούν κάποιες συνεντεύξεις σε διεθνή ΜΜΕ προσώπων που εμπλέκονται με την διαφθορά πολιτικών προσώπων στην Ελλάδα (βλέπε χορηγοί) και έχει να γίνει μεγάλο μπατιρντί. Ο Παπανδρέου θα επιστρέψει πανηγυρικά. Όσο για τον Καραμανλή βρίσκεται πλέον σε κατάσταση ετοιμότητας μια και πιστεύει ότι η κοινωνική έκρηξη βρίσκεται προ των πυλών και θα συμπαρασύρει την συγκυβέρνηση. Ο Καραμανλής στις ιδιωτικές του συνομιλίες δηλώνει αντίθετος στην οικονομική πολιτική του Στουρνάρα η οποία προκαλεί έκρηξη της ανεργίας ενώ είναι κατ΄εξοχήν φορομπηχτική. Θυμήσου, πως αν γίνει  το ντου Ισραηλινών-Αμερικανών  στο Ιράν μέσα στο καλοκαίρι ζήτημα η κυβέρνηση Σαμαρά να φθάσει ως το Φθινόπωρο...

Αυτά έλεγε ο επιχειρηματίας στον συνομιλητή του και πολύ σύντομα θα διαπιστώσουμε αν θα πέσει μέσα στις μαντεψιές του...

ΠΗΓΗ

Παγκόσμια πρωτιά το σύστημα μηχανογράφησης του ΕΟΦ, που (εννοείται) δεν το εισηγήθηκε η Τρόικα.

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας κ. Μάριος Σαλμάς παρουσίασε σήμερα, το νέο σύστημα παρακολούθησης και ελέγχου των φαρμακευτικών προϊόντων μαζί με τον Πρόεδρο του ΕΟΦ κ. Γιάννη Τούντα.
Ο ΕΟΦ με τη χρήση της ηλεκτρονικής εφαρμογής παρακολούθησης και ελέγχου της διακίνησης των φαρμακευτικών προϊόντων, είναι παρών σε ολόκληρη την αλυσίδα διανομής, από την εισαγωγή ή παραγωγή ενός φαρμάκου έως και την αγορά του στο
φαρμακείο από τον πολίτη.
Οι ταινίες γνησιότητας παράγονται από τον ΕΟΦ και προσφέρονται στις φαρμακευτικές εταιρίες κατόπιν παραγγελίας. Κάθε ταινία γνησιότητας είναι μοναδική και καθορίζει ένα μόνο προϊόν και συσκευασία.
Πλέον οι φαρμακευτικές εταιρίες καταχωρούν στη ηλεκτρονική εφαρμογή σε πραγματικό χρόνο (πριν την έξοδο από την αποθήκη) τον μοναδικό σειριακό αριθμό της κάθε ταινίας γνησιότητας και το προϊόν και τη συσκευασία που την επικολλούνε. Παράλληλα δηλώνουν τον τελικό προορισμό της συσκευασίας: προς φαρμακαποθήκη, προς φαρμακείο, προς φαρμακείο νοσοκομείου, προς εξαγωγή. Τέλος δηλώνουν και τους μοναδικούς αριθμούς ταινιών γνησιότητας που δεν επικολλήθηκαν ως ελαττωματικές. Κατ’ αναλογία, οι φαρμακαποθήκες δηλώνουν με τη σειρά τους τις ταινίες γνησιότητας των συσκευασιών εκείνων που προορίζονται για παράλληλη εξαγωγή.
Με αυτή τη διαδικασία πλέον ο ΕΟΦ έχει γνώση κάθε συσκευασίας φαρμάκου που κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά και ελέγχει τη νομιμότητα και εγκυρότητα του φαρμάκου που αγοράζει ο καταναλωτής, μέσω του συστήματος της Ηλεκτρονικής Συνταγογράφησης. Με αυτόν τον τρόπο εκμηδενίζεται ο κίνδυνος κυκλοφορίας ψευδεπίγραφων άρα και επικίνδυνων για τη δημόσια υγεία προϊόντων.
Πολύ σημαντικό όμως είναι και το γεγονός ότι δεν είναι πλέον δυνατή η επικόλληση ταινιών γνησιότητας που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί πάνω σε άλλη συνταγή, που δυστυχώς ήταν συχνό φαινόμενο.
Η ηλεκτρονική διαδικασία δεν ελέγχει μόνο αλλά και παρακολουθεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο την ελληνική αγορά σε πανελλαδικό επίπεδο ώστε να αποφεύγεται η έλλειψη φαρμάκων και να είναι δυνατή η έγκαιρη διαπίστωση επιδημιολογικών φαινόμενων. Το νέο σύστημα θα είναι σε θέση να ελέγχει περί τους 2,5 δισεκατομμύρια κωδικούς.
Ο Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας κ Σαλμάς προέβη στην ακόλουθη δήλωση :
“Η Ελλάδα από ουραγός σε θέματα μηχανογράφησης και ελέγχου στο φάρμακο, καθίσταται παράδειγμα προς μίμηση από άλλες χώρες, στον τρόπο που παρακολουθείται πλέον η διαδρομή του κάθε κουτιού φαρμάκου. Είμαστε αποφασισμένοι και αποδεικνύουμε ότι μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Φαινόμενα διπλής χρέωσης φαρμάκων και ταινίες γνησιότητας ελεύθερες, θα αποτελούν θλιβερό παρελθόν”.
O Πρόεδρος του ΕΟΦ κ Τούντας , προέβη στην ακόλουθη δήλωση
«Σήμερα πραγματικά , όπως είπε ο υπουργός, είναι μια ιστορική μέρα για το φάρμακο στην Ελλάδα. Εφαρμόζουμε για πρώτη φορά, όχι μόνο στην Ευρώπη , αλλά σε όλο τον κόσμο, ένα σύστημα ηλεκτρονικής παρακολούθησης όλων των φαρμάκων που κυκλοφορούν, έτσι ώστε να μην μπορεί να υπάρχει καμία παράνομη χρήση ταινίας γνησιότητας, να ξέρουμε τα φάρμακα από τις εταιρείες , τις αποθήκες και τα φαρμακεία που καταναλώνονται, να παρακολουθούμε τις ελλείψεις και να παρεμβαίνουμε άμεσα.
Ένα έργο πολύ σημαντικό που το σκεφτήκαμε και το σχεδιάσαμε το τελευταίο διάστημα στον ΕΟΦ και χάρη στον Αναπληρωτή Υπουργό κ Σαλμά, στην συντονιστική του και την δυναμική του παρέμβαση στο να επιλύσουμε τεχνικά θέματα με την ΗΔΙΚΑ , μπορέσαμε και το φέραμε αυτό το έργο σήμερα σε πραγματοποιήσιμη πλέον φάση. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Αναπληρωτή Υπουργό κ. Σαλμά για την υποστήριξη και την ενεργό συμμετοχή του στο σημαντικό αυτό ιστορικό έργο, τους συνεργάτες μας στον ΕΟΦ, τον κ. Στασινόπουλο και τον κ. Κουκοβίνο καθώς και την ΗΔΙΚΑ τον κ. Χάλαρη και τους συνεργάτες του, που συνέβαλαν στο να μπορέσουμε να συνδυάσουμε τις δύο αυτές δημόσιες υπηρεσίες, και να προσφέρουμε αυτό το πολύ σημαντικό έργο στον ελληνικό λαό» .

BΡEΘΗΚΕ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΗΣΑΠ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ...

...ΕΚΤΑΚΤΟ...
Χειροβομβίδα είναι τελικά το ύποπτο αντικείμενο που βρέθηκε στο σταθμό του ΗΣΑΠ στον Άγιο Νικόλαο...

Ο σταθμός έχει εκκενωθεί και τα δρομολόγια έχουν διακοπεί.
Στο σημείο έχουν σπεύσει και αστυνομικοί του Τμήματος Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών.

