EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Ακούει κανείς Ο Άρειος Πάγος παγώνει την περαιτέρω μείωση αποδοχών σε ΔΕΚΟ - ΝΠΙΔ

Εσείς βρε γαϊδούρια συνδικαλιστές στον ΟΣΥ που εκπροσωπείτε εργαζομένους ΝΠΙΔ γιατί μέχρι τώρα δεν προσφύγατε στα Δικαστήρια για τις περικοπές που μας έκαναν ;;;;;;

Βρε καθίκια εξυπηρετείτε πολίτικα συμφέροντα !!!!!!!  

Το μόνο που σας απέμεινε είναι να παραιτηθείτε και να εξαφανιστείτε .

Το Ανώτατο Δικαστήριο δικαίωσε τους εργαζόμενους στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης Ξάνθης που προσέφυγαν κατά του νόμου 4354/2015. 

Ειδικότερα, με τον νόμο 4024/2011 είχε καθιερωθεί ένα νέο ενιαίο μισθολόγιο για τους δημοσίους υπαλλήλους, που προέβλεπε εκτεταμένες μειώσεις αποδοχών, ενώ οι ΔΕΚΟ και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου του Δημοσίου και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υποχρεώθηκαν να μειώσουν το μέσο μισθολογικό κόστος τους κατά ποσοστό 35%, σε σχέση με το μισθολογικό κόστος που είχαν κατά το έτος 2009. Οι περικοπές αυτές προβλέφθηκε να γίνουν σταδιακά. Έτσι περικοπές που δεν ξεπερνούσαν το 25% των αποδοχών του Οκτωβρίου 2011 έγιναν αμέσως ενώ οι περαιτέρω περικοπές επρόκειτο να πραγματοποιηθούν ισόποσα τα επόμενα δύο έτη (2012 και το 2013).

Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ που είχαν υποστεί περικοπή 25% του μισθού τους συνέχισαν να λαμβάνουν, προσωρινά μέχρι και το 2013, όπως προβλέφθηκε αρχικά, ένα επί πλέον ποσό, το οποίο στην πράξη επικράτησε (αδόκιμα φυσικά) «υπερβάλλουσα μείωση». Αναλυτικότερα, με τον νόμο 4093/2012, οι περαιτέρω περικοπές των αποδοχών ανεστάλησαν μέχρι την 31.12.2016 και έτσι οι εργαζόμενοι συνέχισαν να λαμβάνουν το επιπλέον ποσό («υπερβάλλουσα μείωση») και μετά το 2013. Όμως, με τον ίδιο νόμο υπήχθησαν τελικά στο ενιαίο μισθολόγιο και οι ΔΕΚΟ και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου. Και ενώ αναμενόταν ότι και μετά την υπαγωγή στο ενιαίο μισθολόγιο οι εργαζόμενοι θα συνέχιζαν να λαμβάνουν κανονικά την «υπερβάλλουσα μείωση», το Γενικό Λογιστήριο υποχρέωσε με εγκύκλιό του τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ και των λοιπών ΝΠΙΔ να προβούν σε εκ νέου περικοπές αποδοχών μέχρι 25%.

Κατά συνέπεια, οι εργαζόμενοι που είχαν ήδη υποστεί μείωση των αποδοχών τους κατά 25% τον Νοέμβριο του 2011, έγινε τον Ιανουάριο του 2013 εκ νέου περικοπή αποδοχών τους μέχρι και το 25% των αποδοχών που ελάμβαναν τον Δεκέμβριο του 2012. Δηλαδή, τον Οκτώβριο του 2011 ένας εργαζόμενος στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που ελάμβανε τον ίδιο μισθό με έναν εργαζόμενο στον στενό δημόσιο τομέα, κατ' εφαρμογή της εγκυκλίου του ΝΣΚ, από τον Ιανουάριο του 2013 θα ελάμβανε πολύ μικρότερο μισθό.

Στο μεταξύ, το 2014 οι μειώσεις των αποδοχών που επιβλήθηκαν με την εν λόγω εγκύκλιο του ΓΛΚ κρίθηκαν παράνομες από την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ενώ είχαν προηγηθεί και αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων.

Στη συνέχεια, με το Ν. 4354/2015 προβλέφθηκε ότι ειδικά για τους εργαζομένους των ΔΕΚΟ και των ΝΠΙΔ του Δημοσίου και των ΟΤΑ, η αναστολή που είχε δοθεί το 2012 με τον Ν. 4093/2012 «ισχύει από 1.1.2013». Έτσι, τροποποιήθηκε εκ των υστέρων η αναστολή που είχε χορηγηθεί στο παρελθόν από τον νομοθέτη, με συνέπεια περαιτέρω περικοπές στις αποδοχές των εργαζομένων.

Ο 'Αρειος Πάγος συντασσόμενος με την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, έκρινε ότι οι περικοπές πέραν του 25% των αποδοχών δεν είναι νόμιμες, καθώς ο νομοθέτης δικαιούται μεν κατ' αρχήν να θεσπίζει αναδρομικές ρυθμίσεις, όταν η ευχέρειά του αυτή δεν περιορίζεται ευθέως από το Σύνταγμα και η ευχέρεια του νομοθέτη έχει όρια, τα οποία ελέγχονται από τα δικαστήρια, ενώ οι αναδρομικές ρυθμίσεις δεν επιτρέπεται να θίγουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις.
Ακόμα, αναφέρει η αρεοπαγιτική απόφαση ότι η αναδρομική ρύθμιση του νόμου δεν επιτρέπεται να προσκρούει σε άλλες συνταγματικές διατάξεις, όπως η αρχή της ισότητας και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας (άρθρα 4 και 17 του Συντάγματος) ή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Παράλληλα, οι δικηγόροι Δημήτριος Βασιλείου και Σπύρος Μπαλατσούκας που εκπροσώπησαν στον 'Αρειο Πάγο την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων ΔΕΥΑ (η οποία είχε ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση υπέρ των εργαζομένων) σε δήλωσή τους χαρακτηρίζουν την επίμαχη απόφαση «πολύ σημαντική, καθώς ξεκαθαρίζει πολλά σημαντικά νομικά ζητήματα, που ανέκυψαν από εγκύκλιο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, καθώς ερμήνευσε (το ΓΛΚ) εσφαλμένα τον νόμο και ενέμεινε στην εφαρμογή της εγκυκλίου που το ίδιο εξέδωσε, ακόμη και αφού το σφάλμα του είχε επισημανθεί με πολλές αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων, αλλά και από την Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου».




πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Δεύτερη σερί εξάρα για την ΑΕΚ- Αυτή τη φορά θύμα της η Βέροια

Για δεύτερη συνεχή φορά η ΑΕΚ "φιλοδωρεί" τον αντίπαλό της με εξάρα. Μετά τον Λεβαδειακό στο κύπελλο διέσυρε με 6-0 και τη Βέροια στο ΟΑΚΑ, στο πλαίσιο της 19ης αγωνιστικής της Super League.

Η Ένωση ήταν σαρωτική στο πρώτο ημίχρονο, οπότε πέτυχε πέντε γκολ με τους Χριστοδουλόπουλο (12΄), Λαμπρόπουλο (15΄), Μάνταλο (25΄), Τομάς (αυτογκόλ, 36΄) και Βράνιες (40΄), ενώ το τελικό σκορ διαμόρφωσε ξανά ο Χριστοδουλόπουλος στο 89΄.



Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Αφορολόγητο: Τι ισχύει στην Ελλάδα και τι στους «ισχυρούς» της Ευρώπης

Το θέμα του αφορολογήτου βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης.

Το ΔΝΤ πιέζει για μείωσή του, οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν φέρνουν αντίρρηση, η ελληνική κυβέρνηση «δεν ανοίγει τα “χαρτιά” της μέχρι να κάνει το ίδιο και η άλλη πλευρά», όπως ανέφερε σήμερα το
υπουργείο Οικονομικών.

Γιατί, όμως, το αφορολόγητο βρίσκεται (και πάλι) στο στόχαστρο;

Τι ισχύει στην υπόλοιπη Ευρώπη

Στην Ελλάδα, το αφορολόγητο κυμαίνεται μεταξύ €8.636 – €9.545 (μόνο για μισθωτούς), γεγονός που μεταφράζεται σε έκπτωση φόρου €2.100 ευρώ για οικογένειες με τρία ή περισσότερα παιδιά, ποσό που πέφτει σταδιακά στα € 1.900 για φορολογούμενο χωρίς παιδιά.

Οι «γενναιόδωροι»

Στην Κύπρο, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €19.500! Είναι το υψηλότερο ποσοστό με διαφορά στην Ευρώπη και δεν άλλαξε παρά τις πιέσεις όταν η Κύπρος βρισκόταν η ίδια σε Μνημόνιο.

Στη Φινλανδία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €16.700.

Στην Ισλανδία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €13.762.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το αφορολόγητο αυξήθηκε στα €12.887 (11.000 λίρες).

Στο Λουξεμβούργο, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €11.264 και σε αυτά προστίθενται εκπτώσεις φόρου για τις οικογένειες.

Στην Αυστρία, το αφορολόγητο ξεκινάει από τα €11.000. Σε αυτό προστίθενται επιστροφές φόρων για τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τις μονογονεϊκές οικογένειες.

Οι υπόλοιποι των Μνημονίων

Στην Ιρλανδία δεν υπάρχει αφορολόγητο. Όλοι όμως οι εργαζόμενοι δικαιούνται έκτπωση φόρου €1.650 στο σύνολο της ετήσιας φορολογίας εισοδήματος που τους αναλογεί. Σε αυτό το ποσό προστίθενται εκπτώσεις για ιατρικά έξοδα, μονογονεϊκές οικογένειας, άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένα άτομα και μία ευρεία γκάμα εξόδων συντήρησης οικίας.

Στην Πορτογαλία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €4.104.

Στην Ισπανία, το αφορολόγητο ανέρχεται σε €5.550 για τους άγαμους και σε €8.950 για τους έγγαμους.

Το παράδοξο της Ουγγαρίας

Στην Ουγγαρία, δεν υπάρχει αφορολόγητο. Ο φόρος που πληρώνουν οι εργαζόμενοι μειώνεται κατά €2.568 για οικογένεια με ένα παιδί έως €8.474 για οικογένεια με τρία παιδιά και άνω.
Επίσης, το ουγγρικό κράτος κάνει «σκόντο» €1 .290 στους νιόπαντρους (με την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον ένας από αυτούς παντρεύεται για πρώτη φορά!). Η έκπτωση φόρου ισχύει το πολύ για δύο χρόνια.

Τι ισχύει στους «ισχυρούς» της Ε.Ε.

