728x90 AdSpace

  • Ροη Ειδησεων

    Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

    ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ «ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ*»

    (Με τον τρόπο του Κώστα Καρυωτάκη)
    «Μόνο, λοιπόν, καταφύγιο μένει ὁ θάνατος, καὶ μόνο ὅπλο κατὰ τῆς ζωῆς, ὅσο ζοῦμε, καὶ μόνη ἀνακούφιση, ἡ εἰρωνεία» (Κλέων Παράσχος, «Κυριακὴ τοῦ Ἐλευθέρου Βήματος», 15 Ἰανουαρίου 1928)
    Διάβασα αυτές τις μέρες στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» ένα δημοσίευμα – έρευνα, πως «διπλό κλίμα εγκατάλειψης πλήττει την Ελλάδα». Εγκατάλειψη από Έλληνες και ξένους.
    Η εγκατάλειψη, όμως, δεν είναι, απλά, ένα διπλό κύμα, αλλά μια θάλασσα, ένας διάλογος του αέρα και της θάλασσας («dialogue du vent et de la mer»), όπως θα έλεγε και ο Debussy, του κοπανιστού αέρα του πολιτικού αμοραλισμού και της λιμνοθάλασσας του λαϊκού ενδοτισμού, με την άμπωτη και την παλίρροιά της.
    Οι πολιτικοί εγκαταλείπουν τους Έλληνες και οι Έλληνες τους πολιτικούς, οι Έλληνες την Ελλάδα και η Ελλάδα τους Έλληνες, η Ευρώπη την Ελλάδα και η Ελλάδα την Ευρώπη, η ζωή τους Έλληνες και οι Έλληνες τη ζωή, αφήνοντας χώρο μόνο για ένα σύνθημα συγκεντρώσεων «μένουμε Ελλάδα» για πολίτες με ειδικές πολιτικές και πνευματικές δεξιότητες.
    Στη χώρα μας κάνεις δεν αγωνίζεται και δεν αντιστέκεται. Οι κυβερνήσεις προσκυνούν τους οικονομικούς κατακτητές και ο λαός τα μίσθαρνα όργανά τους, τις κυβερνήσεις του.
    Κι’ όλα αυτά γιατί στην Ελλάδα ο Έλληνας είναι ένα παρείσακτο ξένο σώμα. Μια μηχανή καταναγκατικών υποχρεώσεων, σαν ένας φορτωμένος γάιδαρος, μηδενικών ρύπων, δηλαδή, δικαιωμάτων, αφού τα δικαιώματα αντιμετωπίζονται ως ρύποι του αποστειρωμένου ευρωφασισμού.
    Ένας από τους πρώιμους αναχωρητές στη χώρα μας ήταν ο Κώστας Καρυωτάκης, που μέσα από το ποιητικό έργο του και κυρίως μέσα από τρία ποιήματά του («Πρέβεζα», «Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο» και «Στο άγαλμα της ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο») κατέγραψε με σαρκασμό, όχι μόνο τον εθνικό μας ζόφο, αλλά και την παγκόσμια αθλιότητα και τον διασυρμό μιας από τις σημαντικότερες αρετές των Ελλήνων, της ελευθερίας.
    Η Ελλάδα της καθημερινότητας και η μεγάλη ιδέα της ελευθερίας μέσα από το σύμβολο του αγάλματός της είναι μια χαίνουσα πληγή στο έργο του ποιητή, που αυτοκτόνησε από αηδία.
    Η Ελλάδα της μιζέριας και της ταπεινής προσδοκίας, όπως καταγράφεται στο ποίημα της τοπικής θλίψης μιας πόλης, της Πρέβεζας, ως σύμβολο της εθνικής θλίψης.