Ο γύρος του (αφορολόγητου) κόσμου σε…53 λεπτά !!! (VIDEO)

Δείτε ένα ντοκιμαντέρ για το πως οι μεγάλες πολυεθνικές (πχ Google, Amazon, Starbucks, κτλ) αποφεύγουν να πληρώνουν φόρους, “μεταφέροντας” τα κέρδη τους σε off-shore, σε χώρες όπου δεν πληρώνουν τίποτα δηλαδή.

Το θέμα είναι μάλλον γνωστό, αλλά το ντοκιμαντέρ είναι αρκετά καλά φτιαγμένο, με πολλά παραδείγματα, και ωραίες συνεντεύξεις. Βέβαια, το ντοκιμαντέρ είναι μάλλον ένα κλασσικό “σοσιαλδημοκρατικό’ ντοκιμαντέρ, που καταλήγει στο γνωστό αίτημα “να πληρώσουν και οι μεγάλες εταιρείες τους φόρους που τους αναλογούν, ώστε να υπάρχουν…χρήματα στα κρατικά ταμεία, και να μη χρειάζεται να σηκώνουν όλα τα φορολογικά βάρη οι μισθωτοί”.

Το αίτημα ακούγεται σωστό, και όντως οι εταιρείες αυτές δεν πληρώνουν τίποτα στα κράτη, παρότι χρησιμοποιούν κρατικές υποδομές όπως πχ οι δρόμοι, το δίκτυο ύδρευσης, ηλεκτροδότησης, κτλ, που φτιάχνονται μέσω των φόρων που πληρώνουν…οι υπόλοιποι ( = τα “κορόιδα”, δηλαδή εμείς).

Το πρόβλημα βέβαια, όπως σε κάποια στιγμή παραδέχεται και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, είναι ότι οι εταιρίες αυτές μπορούν ανά πάσα στιγμή να απειλήσουν ότι θα σηκωθούν και θα φύγουν αν κάποιο κράτος προσπαθήσει να τους φορολογήσει. Και αυτό είναι όντως μια πραγματική απειλή, που καθιστά οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια “σοσιαλδημοκρατίας” ξεπερασμένη.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η λύση είναι να περάσει ο έλεγχος [και] αυτών των εταιριών στους εργαζόμενους, κάτι που θα τους ωφελούσε όχι μόνο στο θέμα των φόρων, αλλά και γενικότερα. Δυστυχώς βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάτι τέτοιο μοιάζει πολύ μακρινό σήμερα, με τον εργάτη να μην έχει ακόμα φτάσει σε τέτοια επίπεδα συνειδητοποίησης (ούτε κατά διάνοια). Οπότε φάτε προς το παρόν το κοκορετσάκι σας (όσοι έχετε), και μετά πληρώστε εσείς για να τρώνε και να πίνουν με χρυσά κουτάλια οι μοντέρνοι ολιγάρχες που μας κυβερνούν.

Εδώ το ντοκιμαντέρ, που επαναλαμβάνω ότι είναι καλοφτιαγμένο και αρκετά απλό και κατανοητό – σίγουρα αξίζει το χρόνο σας: 

 

ΠΗΓΗ

Οι έλεγχοι στην πασχαλινή αγορά απέφεραν 231.800 ευρώ

308 διοικητικά πρόστιμα, συνολικής αξίας 231.800 ευρώ, έφεραν οι έλεγχοι για την ελαχιστοποίηση των φαινομένων παραβατικότητας κατά τις εορταστικές ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος.

Τα διοικητικά πρόστιμα επεβλήθησαν από τη Διεύθυνση Ελέγχων του υπουργείου Ανάπτυξης από τις αρχές Μαρτίου έως και τη Μεγάλη Εβδομάδα. Οι έλεγχοι ήταν επικεντρωμένοι σε καταστήματα λιανικής πώλησης τροφίμων καθώς και λαϊκές αγορές, προκειμένου να προστατευθούν οι καταναλωτές από παραπλανητικές ή ελλιπείς ενδείξεις, αλλά και να αντιμετωπισθούν παράνομες εμπορικές πρακτικές, όπως «ελληνοποιήσεις» εισαγόμενων προϊόντων που βλάπτουν σοβαρά την υγιή επιχειρηματικότητα και την εγχώρια παραγωγή.

Αυτό αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Ανάπτυξης σχετικά με τους εντατικούς ελέγχους των ημερών του Πάσχα, πέραν εκείνων που διενήργησαν άλλες υπηρεσίες της Πολιτείας.

Ειδικότερα, σε κρεοπωλεία οι κυρώσεις για αναληθείς ενδείξεις σχετικά με την προέλευση του κρέατος ή ελλιπή ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού, καθώς και για μετρολογικές παραβάσεις, ανήλθαν στο ποσό των 112.500 ευρώ.

Για αντίστοιχες παραβάσεις επεβλήθησαν πρόστιμα ύφους: -30.500 ευρώ (σε σούπερ μάρκετ), -15.500 ευρώ (σε ιχθυοπωλεία ), -7.500 ευρώ (σε οπωροπωλεία) και -1.000 ευρώ (σε αρτοποιεία).

Επίσης, εντοπίστηκε ιδιαίτερα υψηλή παραβατικότητα στις λαϊκές αγορές, όπου επιβλήθηκαν 189 πρόστιμα, ύψους 59.800 ευρώ.

Τέλος, σε ελέγχους που διεξήχθησαν στην Κεντρική Αγορά του Ρέντη επεβλήθη ένα πρόστιμο ύψους 5.000 ευρώ.