Στη Γερμανία, το αφορολόγητο αυξήθηκε στα €8.652, στις αρχές του προηγούμενου έτους. Το ποσό αυξάνεται περαιτέρω για κάθε παιδί και με ειδική πρόνοια για τις μονογονεϊκές οικογένειες.

Στη Γαλλία, το αφορολόγητο ξεκινάει από €9.700.

Στην Ιταλία δεν υπάρχει αφορολόγητο και οι Ιταλοί πληρώνουν 23% φόρο εισοδήματος από το πρώτο ευρώ που εισπράττουν. Ωστόσο, προβλέπεται επιστροφή φόρου έως €800 για όσους συντηρούν συζύγους άνεργους ή με εισόδημα κάτω από €3.000 ετησίως και επιστροφή φόρου έως €1220 για όσους έχουν παιδιά.

Στο Βέλγιο, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €7.130, όμως είναι υψηλότερο για όσους χαρακτηρίζονται χαμηλόμισθοι. Σε αυτό προστίθενται επιπλέον έκπτωση φόρου έως €400 για κάθε παιδί, αλλά και κάθε άλλο εξαρτώμενο μέλος της οικογένειας.

Στην Ολλανδία, δεν υπάρχει αφορολόγητο, ωστόσο δίνεται επιστροφή φόρου €2.242 στους χαμηλόμισθους. Επίσης, επιστρέφονται €1.187 για όσους συντηρούν ηλικιωμένους (ποσό που μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα του φορολογούμενου)

Στη Σουηδία, προβλέπεται έκπτωση φόρου από €1.400 έως €3.620. Το ποσό αυξάνεται για ηλικιωμένους άνω των 65 ετών.

Στη Νορβηγία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €5.814 για τους άγαμους και αυξάνεται στα 8,610 για τους έγγαμους.

Όσοι βρίσκονται «χαμηλά»

Στη Βουλγαρία, έκπτωση φόρου έχουν μόνο οι οικογένειες. Ανέρχεται σε €102 για κάθε παιδί, με μέγιστο τα €306.

Στην Κροατία, το αφορολόγητο ξεκινάει από τα €4.169. Σε αυτό προστίθενται €2.088 για το πρώτο παιδί.

Στην Τσεχία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €919. Σε αυτό προστίθενται εκπτώσεις φόρου ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση και το ύψος των εισοδημάτων.

Στη Δανία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €4.437 (€5.916 για τους ανήλικους). Ωστόσο, όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξαρτήτως αποδοχών, πρέπει να πληρώνουν εισφορά 8% για «την αγορά εργασίας».

Στην Εσθονία το αφορολόγητο βρίσκεται στα €2.040. Το ποσό αυξάνεται αν η οικογένεια έχει παιδιά ή συντηρεί ηλικιωμένους.

Στη Λεττονία, το αφορολόγητο κυμαίνεται μεταξύ €900- €1.200 και φτάνει στα €2.100 όταν υπάρχουν εξαρτώμενα μέλη.

Στη Λιθουανία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €3.480.

Στη Μάλτα, το αφορολόγητο για τους άγαμους βρίσκεται στα €9.100 και για τις οικογενειακές δηλώσεις στα €12.700.

Στην Πολωνία, το αφορολόγητο βρίσκεται στα €712.

Στη Ρουμανία, προβλέπεται έκπτωση φόρου €66 για όσους έχουν εισόδημα έως €330. Η έκπτωση φόρου μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα.

Στη Σλοβακία, προβλέπεται έκπτωση φόρου€3.803, ανάλογα με το εισόδημα.

Στη Σλοβενία, η έκπτωση φόρου των €3.302 αυξάνεται για τους χαμηλόμισθους, όσους έχουν παιδιά ή άλλα εξαρτώμενα μέλη.

Το αφορολόγητο δεν είναι πανάκεια

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει αφορολόγητο, αλλά οι φορολογικοί συντελεστές είναι αρκετά χαμηλοί και καλύπτουν με το παραπάνω τις απώλειες από την απουσία αφορολογήτου.

Για παράδειγμα, στην Ιρλανδία, οι εργαζόμενοι δικαιούνται όλοι συνολικά €1.650 έκπτωση φόρου ετησίως (ποσό ευθέως συγκρίσιμο με τα €1900 που είναι η έκπτωση φόρου που προκύπτει από το δικό μας «αφορολόγητο» των €8.636).

Στην Ιρλανδία όμως η φορολογία για ετήσια εισοδήματα έως €33.800 (για τον άγαμο) και €42.800 (για τα ζευγάρια) επιβάλλεται με τον χαμηλότερο συντελεστή 20%.

Τα ελληνικά παράδοξα

Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που διαχωρίζει τους μισθωτούς από τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Για τους πρώτους προβλέπει αφορολόγητο για τους υπόλοιπους όχι.
Επίσης είναι η μοναδική χώρα που θέτει ως προαπαιτούμενο τη συλλογή αποδείξεων για την απόδοση της επιστροφής φόρου που προκύπτει από το αφορολόγητο.

Αφορολόγητο ή έκπτωση φόρου;

Ουσιαστικά, πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους που στόχο έχουν το ίδιο αποτέλεσμα:
τη φορολογική ελάφρυνση των πολιτών.

Το αφορολόγητο ορίζει το όριο πάνω από το οποίο ξεκινά η επιβολή φόρου εισοδήματος. Ουσιαστικά μειώνει τη φορολογική βάση πάνω στην οποία υπολογίζεται ο φόρος.

Η έκπτωση φόρου επιστρέφεται στον φορολογούμενο αφού έχει υπολογιστεί ο φόρος εισοδήματος.
Μία έκπτωση φόρου €300 σημαίνει ότι αν σε έναν φορολογούμενο καταλογιστεί φόρος εισοδήματος πχ €3.000 τελικά θα πληρώσει €2.700.




πηγη
 
Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

«Κόκκινη» κάρτα στον ΟΑΣΑ από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για το ηλεκτρονικό εισιτήριο

Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με την υπ΄ αριθμ 1/2017 γνωμοδότησή της ζητεί από τον ΟΑΣΑ αυστηρές εγγυήσεις προστασίας των προσωπικών δεδομένων προκειμένου να δώσει το πράσινο φως για το ηλεκτρονικό εισιτήριο για όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καθώς όπως σχεδιάζεται περιλαμβάνει πληθώρα προσωπικών δεδομένων.

Αναλυτικότερα από την Αρχή ζητήθηκε να γνωμοδοτήσει, όπως απαιτεί η νομοθεσία για την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων στο πλαίσιο του νέου Ενιαίου Αυτόματου Συστήματος Συλλογής Κομίστρου για τις εταιρείες του Ομίλου ΟΑΣΑ, δηλαδή, το ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Ο ΟΑΣΑ, θα πρέπει να προβεί στην «προσωποποίηση-ταυτοποίηση» όλων των επιβατών που χρησιμοποιούν κάρτες απεριορίστων διαδρομών για τη μετακίνησή τους με τα ΜΜΜ μέσα στο Λεκανοπέδιο Αττικής, αλλά και όλων εκείνων που δικαιούνται μετακίνηση με μειωμένο ή μηδενικό κόμιστρο.

Για την έκδοση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου πρέπει να δοθεί από τους πολίτες ένα πλήθος προσωπικών δεδομένων (όπως Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης-ΑΜΚΑ, ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία γέννησης, φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή, αριθμός τηλεφώνου, αριθμός κινητού τηλεφώνου, αριθμός fax, ταχυδρομική διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση κ.ά) τα οποία θα υφίστανται επεξεργασία στο πλαίσιο του εν λόγω συστήματος.

Παράλληλα, στην εξωτερική επιφάνεια της κάρτας θα υπάρχει το ονοματεπώνυμο, ο τύπος δικαιούχου, και η φωτογραφία. Στο ολοκληρωμένο κύκλωμα (chip) της κάρτας θα τηρείται ο τύπος του δικαιούχου και η ημερομηνία λήξης δικαιώματος ή η ημερομηνία γέννησης.

Ακόμη, η νέα κάρτα θα αντικαταστήσει πλήρως όλους τους τύπους καρτών απεριορίστων διαδρομών και θα είναι υποχρεωτική η χρήση της.

Η Αρχή υπογραμμίζει τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό των προσωπικών δεδομένων που συλλέγονται και καταχωρούνται για την κάρτα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, χωρίς ωστόσο ο ΟΑΣΑ να έχει εξετάσει «εναλλακτικές τεχνικές λύσεις που αφενός μεν θα επιτύγχαναν εξίσου τους επιδιωκόμενους σκοπούς αφετέρου δε θα εξασφάλιζαν την προστασία της ιδιωτικότητας των χρηστών».

Εξάλλου, η Αρχή ζητεί από τον ΟΑΣΑ να προβεί στην εκπόνηση εκτίμησης επιπτώσεων στην προστασία προσωπικών δεδομένων, να τεκμηριώσει την αναγκαιότητα της επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων, ενώ παράλληλα θα πρέπει να υιοθετήσει τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

«Το κίνημα για το κίνημα»: Ο Μπερνστάϊν σήμερα…

Ένα από τα «αποφθέγματα» του Μπερνστάϊν είναι τούτο: «Ο τελικός σκοπός, όποιος κι’ αν είναι, δεν είναι για μένα τίποτε, για μένα το παν είναι το κίνημα».
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, στο «μεταρρύθμιση ή Επανάσταση», αποδεικνύει ότι αυτό το «αξίωμα» του Μπερνστάϊν καταλήγει πρακτικά στην παραίτηση του «τελικού σκοπού» που είναι η κοινωνική ΑΝΑΤΡΟΠΗ και στην ενσωμάτωση στο σύστημα…
Υπερτονίζει, συγκεκριμένα, η Ρόζα:


«Ο σοσιαλιστικός τελικός σκοπός είναι το μοναδικό αποφασιστικό χαρακτηριστικό, που διακρίνει τη σοσιαλδημοκρατική κίνηση απ’ την αστική δημοκρατία και τον αστικό ριζοσπαστισμό και που μεταβάλλει το όλο εργατικό κίνημα από μια κουραστική εργασία μπαλωματή για τη διάσωση του καπιταλιστικού καθεστώτος, σε μια ταξική πάλη εναντίον του καθεστώτος αυτού, για την κατάργησή του…».