    Το σύμβολο του έρωτα, η γυναίκα, που αναλώνεται στην καθημερινότητα, καθαρίζοντας κρεμύδια, η υποκρισία των βρωμερών και ασήμαντων δρόμων με τα λαμπρά και μεγαλοπρεπή ονόματά τους, ο ελαιώνας, η θάλασσα κι ο ήλιος, η Ελλάδα του αστυνόμου που διυλίζει τον κώνωπα μιας ελλειπούς μερίδας μιας χώρας που καταπίνει την κάμηλο της διαφθοράς, κλπ, κλπ, όλα είναι θάνατος μέσα στους θανάτους:
    «ΠΡΕΒΕΖΑ
    Θάνατος εἶναι οἱ κάργες ποὺ χτυπιοῦνται
    στοὺς μαύρους τοίχους καὶ τὰ κεραμύδια,
    θάνατος οἱ γυναῖκες, ποὺ ἀγαπιοῦνται
    καθὼς νὰ καθαρίζουνε κρεμμύδια.
    Θάνατος οἱ λεροί, ἀσήμαντοι δρόμοι
    μὲ τὰ λαμπρά, μεγάλα ὀνόματά τους,
    ὁ ἐλαιῶνας, γύρω ἡ θάλασσα, κι ἀκόμη
    ὁ ἥλιος, θάνατος μὲς στοὺς θανάτους.
    Θάνατος ὁ ἀστυνόμος ποὺ διπλώνει
    γιὰ νὰ ζυγίσῃ μία «ἐλλειπὴ» μερίδα,
    θάνατος τὰ ζουμπούλια στὸ μπαλκόνι,
    κι ὁ δάσκαλος μὲ τὴν ἐφημερίδα.
    Βάσις, Φρουρά, Ἐξηκονταρχία Πρεβέζης.
    Τὴν Κυριακὴ θ᾿ ἀκούσουμε τὴν μπάντα.
    Ἐπῆρα ἕνα βιβλιάριο Τραπέζης
    πρώτη κατάθεσις δραχμαὶ τριάντα.
    Περπατώντας ἀργὰ στὴν προκυμαία,
    «Ὑπάρχω;» λές, κ᾿ ὕστερα «δὲν ὑπάρχεις!»
    Φτάνει τὸ πλοῖο. Ὑψωμένη σημαία.
    Ἴσως ἔρχεται ὁ Κύριος Νομάρχης.
    Ἂν τουλάχιστον, μέσα στοὺς ἀνθρώπους
    αὐτούς, ἕνας ἐπέθαινε ἀπὸ ἀηδία…
    Σιωπηλοί, θλιμμένοι, μὲ σεμνοὺς τρόπους,
    θὰ διασκεδάζαμε ὅλοι στὴν κηδεία».
    Όμως, μέσα σ’ αυτή την αηδία, ο ποιητής βρήκε το θάρρος να «διασκεδάσει» ως «ιδανικός αυτόχειρας», όπως και κάθε ιδανικός αυτόχειρας, που βρήκε το δρόμο της αξιοπρέπειας μέσα στον ευρωευτελισμό μας, με το «Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο», αυτοσαρκαζόμενος με το δικό του θάνατο, δεχόμενος αργά το δίδαγμα μιας ταπεινής τέχνης χωρίς ύφος, μιας ταπεινότερης χώρας χωρίς ήθος, μέσα στον αγώνα ενός λαού για το ψωμί και το αλάτι»:
    «ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ
    Στὸ ταβάνι βλέπω τοὺς γύψους.
    Μαίανδροι στὸ χορό τους μὲ τραβᾶνε.
    Ἡ εὐτυχία μου, σκέπτομαι, θά ῾ναι
    ζήτημα ὕψους.
    Σύμβολα ζωῆς ὑπερτέρας,
    ρόδα ἀναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
    λευκὲς ἀκάνθες ὁλόγυρα σ᾿ ἕνα
    Ἀμάλθειο κέρας.
    (Ταπεινὴ τέχνη χωρὶς ὕφος,
    πόσο ἀργὰ δέχομαι τὸ δίδαγμά σου!)
    Ὄνειρο ἀνάγλυφο, θά ῾ρθω κοντά σου
    κατακορύφως.
    Οἱ ὀρίζοντες θὰ μ᾿ ἔχουν πνίξει.
    Σ᾿ ὅλα τὰ κλίματα, σ᾿ ὅλα τὰ πλάτη,
    ἀγῶνες γιὰ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι,
    ἔρωτες, πλήξη.
    Ἄ! πρέπει τώρα νὰ φορέσω
    τ᾿ ὡραῖο ἐκεῖνο γύψινο στεφάνι.
    Ἔτσι, μὲ πλαίσιο γύρω τὸ ταβάνι,
    πολὺ θ᾿ ἀρέσω».
    Κι’ από εκείνη την εθνική μας αρετή, που έγινε ακόμα και άγαλμα για να φωτίζει τον κόσμο, τί έμεινε εκτός από την αξία του υπερούσιου μετάλλου του, που θα το αγοράσουν και θα το πωλήσουν για του αιώνα μας τα χρέη;
    «ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
    Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει
    τοὺς οὐρανοὺς τὸ στέμμα σου. Τὸ φῶς σου,
    χωρὶς νὰ καίει, τυφλώνει τὸ λαό σου.
    Πεταλοῦδες χρυσὲς οἱ Ἀμερικάνοι,
    λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
    σήμερα τὸ ὑπερούσιο μέταλλό σου.
    Λευτεριά, Λευτεριά, θὰ σ’ ἀγοράσουν
    ἔμποροι καὶ κονσόρτσια κι ἑβραῖοι.
    Εἶναι πολλὰ τοῦ αἰῶνος μας τὰ χρέη,
    πολλὲς οἱ ἁμαρτίες, ποὺ θὰ διαβάσουν
    οἱ γενεές, ὅταν σὲ παρομοιάσουν
    μὲ τὸ πορτραῖτο τοῦ Dorian Gray**.
    Λευτεριά, Λευτεριά, σὲ νοσταλγοῦνε,
    μακρινὰ δάση, ρημαγμένοι κῆποι,
    ὅσοι ἄνθρωποι προσδέχονται τὴ λύπη
    σὰν ἔπαθλο τοῦ ἀγῶνος, καὶ μοχθοῦνε,
    καὶ τὴ ζωὴ τους ἐξακολουθοῦνε,
    νεκροὶ ποὺ ἡ καθιέρωσις τοὺς λείπει».
    Τί άλλο θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς μέσα στην καθημερινή ευρωπαϊκή κόλαση εκτός από τη φράση του Καρυωτάκη:
    «(Ταπεινὴ τέχνη χωρὶς ὕφος,
    πόσο ἀργὰ δέχομαι τὸ δίδαγμά σου!)»;
    Αλλά, όμως, πόσοι έχουν τη δύναμή του να πλησιάσουν το όνειρό τους κατακορύφως;
    «Ὄνειρο ἀνάγλυφο, θά ῾ρθω κοντά σου
    κατακορύφως».
    * Δανεισμένο από το ομώνυμο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη:
    «Γυρίζουν τὸ κλειδὶ στὴν πόρτα, παίρνουν
    τὰ παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
    διαβάζουν ἥσυχα, κι ἔπειτα σέρνουν
    γιὰ τελευταία φορὰ τὰ βήματά τους.
    Ἦταν ἡ ζωή τους, λένε, τραγῳδία.
    Θεέ μου, τὸ φρικτὸ γέλιο τῶν ἀνθρώπων,
    τὰ δάκρυα, ὁ ἵδρως, ἡ νοσταλγία
    τῶν οὐρανῶν, ἡ ἐρημιὰ τῶν τόπων…»
    Είναι αυτό το έρμο το χρονοντούλαπο της ιστορίας, στο οποίο, σήμερα, ο αφρικανικός Ευρωπίθηκος, ο Έλληνας, φυλάει τα τιμαλφή του ευρώ, η απώλεια των οποίων θεωρείται εθνική προδοσία, ενώ είναι μεγαλύτερη η άρνηση ενός νομίσματος, της δραχμής, που αποτελούσε μέρος της εθνικής μας συνείδησης.
    Σήμερα, απειλούν με παραπομπή στου Γουδή την εγκατάλειψη της τυραννίας ενός τεχνητού νομίσματος, τη στιγμή που είναι μεγαλύτερο έγκλημα ο εγκλεισμός του λαού και η υποταγή του σ’ αυτό.
    Και όλα αυτά εν ονόματι του λαού και χωρίς τη βούλησή του, αφού κατά τον Καρυωτάκη σ’ ένα από τα ελεγεία και τις σάτιρές του με τίτλο «Εις Ανδρέαν Κάλβον»:
    «…
    Ἵππους δὲν ἐπιβαίνουσι,
    ἀμὴ τὴν ἐξουσίαν
    καὶ τοῦ λαοῦ τὸν τράχηλον,
    ἰδού, μάχονται οἱ ἥρωες
    μέσα εἰς τὰ ντάνσιγκ.
    Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
    ψυχὴν ἔχουν οἱ μάζαι,
    ἰδιοτελῆ καρδιάν,
    καὶ παρειὰν ἀναίσθητον
    εἰς τοὺς κολάφους».
    Ποιός ρώτησε τον λαό για την ένταξή του στην Ευρώπη και θα πρέπει να τον ρωτήσει για την αποχώρησή του από αυτή, αφού όλες οι επιλογές και οι αποφάσεις έχουν τον χαρακτήρα μιας ιδεοληπτικής αυθεντίας, που θέλουν πχ τον Τσίπρα ένοχο για μια θρυλούμενη απόπειρα εξόδου μας από την ευρωζώνη και τον Καραμανλή και τον Σημίτη αθώους για την εγκληματική ένταξή μας σ’ αυτή;