defencenet.gr

Ανακαλούνται 2.900 οχήματα Mazda, Honda, Peugeot και MAN

Ανακαλούνται 2.878 οχήματα MAZDA,HONDA,PEUGEOT και ΜΑΝ, σύμφωνα με  ανακοίνωση της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή του υπουργείου Ανάπτυξης, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικού Ελέγχου του υπουργείου.
H εταιρεία Αδελφοί Σαρακάκη ΑΕΒΜΕ, επίσημος εισαγωγέας και διανομέας των αυτοκινήτων HONDA στην Ελλάδα, σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικού Ελέγχου, εκτελεί πρόγραμμα ανάκλησης αυτοκινήτων μάρκας Honda.
Η ανάκληση αφορά 1984 οχήματα, σύμφωνα με τα ακόλουθα μοντέλα και περιόδους παραγωγής:
Honda Stream, μοντέλα ετών 2001, 2002, 2003.
Honda Jazz, ,μοντέλα ετών 2002, 2003.
Honda CR-V, μοντέλα ετών 2002, 2003.
Honda Civic, μοντέλα ετών 2001, 2002, 2003.
Η εταιρεία προχωρά στην ανάκληση των οχημάτων καθώς σε ορισμένα ενδέχεται ο μηχανισμός ενεργοποίησης του αερόσακου συνοδηγού να παράξει μόνον σε περίπτωση ατυχήματος μεγαλύτερη πίεση φουσκώματος από την κανονική. Ετσι μπορεί να προκληθεί ρήξη του αερόσακου και να τραυματιστεί ο συνεπιβάτη.
Η λειτουργία των υπόλοιπων αερόσακων παραμένει ανεπηρέαστη.
Μέχρι στιγμής στην Ελλάδα δεν έχει αναφερθεί καμία περίπτωση ατυχήματος που να σχετίζεται με το συγκεκριμένο θέμα. Οι ιδιοκτήτες των οχημάτων, θα ενημερωθούν εγγράφως μέσω συστημένης επιστολής, ώστε να προσέλθουν στα κατά τόπους εξουσιοδοτημένα συνεργεία για να γίνει προληπτικός έλεγχος και τυχόν αντικατάσταση επηρεαζόμενων ανταλλακτικών, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση.
Στην ανάκληση 79 οχημάτων MAZDA6 προχωρά και η εταιρεία ΕΛΜΑ A.Ε.Β.Ε.Α., αποκλειστικός εισαγωγέας και διανομέας της MAZDA στην Ελλάδα. Η ανάκληση αφορά οχήματα παραγωγής από τις 14 Φεβρουαρίου 2002 έως τις 13 Απριλίου 2003 καθώς το προωθητικό υλικό στην αμπούλα του εμπρός αερόσακου συνοδηγού ενδέχεται να έχει αλλοιωθεί. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η ενεργοποίηση του εμπρός δεξιού αερόσακου ενδέχεται να μην προσφέρει τη κατάλληλη προστασία σε μετωπική πρόσκρουση.Μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί καμία περίπτωση ατυχήματος, που να σχετίζεται με τα ανωτέρω θέματα.
Οι ιδιοκτήτες των ανωτέρω οχημάτων, θα ενημερωθούν εγγράφως μέσω επιστολής, ώστε να προσέλθουν στο δίκτυο Εξουσιοδοτημένων Επισκευαστών MAZDA σε όλη την Ελλάδα, για να αντικατασταθεί ο πυροτεχνικός μηχανισμός του εμπρός αερόσακου συνοδηγού με έναν βελτιωμένο, χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση.
Για περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινήσεις οι καταναλωτές παρακαλούνται όπως επικοινωνήσουν τηλεφωνικά με την εταιρεία ΕΛΜΑ A.Ε.Β.Ε.Α. στο τηλέφωνο 210- 5156043.
Επίσης σε ανάκληση αφορά 679 οχήματων PEUGEOT 208 προχωρά και η εταιρεία ΛΑΪΟΝ ΕΛΛΑΣ Α.Ε., Γενική Αντιπροσωπεία αυτοκίνητων PEUGEOT στην Ελλάδα.
Από τα οχήματα αυτά τα 613 έχουν διατεθεί σε πελάτες, με αριθμούς πλαισίου από VF3 CC8HR0 CT050798 έως VF3 CCHMW0 DT001255. Στα εν λόγω οχήματα, υπάρχει πιθανότητα ανεπαρκούς ασφάλισης της ασφάλειας κατά της περιστροφής των παξιμαδιών των πλημνών των πίσω τροχών. Αυτό θα μπορούσε να επιφέρει κίνδυνο χαλάρωσης του κεντρικού παξιμαδιού του πίσω τροχού κάτω από ορισμένες συνθήκες (μετά από χτυπήματα στον τροχό ή οδήγηση με φθαρμένο ρουλεμάν), το οποίο θα μπορούσε να προκαλέσει θορύβους, κραδασμούς και σημαντικό «τζόγο» στην πλήμνη του τροχού.Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει κανένα καταγεγραμμένο συμβάν από τον κατασκευαστή, που να οδήγησε σε ατύχημα.
Η ενημέρωση των ιδιοκτητών των ανωτέρω οχημάτων έχει ήδη ξεκινήσει, μέσω της αποστολής συστημένης ονομαστικής επιστολής.Για περισσότερες πληροφορίες ή διευκρινήσεις οι καταναλωτές παρακαλούνται όπως επικοινωνήσουν με την εταιρεία ΛΑΪΟΝ ΕΛΛΑΣ Α.Ε. στο τηλέφωνο 210 5761101.
Τέλος, η εταιρεία ΜΑΝ, μέσω των αντιπροσώπων της στην Ελλάδα και σε συνεργασία με τη Διεύθυνση Τεχνικού Ελέγχου, ανακαλεί 81 λεωφορεία μάρκας NEOPLAN και 55 λεωφορείων μάρκας ΜΑΝ, διαφόρων τύπων, στα οποία ενδέχεται να παρουσιάσουν διαρροή λαδιού στο καπάκι της κυλινδροκεφαλής σε περίπτωση βλάβης του κινητήρα.
Σε ακραίες, μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να προκύψει κίνδυνος πυρκαγιάς, αν το εξερχόμενο λάδι φτάσει σε μέρη του συστήματος εξαγωγής καυσαερίων.Μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί καμία περίπτωση ατυχήματος, που να σχετίζεται με το συγκεκριμένο θέμα.

We rise up slowly…

Παρά τον διακηρυττόμενο υλισμό μου, συλλαμβάνω όλο και πιο συχνά τον εαυτό μου να ρέπει στον μυστικισμό. Ίσως να είναι το επελαύνον γήρας, η εγγύτητα του θανάτου, με τον οποίο προσποιούμαι πως είμαι θαυμάσια εξοικειωμένος.
 

Ανακαλύπτω μυστικές αναλογίες, λανθάνοντες συμβολισμούς ανάμεσα σε διακριτά κι ασύμβατα εκ πρώτης όψεως πράγματα. Αίφνης, γιατί η νονά Στανίση εισβάλλει με κατακόκκινη σατινέ τουαλέτα στον κήπο της Λαμπρής, στη διαφήμιση του Jumbo; Γιατί όχι πράσινη ή γαλάζια ή έστω σομόν τουαλέτα, να ταιριάζει κάπως με τα χρώματα της…συγκυβέρνησης και της υπεσχημένης Ανάστασης;
 

Τι υποδηλώνει το κατακόκκινο; Είναι απλώς «κομποζέ» με το αιμάτινο κόκκινο των πασχαλινών αυγών ή είναι ένας υπαινιγμός για την επερχόμενη επανάσταση; Η Στανίση το ξέρει αυτό; Αν υπάρχει αυτός ο υπαινιγμός, μου φαίνεται κοινότοπος και φθηνός. Αιώνες τώρα η ευχή «καλή Ανάσταση» συσσωρεύει τις προσδοκίες κάθε πικραμένου να εγερθεί ό,τι είναι πεπτωκός.
 

Τα υπόδουλα έθνη παρακινούνταν μ’ αυτή την ευχή ν’ απαλλαγούν από τους δυνάστες τους, οι υποτελείς τάξεις από τους εκμεταλλευτές τους, οι καταπιεσμένες κοινωνίες από τα αυταρχικά καθεστώτα τους. Αλλά η ευχή είχε πάντα και πιο ιδιοτελείς χρήσεις. Ανάσταση εύχονται οι μέτοχοι για τα χρηματιστήρια, οι ομολογιούχοι για τις αποδόσεις των ομολόγων τους, οι επιχειρήσεις για τους τζίρους και τα κέρδη τους, οι υπουργοί Οικονομικών για το ΑΕΠ τους και τα φορολογικά τους έσοδα, οι απλοί άνθρωποι για τα εισοδήματα και τις περιουσίες τους.
 

Ακόμη και οι μεσήλικες και άνω εύχονται πυκνότερες και συχνότερες αναστάσεις του μυϊκού σωλήνα που βρίσκεται στο μαλακό τους υπογάστριο – αλλά ας μη γίνω περισσότερο γλαφυρός επ’ αυτού. Το πρόβλημα, όμως, με την ανάσταση είναι ότι προϋποθέτει τον θάνατο. Πάνε πακέτο. Αυτό βρίσκεται στη βάση του μυστικισμού του χριστιανικού και κάθε άλλου παρεμφερούς θρησκευτικού ή κοσμοθεωρητικού μύθου. Αναρωτιέμαι συχνά γιατί ήταν τόσο απαραίτητος ο φρικτός θάνατος του Ναζωραίου ώστε να αποδείξει την αθάνατη φύση του;
 

Δεν μπορούσε απλώς να κυκλοφορεί αθάνατος ανάμεσά μας, να συνεχίζει την ύπαρξή του από γενιά σε γενιά, από αιώνα σε αιώνα, ως απτό, υλικό, αδιαμφισβήτητο παράδειγμα της πίστης που ήθελε να εδραιώσει; Όχι, γιατί αυτό θα είχε αποτελεσματικότητα μόνο αν καθιστούσε την αθανασία ιδιότητα κάθε ανθρώπινου πλάσματος. Πράγμα που θα είχε ολέθριες παρενέργειες και θα ανάγκαζε τον Θεό σε αλλεπάλληλες αλλαγές του δημιουργικού του σχεδίου – όπως για παράδειγμα η ανακατασκευή του σύμπαντος και η δημιουργία άπειρων πλανητών παρόμοιων με τη Γη, ικανών να θρέψουν την αθάνατη ανθρωπότητα. Πολύ αντιοικονομικό, ακόμη και για τις απεριόριστες δυνατότητες ενός άχωρου και άχρονου Θεού.
 