Σήμερα η «αριστερά» έχει γεμίσει από Μπερνστάϊν! Γι αυτό και έχει ενσωματωθεί ΠΛΗΡΩΣ στο καπιταλιστικό σύστημα της Παγκοσμιοποίησης και αποτελεί το πιο αποτελεσματικό δεκανίκι του…

Το Μπερνστάϊκό «αξίωμα» κυριαρχεί παντού, υψωμένο σε μια νεκρή ξύλινη γλώσσα: «Το Κίνημα για το Κίνημα», «η απεργία για την απεργία», «οι αγανακτισμένοι για τους αγανακτισμένους», «οι πολύχρωμες “επαναστάσεις” για τις πολύχρωμες», και τα τοιαύτα…

Και είναι αποστεωμένη και νεκρή αυτή η γλώσσα διότι το «κίνημα για το κίνημα», χωρίς άμεσα και διαλεκτικά συνδεδεμένο με τον «τελικό σκοπό» (το Σοσιαλισμό) αποτελεί πλέον σήμερα (στο καθεστώς της Παγκοσμιοποίησης) καρικατούρα συνδικαλισμού: Μια καρικατούρα που συρρικνώνεται δραματικά και περιορίζεται στα μέλη των οργανώσεων και των κομμάτων…

Η σημερινή «αριστερά» ξεχνάει ότι ο Συνδικαλισμός είναι αστικός θεσμός και καθορίζεται από τους νόμους της Προσφοράς και της Ζήτησης της Εργασίας…

Και όταν με τα «ανοικτά σύνορα», τις μαζικές ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ξένων εργατών και τους αλλοδαπούς ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΥΣ, η «Αγορά Εργασίας» έχει πλημμυρίσει από άνεργους, εκτοξεύοντας τα ποσοστά ΑΝΕΡΓΙΑΣ σε γιγάντια ύψη, τότε το να μιλάμε για Συνδικαλισμό είναι αστείο πράγμα: Είναι μια γλώσσα νεκρή…

Το ίδιο αερολογούμε, το να καλούμε τους εργάτες σε ΑΠΕΡΓΙΑ. Ο εργάτης για να διεκδικήσει πρέπει να έχει τη δύναμη και τους συσχετισμούς να το κάνει. Όταν η «αγορά εργασίας» είναι διογκωμένη από στίφη ΑΝΕΡΓΩΝ και μάλιστα αλλοδαπών, πρόθυμων να δουλέψουν για ένα κομμάτι ψωμί και χωρίς ΚΑΝΕΝΑ από τα κεκτημένα δικαιώματα των ντόπιων εργατών, ΤΟΤΕ αερολογούμε και ΕΞΑΠΑΤΟΥΜΕ το να μιλάμε για ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΑΠΕΡΓΙΕΣ κ.λπ…

Να, γιατί στις περιβόητες Γενικές Απεργίες και στα «κινήματα» κατεβαίνουν μόνο τα μέλη των Κομμάτων και των Συνδικάτων και αυτά διαρκώς συρρικνούμενα και με μορφές θεατρικών παραστάσεων…

Αυτή η «αριστερά» σε όλες τις ποικιλίες της (και στις «αριστερίστικες» -πολλοί εδώ έχουν γίνει και επαγγελματίες του είδους…), ενώ στηρίζει τις στρατηγικές επιλογές της Παγκοσμιοποίησης («ανοικτά σύνορα», εισαγωγές αλλοδαπών δούλων κ.λπ), καταναλώνει αερολογίες και ψευδείς εικόνες περί «κινημάτων», «απεργιών» κ.λπ, αδυνατώντας να αντιληφτεί και το οικτρό της ΑΔΙΕΞΟΔΟ, καθώς και τον εξαφανισμό της…

Δεν μπορεί να αντιληφτεί το ΓΙΑΤΙ έχει γίνει ΕΝΤΕΛΩΣ αναξιόπιστη και απωθητική, καθώς και το ΓΙΑΤΙ, μέσα σε καταστάσεις σήψης, βαρβαρότητας και κατάρρευσης του συστήματος, η «αριστερά» εξαφανίζεται και η ακροδεξιά γιγαντώνεται…

Με το ίδιο Μπερνστάϊκό «αξίωμα» αντιμετωπίζονται και τα ποικίλα «κινήματα» των «αγανακτισμένων»: Το «κίνημα για το κίνημα» και εδώ δίχως να εξετάζονται οι πολιτικοί όροι του «τελικού σκοπού», και ιδιαίτερα το οργανωτικό ηγετικό πλαίσιο αυτών των πολιτικών όρων (το πλαίσιο των υποκινητών, των καθοδηγητών, αυτών που δίνουν το πολιτικο «στίγμα» του «τελικού σκοπού»).

Αποθεώνονται αυτά τα «κινήματα», αλλά ποτέ δεν μας είπαν, οι υμνητές τους, ποιες πολιτικές και οργανωτικές παρακαταθήκες άφησαν: Εμφανίστηκαν θεαματικά και εξίσου θεαματικά εξαφανίστηκαν, δίχως καμία ΣΥΝΕΧΕΙΑ (η πεμπτουσία κάθε πραγματικού κινήματος) και δίχως να αφήσουν ΤΙΠΟΤΑ…

Και σήμερα κάποιοι εκστασιάζονται από τις διαδηλώσεις εναντίον του Τραμπ, εκστασιάζονται από όλο αυτό το τεράστιο και πολύχρωμο «κινηματικό» ποτάμι…

Το «κίνημα για το κίνημα» και εδώ, δίχως «τελικό σκοπό», δίχως ΚΑΜΙΑ αντικαπιταλιστική αιχμή. Αντίθετα οι «αιχμές» του είναι τα πονηρά ιδεολογήματα της Παγκοσμιοποίησης: Ο «Αντί-Ρατσισμός» και ο «Αντί-φασισμός» σε όλες τις διαστροφικές ποικιλίες τους…

Εκστασιάζονται οι σύγχρονοι Μπερνστάϊν με αυτά τα «κινήματα», που αναμφίβολα αποτυπώνουν τις οξύτατες αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας, αλλά που στην ηγεσία βρίσκονται (ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά) οι δυνάμεις τις Παγκοσμιοποίησης: Οι δυνάμεις του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ με νέες λεοντές («αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» και CIA)…

Κτυπούν ΓΕΝΙΚΑ και ΑΟΡΙΣΤΑ το «φασισμό» και το «ρατσισμό», αποτελώντας το χρήσιμο «όχημα» (με τους «χρήσιμους ηλίθιους») για το ΦΑΣΙΣΜΟ της πλανητικής εξουσίας, της Νέας Τάξης…

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα (και υστερία) που δεν «χωνεύονται» είναι ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Και αυτά τα «κινήματα» αποτελούν το προϊόν αυτής τη βαρβαρότητας και υστερίας που δεν μπορεί το σύστημα να το χωνέψει, αλλά το ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ στο όνομα του «αντιφασισμού» και CIA…

Και οι σύγχρονοι Μπερνστάϊν εκστασιάζονται από αυτό…




πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Η κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης δεν σημαίνει και ανατροπή της…

Έχουμε αναλύσει, σε πολλά τελευταία κείμενά μας, ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία οι οξύτατες αντιφάσεις της Παγκοσμιοποίησης έχουν δρομολογήσει, με επιταχυνόμενους ρυθμούς, την κατάρρευσή της. Ο Τραμπ αποτελεί το πιο ορατό αποτύπωμα αυτής της διαδικασίας της κατάρρευσης…
Φυσικά η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ δεν σημαίνει αυτόματα και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της Παγκοσμιοποίησης.


Όπως έχουμε υπογραμμίσει σε παλιότερα κείμενά μας «Η κατάρρευση του καπιταλιστικού κυβερνητικού οικοδομήματος όταν δεν υπάρχει το επαναστατικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ το οποίο θα προωθήσει την ΑΝΑΤΡΟΠΗ συνολικά του καθεστώτος, οδηγεί στην αναπαλαίωση με τα ίδια υλικά της σήψης…».

Η Παγκοσμιοποίηση,
όπως και γενικά ο καπιταλισμός μπορεί μέσα στα αδιέξοδά τους και τις άλυτες αντιφάσεις τους να καταρρέουν αλλά ξαναγεννιούνται από την τέφρα τους, εάν δεν ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ, από τις δυνάμεις ενός άλλου κοινωνικού καθεστώτος: Του Σοσιαλισμού…

Πολλά τα ιστορικά παραδείγματα
της ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ του καπιταλισμού, αλλά ΟΧΙ της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του από το Σοσιαλισμό.

Γιατί επισημαίνουμε αυτές τις απλές αλήθειες της ιστορίας; Τις επισημαίνουμε διότι είναι πολλοί εκείνοι που ταυτίζουν την κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης με την ανατροπή της ΚΑΙ πιστεύουν ότι αυτή η κατάρρευση θα οδηγήσει ΠΙΣΩ στο προγενέστερο στάδιο του καπιταλισμού: Σε αυτό της επανασύστασης και επανίδρυσης των «εθνικών κρατών»…

Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Η Παγκοσμιοποίηση δεν είναι ένα ιστορικό ατύχημα. Αποτελεί νομοτελειακό «προϊόν» της καπιταλιστικής ΛΟΓΙΚΗΣ, βρίσκεται μέσα στα οστά και στο μεδούλι του ιμπεριαλισμού.

Τα αθεράπευτα αδιέξοδά της και οι οξύτατες αντιφάσεις της την οδηγούν σήμερα σε διαδικασίες κατάρρευσης και αποσύνθεσης, αλλά ΕΑΝ δεν ανατραπεί η ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΣΗ του καπιταλισμού θα ακολουθήσει το δρόμο της (Παγκοσμιοποίηση) μέσα από νέες καταστροφές και συμφορές για την ανθρωπότητα.

Το να θέτουμε ΟΥΤΟΠΙΚΟΥΣ στόχους (επαναφορά στα «εθνικά» πλαίσια του καπιταλισμού) ουσιαστικά προετοιμάζουμε το έδαφος για νέες ήττες των λαϊκών δυνάμεων.

Η σημερινές διαδικασίες κατάρρευσης και αποσύνθεσης των μηχανισμών της Παγκοσμιοποίησης θα προκαλέσουν μεγάλου λαϊκούς σεισμούς και γιγάντια «εθνικά» ΚΙΝΗΜΑΤΑ. Αυτά όμως θα πρέπει να κατευθυνθούνε σε στρατηγικές ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του καπιταλισμού, σε στρατηγικές σοσιαλιστικού μετασχηματισμού των κοινωνιών και ΟΧΙ στις ΟΥΤΟΠΙΚΕΣ στρατηγικές «ανασύστασης», του ιστορικά τελειωμένου, «εθνικού καπιταλισμού»…

Η σημερινή κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης ανοίγει το δρόμο της κηδείας των ιδεολογημάτων της Παγκοσμιοποίησης και των «αριστερών» υπηρετών της…

Χωρίς πραγματική ΑΡΙΣΤΕΡΑ οι δρόμοι που θα ανοίξουν από την κατάρρευση θα κλείσουν ξανά ρίχνοντας την ανθρωπότητα σε νέους ΕΦΙΑΛΤΕΣ…


Το παρακάτω άρθρο το θεωρούμε αρκετά εύστοχο και αναλυτικό.
Οι Αριστεροί της Λατινικής Αμερικής, φαίνεται ότι δεν έχουν ομοιότητες με τους δικούς μας «αριστερούς»…


Η παγκοσμιοποίηση ως ιδεολογία είναι νεκρή και θαμμένη
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα*

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. και η εκλογική νίκη του Τραμπ δείχνουν έναν κόσμο που αναποδογύρισε, καθώς φαίνεται να εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας και ακριβώς γι αυτό δυνητικά και πολύ γόνιμη.

