EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Mας οδηγούν βίαια στο TIME OUT της Δραχμής, κύριο θέμα της Συνόδου του Bilderberg Meeting

Η χώρα πλησιάζει στο παγόβουνο και είναι λογικό να προσλαμβάνει καλλιτεχνικό διευθυντή η ΔΕΗ μια και η ορχήστρα πρέπει να παίζει ως το τέλος και οι συριζαίοι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ που αυξάνονται και πληθύνονται θα μείνουν μετά το ναυάγιο σαν απόδειξη του διεφθαρμένου πελατειακού κράτους…

Γράφει η Ιόλη Πιερίδη

Στο μεταξύ οι πληροφορίες που φθάνουν στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι” για τον ελληνικό ΤΙΤΑΝΙΚΟ που τοποθετείται χρονικά αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές είναι καταιγιστικές. Σύμφωνα λοιπόν με κάποιες από αυτές η επιθυμία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για time out της δραχμής όπως την αποκαλύπτει και ο Γιάννης Βαρουφάκης μέσα από το νέο του βιβλίο θα είναι το θέμα που θα απασχολήσει την Σύνοδο του διαβόητου Club Bilderberg 1-4 June, Westfields Marriott Hotel Chantilly, Virginia.

Για την λύση της “πρόσκαιρης” εξόδου από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή πιέζουν και οι θαλασσοδανεισμένοι-χρεοκοπημένοι εντός Ελλάδος Ελληνες Ολιγάρχες μέσα από την επιρροή που έχουν στον Σύνδεσμο Γερμανών Βιομηχάνων, Ο οποίος βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τον Σόιμπλε.

Δυστυχώς για μας ο Τσίπρας και οι σύμβουλοί του έχουν την ψευδαίσθηση ότι το time out της Δραχμής θα τους επιτρέψει να μείνουν ακλόνητοι στην εξουσία με αποτέλεσμα να υπηρετούν το όραμα του Σόιμπλε αλλά και των εγχώριων Ολιγαρχών οι οποίοι για να μην πληρώσουν τα θαλασσοδάνεια οδηγούν τη χώρα σε κατάσταση Αργεντινής και σε εμφύλιο.

Οπως όλα δείχνουν οι ισχυροί του πλανήτη με την σύμφωνη γνώμη του Τραμπ αποφάσισαν την επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή. Απλά την τοποθετούν χρονικά μετά τις γερμνανικές εκλογές όπως μπορείτε να συμπεράνετε τόσο από τις αποκαλύψεις Βαρουφάκη όσο και από το ρεπορτάζ-βόμβα της DIE WELT.

Το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, «Adults in the Room», κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα από τις εκδόσεις Penguin (η ελληνική έκδοση θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, με τίτλο «Ανίκητοι ηττημένοι – Για μια ελληνική άνοιξη μετά από ατελείωτους μνημονιακούς χειμώνες», τον Ιούνιο). Στην προδημοσίευση αυτή, ο πρώην υπουργός Οικονομικών περιγράφει ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 11 Μαΐου του 2015, λίγο πριν από το Eurogroup εκείνης της ημέρας. Βασικοί πρωταγωνιστές του ο ίδιος, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και η πρότασή του για Grexit, όπως διατυπώθηκε, πάντα με βάση την αφήγηση του συγγραφέα:

Η κίνηση του Βόλφγκανγκ
 
 Πιστός στη συμβουλή «κράτα τους φίλους σου κοντά αλλά τους εχθρούς σου κοντύτερα», όταν κανόνισα να συναντηθώ με τον Βόλφγκανγκ, πήρα μαζί μου τον Θεοχαράκη και τον Χουλιαράκη. Η συνάντηση θα γινόταν στο γραφείο της γερμανικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, λίγο πριν αρχίσει το Eurogroup-σύμφωνα με την Καθημερινή.

Μας δέχτηκε μαζί με τους υφυπουργούς του και μπήκε κατευθείαν στο ψητό: «Κοίτα», είπε, «είναι λάθος να πιστεύεις οτιδήποτε από αυτά που σου λέει η Επιτροπή. Τι μπορούν να σου δώσουν; Ολο λόγια είναι και τίποτα παραπάνω. Μην τους δίνεις σημασία».

Βάσει προηγούμενων εμπειριών, ήξερα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό που δεν ήξερα, όμως, ήταν ότι στον κατάλογο αυτών που με συμβούλευε να αγνοήσω συμπεριλάμβανε και την ίδια την καγκελάριο της Γερμανίας. «Ξέρω ότι ο πρωθυπουργός σου μιλάει μαζί της όλη την ώρα», είπε. Με φανερή έξαψη συνέχισε ρωτώντας: «Γιατί μιλάει μαζί της τόσο πολύ; Για ποιο πράγμα; Τι περιμένει από κείνη; Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να του δώσει!».

Aναδίπλωση

Πιθανώς αντιλαμβανόμενος ότι είχε υπερβεί για λίγο τα όρια της ευπρέπειας, συνέχισε σε πιο ήπιο τόνο:

«Χάρηκα πολύ που άκουσα τον πρωθυπουργό σου να αναφέρει την πιθανότητα δημοψηφίσματος. Αυτό θα ’ταν τέλειο! Αλλά πρόσεξε. Πρέπει να είσαστε πολύ πολύ ξεκάθαροι απέναντι στους Ελληνες ως προς το ποιες είναι οι επιλογές τους. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ. Πρέπει να τους πείτε ότι, αν θέλουν το ευρώ, πρέπει να δεχτούν το μνημόνιο. Αν δε θέλουν το μνημόνιο, δεν πειράζει, ας προχωρήσουν. Ας προχωρήσουν».
Ανταπάντησα ότι η συμμετοχή μιας χώρας στην Eυρωζώνη δεν μπορούσε να έχει ως προϋπόθεση τη συγκατάθεση σε αποτυχημένες πολιτικές που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας σε αυτή την ίδια την Eυρωζώνη. Απέρριψε το επιχείρημά μου χωρίς δεύτερη σκέψη:

«Το μνημόνιο, το μνημόνιο ως έχει, χωρίς αλλαγές. Ή τη δραχμή. Πρέπει να δεχτείτε το μνημόνιο, αν θέλετε το ευρώ. Αν δε θέλετε το ευρώ, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Ο ελληνικός λαός πρέπει να το αποφασίσει αυτό. Γι’ αυτό χάρηκα που άκουσα τον πρωθυπουργό σας να μιλάει για δημοψήφισμα. Πρέπει πραγματικά να το οργανώσετε αυτό το δημοψήφισμα. Και ξέρεις, αν οι Ελληνες χρειάζονται έξι μήνες καιρό για να πάρουν την απόφασή τους μετά από σοβαρό διάλογο και σκέψη, κανένα πρόβλημα. Θα σας χρηματοδοτήσουμε πλήρως για έξι μήνες».

Εδώ ήμασταν λοιπόν. Ολη εκείνη η φιλολογία περί αναντίρρητων κανόνων που –ανεξαρτήτως πολιτικής βούλησης– απαγόρευαν στην ΕΚΤ να μας παράσχει ρευστότητα «επειδή απλά τηρεί τους κανόνες της» αποδεικνυόταν ένα σκέτο ψέμα. Αν ήθελαν, για πολιτικούς λόγους, μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν «πλήρως» τις δανειακές υποχρεώσεις της κυβέρνησής μας. Και όχι μόνο για δύο ή τρεις εβδομάδες, όπως τους ζητούσαμε εμείς, αλλά για έξι ολόκληρους μήνες, το οποίο πρακτικά σήμαινε την εκταμίευση εκ μέρους τους 11 δισεκατομμυρίων ευρώ για εκείνο το εξάμηνο!
«Ομως, Βόλφγκανγκ», απάντησα σοκαρισμένος ακόμα από τα λόγια του, «ως υπεύθυνοι ηγέτες –και ευρωπαϊστές– πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε το Grexit και να προσφέρουμε στους λαούς μας την προοπτική μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης μέσα στην Eυρωζώνη. Το να τους πιέζουμε να διαλέξουν μεταξύ μιας καταστροφικής δημοσιονομικής πολιτικής εντός Eυρωζώνης και μιας καταστροφικής εξόδου από την Eυρωζώνη δεν είναι δείγμα πεφωτισμένης πολιτικής ηγεσίας. Δε βλέπεις ότι το πρόβλημα με το μνημόνιο είναι ότι στερεί κάθε ελπίδα για ένα αξιοπρεπές μέλλον;».

Παραδοχή

Φυσικά και το έβλεπε, το παραδέχτηκε άλλωστε: «Το μνημόνιο είναι κακό για τον λαό σας. Δε θα σας αφήσει να ανακάμψετε. Δε βοηθάει την ανάπτυξη. Γι’ αυτό χρειάζεστε το δημοψήφισμα. Για να γίνει αυτό ξεκάθαρο».

Σοκαρισμένος από την άνεση με την οποία υποστήριζε ουσιαστικά την αποδόμηση της Eυρωζώνης, του απάντησα: «Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη την Ελλάδα, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση όταν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου με το Grexit; Αυτό είναι σκέτη τρέλα. Κανείς δε θα μπορεί να την ελέγξει. Θα είναι ένα λάθος ιστορικών διαστάσεων».
«Μην το λες Grexit τότε», είπε ο Βόλφγκανγκ. «Δεν είναι ανάγκη να το σκέφτεσαι ως μόνιμη έξοδο. Σκέψου το σαν time-out. Οπως το καταλαβαίνω εγώ, βγαίνετε για λίγο, ανακτάτε την ανταγωνιστικότητά σας μέσω της υποτίμησης κι έτσι επανακάμπτετε πολύ γρήγορα. Και μετά από έναν χρόνο περίπου, όταν θα έχετε ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης σας ανταγωνιστικότητας, μπορείτε να ξαναμπείτε».