Ένα ικανοποιητικό υποκατάστατο, λοιπόν, είναι η εναλλαγή δημιουργίας και καταστροφής, πτώσης και ανόδου, θανάτου και ανάστασης. Αυτό το σχέδιο ο Ναζωραίος εφάρμοσε ακόμη και στον εαυτό του – πρόβλεψε ακόμη και την περίπτωση που οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι θα έδειχναν απροθυμία να τον συλλάβουν, εξ ου και μου φαίνεται πειστική η εκδοχή του κατά Ιούδα ευαγγελίου που παρουσιάζει εαυτόν ως εντολοδόχο του δασκάλου του, κι όχι αργυρώνητο προδότη. Ο θάνατος, η καταστροφή, ακόμη και στην πιο βίαιη και μαρτυρική τους εκδοχή, μεγεθύνουν τη σημασία της ανάστασης, τη θαυμαστή μεγαλοπρέπεια της αναδημιουργίας.
 

Όσο το σκέπτομαι, τόσο ανακαλύπτω μια μυστική, σχεδόν συνωμοτική αναλογία του χριστιανικού μύθου με τον ύστατο μύθο του καπιταλισμού. Τόσο που αναρωτιέμαι ποιος αποτελεί αλληγορία του άλλου. Εντάξει, υποθέτουμε ότι ο καπιταλισμός μόνο ως υποψία υπήρχε στα χρόνια του Χριστού, αλλά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το δίπολο θάνατος- ανάσταση ήταν από τότε μια βολική διέξοδος για κάθε σύστημα ή καθεστώς που ήθελε να διαιωνίσει την ύπαρξή του σκορπώντας την καταστροφή.
 

Οι περισσότεροι γκουρού του καπιταλισμού της αγοράς δηλώνουν με τη ζέση θεοσοφικών ότι, μετά και την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, το οικονομικό μοντέλο τους έχει κερδίσει την αιωνιότητα. Δεν υπάρχει τίποτε εναλλακτικό να το διαδεχθεί, εκτός από τον αναγεννώμενο μέσω της δημιουργικής καταστροφής εαυτό του. Μπορεί ο Φουκουγιάμα να απέσυρε κακήν κακώς το «Τέλος της Ιστορίας» του, αλλά οι γεμάτοι με το πάθος και τον φανατισμό των πρώτων χριστιανών επίγονοί του προσπαθούν να εξηγήσουν με το ίδιο πανάρχαιο δίπολο θανάτου-ανάστασης την αναγκαιότητα της καταστροφής που συντελείται γύρω μας από το 2008 και μετά.
 

Ο Σουμπέτερ στάθηκε το πιο πρόσφορο θεωρητικό τους καταφύγιο. Η «δημιουργική καταστροφή» του ακούγεται εξίσου οξύμωρη με τον «ζωντανό θάνατο», αλλά αποτελεί μια παρηγορητική ερμηνεία της θανατηφόρας καταστροφής διά της οποίας ο καπιταλισμός επιχειρεί τη διαιώνισή του. Σε αδρές γραμμές, η εκτεταμένη καταστροφή θέσεων εργασίας, η εκτόξευση της ανεργίας, η καταστροφή περιουσιών, η συρρίκνωση κλάδων, το τσεκούρι σε εισοδήματα, μισθούς και δικαιώματα παρουσιάζονται σαν μια φυσική, μεταβατική διαδικασία θανάτου για να επανέλθει το σύστημα σε μια νέα περίοδο ηρεμίας, μοιράζοντας χαμόγελα, ευημερία και νέα ζωή. «Μην ανησυχείτε! Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα.
 

Μετά, σας περιμένουν απολαύσεις», είναι περίπου το μήνυμα. Πόσο διαφέρει αυτό από τον μεταθανάτιο παράδεισο του χριστιανισμού, που προϋποθέτει το μαρτύριο της επίγειας ζωής και τον θάνατο; Όχι και πολύ. Φυσικά, όλα αυτά λέγονται και γράφονται ερήμην του «προφήτη» Σουμπέτερ, που υφίσταται την κακοποίηση κάθε προφήτη από τους πιστούς του. Πουθενά ο Σουμπέτερ δεν υποσχέθηκε διαιώνιση του καπιταλισμού – το αντίθετο, προέβλεψε τον θάνατό του, επειδή ο «ορθολογισμός» του έρχεται σε σύγκρουση με τον «ανορθολογισμό» της κοινωνίας. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον…
 

Αλλά ας το αντιπαρέλθω αυτό – έχω αφήσει και μια Στανίση στημένη με την κόκκινη τουαλέτα της να γυρίζει το αρνί. Ακόμη και τώρα, πάντως, στην ψυχορραγούσα στον σταυρό της Ευρώπη, το ευαγγέλιο της δημιουργικής καταστροφής, αναδιατυπωμένο από τη γερμανική ελίτ, προαναγγέλλει μια διαρκώς αναβαλλόμενη ανάσταση – ανάκαμψη – ανάπτυξη. Ο «θάνατος» που τίθεται ως προϋπόθεση είναι ο μεγαλύτερος «θάνατος» της μεταπολεμικής περιόδου, τουλάχιστον με όρους οικονομικούς και κοινωνικούς.
 

Το έργο της καταστροφής κολοσσιαίο. Για να προκύψει υγιής ανάπτυξη, λένε οι «προφήτες» της προτεσταντικής επαγγελίας, πρέπει να απομοχλευθεί η φούσκα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, να καταστραφεί μεγάλο μέρος της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας, που κάτω από το βάρος της ασφυκτιά το υγιές παραγωγικό κεφάλαιο. Μαζί σας, παιδιά! Να γίνω ο Ιούδας σας, να είμαι εγώ δήμιός σας, ο Ρωμαίος στρατιώτης σας που θα χτυπήσει το πρώτο καρφί, που θα τρυπήσει με τη λόγχη τα πλευρά. Μόνο που η καταστροφή δεν έχει τη γεωμετρία μιας σταύρωσης.
Δεν προγραμματίζεται με ακρίβεια, ο «ορθολογισμός» του συστήματος δεν επιτρέπει να περιοριστεί ο θάνατος στις επιθυμητές περιοχές και όρια. Σκοτώνεις μια τράπεζα και πεθαίνουν εκατό εργοστάσια, ξεφουσκώνεις ένα παρασιτικό κλάδο και μαζί του εξαερώνονται δεκάδες άλλοι, καις ένα τετραγωνικό ξερόχορτα και μαζί τους αφανίζεις ένα στρέμμα χλωρά. Οι παράπλευρες απώλειες είναι τόσο μεγάλες, ώστε απομακρύνουν όλο και περισσότερο την αναδημιουργία. Αυτό δεν είναι δημιουργική καταστροφή. Είναι καταστροφή σκέτη.
 

Τελεία. Δεν φταίει ο Φουκουγιάμα, δεν φταίει ο Σουμπέτερ, δεν φταίει καν η Στανίση. Βυθιζόμαστε σε έναν άπατο ωκεανό πλάνης με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα αρχίσει η ώρα της ανάδυσης, γιατί τάχα υπάρχει ένα ευφυές σχέδιο και, κυρίως, γιατί δεν υπάρχει ένα, έστω αφελές ή εντελώς βλακώδες, εναλλακτικό. Να σας πω το μυστικό; Δεν υπάρχει ευφυές δημιουργικό σχέδιο, δεν υπάρχει εγγυημένη ανάσταση, οι Ναζωραίοι μας είναι τσαρλατάνοι θαυματοποιοί, τυφλωμένοι φονταμενταλιστές, επικίνδυνοι απατεώνες, σαδιστές που αντλούν ικανοποίηση να μας βλέπουν να μας τραβάει ο βυθός. Καιρός να αναδυθούμε, κι ας μην αναστηθούμε.
 