Η φρενίτιδα για την άμεση υλοποίηση ενός κόσμου χωρίς σύνορα, o θόρυβος που γίνεται για τη συνεχή υποτίμηση της σημασίας των εθνικών κρατών στο όνομα του ελεύθερου επιχειρείν και η σχεδόν θρησκευτική βεβαιότητα πως η κοινωνία όλου του πλανήτη στο τέλος θα συναποτελέσει ένα ενιαίο και ολοκληρωμένο οικονομικό, χρηματιστικό και πολιτισμικό πεδίο, κατέρρευσαν προκαλώντας το βουβό δέος των φιλο-παγκοσμιοποιητικών ελίτ του κόσμου.

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. – το σημαντικότερο σχέδιο ενοποίησης κρατών της τελευταίας εκατονταετίας – και η εκλογική νίκη του Τραμπ – που διακήρυξε την επιστροφή στον οικονομικό προστατευτισμό, ανήγγειλε την απόρριψη των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και υποσχέθηκε την οικοδόμηση γιγάντιων συνοριακών τειχών –, διέλυσαν τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις της εποχής μας.

Το ότι όλα αυτά προέρχονται από δύο κράτη που, εδώ και 35 χρόνια, φορώντας τις πολεμικές τους πανοπλίες, διακηρύσσανε την έλευση του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης σαν την αναπόφευκτη μοίρα της ανθρωπότητας, μας δείχνει έναν κόσμο που αναποδογύρισε, ή, ακόμη χειρότερα, που εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα. Είναι γεγονός πως η παγκοσμιοποίηση – σαν στόχος και αφήγηση, γιατί τέτοια είναι –, σαν ιδεολογικός ορίζοντας ικανός να καναλιζάρει τις συλλογικές ελπίδες προς μια ενιαία προοπτική που θα μπορούσε να υλοποιήσει κάθε προσδοκία ευζωίας, διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια. Και σήμερα δεν έχει πάρει τη θέση της κανένα παγκόσμιο όραμα που να συναρθρώνει τις κοινές ελπίδες.

Αυτό που έχουμε είναι μόνο μια φοβισμένη αναδίπλωση εντός των συνόρων του καθένα, και μια επιστροφή σε ένα είδος πρωτόγονης πολιτικής, που τρέφεται από ξενοφοβία, μπροστά σε έναν κόσμο που δεν ανήκει πλέον σε κανέναν. Η γεωπολιτική διάσταση του καπιταλισμού Ο Μαρξ ήταν αυτός που ξεκίνησε τη μελέτη της γεωγραφικής διάστασης του καπιταλισμού. Η διαφωνία του με τον οικονομολόγο Φρίντριχ Λιστ για τον «εθνικό καπιταλισμό» του 1847 και οι σκέψεις του πάνω στις επιπτώσεις της ανακάλυψης των ορυχείων της Καλιφόρνιας σχετικά με το διατλαντικό εμπόριο με την Ασία, τον αναδεικνύουν σαν τον πρώτο και πιο σοβαρό μελετητή των διαδικασιών οικονομικής παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού.

Πράγματι η συνεισφορά του δεν βασίζεται στην κατανόηση του παγκοσμιοποιημένου χαρακτήρα του εμπορίου που ξεκίνησε με την εισβολή των Ευρωπαίων στην Αμερική, αλλά στην πλανητικά επεκτατική φύση της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής. Οι έννοιες της τυπικής και πραγματικής υπαγωγής της παραγωγικής διαδικασίας στο κεφάλαιο με τις οποίες ο Μαρξ ερμηνεύει την αέναη αυτο-κίνηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, προϋποθέτουν την αυξανόμενη υπαγωγή της εργατικής δύναμης, της κοινωνικής γνώσης και της γης στη διαδικασία καπιταλιστικής συσσώρευσης, δηλαδή την υπαγωγή των συνθηκών ζωής ολόκληρου του πλανήτη στην αξιοποίηση του κεφαλαίου.

Από αυτό προκύπτει και το ότι στα πρώτα 350 χρόνια της ύπαρξης του, η γεωπολιτική διάσταση του καπιταλισμού πέρασε από τις πόλεις-κράτη στις ηπείρους, και στα τελευταία 150 χρόνια, σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η (υλική) οικονομική παγκοσμιοποίηση είναι συνεπώς έμφυτη στον καπιταλισμό. Το ξεκίνημά της μπορεί να τοποθετηθεί 500 χρόνια πριν, από τότε δηλαδή που άρχισε να εξαπλώνεται διαρκώς, αν και με τρόπο αποσπασματικό και αντιφατικό.

Αν ακολουθήσουμε τα διαγράμματα του Τζιοβάνι Αρίγκι, στη θεωρία του για τους συστημικούς κύκλους της καπιταλιστικής συσσώρευσης υπό την καθοδήγηση ενός ηγεμονικού κράτους, θα συναντήσουμε: τη Γένοβα (15ο- 16ο αιώνα), τις Κάτω Χώρες (18ο αιώνα), την Αγγλία (19ο αιώνα), και τις Ηνωμένες Πολιτείες (20ό αιώνα).

Καθεμία από αυτές τις ηγεμονίες συνοδεύτηκε από μια επέκταση της παγκοσμιοποίησης (αρχικά εμπορικής, μετά παραγωγικής, τεχνολογικής, γνωστικής και τέλος περιβαλλοντικής) και από μια εδαφική επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων.

Αυτό όμως που αποτελεί πράγματι μια πρόσφατη εξέλιξη στο εσωτερικό αυτής της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, είναι η συγκρότησή της ως ένα πολιτικο-ιδεολογικό σχέδιο, σαν όραμα και κοινή λογική, δηλαδή σαν ορίζοντα της εποχής ικανό να συνδυάζει τα πολιτικά πιστεύω και τις ηθικές προσδοκίες των ανδρών και των γυναικών που ανήκουν σε όλα τα έθνη του κόσμου.

Το «τέλος της ιστορίας»

Η παγκοσμιοποίηση σαν αφήγημα και ιδεολογία της εποχής μας, δεν μετρά περισσότερα από 35 χρόνια. Ξεκίνησε από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρίγκαν και την πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, με τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, εκμηδενίζοντας τη δύναμη του εργατικού συνδικαλισμού και αντικαθιστώντας τον προστατευτισμό της εσωτερικής αγοράς με το ελεύθερο εμπόριο, στοιχεία που χαρακτήριζαν τις οικονομικές σχέσεις από την κρίση του 1929 και μετά.

Ήταν σίγουρα μια επιστροφή αλλά με μεγιστοποίηση, στους κανόνες του οικονομικού φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα, συνοδευόμενη από προσάρτηση των αγορών σε πραγματικό χρόνο, την ανάπτυξη του εμπορίου με βάση το παγκόσμιο ΑΕΠ (ακαθάριστο εθνικό προϊόν) και τη σημασία των χρηματιστικών αγορών, που από τότε υπήρχαν. Αυτό όμως που διαφοροποιεί τούτη τη φάση του συστημικού κύκλου από την προηγούμενη του 19ου αιώνα, ήταν η συλλογική φενάκη της παγκοσμιοποίησης, η νομιμοποιητική ιδεολογική λειτουργία της και η νοηματοδότησή της ως το τελικό και φυσικό πεπρωμένο της ανθρωπότητας.

Όσοι αποδέχτηκαν συναισθηματικά αυτή την εκδοχή του ελεύθερου εμπορίου σαν τελική σωτηρία, δεν ήταν μόνο οι κυβερνήσεις και τα συντηρητικά κόμματα, αλλά και τα ΜΜΕ, τα Πανεπιστήμια, οι κοινωνικοί σχολιαστές και ηγέτες. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η διαδικασία που ο Γκράμσι αποκαλούσε ιδεολογικό μεταμορφισμό των σοσιαλιστών που μεταλλάχθηκαν σε μανιώδεις νεο-φιλελεύθερους, έκλεισε τον κύκλο της τελικής νίκης του παγκοσμιοποιητικού νεο- φιλελευθερισμού.

Προφανώς, αν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου η ΕΣΣΔ, που μέχρι τότε θεωρείτο το αντίπαλο δέος του καπιταλισμού, παύει τον αγώνα και παραδίνεται στη μανία του ελεύθερου εμπορίου, και αν όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο διαφορετικό, δημόσια και γονατισμένοι, αφορίζουν τις παλιές τους πεποιθήσεις για να υπερασπιστούν την ανωτερότητα της παγκοσμιοποίησης έναντι του κρατικού σοσιαλισμού – έχουμε μπροστά μας την οικοδόμηση της τέλειας αφήγησης του «φυσικού» και αναπόφευκτου πεπρωμένου του κόσμου: τον πλανητικό θρίαμβο της ελεύθερης επιχειρηματικότητας.

Η εξαγγελία του χεγκελιανού «τέλους της ιστορίας» με την οποία ο Φουκουγιάμα χαρακτήρισε το «πνεύμα» του κόσμου, είχε όλα τα συστατικά μιας ιδεολογίας της εποχής, μιας βιβλικής προφητείας: η διατύπωσή της σαν ένα παγκόσμιο όραμα, η μάχη της με ένα άλλο δαιμονοποιημένο παγκόσμιο όραμα (τον κομμουνισμό), η ηρωική νίκη (τέλος του Ψυχρού Πολέμου) και η ανάνηψη των απίστων. Η ιστορία πλησίαζε το στόχο της: τη νεο-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και ξεκινώντας από εκείνο το σημείο, χωρίς εχθρικούς ανταγωνιστές, το θέμα δεν ήταν πλέον ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, αλλά απλά η επιδιόρθωση, η διαχείριση και η βελτίωση του υπαρκτού κόσμου, αφού δεν υπήρχε καμία εναλλακτική απέναντι του.

Για τούτο δεν υπήρχε κανένας στρατηγικός λόγος για κάποιον αξιόμαχο αγώνα, αφού όλες οι απόπειρες για έναν καλύτερο κόσμο είχαν παραδοθεί μπροστά στο απαράβατο μέλλον της ανθρωπότητας που εκπροσωπούσε η παγκοσμιοποίηση. Ξεπήδησε τότε ένας παθητικός κονφορμισμός που κυρίευσε όλη την κοινωνία, και όχι μόνο τις πολιτικές και κυρίαρχες ελίτ αλλά και πλατιά κοινωνικά στρώματα που αποδέχτηκαν ηθικά την κυρίαρχη αφήγηση.