Αντίδραση

Δεν ήξερα από πού να αρχίσω. «Βόλφγκανγκ, δεν μπορώ να αποδεχτώ την έξοδο της Ελλάδας από μία νομισματική ένωση στην οποία παραδέχομαι ότι δεν έπρεπε να έχουμε μπει. Εφόσον χρειάζεται να περάσει ένας χρόνος αφότου δημιουργήσεις ένα νέο νόμισμα μέχρι να μπορέσεις να το υποτιμήσεις, είναι σαν να ανακοινώνεις μια νομισματική υποτίμηση έναν χρόνο νωρίτερα. Το βραχυπρόθεσμο κόστος θα ήταν τεράστιο. Αν και φοβάμαι λιγότερο αυτό το κόστος από το κόστος της επ’ αόριστον παραμονής στο ευρώ υπό το καθεστώς ενός καταστροφικού μνημονίου, επιμένω ότι το να μας τίθεται το δίλημμα μνημόνιο ή δραχμή δε συνάδει με το συμφέρον της Ευρώπης. Ακόμα κι αν δε σε ενδιαφέρει η Ελλάδα, ένα Grexit ή time-out, πες το όπως θες, θα κάνει το ευρώ να σταματήσει να φαίνεται ως κάτι αναπόδραστο. Αυτό θα φέρει ένα άμεσο και γερό χτύπημα στην Ιταλία και στην Ισπανία, πριν οι συνέπειες φτάσουν και στο Παρίσι. Και τότε δε θα υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει ο Μάριο Ντράγκι για να περιορίσει τη ζημιά, ακόμα κι αν τυπώσει έναν πακτωλό χρημάτων. Η νομισματική ένωση θα ξηλωθεί από παντού από δυνάμεις που δεν μπορείτε να ελέγξετε».

Ο Βόλφγκανγκ διαφωνούσε. Αλλά εξέφρασε τη διαφωνία του μέσα από ένα περίεργο κομπλιμέντο. «Μέσα στο Eurogroup είσαι ο μόνος που καταλαβαίνει ότι η Eυρωζώνη δεν είναι βιώσιμη», είπε. «Η Eυρωζώνη φτιάχτηκε με λάθος τρόπο. Πρέπει να αποκτήσουμε μια πολιτική ένωση, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό». «Πάντα ήξερα ότι είσαι αφοσιωμένος φεντεραλιστής», τον διέκοψα. «Θυμάμαι τη διαφωνία σου με τους συναδέλφους σου στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και τα άρθρα σου με τον Lammers. Είμαι σίγουρος ότι η κ. Μέρκελ δεν έβλεπε με τόσο καλό μάτι όπως εσύ τη δημιουργία ομοσπονδιακής πολιτικής δομής παράλληλα με τη νομισματική ένωση».

Προς στιγμήν έδειξε ευχαριστημένος. «Ούτε οι Γάλλοι το έβλεπαν», πρόσθεσε. «Μου αντιτάχθηκαν».

«Το ξέρω», είπα. «Ηθελαν να χρησιμοποιούν το μάρκο σας χωρίς να μοιραστούν την κυριαρχία τους!»

Ο Βόλφγκανγκ συμφώνησε εγκάρδια: «Ναι, έτσι είναι. Και δε θα το δεχτώ», διαβεβαίωσε. «Βλέπεις λοιπόν», συνέχισε, «ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η ένωση, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κρατήσει, είναι περισσότερη πειθαρχία. Οποιος θέλει το ευρώ πρέπει να αποδεχτεί την πειθαρχία. Η Eυρωζώνη θα δυναμώσει πολύ αν ένα Grexit επιβάλει την πειθαρχία».

Με την άκρη του ματιού μου έβλεπα τον Χουλιαράκη να χλωμιάζει. Ο Θεοχαράκης, από την άλλη, έδειχνε εντυπωσιασμένος αλλά όχι έκπληκτος με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, που είχε πάρει φωτιά. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, επέστρεψα σε αυτό που θεωρούσα την ουσία του θέματος: «Δε θα μπορέσετε να ελέγξετε τη χαοτική διαδικασία που θα πυροδοτήσει ένα Grexit. Ξέχνα το προσωρινό time-out. Απαξ και βγήκαμε, τελείωσε, είμαστε εκτός, και θα ακολουθήσουν κι άλλοι.
Σχεδιάζεις να ελευθερώσεις μια δυναμική που δεν μπορείς να ελέγξεις».

«Δε συμφωνώ μαζί σου», απάντησε κουνώντας το κεφάλι ενώ κοίταζε το πάτωμα. «Μπορούμε να θωρακίσουμε καλύτερα το ευρώ όταν φύγετε, με τεράστια βοήθεια από εμάς προς εσάς, και μετά ξαναγυρνάτε».

Ηταν φανερό ότι δεν είχε νόημα να προσπαθώ να τον πείσω ότι δεν μπορεί να ελέγξει ένα φαινόμενο τρομερό σαν δύναμη της φύσης. Και όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών προσφέρει στην εξαθλιωμένη χώρα σου «τεράστια βοήθεια», οφείλεις να ζητήσεις διευκρίνιση. Ετσι τον ρώτησα:

«ΟΚ, όταν λες τεράστια βοήθεια, τι εννοείς με τον όρο “τεράστια”; Παρεμπιπτόντως, η καγκελάριος είναι ενήμερη γι’ αυτό;».

Κοιτώντας με έντονα και με ένα χαμόγελο γεμάτο σημασία μού είπε: «Αν σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση και το διαρρεύσεις, θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!»

«Βόλφγκανγκ», του είπα, «έχω ποτέ διαρρεύσει τίποτα από όσα λέμε στις συναντήσεις μας; Εσύ το έχεις κάνει αλλά, όπως ξέρεις, εγώ όχι!»

Γέλασε και είπε: «Ναι, έχεις δίκιο, έχεις δίκιο. Είναι ενήμερη και θα την πείσω ότι είναι καλή ιδέα».

Το «δράμα»

Οπως είχα υποψιαστεί, η καγκελάριος ήξερε το σχέδιο του Βόλφγκανγκ αλλά δεν το ενέκρινε. Εκείνη τη στιγμή με πλημμύρισε η συνειδητοποίηση πως είχαμε κάτι κοινό. Διαφωνούσαμε στα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Grexit, αλλά μοιραζόμασταν ένα δράμα: λειτουργούσαμε υπό ηγέτη, τόσο εκείνος όσο και εγώ, που αυτοσχεδίαζε χωρίς αποφασιστικότητα, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. «Από αυτά που μου λες καταλαβαίνω ότι αυτή είναι μια συζήτηση που δεν έχεις την εξουσιοδότηση να κάνουμε», του είπα, για να ξεχάσω εκείνη τη στενόχωρη σκέψη.

«Ναι», συμφώνησε. «Για να κάνουμε αυτή την κουβέντα, εσύ χρειάζεσαι έγκριση από τον πρωθυπουργό σου και εγώ από την καγκελάριο».

«ΟΚ», του είπα, «θα σε καλέσω αργότερα». Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και συμφωνήσαμε να μιλήσουμε μετά το Eurogroup που ακολουθούσε.





Στο μεταξύ υπάρχει νέα δραματική εξέλιξη καθώς μπαίνει πλέον στο τραπέζι και η ημερομηνία που θα λάβει χώρα ο ελληνικός ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ και αυτή δεν είναι άλλη αμέσως μετά τις γερμανικές εκλογές του Φθινοπώρου:

«Η Γερμανία επιθυμεί να παραμείνει το ΔΝΤ (στο ελληνικό πρόγραμμα) έως τις εκλογές του φθινοπώρου» αναφέρει σε δημοσίευμά στην ηλεκτρονική της σελίδα, η γερμανική εφημερίδα Die Welt, η οποία υποστηρίζει ότι το Ταμείο και η γερμανική κυβέρνηση αναζητούν ένα συμβιβασμό. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το δημοσίευμα, «οι Γερμανοί θα ήταν διατεθειμένοι να υποχωρήσουν στην εξής απαίτηση του ΔΝΤ: να απαριθμήσει η γερμανική κυβέρνηση σε ένα λεπτομερές έγγραφο τα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους». Αυτό σημαίνει, όπως διευκρινίζεται, ότι «θα αναλάμβανε την υποχρέωση απέναντι στην Αθήνα και το ΔΝΤ για τον καθορισμό χαμηλών επιτοκίων, για μεγάλης διάρκειας παράταση (λήξης των δανείων) συν αναβολές (στην καταβολή τόκων) και μάλιστα γραπτώς, δηλαδή θα δεσμευτεί». Είναι όμως μία γνήσια προσπάθεια ή ακόμα ένα παιγνίδι εναντίον της Ελλάδας, από τα πολλά που μας έχει συνηθίσει το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Αναλυτικά, στο δημοσίευμα αναφέρεται: «Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αγαπά τις στοχευμένες απειλές.

Η Ευρώπη, είπε στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, θα πρέπει να σκεφτεί τη δημιουργία ενός δικού της Νομισματικού Ταμείου. Εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν έχει διάθεση να συμμετάσχει σε αγχώδη πακέτα βοήθειας για χώρες της ευρωζώνης οι οποίες κλονίζονται, τότε η Ευρώπη θα πρέπει να το φροντίσει μόνη της. Στην περίπτωση αυτή όμως δεν θα χρειάζεται πια κανείς το ΔΝΤ, πράγμα που σημαίνει ότι το ΔΝΤ, το οποίο οφείλει την ενίσχυση του ρόλου του στα πακέτα βοήθειας, πρέπει να συμμετάσχει επιτέλους στο τρίτο (ελληνικό) πακέτο. Εν τούτοις, ο κ. Σόιμπλε δεν επαφίεται στο γεγονός ότι η απειλή του μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Προληπτικά ζητά από τους υπαλλήλους του υπουργείου του να διατυπώσουν κάποια ιδέα για το ποια μορφή θα μπορούσε να έχει ένας συμβιβασμός με το ΔΝΤ. Οι συνεργάτες του διάβασαν λοιπόν πολύ προσεκτικά το λόγο της κ. Λαγκάρντ στις Βρυξέλλες. Δύο πράγματα είπε η επικεφαλής του ΔΝΤ: πρώτον, ότι “οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να δώσουν σαφώς περισσότερες λεπτομέρειες για τις σχεδιαζόμενες ελαφρύνσεις του ελληνικού χρέους πριν το Ταμείο αποφασίσει αν θα παραμείνει στο πρόγραμμα” και δεύτερον, ότι “για το εύρος τους” θα μπορούσε να ληφθεί απόφαση το 2018.