We rise up slowly… Δεν το επιταχύνουμε κάπως; Δεν φτάνει η ανάσα ως την επιφάνεια. ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ Αυτή η συνεχής ανάγκη για το «νέο» διαρκώς διεγείρει και αναδομεί την οικονομική δομή από τα μέσα, διαρκώς καταστρέφει την παλιά δομή, διαρκώς δημιουργεί νέες. Αυτή είναι η διαδικασία δημιουργικής καταστροφής, που αποτελεί το πραγματικό διακύβευμα για τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός συνίσταται ακριβώς στην δημιουργική καταστροφή και σ’ αυτήν πρέπει να κατατείνει κάθε καπιταλιστική αρχιτεκτονική. Κατά συνέπεια, ο καπιταλισμός είναι μια μέθοδος οικονομικής μεταβολής, που όχι μόνο δεν είναι ποτέ, αλλά ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ στατική. Ο καπιταλισμός είναι η αιώνια θύελλα της δημιουργικής καταστροφής. Τζόζεφ Αλόις Σουμπέτερ, «Καπιταλισμός, σοσιαλισμός και δημοκρατία»

inprecor

Αλλαγές στα δρομολόγια του ΟΑΣΘ στη Νεάπολη

Αλλάζουν έως και τις 26 Μαΐου δρομολόγιο τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Αιτία τα έργα που πραγματοποιούνται στην περιοχή. Όπως ανακοινώθηκε από τον δήμο Νεάπολης - Συκεών, οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις είναι αναγκαίες, λόγω εργασιών στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι ρυθμίσεις οφείλονται στην εκτέλεση του έργου ανάπλασης των περιοχών Πυροπαθών και Τρωάδας στη Νεάπολη και θα γίνουν τμηματικά, σε τέσσερις φάσεις, στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου. Οι τεχνικές παρεμβάσεις αφορούν την ανάπλαση των πεζοδρομίων και συγκεκριμένα εργασίες καθαίρεσης, τσιμεντόστρωσης, τοποθέτησης νέων κρασπέδων κτλ. Συγκεκριμένα:
> Από τις 8 -16 Μαΐου κλειστή θα είναι η οδός Ανδρέα Παπανδρέου από το ύψος της οδού Ούλοφ Πάλμε έως και την οδό Παϊσίου.
Από τις 17 - 16 Μαΐου κλειστή θα είναι η οδός Ανδρέα Παπανδρέου από το ύψος της οδού Παϊσίου έως και την οδό Π. Τσαλδάρη.
Εν τω μεταξύ, μέχρι και τις 7 Μαΐου ξαναδίνεται στην κυκλοφορία η οδός Ανδρέα Παπανδρέου λόγω των αργιών του Πάσχα. Την ίδια ώρα, με τη συνεργασία του ΟΑΣΘ πρόκειται να γίνουν αλλαγές στα δρομολόγια της αστικής συγκοινωνίας στο τμήμα της οδού Ανδρέα Παπανδρέου από την Ελ. Βενιζέλου έως την Παναγή Τσαλδάρη. Συγκεκριμένα, τα λεωφορεία της γραμμής Νο 35 «Μετέωρα - πλατεία Ελευθερίας» στην κατεύθυνση προς την πλατεία Ελευθερίας θα διέρχονται μέσω των οδών Ανδρέα Παπανδρέου, Βενιζέλου, κτλ.

TASK FORCE: Η νεοφιλελεύθερη χολέρα από τη θεωρία στην πράξη !!!

Τα πεπραγμένα των Γκαουλάιτερ παρουσιάστηκαν στην τέταρτη έκθεση

Αυτοκινητόδρομοι και ιδιωτικά εργοστάσια απορριμμάτων στις προτεραιότητες των τοποτηρητών 

Το έργο της Τασκ Φορς (Ομάδα Δράσης), που συστήθηκε τον Ιούλιο του 2011, είναι απλό και συγκεκριμένο. Έρχεται να καλύψει το κενό που δημιουργεί η απροθυμία της ελληνικής κοινωνίας, ακόμη και της δημόσιας διοίκησης, να αποδεχθούν και να εφαρμόσουν τα…αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας που ψηφίζει ο πολιτικός κόσμος με περισσή προθυμία, υπακούοντας σε κάθε απαίτηση της Τρόικας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επειδή λοιπόν οι «επάνω» δεν μπορούν (πέρα από το να τα ψηφίσουν) και να τα επιβάλλουν κι οι «κάτω» δεν θέλουν να τα εφαρμόσουν, αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν το έργο οι ίδιες οι δυνάμεις κατοχής, ενδεδυμένες με την αμφίεση των τεχνοκρατών.

Μοναδική τους δε αποστολή η υλοποίηση μέχρι τέλους των νεοφιλελεύθερων μέτρων, δηλαδή χωρίς καθυστερήσεις και πολιτικούς συμβιβασμούς που συνήθως συνοδεύουν την εφαρμογή στην πράξη κάθε αντιδραστικής μεταρρύθμισης, με αποτέλεσμα πολλές φορές να καθίσταται κενό γράμμα ή σχεδόν κενό γράμμα. Όλα τα υπόλοιπα περί μεταφοράς τεχνογνωσίας είναι εύηχες πομφόλυγες λιμοκοντόρων και ευρωλιγούρηδων που καμουφλάρουν τον επαρχιωτισμό τους πίσω από την πλανητική αργκό του γιαπισμού κι ως πραγματικό στόχο έχουν την απόκρυψη του απαράδεκτου νεοφιλελεύθερου περιεχομένου των τομών που συντελούνται και της εξ ίσου απαράδεκτης μεθόδου που ακολουθείται, δηλαδή της έξωθεν επιβολής, η οποία παραπέμπει σε τριτοκοσμικές μπανανίες της προπολεμικής περιόδου.

Το περιεχόμενο της τέταρτης έκθεσης της Τασκ Φορς που παρουσιάστηκε την Δευτέρα από τον Γκαουλάιτερ, Χορστ Ράιχενμπαχ, στις Βρυξέλλες και μεταδόθηκε μέσω κυκλώματος σε εκπροσώπους των Μέσων Ενημέρωσης στην Αθήνα, στα γραφεία της ΕΕ, δείχνει ξεκάθαρα την πολιτική κι όχι τεχνοκρατική ουσία της δράσης της. Πρόκειται για ένα συνεκτικό, δεσμευτικό και λεπτομερές πρόγραμμα νεοφιλελεύθερων …εργασιών, που κανείς στην Ελλάδα δεν θα ήθελε (κι όχι δεν μπορούσε) να εκπονήσει…

Στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων βρίσκονται οι αλλαγές στο δημόσιο που έρχονται να διευκολύνουν την δρομολογούμενη απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων, όπως ψηφίστηκε την Κυριακή 28 Απριλίου με το πολυνομοσχέδιο, κι ως μοναδικό στόχο έχει την μείωση των δημοσίων δαπανών, που θα επιτρέψει την αποπληρωμή του παράνομου κι απεχθούς δημόσιου χρέους. Ήδη, όπως δήλωσε στη συνέντευξη που ακολούθησε την παρουσίαση η ελληνίδα εκπρόσωπος των τοποτηρητών, Ζορζέτα Λάλη, τα νέα οργανογράμματα που έχει εκπονήσει η Τασκ Φορς για τα υπουργεία προβλέπουν μείωση των δομών (διευθύνσεις, γραμματείες, κ.λπ) κατά 30%, που αναπόδραστα θα οδηγήσουν σε εξ ίσου γενναίες μειώσεις προσωπικού. Το «καθαρτήριο» έργο της Τασκ Φορς σύντομα θα επεκταθεί σε όλο τον δημόσιο τομέα, συμπεριλαμβάνοντας, για παράδειγμα, και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Προτεραιότητα για την Τασκ Φορς το επόμενο διάστημα έχει η παροχή, με κάθε τρόπο, διευκολύνσεων προς το κεφάλαιο. Ειδικότερα ξεχωρίζουν τα έργα στους αυτοκινητοδρόμους και τα ιδιωτικά εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων, που είναι τα δύο νέα πεδία δόξας των κατασκευαστών, από τη στιγμή που σταμάτησαν τα μεγάλα έργα. Σε ό,τι αφορά μάλιστα τους αυτοκινητοδρόμους, τα οικονομικά σκάνδαλα δεν σταματούν με την συμφωνία που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει στους κατασκευαστές 130 εκ. ευρώ, αναλαμβάνοντας έτσι το ίδιο την ευθύνη των καθυστερήσεων. Προϋπόθεση για να ξαναμπούν οι εργολάβοι στα έργα είναι το δημόσιο να βάλει ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη μας, οι κατασκευαστές δηλαδή να κάνουν νέες εφόδους στα δημόσια έσοδα. Αναφέρει κατά λέξη η έκθεση της Τασκ Φορς: «Καίριο στοιχείο της “νέας εκκίνησης”, που απαιτείται προκειμένου τα έργα να καταστούν οικονομικά βιώσιμα, είναι η συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και αναδόχων ότι το μερίδιο του κράτους από τα έσοδα κατά την φάση εκμετάλλευσης θα “ανακυκλώνεται” στα έργα, εάν απαιτείται, ώστε να εξυπηρετούνται χρέη και λειτουργικά έξοδα».

Σε σχέση με τη διαχείριση στερεών αποβλήτων η Τασκ Φορς πιέζει να κατασκευαστούν τα ιδιωτικά εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων, παρότι πρόκειται για φαραωνικά έργα που θα δεσμεύσουν σημαντικούς εθνικούς πόρους, θα οδηγήσουν τα δημοτικά τέλη στα ύψη, θα προκαλέσουν τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση και θα αποκλείσουν κάθε σκέψη για προαγωγή της ανακύκλωσης τουλάχιστον για 30 χρόνια. Όλα αυτά όμως θεωρούνται λεπτομέρειες μπροστά στα οφέλη που θα καρπωθεί το ελληνικό κεφάλαιο κι επίσης η Γερμανία, καθώς είναι γνωστό ότι πίσω από κάθε μεγάλο έλληνα κατασκευαστή κρύβεται και μια γερμανική εταιρεία. Αναφέρεται μάλιστα συγκεκριμένα στην έκθεση ότι τον Μάρτιο του 2013 υπογράφτηκε «μνημόνιο» μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας για την παροχή τεχνικής υποστήριξης στους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τους λιμένες, την αεροπλοΐα και, μεταξύ άλλων, τη διαχείριση στερεών αποβλήτων. Προφανώς αυτοί είναι οι τομείς που ενδιαφέρουν την Γερμανία και φρόντισε από τώρα να επιβάλλει την προτεραιότητα των δικών της επιχειρήσεων, έναντι ανταγωνιστικών ευρωπαϊκών…

Σημασία ακόμη η Τασκ Φορς για το επόμενο διάστημα δίνει στους εξής τομείς: Την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και κυρίως της ακίνητης περιουσίας, καθώς κρίνεται ως «το μέρος του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που θα συγκεντρώσει τα περισσότερα χρήματα». Την επιτάχυνση της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην υγεία, μέσω του προγράμματος «Υγεία σε Δράση» που ψηφίστηκε στις 26 Μαρτίου 2013. Την προώθηση της εξωδικαστικής επίλυσης δικαστικών διαφορών, που είναι ένας εύσχημος τρόπος για να περιγραφεί η αποτροπή των πιο φτωχών από την προσφυγή σε ένδικα μέσα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και την θωράκισή τους από την εξουσία. Τέλος, προτεραιότητα για την Τασκ Φορς και την Τρόικα έχει η άρση των εμποδίων για την προώθηση των εξαγωγών κι επίσης η παροχή ρευστότητας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εδώ επί της ουσίας οι πιστωτές επιχειρούν να περιορίσουν τα αποτελέσματα της δικής τους καταστρεπτικής πολιτικής στην ελληνική οικονομία καθώς οι μεν εξαγωγές αποτελούν μονόδρομο για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται αντιμέτωπες με μια παγωμένη εγχώρια αγορά (οπότε ας μην εμφανίζουν ως δείγμα επιτυχίας την αύξηση των εξαγωγών κατά 13% το 2012, στα 27,6 δισ. ευρώ – κίνηση ανάγκης ήταν), ενώ η έλλειψη ρευστότητας που οδηγεί σε ασφυξία τις επιχειρήσεις προέρχεται από τις μειώσεις μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων και την ανεργία που η ίδια η Τασκ Φορς επιβάλει, στο ρόλο του πυρομανούς πυροσβέστη…

ΠΗΓΗ

ΦΙΑΣΚΟ ΜΕΓΑΤΟΝΩΝ! Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ “ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ”, ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΠΟΥΛΟΥΣΑΝ ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ!

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ.
Διαβάστε τι έλεγαν πριν λίγες ημέρες για την “τιτάνια προσπάθεια”: Το επόμενο «σημαντικό» γκρουπ
περιουσιακών στοιχείων που θα μπει στη διαδικασία της αποκρατικοποίησης εντός του 2013 είναι στον τομέα των υποδομών.
Μάλιστα, η περίπτωση του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» εκτιμάται ότι βρίσκεται αρκετά ψηλά στις προτεραιότητες του ΤΑΙΠΕΔ. Η διαδικασία
ιδιωτικοποίησης του ΔΑΑ αναμένεται να ξεκινήσει μέχρι τον Ιούνιο και περιλαμβάνει την επέκταση της σύμβασης παραχώρησης που λήγει το 2026, αλλά και την πώληση ποσοστού συμμετοχής του Δημοσίου που ανέρχεται στο 55%. Για το ΔΑΑ υπάρχει δεδηλωμένο ενδιαφέρον από τους κινεζικούς ομίλους Shenzhen Airport και Friedmann Pacific Asset Management, εκπρόσωποι των οποίων συναντήθηκαν, μάλιστα, την περασμένη Πέμπτη με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Στουρνάρα!!!

Καταλαβαίνετε τον διεθνή διασυρμό, ειδικά στα μάτια των σοβαρών επενδυτών που νόμιζαν ότι στην Ελλάδα κάνει κουμάντο η …κυβέρνηση! Μιλούσαν με τα δεδομένα της προγενέστερης κατάστασης την ώρα που οι Γερμανοί έκαναν τις μπίζνες τους ανενόχλητοι χωρίς ουδείς να πάρει είδηση το παραμικρό. Ντροπή σας υποτακτικοί!

Στις εφορίες η Ελλάδα αναστενάζει

Τελικά το κράτος του μνημονίου δεν εξαντλεί την σκληρότητά του απέναντι στους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους ανέργους μόνο με να τους απομυζά συνεχώς, αλλά τους τιμωρεί κι από πάνω. Δεν αρκείται το κράτος του μνημονίου να παίρνει το μισό εισόδημα των Ελλήνων, όπως
προκύπτει από τα στοιχεία της Eurostat, αλλά είναι και εκδικητικό, όταν καθυστερείς μια-δυο μέρες μια δόση.