Σήμερα, ενώ σκάνε τα τελευταία πυροτεχνήματα της μεγάλης γιορτής του «τέλους της ιστορίας», φαίνεται πως όποιος βγήκε νικητής – η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση– πέθανε αφήνοντας τον κόσμο χωρίς σκοπό ή νικηφόρο ορίζοντα, δηλαδή χωρίς κανέναν ορίζοντα.

Ο Τραμπ δεν είναι ο μπόγιας της πανηγυρικής ιδεολογίας του ελεύθερου επιχειρείν, αλλά ο θεσμικός γιατρός στον οποίο πέφτει το καθήκον να επισημοποιήσει τον παράνομο θάνατο. Τα πρώτα σοβαρά παραπατήματα της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης φανερώνονται στις αρχές του 21ου αιώνα στη Λατινική Αμερική, όταν εργάτες, προλετάριοι των πόλεων και εξεγερμένοι ιθαγενείς αρνούνται τη δήθεν νομοτέλεια του τέλους της ιστορίας και συσπειρώνονται για να πάρουν την κρατική εξουσία.

Συγκροτώντας κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και μαζικές δράσεις, οι προοδευτικές και επαναστατικές κυβερνήσεις συγκροτούν μια ποικιλία μετα-νεοφιλελεύθερων επιλογών, αποδεικνύοντας πως η ελεύθερη αγορά είναι μια οικονομική διαστροφή, που είναι εφικτό να αντικατασταθεί από μορφές οικονομικής διαχείρισης πολύ πιο αποτελεσματικές για τη μείωση της φτώχειας, για τη δημιουργία ισότητας και για την ώθηση της οικονομικής ανάπτυξης. Με τον τρόπο αυτό το «τέλος της ιστορίας» αρχίζει να φαίνεται σαν μια παράξενη παγκόσμια απάτη και ξανά ο τροχός της ιστορίας – με τις αμέτρητες αντιφάσεις και τα προβλήματα του – ξαναρχίζει να γυρίζει.

Στη συνέχεια, το 2009, στις ΗΠΑ το μέχρι τότε υποτιμημένο Κράτος, που είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού θεωρούμενο σαν εμπόδιο για το ελεύθερο επιχειρείν, χρησιμοποιείται σαν μαγικό μαντζούνι από τον Ομπάμα, προκειμένου να κρατικοποιήσει εν μέρει τις τράπεζες και να σώσει από τη χρεωκοπία τους τραπεζίτες. Η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, σπονδυλική στήλη της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης του κράτους, γίνεται σκόνη λόγω της αδυναμίας της να διαχειριστεί τις αποταμιεύσεις των πολιτών. Στη συνέχεια έρχεται η κάμψη της παγκόσμιας οικονομίας αλλά, ιδιαίτερα, του εμπορίου των εξαγωγών.

Στη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών ενώ αυτό είχε διπλασιαστεί σε σχέση με το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ, μετά το 2012 μετά βίας κατορθώνει να το φθάσει. Μετά το 2015 είναι πλέον πολύ μικρότερο από αυτό, έτσι ώστε η απελευθέρωση των αγορών δεν αποτελεί πλέον την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας ούτε την «απόδειξη» του ανίκητου της νεοφιλελεύθερης ουτοπίας.

Τέλος, οι Άγγλοι και Βορειοαμερικανοί εκλογείς κάνουν να γύρει η εκλογική ζυγαριά προς μια επιστροφή στα προστατευτικά κράτη – κι αν είναι μπορετό προικισμένα με τείχη –, και κάνουν ορατή την αδυναμία, πλανητικών πλέον διαστάσεων, αντιμετώπισης της καταστροφής της οικονομικής κατάστασης της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που έχει προκαλέσει η ελεύθερη παγκόσμια αγορά.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση δεν εμφανίζεται πια σαν ο παράδεισος των λαϊκών προσδοκιών ή η υλοποίηση της επιθυμητής οικογενειακής ευημερίας. Οι ίδιες χώρες, τα ίδια κοινωνικά στρώματα που ανέμιζαν τις σημαίες της στις προηγούμενες δεκαετίες μετατράπηκαν στους πιο ορκισμένους αντιπάλους της. Έχουμε μπροστά μας τον θάνατο μιας από τις μεγαλύτερες ιδεολογικές απάτες των τελευταίων αιώνων.

Ωστόσο καμιά κοινωνική ματαίωση δεν μένει χωρίς τιμωρία. Υπάρχει ένα ηθικό κόστος που τη στιγμή αυτή δεν φωτίζει άμεσες εναλλακτικές, – αυτό είναι το δύσβατο μονοπάτι της πραγματικότητας – αλλά αντίθετα τις αποκλείει τουλάχιστον για την ώρα.

Είναι γεγονός ότι, στον θάνατο της παγκοσμιοποίησης σαν συλλογικό φαντασιακό, δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα μια εναλλακτική ικανή να προσελκύσει και να προσανατολίσει την επιθυμία και την ελπίδα για καλύτερη ζωή που θα κινητοποιούσαν τους πληγέντες λαούς Η παγκοσμιοποίηση σαν πολιτική ιδεολογία, θριάμβευσε πάνω στα ερείπια του ηττημένου Κρατικού Σοσιαλισμού, δηλαδή, της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, του μοναδικού κόμματος και στη σχεδιασμένη οικονομία από τα πάνω.

Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έκανε εμφανή αυτήν τη συνθηκολόγηση. Κι έτσι στο συλλογικό φαντασιακό του πλανήτη απέμεινε μόνο ένας δρόμος, μόνο ένα παγκόσμιο πεπρωμένο. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δείχνουν ωστόσο πως και αυτό το πεπρωμένο που περιστασιακά θριάμβευσε, πέφτει, ξεψυχάει. Δηλαδή η ανθρωπότητα μένει χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική, χωρίς βεβαιότητες. Όμως δεν πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας» – όπως προέβλεπαν οι νεοφιλελεύθεροι – αλλά το τέλος του «τέλους της ιστορίας». Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ιστορία.

Αυτό που σήμερα έχει απομείνει στις καπιταλιστικές χώρες είναι μια αδράνεια, μια έλλειψη πεποιθήσεων που όμως δεν παραπλανά, ένας σωρός από σάπιες ψευδαισθήσεις, και για μερικούς απολιθωμένους γραφιάδες, η νοσταλγία της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης που δεν φωτίζει τη μοίρα τους πια.

Κι έτσι, με την ήττα του Κρατικού Σοσιαλισμού και την αυτοκτονία του νεοφιλελευθερισμού, ο κόσμος μένει χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον, χωρίς κινούσες ιδέες.

Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας, όπου, όπως προμηνούσε εύστοχα ο Σαίξπηρ «κάθε τι στερεό διαλύεται στον αέρα». Όμως ακριβώς γι αυτό, είναι και μια δυνητικά πολύ γόνιμη εποχή, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν κληρονομημένες σιγουριές στις οποίες να μπορούμε να γαντζωθούμε για να βάλουμε σε τάξη τον κόσμο. Τέτοιες σιγουριές οφείλουμε να οικοδομήσουμε με τα χαοτικά σωματίδια αυτού του νέου κοσμικού νεφελώματος που άφησε πίσω του το τέλος των περασμένων αφηγημάτων. Ποιο θα είναι το καινούριο μέλλον που θα βάλει σε λειτουργία τα κοινωνικά πάθη;

Αδύνατον να το προβλέψουμε με σιγουριά. Όλες οι εκδοχές είναι πιθανές, ακόμη και το «τίποτα» που κληρονομήσαμε. Τα κοινά αγαθά, ο κοινοτισμός, ο κομμουνισμός, είναι ορισμένες από αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να γεννηθούν από τη συγκεκριμένη δράση των ανθρώπων, που εμπεριέχονται στην αδιάρρηκτη μεταβολική τους σχέση με τη φύση. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία που να μπορεί να αφήσει στην άκρη την ελπίδα.

Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που να μην εγγράφεται σε έναν ορίζοντα, κι εμείς είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι να οικοδομήσουμε έναν τέτοιο ορίζοντα – προοπτική.

Αυτό είναι το κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων και αυτό το κοινό χαρακτηριστικό μπορεί να μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε ένα νέο μέλλον, διαφορετικό από τον παραπαίοντα καπιταλισμό που μόλις απώλεσε την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

*Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, είναι ένας σημαντικός αριστερός πολιτικός και διανοητής στη Λατινική Αμερική, αντιπρόεδρος της Βολιβίας από το 2006. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες.
 






πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ο ΣΠΙΡΤΖΗΣ, η ΙΝΤΡΑΚΑΤ του Κόκκαλη και οι οικίσκοι των προσφύγων

Γιατί κοιμούνται οι πρόσφυγες ακόμα σε σκηνές; Γιατί δεν στεγάζονται σε σπιτάκια; Γιατί δεν έχουν θέρμανση και ζεστό νερό; Κάποιες από τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα κρύβονται πίσω από τον διαγωνισμό του υπουργείου Υποδομών και Δικτύων για τους περίφημους «oικίσκους» που φιλοξενούν τους πρόσφυγες και τις οικογένειές τους.

 
 
Οικίσκοι που στεγάζουν πρόσφυγες στον Ελαιώνα. [Ayhan Mehmet/ANADOLU AGENCY]
 
ΚΕΙΜΕΝΟ>Τάσος Τέλλογλου-[inside story]

O διαγωνισμός για τους οικίσκους στους οποίους πρόκειται να μείνουν οι πρόσφυγες έχει μπλοκάρει εδώ και μήνες, εξαιτίας του τρόπου με τον οποίον τον διαχειρίσθηκε το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Πρόκειται για τον δεύτερο διαγωνισμό που γίνεται για τη στέγαση των προσφύγων. Ο πρώτος, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 2016, ήταν «κλειστός», έγινε δηλαδή με τις διαδικασίες που ακολουθεί το ελληνικό δημόσιο όταν έχει καθυστερήσει ή όταν πρόκειται για ένα επείγον ζήτημα που πρέπει να τακτοποιηθεί άμεσα. Αφορούσε 769 οικίσκους , τους οποίους μοιράσθηκαν τέσσερις εταιρείες. Από αυτούς, 359 οικίσκους ανέλαβε να προμηθεύσει η εταιρεία Ιντρακάτ, έναντι 9.650 ευρώ τον καθένα (χωρίς το ΦΠΑ), από 180 πήραν οι εταιρείες Glassart και Ευρωεμπορική και 50 η Νεοκάτ (όλες με την ίδια τιμή).