    ** Ο Καρυωτάκης αναφέρεται στο μυθιστόρημα «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» («The Picture of Dorian Gray») του Oscar Wilde.
    Το μυθιστόρημα αυτό είναι ένας ύμνος στην ομορφιά και το κόσμο των αισθήσεων, που οδηγεί έναν όμορφο νέο, τον Dorian Gray, όταν συνειδητοποιεί την αδυσώπητη φθορά του χρόνου, να πουλήσει τη ψυχή του στην ακολασία του έκλυτου βίου για να αποκτήσει το πορτραίτο του, που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Basil Hallward, όταν είχε και αυτός μαγευθεί από την ομορφιά του Dorian Gray.
    Το πορτραίτο, τελικά, θα μείνει ένας καθημερινός αδιάψευστος μάρτυρας και εφιάλτης της φθοράς του έκλυτου βίου στο χρόνο.
    Σαν το πορτραίτο, λοιπόν, του Ντόριαν Γκρέυ βλέπει ο Καρυωτάκης τις αμαρτίες των γενεών και την ασέλειά τους πάνω στην πανάρχαια ομορφιά της αρετής των Ελλήνων, την ελευθερία, της οποίας το πορτραίτο πούλησαν οι ιδανικοί αυτόχειρες Έλληνες στους «εμπόρους των εθνών» του Παπαδιαμάντη, άλλοτε για μια χούφτα δολάρια και σήμερα για μια χούφτα ευρώ.
    Στη διάρκεια της στρατιωτικής χούντας είχα γράψει μια ποιητική φράση «τώρα σε παζάρι καιροσκόπων η πατρίς μου…», που βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να την επαναλάβω και σήμερα, στη διάρκεια της οικονομικής χούντας, ολόκληρη με τη συνέχειά της, όπως την έγραψα τότε:
    «Τώρα σε παζάρι καιροσκόπων η πατρίς μου, μ’ αλυσίδες μιαρού εμπορίου, που ηχούν εμβατήριο νίκης».
    Κι’ αν είναι κάτι που με χωρίζει, ακόμα, από το εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο του Καρυωτάκη, είναι αυτό το εμβατήριο της νίκης, που θα ηχήσουν οι αλυσίδες του μιαρού εμπορίου, σαν τις καμπάνες της «Ρωμιοσύνης» του Γιάννη Ρίτσου:
    «Σώπα, ὅπου νἄναι θὰ σημάνουν οἱ καμπάνες.
    Αὐτὸ τὸ χῶμα εἶναι δικό τους καὶ δικό μας.
    Κάτου ἀπ᾿ τὸ χῶμα, μὲς στὰ σταυρωμένα χέρια τους
    κρατᾶνε τῆς καμπάνας τὸ σκοινὶ – περμένουνε τὴν ὥρα, δὲν κοιμοῦνται,
    περμένουν νὰ σημάνουν τὴν ἀνάσταση. Τοῦτο τὸ χῶμα
    εἶναι δικό τους καὶ δικό μας – δὲ μπορεῖ κανεὶς νὰ μᾶς τὸ πάρει».
    Και προπαντός δεν μπορεί να μας το πάρει ο παραπληγικός*** ναζισμός, που ο Στάλιν έκανε το εγκληματικό σφάλμα να του κόψει μόνο το νωτιαίο μυελό και όχι τον εγκέφαλο, ώστε να πληρωθεί το προφητικό του Bertolt Brecht, πως η σκύλα που γέννησε το κτήνος (του ναζισμού) είναι πάλι σε οργασμό.
    *** Παραπληγία είναι η παράλυση των κάτω άκρων, που προέρχεται από βλάβη στα κατώτερα τμήματα του νωτιαίου μυελού.
    ΥΓ