Οι υπάλληλοι του Σόιμπλε πιστεύουν από τότε ότι έχουν εκείνα τα στοιχεία τα οποία απαιτούνται για έναν συμβιβασμό, ο οποίος να βρίσκει σύμφωνες και τις δύο πλευρές. Η ανταλλαγή θα έχει την εξής μορφή: Η μεν Γερμανία θα αφεθεί στην ησυχία της μέχρι τις γερμανικές εθνικές εκλογές, το δε ΔΝΤ θα πάρει ως αντάλλαγμα τις ακριβείς λεπτομέρειες της ελάφρυνσης. Η Γερμανία επιθυμεί να παραμείνει το ΔΝΤ (στο ελληνικό πρόγραμμα) έως τις εκλογές του φθινοπώρου. Αυτό έχει τα πλεονεκτήματα του: Η γερμανική κυβέρνηση δεν θα πρέπει μέχρι τότε να παραδεχτεί ότι δεν θα πάρει ποτέ πίσω ένα μέρος των δανεικών ύψους μερικών δισ. ευρώ και το ΔΝΤ θα συντάξε μια προσωρινή ανάλυση της βιωσιμότητας του χρέους, η οποία θα περιλαμβάνει και ελάφρυνση, αλλά δεν θα αναφέρει συγκεκριμένους αριθμούς. Αυτοί θα καθοριστούν το 2018 μετά το τέλος του τρέχοντος προγράμματος σε μια νέα ανάλυση του προβλήματος του ελληνικού χρέους.

Οι Γερμανοί θα ήταν διατεθειμένοι, σύμφωνα με έρευνά μας, να υποχωρήσουν στην εξής απαίτηση του ΔΝΤ -: να απαριθμήσει η γερμανική κυβέρνηση σε ένα λεπτομερές έγραφο τα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους. Αυτό σημαίνει ότι θα αναλάμβανε την υποχρέωση απέναντι στην Αθήνα και το ΔΝΤ για τον καθορισμό χαμηλών επιτοκίων, για μεγάλης διάρκειας παράταση (λήξης των δανείων) συν αναβολές (στην καταβολή τόκων) και μάλιστα γραπτώς, δηλαδή θα δεσμευτεί. Ενα μεγάλο ερώτημα είναι εάν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας θα πάρει μέρος στο παιχνίδι αυτό, δεδομένου ότι χρειάζεται μια πολιτική επιτυχία, για να συμφωνήσει και σε άλλα μέτρα λιτότητας. Χρειάζεται κάτι το οποίο να μπορεί να δώσει στους πολίτες, εάν θέλει να ξαναζητήσει κάτι και αυτός. Και θα τον βοηθούσε πάρα πολύ ένας συγκεκριμένος αριθμός από τον Σόιμπλε, τον οποίο όμως -για λόγους προεκλογικής τακτικής- παραλείπει να δώσει».





πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

H ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ..ΣΤΑΧΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Ο ΕΞΩΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

Αυτές τις μέρες στη βουλή ψηφίζεται το νομοσχέδιο περί του εξωδικαστικού μηχανισμού διευθέτησης οφειλών επιχειρήσεων προς τράπεζες και δημόσιο..Ενα νομοσχέδιο το οποίο ήρθε στη βουλή δια τυμπανοκρουσιών από την κυβέρνηση η οποία υποτίθεται ότι προσπαθεί να σώσει τις περιουσίες των Ελληνων επιχειρηματιών από τους μαζικούς πλειστηριασμούς που ετοιμάζουν οι τράπεζες.
Η επιστημονική υπηρεσία της βουλής δια της εκθέσεως που κατέθεσε σχετικά με το εν λόγω νομοσχέδιο είναι αποκαλυπτική για το μέγεθος της πολιτικής απάτης και της αναποτελεσματικότητας του εν λόγω νόμου μια και απαιτεί οι επιχειρήσεις να παρουσιάζουν τουλάχιστον μια χρήση την τελευταία τριετία κερδοφόρα προκειμένου να ενταχθούν σε αυτό τον νόμο, πράγμα αδύνατο για τα δεδομένα της οικονομίας.
Πόσο μάλλον δε όταν η ΤτΕ με σχετική έκθεση που δημοσίευσε προσφάτως μας ενημέρωσε πως μέχρι το 2019 41 δις κόκκινων δανείων θα πουληθούν σε ξένους
δείτε τι λέει η εν λόγω έκθεση της βουλής είναι άκρως αποκαλυπτική
 
 
 











πηγη


Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ο δεκάλογος του ελέγχου των μαζών

Υπάρχουν συνήθως πολλά γιατί: παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα ή γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

«Οι ελίτ «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες ψεύτικες συγκρούσεις των πολιτικών.
Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την εκάστοτε κομματική τους πελατεία«.

Ανάλυση


62Ο «λαϊκισμός», κυριότερος εκπρόσωπος του οποίου θεωρείται σήμερα ο πρόεδρος Trump με το γνωστό δόγμα του, αποτελεί μία σύγχρονη πολιτική και οικονομική τάση – ενώ αναφέρεται μεταξύ άλλων σε ηγέτες που τάσσονται εναντίον της παγκοσμιοποίησης και των υπερεθνικών συμφωνιών τύπου Ε.Ε. ή TTIP, καθώς επίσης υπέρ του οικονομικού εθνικισμού.

Το τι πραγματικά πιστεύουν αυτοί οι ηγέτες θα φανεί αργότερα, από εκείνες τις πολιτικές που θα υιοθετήσουν – σημειώνοντας πως μία από τις πρώτες αποφάσεις του αμερικανού ήταν η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων στο 15% από το 35%, ενώ των ιδιωτών μόλις στο 35% από το 39%, όπου όμως διπλασίασε το αφορολόγητο εισόδημα στις 24.000 $, την ίσια στιγμή που το ΔΝΤ απαιτεί τον περιορισμό του στη χώρα μας στα 5.000 €.

Σε γεωπολιτικό βέβαια επίπεδο δεν τήρησε καθόλου τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, εν πρώτοις με τον ξαφνικό βομβαρδισμό της Συρίας και του Αφγανιστάν – ενώ ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του, ο κ. P.C. Roberts, θεωρεί πως οι Η.Π.Α. προετοιμάζουν μία πυρηνική επίθεση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (πηγή). Με δεδομένους πάντως τους κινδύνους για το δολάριο, την αναπάντεχη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας, η οποία θα μπορούσε να επηρεαστεί αρνητικά από το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων στον Καναδά και την τραπεζική επίθεση στη μεγαλύτερη τράπεζα ενυπόθηκων δανείων (πηγή), καθώς επίσης τα υπόλοιπα οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης, τίποτα δεν είναι απίθανο.

Περαιτέρω ο «λαϊκισμός», ο οποίος υιοθετείται από κόμματα όλων των αποχρώσεων αλλά τελικά στηρίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, όπως στην περίπτωση της «αριστεράς» στην Ελλάδα, λέγεται πως έχει γενέτειρα του το Ισραήλ – σύμφωνα με την καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ κυρία Eva Illouz (πηγή), κατά την οποία τα εξής:

«Η χώρα έχει ενδιαφέρον για μία συζήτηση σχετικά με τη γενικότερη αταξία που επικρατεί στον πλανήτη, επειδή τουλάχιστον μία δεκαετία πριν από την παγκόσμια «διολίσθηση» στο φονταμενταλισμό, είχε υιοθετήσει μία οπισθοδρομική λαϊκιστική πολιτική«.

Η καθηγήτρια συμπληρώνει ότι, για πολλές δεκαετίες τα αριστερά και τα φιλελεύθερα κόμματα καθόριζαν το πολιτικό κλίμα στο Ισραήλ – παραμελώντας από την αρχή μία διαρκώς αυξανόμενη ομάδα εβραίων μεταναστών από τις αραβικές χώρες, τα μέλη της οποίας για πολλά χρόνια θεωρούνταν ως «επισκέπτες εργάτες» και όχι ως ισότιμοι Πολίτες.

Έτσι έχασαν τη στήριξη τους από την πλειοψηφία του πληθυσμού, αφού έπαψαν να την εκπροσωπούν – με αποτέλεσμα να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκιστικά κόμματα, τα οποία τασσόταν με το μέρος αυτών των ομάδων. Παρά το ότι δε η πρώτη παγκοσμιοποίηση αποτελούσε την κεντρική ιδεολογία των εργαζομένων, καθώς επίσης των μειονοτήτων στο 19ο και στον 20ο αιώνα, για να εξασφαλίσουν την ισότιμη αντιμετώπιση τους, σήμερα επιλέγουν τον εθνικισμό και τη θρησκευτική τους περιχαράκωση – επειδή είναι οι μεγάλοι χαμένοι της ασύμμετρης δεύτερης παγκοσμιοποίησης.

Ο επικεφαλής τώρα του ισραηλινού θρησκευτικού κόμματος Schas ισχυρίσθηκε πως η εκλογή του κ. Trump αποτελεί ένα σημάδι για την επερχόμενη έλευση του Μεσσία – ενώ το Ισραήλ γενικότερα, η πολιτική του οποίου είχε πάρει πολλά χρόνια προηγουμένως «λαϊκιστική μορφή», θεωρείται πως έφτασε στο ζενίθ της ισχύος του με τη νίκη του νέου προέδρου της υπερδύναμης που γιορτάσθηκε στη χώρα περισσότερο από παντού.
Ο έλεγχος των μαζών
Συνεχίζοντας ο «λαϊκισμός», έτσι όπως τον περιγράψαμε, αποτελεί πιθανότατα τη νέα μέθοδο επιβολής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, μέσω της εξαπάτησης των μαζών – στις οποίες δίνονται υποσχέσεις που ηχούν μεν εξαιρετικά, αλλά δεν τηρούνται ποτέ. Οι επωφελούμενοι αυτής της διαδικασίας πάντως δεν είναι φυσικά οι αμερικανοί, οι γερμανοί ή όποιος άλλος λαός – αλλά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η παγκόσμια ελίτ, η οποία κυβερνάει τη Δύση. Στόχος της είναι η περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, με τις εξής μεθόδους (πηγή):

(1)  Η διάλυση της Δημοκρατίας: Ο συνιδρυτής των Η.Π.Α. και 4ος πρόεδρος (J. Madison) είχε την πεποίθηση πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Θεωρούσε όμως ότι, ο έλεγχος της θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια των πλουσίων, επειδή είναι πιο υπεύθυνοι – ενώ εάν οι φτωχοί ενώνονταν θα έπαιρναν την ιδιοκτησία των πλουσίων, γεγονός που θα ήταν άδικο. Έτσι οι Η.Π.Α. υιοθέτησαν μία ολιγαρχική ουσιαστικά δημοκρατία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιείται.

Αν και ο Αριστοτέλης είχε την ίδια άποψη, πρότεινε μία εντελώς διαφορετική λύση: την καταπολέμηση των ανισοτήτων, μέσω της δημιουργίας ενός κοινωνικού κράτους. Ως εκ τούτου την πραγματική Δημοκρατία, ενώ ο Αμερικανός ήθελε την κατάργηση της – κάτι που τείνει να ολοκληρωθεί σήμερα, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την αποτυχία όλων των άλλων συστημάτων.