Η αξία των 769 οικίσκων ήταν 7.420.850 ευρώ (χωρίς το ΦΠΑ). Η έκπτωση που πήρε το ελληνικό δημόσιο από τους κατασκευαστές, επειδή έκανε τον κλειστό διαγωνισμό την τελευταία στιγμή, ήταν 3,5%, δηλαδή πάρα πολύ χαμηλή, «αλλά αυτό συμβαίνει όταν οι δουλειές γίνονται στο παρά 5», είπε στο inside story παράγοντας του υπουργείου Υποδομών. Να σημειωθεί ότι οι τιμές αυτού του πρώτου κλειστού διαγωνισμού ήταν με παράδοση των οικίσκων στις εγκαταστάσεις του κατασκευαστή-προμηθευτή.

Τον νέο διαγωνισμό αντιλαμβάνονται όλοι σαν συνέχεια του πρώτου, αλλά στην προκήρυξή του προστίθενται δύο όροι που δεν υπήρχαν στον πρώτο.
 
Ο νέος διαγωνισμός

Με αυτόν πρόκειται να παραδοθούν 569 οικίσκοι, αλλά το προκηρύσσον υπουργείο ζητά δύο προϋποθέσεις που μοιάζουν “φωτογραφικές”:

  • Όποιος συμμετέχει στον διαγωνισμό πρέπει να έχει κατασκευάσει και πουλήσει την τελευταία τριετία το 30% της ποσότητας για την οποία συμμετέχει. Αν δηλαδή κάνει προσφορά για 400 οικίσκους στον συγκεκριμένο διαγωνισμό, πρέπει να έχει κατασκευάσει και παραδώσει την τελευταία τριετία 120 οικίσκους τουλάχιστον.
  • Ο κάθε συμμετέχων να έχει κύκλο εργασιών της τελευταίας τριετίας ίσο με το 30% του συνολικού προϋπολογισμού του έργου, δηλαδή 1.502.000 ευρώ σε συνολικό προϋπολογισμό λίγο πάνω από τα 5 εκατομμύρια.

Παράγοντας του υπουργείου που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του είπε στο inside story ότι «οι όροι αυτοί ήταν απαραίτητοι, καθώς διαφορετικά ο διαγωνισμός θα διαμοιραζόταν σε πάρα πολλές εταιρείες, που –όπως μας εδειξε ο πρώτος διαγωνισμός– δεν ήταν έτοιμες να παράξουν το σύνολο του έργου, πράγμα που επιδιώκουμε για να υπάρχει αποτελεσματικότερη και ταχύτερη αντιμετώπιση των αναγκών της στέγασης».

Παρόλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτούς τους όρους εκπλήρωνε μόνο μία από τις εταιρείες που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για τον διαγωνισμό, η Ιντρακάτ.
Νέο προϊόν;

Εκτός από την ανάγκη για ταχύτητα, φαίνεται ότι υπήρχε ένας ακόμα παράγοντας που ευνόησε τη μεγαλύτερη από τις οκτώ εταιρείες, την Ιντρακάτ. Συγκεκριμένα, το προϊόν του οικίσκου (για πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες) είναι καινούριο για τους κατασκευαστές και ουσιαστικά η μόνη φορά που είχαν κληθεί μέχρι πρότινος να το κατασκευάσουν ήταν στον πρώτο διαγωνισμό. Τότε τη μερίδα του λέοντος πήρε η Ιντρακάτ, οπότε και απέκτησε το συγκριτικό πλεονέκτημα που της επέτρεψε να είναι η μοναδική από τις διαγωνιζόμενες εταιρείες που καλύπτει τον πρώτο από τους όρους που εξηγήθηκαν παραπάνω.

Τι το νέο όμως έχουν τα κοντέινερ για τους πρόσφυγες; «Οι οικίσκοι στα τεχνικά έργα ή σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμα και οι οικίσκοι για τους σεισμόπληκτους, είχαν ουσιώδεις διαφορές όπως ότι δεν είχαν κλιματισμό, ζεστό νερό αλλά κυρίως την επένδυση των τοίχων, που κάνει τη ζωή μέσα σε αυτούς αξιοβίωτη. Συνεπώς αυτό το προϊόν σε ποσοστό ύψους 30% είχε παράξει η εξής μία εταιρεία, η Ιντρακάτ», ισχυρίζεται παράγοντας του υπουργείου που θέλει να παραμείνει ανώνυμος.

Πηγές της αγοράς ωστόσο διχάζονται ως προς αυτήν την κρίση. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι πρόκειται για ένα «καινούργιο προϊόν», κάποιοι όμως λένε ότι ο βασικός κορμός του προϊόντος παραμένει ο ίδιος, αλλά έχουν προστεθεί «σημαντικά τεχνικά χαρακτηριστικά για να μετατρέψουν τα “κουτιά” σε σπίτια».



 
 
Κοντέινερ της Glassart στον Σκαραμαγκά. [Savvas Karmaniolas/CITIZENSIDE]
 
Ο “πόλεμος” αρχίζει

Τελικά υποβλήθηκαν οκτώ προσφορές, από τις εταιρείες Glassart, Ευρωεμπορική ΑΒΕΕ, Νεοκάτ ΑΕ, Ιντρακάτ, Μεταλλικές Κατασκευές Γεωργατσώνας ΑΕ, Μεταλλικές Κατασκευές Ροδόπης ΑΕ, Shelter Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία Επενδύσεων και Κατασκευών και Ένωση Εταιρειών KMS Buildings ΑΕ Κτιριακά Μεταλλικά Στοιχεία Ανώνυμος Κατασκευαστική Εταιρεία-Βήμκα Ηλεκτρομεταλλουργικές Κατασκευές ΕΠΕ.

Στις 4 Οκτωβρίου 2016 ο υπουργός Χ. Σπίρτζης αποφάσισεΜε την απόφαση με αρ. πρωτ. ΑΕΦΚ/4294/Γ215/04.10.2016 να κάνει αποδεκτή την από 19.09.2016 ομόφωνη εισήγηση της επιτροπής αξιολόγησης του διαγωνισμού. Έτσι, έγινε η αποδοχή των δικαιολογητικών και των τεχνικών προσφορών από τις εταιρείες Glassart, Ευρωεμπορική ΑΒΕΕ, Ιντρακάτ, Μεταλλικές Κατασκευές Γεωργατσώνας ΑΕ, Μεταλλικές Κατασκευές Ροδόπης ΑΕ. Οι προσφορές των τριών άλλων εταιρειών απορρίφθηκαν για διάφορους λόγους.

Όπως συνηθίζεται στους διαγωνισμούς, κατά της παραπάνω απόφασης κατατέθηκαν προδικαστικές προσφυγές, οι οποίες προήλθαν από τις εταιρείες Νεοκάτ ΑΕ, Ένωση Εταιρειών KMS Buildings-Βήμκα και Ιντρακάτ. Οι προσφυγές αυτές αναρτήθηκαν δημόσια και διαβιβάστηκαν στην αρμόδια επιτροπή στις 17.10.2016. Σε αυτές οι προσφεύγοντες αναφέρουν ότι κακώς έγιναν δεκτές οι προσφορές των άλλων εταιρειών, αφού τα στοιχεία που υπέβαλαν και μάλιστα ηλεκτρονικά παρουσίαζαν σημαντικές ελλείψεις: μη υποβολή μετοχολογίου, μη δημοσίευση ισολογισμών, ποσό εγγυητικής μικρότερο από αυτό που ζητείτο, πλημμέλειες στις τεχνικές προσφορές. Υπήρξαν και εταιρείες που υποστήριξαν ότι το σύστημα των ηλεκτρονικών διαγωνισμών καταχώρησε λανθασμένα φάκελο με δικαιολογητικά.

Στις 31.10.2016 εκδίδεται η εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής για τις προδικαστικές προσφυγές, η οποία αποκλείει όλες τις άλλες εταιρείες από τον διαγωνισμό και αποδέχεται μόνο τον φάκελο της Ιντρακάτ και την αποσφράγιση της οικονομικής της προσφοράς.

Παρόλα αυτά, στις 08.11.2016 η εταιρεία Ιντρακάτ καταθέτει προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών. Η δικάσιμος ορίζεται στις 13.12.2016 (για να αποφασιστεί αν θα γίνουν δεκτά τα ασφαλιστικά μέτρα που ζητά η εταιρεία). Η προσφυγή αυτή κοινοποιήθηκε στο υπουργείο και στις λοιπές εταιρείες του διαγωνισμού, με απόφαση του εφέτη, πριν τις 25.11.2016.

Και η εταιρεία KMS Buildings άσκησε προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, για την οποίαν ορίστηκε δικάσιμος στις 10.01.2017 (ξανά για τα ασφαλιστικά μέτρα). Η προσφυγή αυτή κοινοποιήθηκε στο υπουργείο και στις λοιπές εταιρείες του διαγωνισμού με απόφαση του εφέτη πριν τις 29.11.2016.
 
Μια υπουργική απόφαση που δημιουργεί τετελεσμένα

Ενώ εκκρεμούσαν οι παραπάνω δικαστικές προσφυγές, για τις οποίες είχε λάβει γνώση ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χ. Σπίρτζης, αφού του είχαν κοινοποιηθεί, στις αρχές Δεκεμβρίου 2016 (με την υπ’ αρ. πρωτ. ΔΑΕΦΚ/5311/Γ215/07.12.2016 του) αποδέχεται την από 31.10.2016 (δηλαδή μετά από 40 περίπου ημέρες) εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής που απέκλειε όλες τις άλλες εταιρείες από τον διαγωνισμό και αποδεχόταν μόνο την Ιντρακάτ.

Να σημειωθεί ότι παρά το γεγονός πως ο διαγωνισμός είναι ηλεκτρονικός, δηλαδή τα έγγραφα υποβάλλονται ηλεκτρονικά, πολλοί ανταγωνιστές ακυρώθηκαν επειδή είχαν ελλείψεις στα χαρτιά τους. Άγνωστο είναι το πώς έγιναν δεκτές οι ηλεκτρονικές τους αιτήσεις τον Σεπτέμβριο, ενώ υπήρχαν όλες αυτές οι ελλείψεις και γιατί χρειάστηκε να περάσει 1,5 μήνας για να διαπιστωθούν.

Στην ουσία, με την απόφασή του ο υπουργός δέχεται τη λογική των υπηρεσιών του αλλά και της προσφυγής της Ιντρακάτ, που θεωρεί ότι οι άλλες εταιρείες λίγο ή πολύ έχουν τέτοιες πλημμέλειες στην προσφορά τους, που δεν ήταν σε θέση να συμμετάσχουν και πολύ περισσότερο να υλοποιήσουν τον διαγωνισμό. Και αν αυτό ισχύει, τότε τίθεται το ερώτημα πώς οι εταιρείες αυτές πήραν μέρος –όχι όλες, αλλά οι τρεις– στον πρώτο διαγωνισμό.
 