Από αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστικό το ακόλουθο περιστατικό που περιήλθε σε γνώση μας. Στις 2 Μαΐου του σωτηρίου έτους 2013, ένας γέροντας που είχε ρυθμίσει το φόρο εισοδήματος του 2012 και έπρεπε να πληρώσει τη δόση του στις 28 Απριλίου (Κυριακή) πήγε στη ΔΟΥ να την πληρώσει την επομένη της Πρωτομαγιάς. Αλλά επειδή είχε γυρίσει ο μήνας, το χριστεπώνυμο ημών κράτος, του αφαίρεσε από τη ρύθμιση την έκπτωση 30% επί των προσαυξήσεων. Ο εφοριακός του έδωσε νέο δοσολόγιο, με αποτέλεσμα ο γέροντας να ξεσπάσει. «Γιατί τέτοια σκληρότητα; Γιατί τέτοια σκληρότητα;» φώναζε…

Εννοείται ότι δεν ήταν μοναδικός. Δεκάδες φορολογούμενοι που είχαν αδυναμία να πληρώσουν στο τέλος του μηνός, περίμεναν στην ουρά για να πληρώσουν τη δόση, χάνοντας όμως την έκπτωση.

Αυτό που πρέπει να ξέρει ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας είναι ότι οι εφοριακοί είναι πια με τον κόσμο και όχι εναντίον του. Συμπαραστάθηκαν λοιπόν στον φορολογούμενο και προειδοποιούσαν τους υπόλοιπους φορολογούμενους, ότι από τον Ιούνιο θα καταργηθούν τα ταμεία και οι πληρωμές στις ΔΟΥ και θα γίνονται μέσω τράπεζας ή ηλεκτρονικά, γι’ αυτό και θα πρέπει να προσέχουν να είναι ακριβείς στις καταβολές τους για να μην καταλήξει η ρύθμιση να είναι χωρίς αποτέλεσμα.

Η αδιέξοδη μνημονιακή πολιτική καταγράφεται σε κάθε επάγγελμα, σε κάθε έκφανση της οικονομικής ζωής. Προ ημερών πληροφορηθήκαμε ότι μόνο το 8% των δικηγόρων καταβάλλει πλέον τις εισφορές του, λόγω αδυναμίας.

Aπo την 1η Αυγούστου καταργείται η Επιτροπή Διοικητικής Επίλυσης Φορολογικών Διαφορών, στην οποία έχουν συσσωρευτεί εκατοντάδες υποθέσεις φόρων ύψους 2,5 δισ. ευρώ. και η αρμοδιότητα περνά στην υπό σύσταση Υπηρεσία Εσωτερικής Επανεξέτασης της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων του υπουργείου Οικονομικών, όπου θα πρέπει ο φορολογούμενος να πληρώσει το 50% για να εξετασθεί η ένστασή του! Η αβάσταχτη σκληρότητα του κράτους αφορά πλέον όλους…


Οι «Ρινόκεροι» της «αλητείας» και της χυδαιότητας του MEGA

Θα μπορούσαμε να πούμε, με μια δόση ειρωνείας, ότι το «Μουσείο» της φρενοβλαβούς κακογουστιάς είναι τα ΜΜΕ: Αυτά αποτελούν σήμερα το τελετουργικό υπερθέαμα του κιτς, τα λαρύγγια της νεοταξικής κακογουστιάς και μόλυνσης.
Το «Mega είναι η επίλεκτη «ομάδα κρούσης» του κατοχικού καθεστώτος, συνακόλουθα και ο επίλεκτος «παραγωγός» του ΚΙΤΣ.


Θα μπορούσαμε, ακόμα να προσδώσουμε στο κανάλι αυτό και την «ιδιότητα» του φαιόμετρου: Το μέτρο που καταγράφει τις διακυμάνσεις και το βαθμό του φασισμού της καθεστωτικής πολιτικής και των πολιτικών της.

Επισημαίναμε σε ένα παλιότερο άρθρο μας:


"Το Mega είναι ο μεγάλος και κεντρικός φακός μέσα από τον οποίο καθρεφτίζεται, πιο μακάβρια, ο ολοκληρωτισμός των ισχυρών ελίτ εξουσίας, συνακόλουθα και ο ολοκληρωτισμός της σήψης του καθεστώτος, των μηχανισμών του και των «εκτελεστών» μπράβων του, δηλαδή των δημοσιογράφων: Εδώ γιγαντώνεται και χρωματίζεται έντονα, με όλα τα χρώματα της ίριδας, η καθεστωτική αθλιότητα και αναισχυντία, οι ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ του κόσμου του θεάματος και των «μπράβων» του.
Στην επίλεκτη αυτή «ομάδα κρούσης» των «νταβάδων» ξεπετιέται, σαν ορμητικός χείμαρρος, ΟΛΗ η φαιά Πανούκλα της μωρολογίας και της ηλιθιότητας...
Αλλά και η αβυσσαλέα σήψη των συντελεστών του τηλεθεάματος. Σε αυτό το αυτιστικό θέαμα αποτυπώνεται δραματικά όλη η πνευματική ανέχεια, η κυνική μωρολογία, η σήψη και αυθάδεια των κυρίαρχων ελίτ εξουσίας και των ροπαλοφόρων τους.
Ο δωσιλογισμός, η κομπάζουσας βλακεία, το αχαλίνωτο ψεύδος, η παρασιτική «αλητεία» και το κιτσαριό, όλα αυτά στο Mega παίρνουν αποκρουστικές μορφές, μέσα από ένα θίασο πολύχρωμης ποικιλίας και ρόλων...
Το Mega τα έχει όλα και «συνθέτει» κάθε καρυδιάς καρύδι: Από «σοβαρούς» και επιτήδειους τηλεστάρ-λακέδες που φοράνε, μάλιστα, και τη γενειάδα της «προοδευτικότητας» και της «αμεροληψίας (Τσίμας, Πρετεντέρης, Τρέμη και ΣΙΑ) μέχρι καραμπινάτους συμπλεγματικούς βλάκες και μωρολόγους, μαϊμούδες και χυδαιολόγους: Καψής, Σκαρβελάκης, Καμπουράκης, Οικονομέας και λοιποί…».

Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6969

Από τις γλοιωδέστερες και γελοιωδέστερες μαϊμούδες: Καμπουράκης και Οικονομέας…

Αυτές οι γλίτσες που έχουν φιλήσει, όλες τις πασοκικές κατουρημένες ποδιές και που ηδονίζονται με αυτές τις διαστροφές τους, αυτοί που το παίζανε κάποτε και «ντούροι» αντιεξουσιαστές (Οικονομέας) έχουν ξεπεράσει κάθε όριο: Η παλιά Τρούμπα ωχριά μπροστά τους…

Μας «ερέθισε» στο να γράψουμε αυτό το κείμενο ένα πολύ εύστοχο σχόλιο με τίτλο: «Υπουργείο ΜΕΓΚΑ».

  

 Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η συσχέτιση των δύο αυτών «μπράβων» του ΜΕΓΚΑ με το γνωστό «μπράβο» της καθεστωτικής «πολιτικής», τον Πάγκαλο.

Πράγματι, εξαιρετικά εύστοχη και οξυδερκής αυτή η συσχέτιση.

Τόσο ο Πάγκαλος, όσο και οι δύο γενίτσαροι του καναλιού έχουν την ίδια μήτρα: Την κακοήθη νεοπλασία του πασοκικού εκφυλισμού…

Ο Καμπουράκης και ο Οικονομέας αποτυπώνουν στο δημοσιογραφικό πεδίο αυτό που εκφράζει ο Πάγκαλος στο πολιτικό πεδίο.

Έχουμε ήδη, από πολύ παλιά, «κωδικοποιήσει» την παγκαλική αχρειότητα:

«Ο Πάγκαλος εκφράζει με τον πλέον βροντώδη, αλλά και αποκρουστικό τρόπο την «εκσυγχρονιστική» κατάντια και αθλιότητα του εκφυλισμού του ΠΑΣΟΚ…»
«…Προσωποποιεί με τον πλέον κυνικό τρόπο, την «αισθητική» της φιλαυτίας και της απληστίας, του πολιτικού χαμαιλεοντισμού και του μνησίκακου κομπασμού, κρυμμένα όλα αυτά πίσω από το καμουφλάζ του φανφαρονισμού, της «παντογνωσίας» και του υστερικού ναρκισσισμού. Την αχαλίνωτα νοσηρή φαντασία του μόνο η ομηρική του αυτοϊκανοποίηση την ξεπερνά…».