(2) Η διαμόρφωση ιδεολογιών: Τη δεκαετία του 1960 δημιουργήθηκαν μεγάλα κύματα υπέρ της Δημοκρατίας, τα οποία τρομοκράτησαν τις ελίτ. Την αμέσως επόμενη δεκαετία υπήρξε μία τεράστια και οργανωμένη επίθεση των επιχειρήσεων, η οποία είχε στόχο την καταπολέμηση αυτών των τάσεων που επιδίωκαν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων – μέσω προειδοποιήσεων περί του ότι η Οικονομία χάνει των έλεγχο της Κοινωνίας, πως η Δημοκρατία ευρίσκεται σε κρίση, ότι έχει γίνει συνώνυμη της ασυδοσίας κοκ. Έτσι διαμορφώθηκε μία καινούργια ιδεολογία: αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών.

(3)  Η μεταρρύθμιση της οικονομίας: Όσο οι τράπεζες ήταν ρυθμισμένες, δεν υπήρχαν οικονομικές κρίσεις – οπότε οι κοινωνίες είχαν το χρόνο, την άνεση και τη δυνατότητα να διαμαρτύρονται, να διεκδικούν τα δικαιώματα τους, καθώς επίσης να αντιστέκονται στην εκμετάλλευση τους από τις ελίτ.

Για να αντιμετωπισθεί το «πρόβλημα» οι τράπεζες απορυθμίσθηκαν, αφέθηκαν ελεύθερες δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μία αστρονομική άνοδος της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας – όπως στο παράδειγμα των μεγάλων εταιρειών, όπου ένα σημαντικό μέρος του τζίρου τους επιτυγχάνεται με τη διακίνηση των κεφαλαίων τους, χωρίς να προστίθεται τίποτα στην αξία της οικονομίας (χωρίς να παράγεται ΑΕΠ).



38Από την άλλη πλευρά μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής στο εξωτερικό, ενώ το εμπορικό σύστημα αναδιαμορφώθηκε και διεθνοποιήθηκε – με βασικό στόχο τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων παγκοσμίως, έτσι ώστε να διατηρούνται χαμηλά τα εισοδήματα τους αφού οι αμερικανοί έπρεπε να ανταγωνίζονται τους κινέζους. Ταυτόχρονα προστατεύονταν τα υψηλά αμειβόμενα στελέχη των πολυεθνικών, ενώ οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα, όταν τα κεφάλαια είχαν πλήρη ελευθερία κινήσεων – με στόχο της πολιτικής εξουσίας την αύξηση της ανασφάλειας των εργαζομένων, επειδή τότε ελέγχονται ευκολότερα (πηγή).

(4)  Η μετατόπιση των βαρών: Επιβάλλονται φορολογικές ελαφρύνσεις στους πλουσίους, άμεσα ή έμμεσα (=ίδρυση φορολογικών παραδείσων) – με την παράλληλη αύξηση των φόρων για τους φτωχούς που καλούνται να εξισορροπήσουν τις διαφορές. Η αιτιολογία που χρησιμοποιείται έντεχνα είναι η διεξαγωγή επενδύσεων εκ μέρους των εισοδηματικά ισχυρών, με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας – κάτι που δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ.
Αντίθετα, όταν θέλει να εξασφαλίσει κανείς περισσότερες επενδύσεις θα πρέπει να αυξήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων (μείωση φόρων, αύξηση μισθών) – επειδή καταναλώνουν όλα τα χρήματα που εισπράττουν, αυξάνοντας τη ζήτηση που δημιουργεί την ανάγκη διεξαγωγής επενδύσεων, οπότε νέες θέσεις εργασίας.

Όταν όμως αυξάνονται τα εισοδήματα των πλουσίων, δεν καταναλώνουν περισσότερο, ενώ τα χρησιμοποιούν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν διεξάγονται επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούνται φούσκες – όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης των κεντρικών τραπεζών, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία, από τα κάτω προς τα επάνω.

(5)  Ο εκμηδενισμός της αλληλεγγύης: Από την πλευρά των ελίτ η αλληλεγγύη είναι επικίνδυνη, οπότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – προφανώς αφού μπορεί να ενώσει τις μάζες εναντίον τους, όπως στο παράδειγμα των πλειστηριασμών ακινήτων στην Ελλάδα εις βάρος των τραπεζών.

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται από τις επιθέσεις που δέχεται το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες ασφαλιστικές δικλείδες των εργαζομένων (μαζικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις κοκ.), με την επίκληση της μείωσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας – όπου όμως δεν δίνεται σημασία στο συντελεστή «κεφάλαιο», αλλά μόνο στις αμοιβές των εργαζομένων.

Εν προκειμένω, όταν οι ελίτ θέλουν να καταστρέψουν ένα υφιστάμενο σύστημα για να επιβάλλουν το δικό τους, τότε του αφαιρούν εν πρώτοις τα χρήματα – τη ρευστότητα δηλαδή, όπως παρατηρείται στην Ελλάδα. Τότε το σύστημα παύει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να εξεγείρονται ζητώντας κάτι άλλο. Αυτή είναι η στάνταρ μέθοδος, μέσω της οποίας δρομολογούνται οι ιδιωτικοποιήσεις.

Εκτός αυτού καλλιεργείται η εντύπωση ότι, εάν αποκρατικοποιηθούν οι ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις οι άνθρωποι θα πληρώνουν λιγότερους φόρους – επειδή οι ιδιώτες θα αναλάβουν τις ζημίες τους! Προφανώς είναι ανόητο να το αποδέχεται κανείς, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν οι ιδιώτες είναι να αυξήσουν τις τιμές ακόμη και στις κερδοφόρες, όπως στο παράδειγμα της FRAPORT – ενώ φυσικά θα μπορούσε να κερδίζει το κράτος ακόμη και από τις ζημιογόνες επιχειρήσεις του, αυξάνοντας ανάλογα τις τιμές τους.

(6)  Ο έλεγχος των ρυθμιστικών Αρχών: Διαπιστώνεται σχεδόν πάντοτε ότι, η πρωτοβουλία υιοθέτησης κανόνων που ελέγχουν διάφορους τομείς, προέρχεται από τους ίδιους τους ελεγχόμενους – όπως στο παράδειγμα των τραπεζικών λόμπι που υιοθετούν νόμους για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 υπήρξαν μεγάλες τραπεζικές και οικονομικές κρίσεις, ειδικά στις
Η.Π.Α., όπου το «σύστημα» (τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες κοκ.) διασώθηκε από τους φορολογουμένους – όπως συνέβη πρόσφατα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι Πολίτες της οποίας επιβαρύνθηκαν με πάνω από 40 δις € για να διασώσουν τις τράπεζες που τελικά αφελληνίσθηκαν.

Βασικό στοιχείο εδώ είναι η κατάργηση του νόμου που απαγόρευε την ένωση των εμπορικών με τις επενδυτικές τράπεζες το 1999, με αποτέλεσμα να διασωθούν πολλές χρεοκοπημένες τράπεζες αμέσως μετά, από τις κυβερνήσεις Bush και Obama – παρά το ότι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα δεν επιτρέπεται η διάσωση επιχειρήσεων. Όπως φαίνεται λοιπόν, οι κανόνες του καπιταλισμού ισχύουν μόνο για τους φτωχούς – οι οποίοι όταν υπερχρεώνονται χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αφού το κράτος δεν τους διασώζει ανάλογα.

Βέβαια, το σύστημα που έχουμε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, αλλά ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος έχει έναν διττό χαρακτήρα: διαφορετικό για τους πλουσίους και τους φτωχούς. Φυσικά δε θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο δεν αντιδρούν οι μάζες – οι οποίες πιστεύουν ανόητα πως ζουν σε φιλελεύθερες κοινωνίες, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για σοβιετικού τύπου οικοδομήματα των ελίτ.

(7)  Η ενορχήστρωση εκλογών: Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά αγοράζουν τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες συγκρούσεις των πολιτικών. Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, αφού από αυτά αντλούν τη χρηματοδότηση τους, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την κομματική τους πελατεία.

(8)  Η διατήρηση του «όχλου» υπό έλεγχο: Μία από τις ελάχιστες δυνατότητες των μαζών να αντισταθούν στις πιέσεις των ελίτ, ήταν τα οργανωμένα εργατικά συνδικάτα – έως ότου τοποθετήθηκαν στο στόχαστρο με διάφορους τρόπους, όπως ο χρηματισμός και η διαφθορά των ηγετών τους, η διαπλοκή τους με τη διεφθαρμένη πολιτική κοκ., με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. μόλις το 7% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα είναι οργανωμένο σε συνδικάτα – οπότε οι ελίτ δεν έχουν πια καμία δυσκολία, όσον αφορά τον έλεγχο τους.

(9) Η μετατροπή των Πολιτών σε καταναλωτές: Μία από τις καλύτερες δυνατότητες ελέγχου των ανθρώπων, σύμφωνα με το γνωστό οικονομολόγο T.Veblen, είναι η «παραγωγή» καταναλωτών – η μετατόπιση των ενδιαφερόντων των ανθρώπων δηλαδή σε επιφανειακά θέματα. Με απλά λόγια σε ένα είδος σύγχρονου καταναλωτισμού, έτσι ώστε να αποφεύγουν τις ανόητες σκέψεις, όπως είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, η συμμετοχή τους στην ψήφιση νόμων κοκ. – οπότε να είναι θεατές αυτών που συμβαίνουν, παρά το ότι τους αφορούν άμεσα, χωρίς να συμμετέχουν ενεργά.




37Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται μέσω των διαφημίσεων κάθε είδους – όπου οι άνθρωποι χειραγωγούνται σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή τους, καθώς επίσης τι θα ήταν ιδανικό να κατέχουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις εκλογές, όπου ο στόχος είναι η δημιουργία μίας πλειοψηφικής ομάδας ψηφοφόρων, η οποία θα λαμβάνει παράλογες αποφάσεις, αφού θα ψηφίζει ενάντια στα συμφέροντα της –  καθοδηγούμενη από τα ΜΜΕ και τους κατ’ επίφαση ειδικούς που τους παρουσιάζουν.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως αμέσως μετά την εκλογή του ο πρόεδρος Obama πήρε το βραβείο της καλύτερης καμπάνιας, από τη διαφημιστική βιομηχανία της χώρας του – επειδή τα κατάφερε, χωρίς ουσιαστικά να υποσχεθεί τίποτα. Φυσικά έχει αποκτήσει έκτοτε πολλούς μιμητές – ακόμη και στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση δηλώνει συνεχώς πως δεν υπόσχεται τίποτα στους Έλληνες.