    1. Εν τω μεταξύ στην Ελλάδα η δημοκρατία έχει καταρρεύσει, όχι μόνο ως προς την άσκηση του πολιτεύματος, αλλά, κυρίως, στη συνείδησή των πολιτών, αφού, σύμφωνα με σημερινή δημοσίευση του Ευρωβαρόμετρου, το 86% των πολιτών δεν εμπιστεύεται τον κορυφαίο θεσμό της δημοκρατίας, το κοινοβούλιο, το 88% δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση (μόλις το 11% έχει μια τάση εμπιστοσύνης και όχι εμπιστοσύνη σ’ αυτή) και το 98% χαρακτηρίζει, εντελώς, κακή την οικονομική κατάσταση, που σημαίνει ότι το 2% που θεωρεί, ίσως, καλή την οικονομική κατάσταση είναι, προφανώς, οι 153 της κυβερνητικής πλειοψηψίας, που είναι και οι μόνοι άνθρωποι με τα χαμογελαστά πρόσωπα, που βλέπει ο πρωθυπουργός να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας, γιατί έχουν και την πίτα (πολιτικά προνόμια) αφάγωτη και το σκύλο (φετιχισμό της εξουσίας) χορτάτο.
    Είναι οι άνθρωποι που βλέπουν το τρένο της ευημερίας να περνάει χωρίς επιβάτες.
    2. Όσο για το θόρυβο και τον πολιτικό κουρνιαχτό – θολούρα που ξεσήκωσε η απόφαση του υπουργού παιδείας να διαχωρίσει τη σημαιοφορία από την αριστεία, μια και το σύμβολο της πατρίδας, η σημαία, δεν είναι ούτε προνόμιο, ούτε λάφυρο αλλότριων δεξιοτήτων, ούτε και ο πατριωτισμός δεξιότητα στην πασαρέλα της πνευματικής ομορφιάς, αλλά καθολική υποχρέωση και δικαίωμα, παραπέμπω στα λεγόμενα ενός αγωνιστή και τιμητή του πατριωτισμού, του Μακρυγιάννη και συντάσσομαι με την απόφαση και την άποψη του υπουργού παιδείας, όσο και αν διαφωνώ με τον κυβερνητικό ναιναιδισμό, ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, την ευρωυποτακτικότητα, την ευρωοσφυοκαμψία και τον ευρωιπποτισμό, πως με την αφαίρεση ενός πατριωτικού προνομίου από την αριστεία δεν καταργείται ούτε ο πατριωτισμός, ούτε η αριστεία, απλά αποσυνδέεται ένα καθολικό πατριωτικό καθήκον από ένα ταξικό πνευματικό δικαίωμα, γιατί «τούτη τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζί, καὶ σοφοὶ κι ἀμαθεῖς, καὶ πλούσιοι καὶ φτωχοί, καὶ πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοί, καὶ οἱ πλέον μικρότεροι ἄνθρωποι» (Μακρυγιάννης).

    ΔΑ
    πηγη


    Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook



    ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!
    • Blogger Comments
    • Facebook Comments

    0 σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου

    Το ΕΠΙΟΣΥ INFO ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια με αναφορές σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, διευθύνσεις , υβριστικά ή συκοφαντικά θα αφαιρούνται!

    Item Reviewed: ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΙ «ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ*» Rating: 5 Reviewed By: Chris Prekanik
    Scroll to Top