Το δημοσιογραφικό ισοδύναμο του Πάγκαλου είναι ο Καμπουράκης και ο Οικονομέας…


Ο «τσαμπουκάς» και ο «τραμπουκισμός» που πολύ εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας του σχολίου («Υπουργείο ΜΕΓΚΑ»), δεν είναι παρά τα κύρια χαρακτηριστικά του εκφυλισμού του μικροαστικού ΠΑΣΟΚ, οι «σφραγίδες» του ξεπεσμού, της καταστροφής και ολοκληρωτικής εξαθλίωσης του αφηνιασμένου «μικροαστού».

Να, γιατί το ΠΑΣΟΚ παρέχει τα κοινωνικά, πολιτικά και ψυχολογικά «στοιχεία» του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ.

Ένα κόμμα καθαρά μικροαστικού «σοσιαλισμού» που πάτησε στη μικροαστική ΕΛΠΙΔΑ και την εμπορεύτηκε ΑΓΡΙΩΣ, μετέτρεψε αυτήν την ΕΛΠΙΔΑ σε ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΟΡΓΗ, σε αφηνιασμένο μικροαστικό ατομικισμό και τραμπουκισμό, σε φασίζουσες ιδιότητες…

Η μικροαστική ΕΛΠΙΔΑ που μετατρέπεται σε αφηνιασμένη ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ είναι το παχνί όλων των φασιστικών νοσημάτων και συμπτωμάτων…

Τέτοιες ακραίες φαιές κηλίδες είναι ο Πάγκαλος, ο Καμπουράκης, ο Οικονομέας και πολύ άλλοι…


Και από αυτήν την αφηνιασμένη ΟΡΓΗ της μικροαστικής ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ τρέφονται και οι συμμορίες και τα παρακρατικά «τάγματα» τραμπουκισμού και αίματος του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ, όπως η Χρυσή Αυγή, αλλά και τα δίδυμα αδέλφια της: Οι «αντιεξουσιαστές» κουκουλοφόροι…

Η ίδια η «αντιεξουσιαστική» μήτρα του Οικονομέα το επαληθεύει…


πηγη

Βαθαίνει η ύφεση στην ευρωζώνη

Με βαθύτερη ύφεση «φλερτάρει» η ευρωζώνη στο τρέχον τρίμηνο καθώς η επιχειρηματική δραστηριότητα συνέχισε να συρρικνώνεται και τον Απρίλιο.

Ο δείκτης ΡΜΙ Eurozone Composite της εταιρείας ερευνών Markit, που καταγράφει τη δραστηριότητα χιλιάδων επιχειρήσεων της ευρωζώνης και αποτυπώνει τις οικονομικές συνθήκες, παρέμεινε και τον προηγούμενο μήνα κάτω από το 50. Κάτι που σημαίνει ότι η συρρίκνωση της ευρωπαϊκής οικονομίας όχι μόνο δεν «κοπάζει» αλλά ενδεχομένως εντείνεται. «Ο PMI Απριλίου δείχνει ότι, μετά από μια χαλάρωση που σημειώθηκε στο α΄τρίμηνο του 2013, η οικονομική επιβράδυνση της ευρωζώνης πιθανότατα επιταχύνεται στο δεύτερο τρίμηνο» υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής οικονομολόγος της Markit, Κρις Γουίλιαμσον, συμπληρώνοντας ότι τα επίπεδα του ΡΜΙ υποδηλώνουν μια πτώση του ΑΕΠ της ευρωζώνης κατά 0,4%-0,5%. Η οικονομία της ευρωζώνης συρρικνώθηκε για 5ο συνεχόμενο τρίμηνο στους τελευταίους τρεις μήνες του 2012, ενώ ανάλογη συρρίκνωση εκτιμάται ότι σημειώθηκε και στο α΄τρίμηνο του 2013.

Προβλέψεις

Αρκετοί οικονομολόγοι προέβλεπαν ότι η ανάπτυξη, έστω και ελάχιστη, θα επέστρεφε στις 17 οικονομίες του ευρώ το τρέχον τρίμηνο. Στις εαρινές προβλέψεις της που έδωσε στη δημοσιότητα την περασμένη Παρασκευή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκανε λόγο για σταθεροποίηση της οικονομίας της ευρωζώνης στο α΄εξάμηνο του 2013 και επιστροφή των αναπτυξιακών ρυθμών στο δεύτερο εξάμηνο του 2013.

«…Η ζήτηση εντός της Ε.Ε. εξακολουθεί να είναι συγκρατημένη εξαιτίας πολλών παραγόντων, όπως το υπερβολικό χρέος και η έλλειψη πιστώσεων. Συνεπώς, βασικός μοχλός της οικονομικής ανάπτυξης φέτος θα είναι πιθανόν οι καθαρές εξαγωγές, ενώ μικρή αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης και των επενδύσεων στην Ε.Ε. διαφαίνεται από το επόμενο έτος. Η πρόβλεψη αυτή βασίζεται στην υπόθεση ότι οι συνεχιζόμενες προσπάθειες σε πολιτικό επίπεδο θα αποτρέψουν την επιδείνωση της κρίσης δημόσιου χρέους», τόνισε μεταξύ άλλων στη γεμάτη αβεβαιότητες έκθεσή της η Κομισιόν, προβλέποντας ότι το ΑΕΠ της ευρωζώνης θα συρρικνωθεί φέτος κατά 0,4%.

Ωστόσο, μετά τις χθεσινές ενδείξεις του ΡΜΙ για τον ιδιωτικό τομέα -ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα 2/3 της οικονομίας της ευρωζώνης- ακόμη και αυτές οι απογοητευτικές προβλέψεις της Κομισιόν δείχνουν πια υπεραισιόδοξες.

Και πώς να μην είναι άλλωστε όταν ακόμη και η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, βλέπει τον εγχώριο τομέα υπηρεσιών να συρρικνώνεται τον Απρίλιο για πρώτη φορά μετά από πέντε μήνες. Η επίδοση αυτή όπως και η αντίστοιχη συρρίκνωση που κατέγραψε ο τομέας των υπηρεσιών σε Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία συνέβαλαν στη διατήρηση του ΡΜΙ των επιχειρήσεων του τομέα των υπηρεσιών της ευρωζώνης (υπεύθυνος για πάνω από το 50% της οικονομίας) κάτω από το 50 για 15ο συνεχόμενο μήνα.

Παρά τις δραματικές προοπτικές της ευρωπαϊκής οικονομίας, η ηγεμονεύουσα γερμανική κυβέρνηση δεν δείχνει πάντως να κάνει πίσω στις επιλογές της. Αντίθετα, προετοιμάζει άπαντες για την… αιώνια εξαθλίωση. «Θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να ξεπεραστεί η κρίση» δήλωσε ενδεικτικά χθες η καγκελάριος της Γερμανίας, Ανγκελα Μέρκελ, σε μαθητές γυμνασίου στο Βερολίνο, με αφορμή την Ημέρα της Ευρώπης.

Σβήνοντας ελπίδες στα νιάτα της χώρας της, η Μέρκελ τόνισε ότι οι μεταρρυθμίσεις έχουν ορίζοντα ετών καθώς και ότι θα περάσει καιρός πριν μειωθεί η ανεργία και η οικονομία επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα. Υπογράμμισε ακόμη ότι το Βερολίνο θα εξακολουθήσει να αγωνίζεται για τη συνοχή της ευρωζώνης, σπεύδοντας όμως να υπογραμμίσει ότι και οι πόροι της Γερμανίας δεν είναι ανεξάντλητοι.