(10) Η δημιουργία συναισθημάτων αδυναμίας στον πληθυσμό: Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (M. Gilens), το 70% του αμερικανικού πληθυσμού δεν επηρεάζει καθόλου την πολιτική της χώρας του. Οι άνθρωποι το γνωρίζουν πολύ καλά, όπως διαπιστώνεται επίσης στην Ελλάδα – όπου αρκετοί θέλουν να αντιδράσουν στη ληστεία που συντελείται, αλλά δεν βρίσκουν κάποιον τρόπο να το κάνουν.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να εξοργίζονται οι Πολίτες, να απογοητεύονται και να μισούν όλους τους Θεσμούς – μη ενεργώντας εποικοδομητικά, αφού κινητοποιούνται μεν με διάφορους τρόπους, όπως ο ακτιβισμός, αλλά με ένα αυτοκαταστροφικό μένος. Έτσι επιτίθενται ο ένας εναντίον του άλλου, με διάφορες κατηγορίες και σε ευάλωτους στόχους – κάτι που φυσικά καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις. Ορισμένοι δε αναζητούν κάποιον ηγέτη, ο οποίος θα τους σώσει – παρά το ότι γνωρίζουν πως το σύστημα δεν επιτρέπει σε κανέναν εχθρό του να ανέλθει στην εξουσία, ενώ είναι αδύνατον χωρίς να χρηματοδοτηθεί/προωθηθεί από το ίδιο.

Εν προκειμένω ο στόχος των ελίτ είναι να κάνουν τους ανθρώπους να μισούν και να φοβούνται ο ένας τον άλλο, οπότε να μην οργανώνονται – καθώς επίσης να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλο. Όποιοι δε αναφέρουν δημόσια τι συμβαίνει, χαρακτηρίζονται αυθαίρετα ως οπαδοί θεωριών συνωμοσίας ή/και τοποθετούνται στο στόχαστρο των συμπολιτών τους – με την κατηγορία πως επιδιώκουν ιδιωτικά οφέλη, όπως το κέρδος από τη συγγραφή των άρθρων τους, κάποιο πολιτικό αξίωμα ή απλά την προσωπική προβολή τους, οπότε δεν τους ακούει κανείς.
Επίλογος
Σύμφωνα με το φιλόσοφο J. Dewey, μόνο όταν όλοι οι Θεσμοί, η παραγωγή, το εμπόριο, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ ελέγχονται δημοκρατικά, θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε μία λειτουργική δημοκρατική κοινωνία – κάτι που θα μπορούσε τότε μόνο να επιτευχθεί, όταν όλοι οι άνθρωποι ενωθούν μεταξύ τους, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα τους, όπως έκαναν στο παρελθόν.

Ίσως βέβαια να φαίνεται σήμερα ουτοπικό κάτι τέτοιο, αφού οι κοινωνίες έχουν υποστεί όλη αυτή τη χειραγώγηση που αναλύσαμε παραπάνω – κάτι που όμως θα μπορούσε να αλλάξει, εάν οι άνθρωποι κατανοήσουν τις μεθόδους, μέσω των οποίων γίνονται υποχείρια αυτών που θέλουν να τους ελέγχουν, για να διατηρούν οι ίδιοι τα προνόμια τους, αυξάνοντας τα αχόρταγα.




39Ολοκληρώνοντας υπάρχουν συνήθως πολλά «γιατί»: για παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα, γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε κοκ. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

Ο πόλεμος σημαίνει πώληση όπλων, κλοπή φυσικών πόρων όπως η ενέργεια, μετακίνηση πληθυσμών, ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων κλπ.άρα χρήματα και εξουσία, καθώς επίσης έλεγχο των πληθυσμών, μεταξύ άλλων μέσω της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών όπως στο παράδειγμα της Σουηδίας. Η χρεοκοπία συνοδεύεται από την κερδοσκοπία, από τη λεηλασία της χώρας, από την επιβολή μίας νέας τάξης πραγμάτων, από την τρομοκράτηση άλλων χωρών κοκ. – ξανά με κίνητρο τον πλούτο και τη δύναμη οπότε, μπορεί να είναι πολλοί οι αριθμητές, αλλά ο παρανομαστής είναι πάντοτε ένας: τα χρήματα και η εξουσία.




Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Οι διαφορές ανάμεσα στο συντεταγμένο και στο άναρχο Grexit

Ολοένα και περισσότεροι ενεργοί πολίτες βλέπουν πλέον καθαρά ότι η μοναδική λύση για τα τραγικά αδιέξοδα της χώρας μας είναι η έξοδος από το ευρώ και η μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα, που δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για την ανάσταση της πατρίδας. Όμως, μέσα στους υποστηρικτές της μετάβασης, υπάρχουν τρεις ομάδες σκέψης. Πρώτον, είναι εκείνοι που θεωρούν αυτή τη λύση ως σωτήρια για τη χώρα, χωρίς να μπαίνουν σε βαθύτερες αναλύσεις για το πως και με ποιους τρόπους θα γίνει κάτι τέτοιο. Η δεύτερη ομάδα σκέψης, προτείνει τη μετάβαση μέσα από άναρχες έως παλαβές ενέργειες όπως η μονομερής στάση πληρωμών και η από μέρους μας ετσιθελική διαγραφή των χρεών.

Και υποστηρίζει,αναδεικνύοντας έλλειψη στοιχειώδους οικονομικής παιδείας, ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος πρέπει να γίνει χωρίς υποτίμησή του έναντι του ευρώ. Η δύο αυτές απόψεις συνιστούν την αποκαλούμενη άναρχη μετάβαση στη δραχμή, με τη δεύτερη να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για λόγους που θα εξηγήσουμε πιο κάτω. Η τρίτη ομάδα σκέψης, η δική μας, είναι αυτή της συντεταγμένης μετάβασης στη δραχμή με το λεγόμενο «φιλικό» Grexit. Αφήνοντας κατά μέρος την πρώτη ομάδα σκέψης, ανάμεσα στη δεύτερη και στην τρίτη υπάρχει τεράστια διαφορά αντίληψης.

Η καταστροφική άναρχη μετάβαση στη δραχμή

Σε αντίθεση με τη συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή, το άναρχο και μονομερές Grexit, μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Αν υπερεκτιμήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι στην πολιτική και οικονομική υπεροπλία των δανειστών, αν το παρακάνουμε και τραβήξουμε τα πράγματα στα άκρα όπως συμβουλεύουν οι αντάρτες της κατσαρόλας, αν νομίζουμε  ότι θα «χτυπάμε τον ζουρνά και οι δανειστές θα χορεύουν πεντοζάλι», τότε  θα καταλήξουμε σε νέα Μικρασιατική καταστροφή.

Είναι παιδαριώδες αν όχι προδοτικό, να αγνοούμε τις διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες οι  οποίες είναι καθοριστικές για το διεθνές γίγνεσθαι. Αυτή η ίδια η γέννηση του νέου ελληνικού κράτους το 1821, δε θα ήταν δυνατή αν δεν την ευνοούσαν οι τότε διεθνείς συνθήκες. Το αντίθετο ίσχυε δυστυχώς για τη Μικρασιατική καταστροφή όπως και για  την τραγωδία της Κύπρου. .

Με τα ισχύοντα τώρα γεωπολιτικά δεδομένα, αν τα θηρία της διεθνούς σκηνής αποφασίσουν να μας συντρίψουν στην περίπτωση που δεν έχουμε ισχυρές πλάτες, κάτι που συμβαίνει σήμερα, τότε θα το κάνουν χωρίς δισταγμό. Θα τινάξουν την οικονομία μας στον αέρα με τον πληθωρισμό στο ζενίθ και θα παραδώσουν την Κύπρο, τη Θράκη και το μισό Αιγαίο στον επίβουλο  και αδηφάγο ανατολικό γείτονα.

Η ελευθερία δε χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνες»

Όλα αυτά δε σημαίνουν φυσικά ότι πρέπει να αφεθούμε σε μια μοιρολατρική στάση, αναμένοντας τις όποιες συνέπειες των διεθνών ισορροπιών και συγκρούσεων πάνω στη χώρα μας. Όπως θα έλεγε και ο Χέγκελ, «η ιστορία συχνά ανατρέπει τα σχέδια των προγραμματιστών της». Όπως είναι γεγονός ότι, «η ελευθερία δε χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνες». Με νου, γνώση και συνετή τόλμη, οφείλουμε να αξιοποιήσουμε τις διεθνείς συγκυρίες και να ελιχθούμε ανάμεσα στις αντιθέσεις των ισχυρών της γης.

Να διασφαλίσουμε από πριν στήριξη από διάφορες ισχυρές πλευρές, σε δύση και ανατολή και να προχωρήσουμε σε σκληρές διαπραγματεύσεις για τη συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή όπως την έχουμε αναλύσεις διεξοδικά και εμπεριστατωμένα σε πολλά κείμενά μας. Οι κούφιες Τσιπρέϊκες διαπραγματεύσεις μέσα στη «νεκροζώνη» αλλά και οι  μεγαλόστομοι ψευτοηρωϊσμοί, οι πιστολιές στον αέρα ορισμένων βούτυρο-παλικαράδων που κηρύσσουν τον πόλεμο σε Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, Γερμανούς, Αμερικανούς και ΣΙΑ με μαρουλόφυλλα και καρυοφύλλια,  είναι το λιγότερο για γέλια και για κλάματα. Κάτι παρόμοιο αν και περισσότερο σεβαστό ως άποψη, ισχύει και για την κουμουνιστική ουτοπία που επαγγέλλεται το ΚΚΕ το οποίο αναζητεί τη δικαίωση για εμάς τουλάχιστον στη μεταθανάτια ζωή.

Η σύγκρουση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Γερμανία

Με το σχέδιο της  συντεταγμένης μετάβασης στη δραχμή,  με το  φιλικό Grexit μπορεί να  αξιοποιήσουμε  προς όφελος της  χώρα ς μας, τον υφιστάμενο σήμερα πόλεμο νομισμάτων ανάμεσα στο δολάριο και το ευρώ, αλλά και τη γενικότερη ισχυρή αντίθεση ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία ειδικότερα μετά την .ανοδο του Ντόναλντ Τράμπ στο Λευκό Οίκο.Ο τελευταίος υπενθυμίζεται δήλωσε ξεκάθαρα ότι, η Ελλάδα πρέπει να φύγει απο το ευρώ και το πρόβλημα του χρέοςυ της να το λύσει η Γερμανία. Η τελευταία  προωθεί τη δημιουργία μιας περιχαρακωμένης ισχυρής  γερμανικής ευρωζώνης με αυστηρούς κανόνες και υπερτιμημένο νόμισμα, με στόχο τη διεθνή γεωπολιτική του αναβάθμιση  και τη μερική υποκατάσταση του δολαρίου από το ευρώ ως ανταλλαγματικού νομίσματος στις διεθνείς συναλλαγές.