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα για τις μικρές εταιρείες

Καμία από τις εταιρείες που είναι μικρομεσαίες δεν είναι σε θέση να κάνει προσφυγή κατά της υπουργικής απόφασης στο διοικητικό εφετείο, καθώς το δικαστικό παράβολο θα στοιχίσει 50.000 ευρώ και τα δικηγορικά έξοδα τουλάχιστον 10.000. Δηλαδή για ορισμένους, η προσφυγή θα στοίχιζε όσο το περιθώριο κέρδους τους από τη δουλειά για την οποία διαγωνίζονται.

Όμως ο υπουργός κάνει ένα νομικό λάθος: Αγνοεί ότι λαμβάνει την απόφασή του προτού να εκδικαστούν οι προσφυγές των εταιρειών στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών. «Αν το δημόσιο πραγματικά βιάζεται, θα μπορούσε και σε αυτήν την περίπτωση να κάνει “κλειστό” διαγωνισμό, όπως έγινε στην πρώτη φάση του προσφυγικού, και να αποφύγει όλες αυτές τις παρενέργειες», είπε στο inside story νομικός που συμμετέχει στη διαδικασία του Διοικητικού Εφετείου.
Επιπλέον, είναι ανεξήγητο γιατί ο υπουργός περίμενε 40 ημέρες μετά τη συνεδρίαση της επιτροπής του (που έγινε, θυμίζουμε, στις 31.10.2016) για να εγκρίνει την εισήγησή της. Ένα μόνο παράδειγμα:

Μια από τις εταιρείες απορρίπτεται με βάση την εισήγηση επειδή δεν προσφέρει ολόκληρο το ποσό για τη συμμετοχή στον διαγωνισμό. Προσοχή, δεν είναι η εγγυητική καλής εκτέλεσης, αλλά η εγγύηση της συμμετοχής. Πότε είχε δίκιο το υπουργείο; Στις 19 Σεπτεμβρίου, όταν δέχθηκε την εγγυητική, ή στις 31 Οκτωβρίου, όταν την έκοψε; Διότι και τις δύο φορές να έχει δίκιο δεν γίνεται.

Σε κάθε περίπτωση, ο αποκλεισμός όλων των κατασκευαστών πλην ενός σίγουρα δεν θα ωφελήσει τον ανταγωνισμό. Υπάρχει μάλιστα μια λεπτομέρεια, η οποία δείχνει τα πιθανά οφέλη του ανταγωνισμού και το πού θα μπορούσε να οδηγήσει η έλλειψή του: οι τιμές του δεύτερου διαγωνισμού μπορεί να μην έχουν γίνει ακόμα γνωστές, όμως εκ παραδρομής έγινε ορατή η οικονομική προσφορά της εταιρείας Shelter. Όπως φάνηκε, η τιμή της ήταν χαμηλότερη από αυτές που είχαν δώσει οι άλλες εταιρείες κατά τον πρώτο διαγωνισμό (συγκεκριμένα ήταν 9.030 ευρώ ανά οικίσκο, δηλαδή περίπου 600 ευρώ χαμηλότερη, παρότι στο ποσό αυτό ο κατασκευαστής έχει ενσωματώσει τη δαπάνη 500 ευρώ ανά οικίσκο που αφορά μεταφορικά κόστη και βαρύνει τους προμηθευτές στον νέο διαγωνισμό, καθώς υποχρεούνται να παραδώσουν τους οικίσκους στις αποθήκες του υπουργείου Υποδομών στον Ασπρόπυργο). Δηλαδή, στον δεύτερο διαγωνισμό, όπου ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις εταιρείες είναι σαφώς μεγαλύτερος από ό,τι στον πρώτο, καθώς υπάρχουν επτά εταιρείες αντί για τρεις, οι οικίσκοι μίας μόνο εταιρείας –που ακυρώνεται, επειδή εμφανίσθηκε κατά τύχη η τιμή που έδωσε– είναι κατά περίπου 1.000 ευρώ φθηνότεροι από ό,τι στον πρώτο διαγωνισμό.

Τι θα συμβεί στις τιμές αν μείνει μία μόνο εταιρεία;
 
Κερδισμένοι και χαμένοι

Οι πρώτες προσφυγές θα δικασθούν στις 3/2 και οι επόμενες μετά από έναν μήνα.

Η προσφυγή που εκδικάστηκε τον Γενάρη του 2017 απορρίφθηκε για τυπικούς λόγους, αλλά το δικαστήριο στο σκεπτικό του αναφέρει ότι οι προσφυγόντες θα έπρεπε να στραφούν κατά της τελικής διοικητικής πράξης, δηλαδή της απόφασης του κ. Σπίρτζη της 7ης Δεκεμβρίου και όχι των προγενέστερων αποφάσεών του. Το ίδιο ακριβώς “ελάττωμα” ωστόσο έχει και η προσφυγή της Ιντρακάτ. Που κατ’ επέκταση θα απορριφθεί για τον ίδιο λόγο.

Έτσι θα κλείσει μισός χρόνος χωρίς οικίσκους, ένας χειμώνας δηλαδή όπου 550 οικογένειες θα μπορούσαν να έχουν θέρμανση και ζεστό νερό. Αν είχαν καταφύγει σε άλλο κράτος, εκτός του ελληνικού…


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πρόεδρος και ΔΣ του ΑΔΜΗΕ παίρνουν μισθό 20.000 ευρώ.

Παραδέχεται με ανακοίνωση της η διοίκηση του ΑΔΜΗΕ ότι δίνει 20.000 το μήνα στον πρόεδρο και στον διευθύνοντα σύμβουλο της υπό αποκρατικοποίηση εταιρείας! Δηλαδή περισσότερα λεφτά από το μισθό της Μέρκελ αλλά και του Τραμπ! Το βαθύ διεφθαρμένο κράτος δεν παίζεται. Δεν έχει ανταγωνιστή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Την ίδια ώρα ματώνουν οι ανυπεράσπιστοι πολίτες.

Το ρεπορτάζ που υπογράφει ο Δημήτρης Μαρκόπουλος στο Πρώτο Θέμα είναι σοκαριστικό.
Όπως κατήγγειλε σε σχετική του ερώτηση ο τομεάρχης Περιβάλλοντος κι Ενέργειας του κόμματος της ΝΔ Κώστας Σκρέκας, τα δύο στελέχη της θυγατρικής της ΔΕΗ σε μια περίοδο δύσκολη για τη χώρα, χρησιμοποίησαν νόμο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να εκτοξεύσουν τις μηνιαίες αποδοχές τους, στα 20.000 ευρώ (ανά μήνα!).  Και μάλιστα, με αναδρομική ισχύ από την εφαρμογή του νόμου 4354/16.12.2015 περί απελευθέρωσης αποδοχών των επικεφαλής των ΔΕΚΟ, που καταργούσε το ανώτατο πλαφόν που είχε θέσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ. Ως αποτέλεσμα της αναδρομικής ισχύος, οι δύο καταγγέλθηκε ότι έλαβαν περί τα 250.000 ευρώ τον Δεκέμβριο του 2016 ως αναδρομικές αμοιβές ενός μόλις έτους.

Σε σημερινή του απάντηση ο ΑΔΜΗΕ και συγκεκριμένα ο Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου του κ. Νίκος Καϊμάκης παραδέχθηκαν τους χρυσούς αυτούς μισθούς μιλώντας για αναθεώρηση αυτών, όχι όμως και για καθαίρεση όσων με τρόπο προκλητικό τους πέρασαν εν κρυπτώ και με τρόπο που προκαλεί εντύπωση σε μια κοινωνία ευρισκόμενη σε μεγάλο πρόβλημα. Ειδικότερα σε ανακοίνωση του ο κ. Καϊμάκης αν κι επιδιώκει να μεταθέσει τις ευθύνες, παραδέχεται την πράξη αυτή που θα κοστίσει χιλιάδες ευρώ στον ΑΔΜΗΕ λέγοντας πως «σε εφαρμογή του Ν 4354/2015 το προηγούμενο Εποπτικό Συμβούλιο της ΑΔΜΗΕ ΑΕ, που ως γνωστόν είχε διοριστεί από την προηγούμενη συγκυβέρνηση, πριν το τέλος της θητείας του προχώρησε σε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του Ν 4354/2015 και επαναπροσδιόρισε με απόφασή  του, τις  αποδοχές  των ανωτάτων στελεχών της διοίκησης της ΑΔΜΗΕ ΑΕ, επικυρώνοντας και τη σχετική Σύμβαση που  καθόρισε το ύψος και την αναδρομικότητά τους.

Το νέο Εποπτικό Συμβούλιο που προτάθηκε από την σημερινή Κυβέρνηση και τη ΔΕΗ και διορίστηκε με πρωτοβουλία του βασικού μετόχου του, της ΔΕΗ ΑΕ, θα επανεξετάσει τη σχετική
Σύμβαση και θα επανακαθορίσει τις αποδοχές των παραπάνω στελεχών του ΑΔΜΗΕ σύμφωνα με το κοινά παραδεκτό μέτρο των αποδοχών που λαμβάνουν τα αντίστοιχα στελέχη των άλλων Δημόσιων Οργανισμών, σε συνδυασμό με τις οικονομικά αποδεκτές δυνατότητες της ΑΔΜΗΕ ΑΕ». Αυτό όμως που δεν απαντάται είναι εάν τα δύο στελέχη τα οποία από αυτή την ευνοϊκή απόφαση προμοδοτούνταν ζήτησαν να λάβουν αυτά τα προκλητικά χρήματα κι αν φυσικά επιλογή της κυβέρνησης είναι η παραμονή τους στη διοίκηση της θυγατρικής της ΔΕΗ σε μια περίοδο μάλιστα κατάρρευσης οικονομικής για την εταιρεία.

Διαβάστε την ανακοίνωση του προέδρου του Εποπτικού Συμβουλίου του ΑΔΜΗΕ, Νίκου Καϊμάκη:

«Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα αναφορικά με τις αυξήσεις των αμοιβών των στελεχών της ΑΔΜΗΕ ΑΕ (του Προέδρου και του Διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας) ο σημερινός Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΑΔΜΗΕ ΑΕ κ. Νίκος Καϊμάκης προέβει στην ακόλουθη δήλωση:
Σε εφαρμογή του Ν 4354/2015 το προηγούμενο Εποπτικό Συμβούλιο της ΑΔΜΗΕ ΑΕ, που ως γνωστόν είχε διοριστεί από την προηγούμενη συγκυβέρνηση, πριν το τέλος της θητείας του προχώρησε σε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων του Ν 4354/2015 και επαναπροσδιόρισε με απόφασή του, τις αποδοχές των ανωτάτων στελεχών της διοίκησης της ΑΔΜΗΕ ΑΕ, επικυρώνοντας και τη σχετική Σύμβαση που καθόρισε το ύψος και την αναδρομικότητά τους.