Στα σχέδιά του αυτά δε χωράει σήμερα η Ελλάδα. Οι καταστατικές διατάξειςτης ευρωζώνης δεν επιτρέπουν διαγραφή χρεών μάσα στο ευρώ. Και αυτές οι διατάξεις φυσικά δεν μπορεί να ανατραπούν ιδιαίτερα πριν απο τις εκλογές στη Γερμανία τον Σεπτέμβριο. Αν γίνει αυτό ποτέ δυνατό, τότε, τότε θα πρέπει να χαλαρώσει η πολιτική της ευρωζώνης και  για την Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και την ίδια τη Γαλλία. Και οι φιλοδοξίες για τη γερμανική υπερκυριαρχία που προωθείται με υπερόπλο το ευρώ θα ανατραπούν.  Αφού θέλετε το «ευρώ πάση θυσία», θα υποστείτε όλες τις βαριές θυσίες που απαιτούνται γι’ αυτό λέει ξεκάθαρα ο Βόλφαγκ Σόϊμπλε.

Σε όλα αυτά, πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι, η δοκιμασία ή πιο σωστά η τραγωδία που έχουμε υποστεί ως λαός, ήταν και είναι ένα χρήσιμο μάθημα για να μην εμπιστευόμαστε τους ξένους…και «δώρα φέροντας». Και επιπλέον, να διδαχτούμε από τα λάθη μας από την εποχή της άκοπης ευημερίας, του εύκολου πλουτισμού, της ατιμωρησίας, της κατανάλωσης περισσότερων από όσων παράγουμε, της ανοχής στο λαϊκισμό και τον πολιτικαντισμό, και πολλά άλλα σχετικά, που οφείλουμε να διαγράψουμε στο μέλλον. Το σκληρό μάθημα που πήραμε, δεν μπορεί παρά να μας άφησε και χρήσιμα διδάγματα.

Συντεταγμένη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα

Η κορυφαία διαφορά της συντεταγμένης από την άναρχη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα είναι ότι, με την πρώτη μπορούμε να ελπίζουμε βάσιμα σε έξοδο από την κρίση και αποκατάσταση της εθνικής μας οντότητας και αναπτυξιακής δυναμικής. Ενώ με τη δεύτερη, είναι πολύ πιθανή η εθνική καταστροφή, ίσως μεγαλύτερη και απ’ αυτήν που βιώνουμε μέσα στην τραγική μνημονιακή ευρωζώνη. Εμείς οι μελετητές και μαχητές της  δραχμής, δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσυπογράψουμε την  καταστροφική προοπτική της άναρχης μετάβασης.

Ούτε θα παραδώσουμε το ολοένα και αυξανόμενο κίνημα της δραχμής σε πολιτικούς φορείς που αδιαφορούν αν δεν επιδιώκουν, την Ισλαμοποίηση της χώρας μας. Δε θα παραδώσουμε το όραμα για την εθνική κυριαρχία, τη δημοκρατία την κοινωνική δικαιοσύνη, μέσα από τη μετάβαση στη δραχμή σε λαοπλάνους πατριδοκάπηλους αλλά ούτε και σε  πατριδοκτόνους εθνομηδενιστές. Γι΄αυτό επιμένουνε στη συντεταγμένη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, μέσα από ένα πλατύ δημοκρατικό, πατριωτικό κίνημα που μπορεί να ανατρέψει το φριχτό σημερινό μνημονιακό συστημικό κατεστημένο.

Τέλος, επειδή οι διαπιστώσεις, οι μεμψιμοιρίες, οι  διαμαρτυρίες, οι κινητοποιήσεις, η επαναστατική γυμναστική, οι κούφιες πιστολιές, οι καρναβαλικού τύπου επαναστάσεις, είναι αδιέξοδες χωρίς προτάσεις, έχουμε μελετήσει σε βάθος και έχουμε καταρτίσει συγκεκριμένο, σαφές ολοκληρωμένο σχέδιο συντεταγμένης μετάβασης στο εθνικό νόμισμα. Το οποίο απαιτεί, εκτός των άλλων,καλή προετοιμασία, διαπραγματευτικές δεξιότητες, υπομονή και επιμονή.





πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Δείτε πως πλουτίζει ο «φιλάνθρωπος» Soros και οι πράκτορές του

Οι Αμερικανοί φορολογούμενοι, χωρίς να ερωτηθούν ποτέ, πλήρωσαν μέσα σε 4 χρόνια, με υπογραφή του «γλυκούλη» Obama, σχεδόν 5.000.000 δολάρια στο Σκοπιανό παράρτημα του ιδρύματος του Soros, Open Society Foundation. Και το ίδιο γίνεται για εκατοντάδες άλλες χώρες.

Έτσι διπλασίασε το Aμερικάνικο δημόσιο χρέος ο «γλυκομίλητος» Obama κι έτσι πλούτισε ο «φιλάνθρωπος» Soros. Τα χρήματα αυτά καταλήγουν σε πράκτορες-πολιτικούς, πράκτορες-δημοσιογράφους και πράκτορες-επαναστάτες.

Κι ενώ εμείς δεν μπορούμε να οργανωθούμε ούτε για μία συνάντηση σε καφετερία… οι επαγγελματίες-επαναστάτες ακολουθούν μεθοδολογία, αποτέλεσμα πανεπιστημιακών ερευνών. Και το εγχειρίδιο για την επανάσταση που οι ίδιοι οι επικυρίαρχοι του πλανήτη χρησιμοποιούν, για να στήσουν τις ψεύτικες επαναστάσεις (color revolutions)… (βλέπε OTPOR ή canvasopedia) …συμπτωματικά πάντα …έχει συγγράψει ένας φανατικός σιωνιστής που λέγεται Saul Alinsky, ο οποίος δούλευε για την Αμερικάνικη Κυβέρνηση …ως ποινικολόγος.

Το βιβλίο του λέγεται Rules for Radicals και μπορείτε να το κατεβάσετε στα Αγγλικά από ΕΔΩ.
To εγχειρίδιο των ψεύτικων «ειρηνικών» επαναστάσεων της OTPOR μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ και άλλο ένα ΕΔΩ.

Βέβαια… αυτό που δεν γράφουν… είναι ότι στις ειρηνικές διαδηλώσεις… θα ανακατευτούν ξένοι μισθοφόροι που θα κάψουν το Σύμπαν και κάποιοι ελεύθεροι σκοπευτές θα πυροβολήσουν από την πλευρά της αστυνομίας προς τους διαδηλωτές, ώστε οι συμμετέχοντες να πιστέψουν ότι δέχονται επίθεση από την κυβέρνηση… Tα σιωνιστικά ΜΜΕ εννοείται θα αποκαλούν …«καθεστώς» την στοχοποιημένη κυβέρνηση… ενώ ο «δικτάτορας» προς ανατροπή… πάντα μα πάντα… «σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό».







Πηγήusaid.gov

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πρωτομαγιά του 2017 Έλληνες ξεσηκωθείτε! Μας τελειώνουν!

Από τον κόκκινο Μάη στις αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών στο Σικάγο του 1886 όπου γίνονται και τα πρώτα βήματα για την κατάκτηση του οκταώρου ( τα τρία οχτάρια. Ένα οκτάωρο δουλεία ένα ανάπαυση και ένα οχτάωρο ύπνο).

Αλλά και στη χώρα μας το 1936 -αλλά και πιο νωρίς -στη Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες διεκδικούν οκτάωρη εργασία, κλειστά μαγαζιά την Κυριακή, κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων.
Μάης του 2017 και 131 χρόνια μετά και είμαστε πίσω ξανά στο 18ο αιώνα ! Όπου οι απόγονοι αυτών που αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τα εργατικά δικαιώματα τα παίρνουν πίσω .

Στην Ελλάδα του σήμερα που είναι παραδομένη στην κατοχή των μνημονίων όπου τα αποτέλεσμα γίνονται πιο έντονα, μαγαζιά ανοιχτά την Κυριακή ,δουλεύουμε περισσότερο αμειβόμαστε ελάχιστα, συντάξεις πείνας μετά από εργασία ως τα βαθιά γεράματα, απελευθέρωση των απολύσεων, μερική απασχόληση κ.α.

Η παιδεία που δίνετε στα παιδιά μας είναι έτσι διαμορφωμένη ώστε να παράγει Εγκεφαλικούς σκλάβους.

Στο διάστημα των τελευταίων χρόνων χιλιάδες άνθρωποι έχουν χαθεί είτε από αυτοκτονίες είτε από κακές συνθήκες διαβίωσης λόγω της περιορισμένης στην πραγματικότητα πρόσβαση και ποιότητα στην υγεία. Μαζική μετανάστευση των νέων θυμίζει το 1960. Υπεύθυνοι και ηθικά συνυπεύθυνοι είναι οι πολιτικοί που πρόδωσαν τον λαό και ξεπούλησαν τα πάντα. Οι μεγαλοδημοσιογράφοι που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με πολιτικούς και το κεφάλαιο και κάνουν καθημερινά πλύση εγκεφάλου στους πολίτες μέσω των ΜΜΕ δημιουργώντας την δική τους πληρωμένοι στρεβλή πραγματικότητα.
Οι συνδικαλιστές της ΓΕΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ είναι υπεύθυνοι για το γενικό ξεπούλημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων πάντα με το κατάλληλο αντίτιμο ( πολύ από αυτούς τους συνδικαλιστές γίνονται βουλευτές, καλοπληρωμένες θέσεις , δωράκια, κτλ).

Χωρίζουν τους εργαζόμενους και τους βάζουν να παλεύουν κλαδικά τον έναν στην ουσία απέναντι στον άλλον χωρίς αποτέλεσμα φυσικά .

Σε μία χώρα που δεν είναι ανεξάρτητη οι συνδικαλιστές γιατί άραγε παλεύουν?

Δεν μπορούμε να γιορτάζουμε την εργατική πρωτομαγιά χωρίς ανεξαρτησία, δημοκρατία , δικαιοσύνη ισονομία σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και να συμμετέχουμε στις φιέστες αυτών που πρόδωσαν το λαό και τη χώρα και μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας. Τους δείχνουμε ότι είναι ανεπιθύμητοι .

Το λουλούδι της ελευθερίας και της ζωής φαίνεται ότι ποτίζεται και αναπτύσσεται μόνο με το αίμα του λαού που έχει χάσει τα δικαιώματά του και αγωνίζεται να επιβιώσει χωρίς στην πραγματικότητα να ζει.
Όλοι αυτοί πρέπει άμεσα να λογοδοτήσουν στο λαό και να τιμωρηθούν ανάλογα από αυτόν .Γιατί όπου υπάρχει δικαιοσύνη υπάρχει και Δημοκρατία.

Η πρώτη Μάη έγινε ορόσημο για τους αγώνες των εργατών σε όλο τον κόσμο.

Η φετινή Πρωτομαγιά ας γίνει για τη χώρας μας
η απαρχή για καινούργιους αγώνες με αιχμή του δόρατος την απεργία διαρκείας μέχρι να πέσει το μνημονιακό καθεστώς και να απελευθερωθεί η χώρα από τη ναζιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και τη νομισματική υποδούλωση της ευρωζώνης που δημιουργεί το αβάσταχτο φορτίο του χρέους που άδικα φορτώθηκε στο λαό όπου τον έκλεψαν και τον εξαθλίωσαν για να διασώσουν το τραπεζικό τους σύστημα (διαγραφή χρέους σύμφωνα με τον ΟΗΕ)


Ας οργανωθούμε για να ξαναπάρουμε τις ζωές μας πίσω. Αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν στην πραγματικότητα.
Οι εργάτες του Σικάγου και της Θεσσαλονίκης δεν Επαιτούσαν Απαιτούσαν με όποιο κόστος τα δικαιώματά τους .

Ας τιμήσουμε τους αγώνες τους ! Καλή Πρωτομαγιά σε όλους !
Κανένας αγώνας δεν πήγε χαμένος παρά μόνο αυτός που δεν δόθηκε ποτέ .

Καλούς αγώνες! Καλή λευτεριά!



Σίοβα Γίαννα



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Οι «διπλοί τιμοκατάλογοι» νέος πονοκέφαλος της Εφορίας - Φθηνότερα με μετρητά

Επισήμως δεν υπάρχουν, ανεπισήμως, όμως, ...ζουν και βασιλεύουν στην αγορά.

Ο λόγος, για τους «διπλούς τιμοκαταλόγους», το νέο πονοκέφαλο της Εφορίας.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο φοροδιαφυγής που παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Αφορά στον τρόπο πληρωμής ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας. Σε όσους επιλέξουν να πληρώσουν με χαρτονομίσματα –και φυσικά χωρίς απόδειξη– επιτηδευματίες προτείνουν χαμηλότερη τιμή συγκριτικά με τους πελάτες οι οποίοι επιμένουν στη χρήση της πιστωτικής ή της χρεωστικής κάρτας.

Το κίνητρο για την ολοκλήρωση της συναλλαγής χωρίς αυτή να καταγραφεί στα ηλεκτρονικά συστήματα των τραπεζών ή στις ταμειακές μηχανές έχει γίνει πολύ ισχυρό από τις αρχές του χρόνου τόσο για τον πελάτη όσο και για τον επαγγελματία. Ο πρώτος εξασφαλίζει μια γενναία έκπτωση η οποία, ανάλογα με το προϊόν ή την υπηρεσία, μπορεί να ξεπερνάει το 25%, ενώ ο δεύτερος απαλλάσσεται από την υποχρέωση καταβολής φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.

Κάποιοι επιτηδευματίες, μάλιστα, έχουν «προχωρήσει» ακόμη περισσότερο. Κλείνουν τα λογιστικά τους βιβλία και παίρνουν τις βαλίτσες ή ένα σάκο στην πλάτη, προσφέροντας υπηρεσίες κατ’ οίκον, αφορολόγητες και συνήθως σε αισθητά χαμηλότερες τιμές.

Ασπίδα προστασίας τα capital controls

Οι φορολογικές αρχές έχουν αντιληφθεί ότι μοναδική ασπίδα προστασίας είναι τα capital controls, καθώς, όσο βρίσκονται σε ισχύ, περιορίζεται κάπως η ποσότητα του φυσικού χρήματος που κυκλοφορεί στην αγορά.

Ωστόσο αυτές οι ασπίδες δεν θα υπάρχουν επ’ άπειρον, και αυτό γιατί:

Πρώτον, τα capital controls θα πρέπει να χαλαρώσουν κάποια στιγμή (στο τέλος Ιουνίου συμπληρώνονται ήδη δύο χρόνια από την επιβολή τους).

Δεύτερον, οι φορολογούμενοι θα αντιληφθούν ότι η αξία των ηλεκτρονικών πληρωμών που πρέπει να πραγματοποιήσουν για να μη χάσουν το αφορολόγητο είναι πολύ μικρή.

Ουσιαστικά, όπως σημειώνει η εφημερίδα, το βάρος εντοπισμού των «μαύρων» συναλλαγών πέφτει στον φοροελεγκτικό μηχανισμό, ο οποίος θα πρέπει να συλλαμβάνει επ’ αυτοφώρω τον παραβάτη για να του καταλογίσει το αντίστοιχο πρόστιμο ή το υποχρεωτικό «λουκέτο».



Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΤΣΙΛΝΤ: Πώς πίνουν το αίμα της Ελλάδας…

Ήταν από τους πρώτους δανειστές της Ελλάδας.

Οι δηµιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νοµισµατικού συστήµατος της χώρας, συνιδρυτές και βασικοί µέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας για δεκαετίες, µεγαλοµέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδας, µέχρι πρόσφατα σύµβουλοι του Ελληνικού Κράτους για ιδιωτικοποιήσεις.
Αν νοµίζετε πως δεν έχουν συµµετοχή σε όσα συµβαίνουν στην εποχή µας στην Ελλάδα, πλανάστε…

Αδυτό τους είναι οι κρύπτες του χρυσού και των νοµισµάτων, αλλά κανείς δεν θα τους συναντήσει δίπλα του παρόλο που συχνά θα αισθανθεί να παγώνει η ζωή του από τις αποφάσεις που αυτοί παίρνουν, ερήµην όλων µας!

Πολλοί τους θεωρούν κάτι σαν… χρηµατοπιστωτικά βαµπίρ, πλάσµατα απροσπέλαστα από τους «κοινούς θνητούς», ίσως διαφορετικά σε όλα από εµάς, µεταλλαγµένα από τη δύναµη που τους δίνει ένας απίστευτος πλούτος: είναι οι Ρότσιλντ, ίσως οι µόνοι αληθινοί βασιλιάδες σε αυτόν τον πλανήτη!

Εκείνο που οι Έλληνες δεν έχουν προσέξει είναι ότι στην Πανεπιστηµίου υπάρχει όντως ένα δηµιουργηµένο από εκείνους άδυτο και κανείς δεν ξέρει όσους έχουν δικαιώµατα αποφάσεων σε αυτό.

Η πρόσβαση είναι σχεδόν απαγορευµένη, ενώ µέσα σε αυτή τη στηµένη στην άσφαλτο καθεδρική του θεού του πλούτου κρύβονται όσα όλοι εµείς αποκαλούµε χρήµα, οφειλές, πιστώσεις, υλικές αξίες, χρεόγραφα ή ακόµη και χρυσάφι –κανείς δεν ξέρει πόσο κάθε φορά και πότε όλα αυτά µεγαλώνουν ή χάνουν µέρος της αξίας τους.

Πρόκειται για το µυστικό των µυστικών του κόσµου του χρήµατος και µύστες τους είναι άνθρωποι σαν και εµάς, που όµως η ιδιότητα «εκπρόσωποι συµφερόντων Ρότσιλντ» που επιµελώς κρύβουν, τους καθιστά αυτοµάτως µέλη ενός ιερατείου για το οποίο κανείς δεν ξέρει µέχρι πού φθάνει η αλήθεια για αυτούς και πού αρχίζει το ψέµα ή ο µύθος, που και αυτός έχει… αντίκρισµα αφού εξυπηρετεί την ανάγκη της επιβολής του δέους «άµα τη εµφανίσει» κάποιας υπογραφής ή «εντολής» των Ρότσιλντ!

Οι αµύητοι ας µην εισέλθουν…

Ένα ποσοστό πτώσης της τάξης του 50%, περίπου, του Γενικού Δείκτη του Χρηµατιστηρίου στους τελευταίους µήνες, όσο και, κυρίως, η τεράστια αρνητική απόκλισή του από τις διεθνείς αγορές µετοχών, που έχει φτάσει να παρουσιάζει τη µεγαλύτερη αρνητική συσχέτιση µε βασικούς δείκτες όπως ο S&P 500, από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οφείλεται σε έναν «άγνωστο πόλεµο»!

Η Neuberger Berman είναι µια από τις εταιρείες που έπαιξαν το ρόλο εµπροσθοφυλακής στη χρηµατιστηριακή επίθεση εναντίον του ΧΑ και καταλυτικό ρόλο στην πτώση του ελληνικού χρηµατιστηρίου, πουλώντας 1,7 εκατοµµύρια µετοχές της Εθνικής Τράπεζας –τη µετοχή µε τη µεγαλύτερη βαρύτητα στο ΓΔ– στο τελευταίο τρίµηνο του έτους.
Ο νυν πρόεδρός της ήταν κατά δαιµονική σύµπτωση πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τµήµατος της Lehman Brothers, πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τµήµατος της Goldman Sachs και στενό συγγενικό πρόσωπο του τέως προέδρου των ΗΠΑ George Bush.

Εκείνο που ενοποιεί όλα αυτά, όµως, είναι πως η συγκεκριµένη εταιρεία έχει ιδρυθεί από ένα µέλος της οικογένειας Rothschild, της µεγαλύτερης δυναστείας του χρήµατος στον κόσµο.

Ένας κάποιος µυστήριος και µυστηριακός στην έκφραση των σκέψεών του τύπος, ο Nathaniel Rothschild, τον Φεβρουάριο του 2010 υποστήριξε µε δηλώσεις του στη «Les Echos» πως η ελληνική και η ευρωπαϊκή κρίση δηµιουργούν «πολλή φασαρία για το τίποτα» και ότι στην πραγµατικότητα τον καταλυτικό ρόλο στη δηµιουργία της έπαιξαν οι κερδοσκόποι και όχι τα πραγµατικά οικονοµικά προβλήµατα.