Το νέο Εποπτικό Συμβούλιο που προτάθηκε από την σημερινή Κυβέρνηση και τη ΔΕΗ και διορίστηκε με πρωτοβουλία του βασικού μετόχου του, της ΔΕΗ ΑΕ, θα επανεξετάσει τη σχετική Σύμβαση και θα επανακαθορίσει τις αποδοχές των παραπάνω στελεχών του ΑΔΜΗΕ σύμφωνα με το κοινά παραδεκτό μέτρο των αποδοχών που λαμβάνουν τα αντίστοιχα στελέχη των άλλων Δημόσιων Οργανισμών, σε συνδυασμό με τις οικονομικά αποδεκτές δυνατότητες της ΑΔΜΗΕ ΑΕ».

Με νέα του δήλωση ο κ. Σκρέκας υποστηρίζει πως «πρόκειται για μια προκλητική πράξη που δίνει την αίσθηση πως η κυβέρνηση και οι εκλεκτοί της αδιαφορούν πλήρως για την οικονομική κατάσταση και τις δυσκολίες που ο μέσος Έλληνας αντιμετωπίζει» κι αναφέρεται σε «καθεστωτική αλαζονεία και αμετροέπεια που διακατέχει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τους συνεργάτες της».

Αποφάσεις αύξησης μηνιαίων αποδοχών σε δύο στελέχη του ΑΔΜΗΕ στις 20.000 ευρώ έκαστος και για αναδρομικές πληρωμές 200.000 ευρώ με χρήση νόμου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Σοβαρές καταγγελίες περί σπατάλης χρημάτων σε μια δύσκολη για το σύνολο των Ελλήνων περίοδο πραγματοποίησε με ερώτησή του ο τέως υπουργός Ανάπτυξης της ΝΔ τομεάρχης Περιβάλλοντος κι Ενέργειας και βουλευτής Τρικάλων, Κώστας Σκρέκας.

Ειδικότερα, σε χθεσινή του ερώτηση προς τους υπουργούς Περιβάλλοντος και Οικονομικών, ο κ. Σκρέκας αναφέρεται σε προκλητικές αυξήσεις στις 20.000 ευρώ το μήνα αμοιβών δύο μελών του δ.σ. του υπό αποκρατικοποίηση ΑΔΜΗΕ και για αναδρομική απόδοση σε αυτούς αμοιβών 200.000 ευρώ! Πρόκειται για εφαρμογή του ν. 4354/2015 που η νυν κυβέρνηση πέρασε και τον οποίο φέρονται να αξιοποίησαν δύο υψηλόβαθμα στελέχη του φορέα που είχαν τοποθετηθεί από την κυβέρνηση σε θέσεις ευθύνης.

Συγκεκριμένα η ερώτηση έχει ως εξής: 

Ο κ. Τσίπρας παραπλάνησε δύο φορές τον Ελληνικό λαό υποσχόμενος μεταξύ άλλων ότι θα αλλάξει δήθεν το παλιό, την κομματοκρατία, το πελατειακό κράτος. Αντιθέτως, από τη στιγμή που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, οι Έλληνες είναι μάρτυρες μιας πρωτοφανούς άλωσης του κράτους από κομματικούς εκλεκτούς του ΣΥΡΙΖΑ που αδιαφορούν για τη φτώχεια, τη δυστυχία, τους φόρους και την απόγνωση που έχει φέρει στο λαό η κυβέρνησή τους.
Ενδεικτικό παράδειγμα της καθεστωτικής αλαζονείας και αμετροέπειας που διακατέχει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των συνεργατών της αποτελεί η τελευταία πράξη της, διορισμένης από το σύστημα του κ. Τσίπρα, διοίκησης του ΑΔΜΗΕ.


Ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ) είναι θυγατρική εταιρεία της ΔΕΗ.  Σήμερα είναι σε φάση μετάβασης από μια δημοσίου χαρακτήρα και λειτουργία εταιρεία, σε μια δυναμική εταιρεία με την είσοδο στρατηγικού επενδυτή, που θα πρέπει να πραγματοποιήσει επενδύσεις άνω των δυο δισεκατομμυρίων ευρώ τα επόμενα χρόνια σε ηλεκτρικές διασυνδέσεις, διασφαλίζοντας χαμηλό κόστος κατασκευής με υψηλή ποιότητα σε σύντομο χρόνο.

Κι όμως τούτη την ώρα που ο διαγωνισμός είναι σε φάση ολοκλήρωσης δύο κορυφαία στελέχη του ΑΔΜΗΕ μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, διορισμένα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σύμφωνα με πληροφορίες, χρησιμοποίησαν νόμο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για να εκτοξεύσουν τις μηνιαίες αποδοχές τους, στα 20.000 ευρώ (ανά μήνα!).  Και μάλιστα, με αναδρομική ισχύ από την εφαρμογή του νόμου 4354/16.12.2015 περί απελευθέρωσης αποδοχών των επικεφαλής των ΔΕΚΟ του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησής του, που καταργούσε το ανώτατο πλαφόν που είχε θέσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ως αποτέλεσμα της αναδρομικής ισχύος, από ότι λέγεται, έλαβαν περί τα 200.000 ευρώ τον Δεκέμβριο του 2016 ως αναδρομικές αμοιβές ενός μόλις έτους.

Και ίσως αυτές οι αποδοχές να ήταν δικαιολογημένες στο παρελθόν για θέσεις υψηλότατης ευθύνης τις εποχές που ο όμιλος ΔΕΗ ευημερούσε και η κοινωνία προόδευε.

Οι κομματικοί εκλεκτοί όμως του κ Τσίπρα και της κυβέρνησής του, με διάθεση άλωσης του κράτους, επιλέγουν με λογική «Γιάννης κερνά Γιάννης πίνει» να αρπάξουν ότι μπορούν και όσο
προλαβαίνουν, αφού μετά την είσοδο του στρατηγικού ιδιώτη επενδυτή, η ρεμούλα, η λαμογιά και η κακοδιαχείριση μιας δημόσιας εταιρείας, «κινδυνεύουν να τερματιστούν».

Και όλα αυτά την ώρα που η ΔΕΗ βρίσκεται ένα βήμα πριν την οικονομική ασφυξία, η χρηματιστηριακή της αξία έχει μειωθεί κατά δύο δισεκατομμύρια ευρώ τα τελευταία δύο χρόνια, τα ληξιπρόθεσμά της έχουν εκτιναχθεί στα 3 δις ευρώ και ο ολόκληρος ο ενεργειακός τομέας της χώρας τρεκλίζει.

Παρακαλώ για την άμεση απάντηση των παρακάτω προς ενημέρωση των Ελλήνων Βουλευτών.

Ερωτάτε ο Υπουργός

1.Είναι αλήθεια ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, δύο ανώτατα στελέχη έκαναν χρήση του νόμου της κυβέρνησής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που καταργούσε το ανώτατο πλαφόν που είχε θέσει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και εκτόξευσαν τις μηνιαίες αποδοχές τους στα 20.000 ευρώ;

2.Είναι αλήθεια ότι ένας από τους δύο ή και οι δύο έλαβαν αναδρομικά ενός έτους περίπου 200.000 ευρώ, τον Δεκέμβριο του 2016 ;

3.Σε πόσες ενεργειακές εταιρείες του δημοσίου ανώτατα στελέχη που μετέχουν στα Διοικητικά Συμβούλια έχουν κάνει χρήση του νόμου 4354/16.12.2015 του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησης,που απελευθερώνει τις  αποδοχές των επικεφαλής των ΔΕΚΟ, και ποιες είναι οι μηνιαίες αποδοχές τους συμπεριλαμβανομένων και των αμοιβών των Διοικητικών Συμβουλίων;

Ο Ερωτών Βουλευτής
Κωνσταντίνος Σκρέκας
Βουλευτής Π.Ε. Τρικάλων





Πηγη


Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Δημοσιογράφοι-Πράκτορες στη «χορωδία» της Νέας Τάξης

Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται παράξενο που χρησιμοποιώ συχνά τη σύνθετη λέξη... Δημοσιογράφος-Πράκτορας. Το θεωρώ αυτονόητο ακούγοντας όλους τους δημοσιογράφους να «τραγουδούν» τόσο τέλεια συντονισμένα στη χορωδία της Νέας Τάξης. 

Ούτε ένας δεν συμπαθεί τον Putin, ούτε ένας δεν συμπαθεί τον Trump... όμως ούτε ένας δεν αντιπαθεί τον Soros, τον Obama, την Hillary.
 




 
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι Διοικητής της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ)... διοικητής ΟΛΩΝ των ελληνόφωνων καθαυτού πρακτόρων δηλαδή, έχει ορισθεί ένας... καθαυτού Δημοσιογράφος... ο Γιάννης Ρουμπάτης, πρώην εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ! 
 
Απόκρυψη πληροφοριών, ψευδείς ειδήσεις, παρακολουθήσεις, εκβιασμοί, συνωμοσία, χρηματοδότηση και εκτέλεση εντολών ξένων κέντρων... Έχουν πολλά κοινά αυτά τα δύο επαγγέλματα.

 



 
Κι αυτός αλλά και ο «ανυπότακτος» Παπαχελάς ...έγραφαν βιβλία για τη διείσδυση των Αμερικανικών Υπηρεσιών στα Ελληνικά Πράγματα! ...Κι όπως γράφει ο «ανυπότακτος» Παπαχελάς... το βιβλίο του αφορά «...την εθελούσια υποταγή της ιθαγενούς πολιτικοκοινωνικής ελίτ στην 'παντοδύναμη' πρεσβεία και τα παρακλάδια της»... και προτείνεται για ανάγνωση από τους άλλους «ανυπότακτους» ΙΟΥΣ της Μοσάντ.

 




 
Για τη διασπορά πρακτόρων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους είχε γράψει κι ο πράκτορας Δελαστίκ, ο οποίος αμέσως μετά κατέβηκε υποψήφιος με τους «ανυπότακτους» της Soro-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΚΕΕΡΦΑ.

 



 
Ο δε «ανυπότακτος» Παπαχελάς, συνέχισε την επανάσταση με τα λεφτά του Soros στο ΕΛΙΑΜΕΠ.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (LIVE BY NIGHT)

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (LIVE BY NIGHT)

 

 

 

Δείτε το βίντεο:

 






Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!