Κάτι θα ήξερε. Όπως εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραµµές µπορεί να είστε µηχανικός, οικονοµολόγος, γιατρός, υπάλληλος ή έµπορος, και εγώ που τις γράφω δηµοσιογράφος, έτσι αυτός που δήλωσε όλα αυτά µπορεί να τα στηρίζει όχι σε καµία απόδειξη αλλά µόνο και µόνο στην αναγγελία του ονόµατός του: δεν χρειάζεται σαν όλους εµάς κάποια ιδιότητα, αρκεί που είναι ένας… Ρότσιλντ!

— «Ο ρόλος των κερδοσκόπων στην ελληνική κρίση ήταν πολύ πολύ µεγάλος», είπε στη συνέχεια, προσθέτοντας ότι «όλα έγιναν πολύ εύκολα για τους κερδοσκόπους αν αναλογιστούµε ότι το πρωτογενές έλλειµµα της Ευρώπης δεν είναι άσχηµο συγκρινόµενο µε αυτό των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και άλλων κρατών». Ο Nathaniel Rothschild ξέρει τι λέει για τα οικονοµικά προβλήµατα της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και της Ελλάδας, αλλά και για το ρόλο των κερδοσκόπων στη δηµιουργία της τεχνητής ελληνικής και στη συνέχεια ευρωπαϊκής κρίσης. Είναι ένας Ρότσιλντ, άλλωστε…

Ο Οίκος, αυτό που εµείς λέµε οικογένεια, έχει τη µεγαλύτερη παράδοση στον κόσµο στο εµπόριο χρέους, έχοντας χρηµατοδοτήσει δεκάδες κράτη για περισσότερα από 200 χρόνια, ενώ αποτελεί τη µεγαλύτερη τραπεζική δυναστεία διεθνώς µε ανυπολόγιστη περιουσία και αµέτρητες «εµπλοκές» σε χρηµατιστηριακές και χρηµατοπιστωτικές κρίσεις.

Πολύ αποκαλυπτικά, η «Chicago Evening American» στις 3 Δεκεµβρίου 1923 είχε γράψει σχετικά: «Οι Rothschilds µπορούν να ξεκινήσουν ή να εµποδίσουν πολέµους. Ο λόγος τους µπορεί να δηµιουργήσει ή να διαλύσει αυτοκρατορίες.»
Η New York Evening Post στις 22 Ιουλίου 1924 είχε επίσης γράψει: «Ο Κάιζερ έπρεπε να συµβουλευτεί έναν Rothschild προκειµένου να µάθει αν µπορεί να κάνει πόλεµο ή όχι. Ένας άλλος Rothschild σήκωσε όλο το βάρος της διαµάχης που οδήγησε στην κατάρρευση του Ναπολέοντα».

Η οικογένεια Rothschild είναι στο τιµόνι του µεγαλύτερου διεθνούς δικτύου εξόρυξης και εµπορίας χρυσού, διαµαντιών, πολύτιµων λίθων και µετάλλων, µέσα από εταιρείες όπως η Barick Gold, η Gold Fields, η De Beers, η Rio Tinto κ.λπ., ενώ είναι από τις ισχυρότερες οικογένειες της βιοµηχανίας πετρελαίου.

Οι Rothschilds εισήγαγαν τον υπολογισµό της spot τιµής του χρυσού στο χρηµατιστήριο του Λονδίνου και ήταν υπεύθυνοι για τη συγκεκριµένη διαδικασία καθηµερινά από το 1919 µέχρι το 2004, όταν τοποθέτησαν ως αντικαταστάτη τους την Barclays, εταιρεία µε την οποία έχουν ισχυρούς δεσµούς.

Σύµφωνα µε υπολογισµούς αναλυτών για τα έσοδα της δυναστείας Rothschild το 2001, δηλαδή τον τζίρο τους από τόκους δανείων (έτσι αnποδίδονται µε τραπεζικούς όρους τα όνειρα πολιτών και κρατών) που είχαν πουλήσει, το ποσό ξεπερνούσε τα 5 δισ. δολάρια ηµερησίως. Τότε το παγκόσµιο κρατικό χρέος υπολογίζονταν κοντά στα 10 τρισ. δολάρια ενώ σήµερα αγγίζει τα 40 τρισ.

Τα δάνεια Rothschild ήταν από τα πρώτα και µεγαλύτερα που έλαβε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος µετά το 1821, ενώ οι Rothschild είναι οι δηµιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νοµισµατικού συστήµατος της Ελλάδας, καθώς υπήρξαν βασικοί χρηµατοδότες, συνιδρυτές και µεγαλοµέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, µέσα από την οποία εισήγαγαν το κλασµατικό αποθεµατικό / κεντρικό τραπεζικό σύστηµα στη χώρα, παρέχοντας στην ΕΤΕ την άδεια να τυπώνει χρήµα χωρίς αντίκρισµα, ένα ποσοστό του οποίου ανήκε στους ίδιους.

Ο ρόλος των Rothschild στην Ελλάδα υπήρξε από τότε και είναι ακόµη εξαιρετικά σηµαντικός, και αυτό κάνει τις συµπτώσεις ακόµη πιο ενδιαφέρουσες. Έχοντας τον νοµισµατικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήµατος στην Ελλάδα στα χέρια τους, µπόρεσαν να παίξουν κύριο ρόλο, σε βάθος χρόνου, στην έκδοση δανείων για τη δηµιουργία έργων υποδοµής, ενώ δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και δεκάδες βιοµηχανίες.

Μέχρι του σηµείου όπου τα στοιχεία γίνονται ασαφή, παρέµεναν βασικοί µέτοχοι της ΕΤΕ µέσω πολλών εταιρειών (µια εκ των οποίων είναι η περιβόητη Neuberger Berman), αλλά και οι πιθανότεροι µεγαλοµέτοχοι της ιδρυθείσας στην πορεία Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία πήρε το ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας από την ΕΤΕ.

Το γεγονός πως η Neuberger Berman πρωταγωνίστησε στην πτώση της ΕΤΕ στο κρίσιµο τελευταίο τρίµηνο του 2009 και φυσικά είναι συµφερόντων Rothschild, αποτελεί µια πολύ ενδιαφέρουσα, αξιοπερίεργη αλλά και παράδοξη, στατιστικά, σύµπτωση. Δεν είναι, όµως, η µοναδική.

Η N.M. Rothschild & Sons υπήρξε σύµβουλος του ελληνικού κράτους για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της Δηµόσιας Επιχείρησης Αερίου, σύµβουλος της Cosmote, των ΕΛΠΕ, της Τράπεζας Εγνατία, της Γενικής Τράπεζας, της Μυτιληναίος, της Eurobank και δεκάδων άλλων τραπεζών και εταιρειών στην Ελλάδα.

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ,

Οι Ρότσιλντ…
• Ήταν από τους πρώτους δανειστές της Ελλάδας. Τα δάνεια από τους Ρότσιλντ ήταν τα πρώτα και από τα µεγαλύτερα που έλαβε η Ελλάδα µετά το 1821.
• Ήταν οι δηµιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νοµισµατικού συστήµατος της Ελλάδας.
• Ήταν βασικοί χρηµατοδότες, συνιδρυτές και µεγαλοµέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (ΕΤΕ).
• Εξέδιδαν δάνεια για τη δηµιουργία έργων υποδοµής και δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και βιοµηχανίες. Έχοντας τον νοµισµατικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήµατος στην Ελλάδα, έπαιξαν σε βάθος χρόνου και στα δύο επίπεδα.
• Παρέµειναν βασικοί µέτοχοι της ΕΤΕ µέσω πολλών εταιρειών (όπως της Neuberger Berman).
• Είναι µεγαλοµέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδας (η οποία πήρε τον ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας από την Εθνική Τράπεζα).
• Η N. M. Rothschild & Sons ήταν µέχρι πρόσφατα σύµβουλος του Ελληνικού Κράτους για ιδιωτικοποιήσεις (της ΔΕΗ και της Δηµόσιας Επιχείρησης Αερίου), και σύµβουλος δεκάδων τραπεζών και εταιρειών στην Ελλάδα (Cosmote, ΕΛΠΕ, Τράπεζα Εγνατία, Γενική Τράπεζα, Μυτιληναίος, Eurobank κ.ά.)

ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Μια µικρή εβραϊκή κοινότητα, αποτελούµενη από έναν περιορισµένο αριθµό εβραϊκών οικογενειών από τη Γερµανία, ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα µετά την ανακήρυξή της ως πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Ελλάδας το 1834. Ανάµεσά τους και ο χρηµατιστής Μαξ ντε Ρότσιλντ, ο οποίος συµµετείχε στην ακολουθία του βασιλιά Όθωνα. Μέσω της Δούκισσας της Πλακεντίας αποκτήθηκε µια µεγάλη έκταση για την ανέγερση της Συναγωγής (1843). Η Δούκισσα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1831 και ανέπτυξε µέσω της µελέτης της Βίβλου µια βαθιά συµπάθεια για τον Ιουδαϊσµό.

Το 1847 οι ελληνικές Αρχές απαγόρευσαν τη δηµόσια περιφορά του οµοιώµατος του Ιούδα του Ισκαριώτη για να µην προσβληθεί ο βαρόνος ντε Ρότσιλντ, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Αθήνα. Σε αντίποινα, ένα µέρος του πλήθους έκαψε την κατοικία του Ισραηλίτη Δαυίδ Πατσίφικο, Βρετανού υπηκόου και επίτιµου προξένου της Πορτογαλίας. Η βρετανική κυβέρνηση απαίτησε την καταβολή αποζηµίωσης και, τελικά, ο υπουργός Εξωτερικών λόρδος Πάλµερστον απέκλεισε το 1850 µε αγγλικά πλοία το λιµάνι του Πειραιά.

Το 1852 η Δηµοτική Αρχή αποποιήθηκε τη δωρεά της Δούκισσας της Πλακεντίας για ανέγερση Συναγωγής. Αργότερα, τον Ιανουάριο του 1897, ο Φερδινάνδος Ρότσιλντ πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη µε το σκάφος του, σταµάτησε στη Χαλκίδα και συνάντησε εκπροσώπους της Εβραϊκής Κοινότητας, οι οποίοι του έθεσαν τα οικονοµικά κυρίως προβλήµατα που αντιµετώπιζε η Κοινότητα. Ο βαρόνος ανταποκρίθηκε άµεσα στην έκκληση της Κοινότητας προσφέροντας οικονοµική ενίσχυση στις πολυµελείς οικογένειες που είχαν µείνει άστεγες λόγω του καταστροφικού σεισµού που είχε χτυπήσει την πόλη πριν από δυόµισι χρόνια. Επίσης, συνέβαλε οικονοµικά στην κατασκευή ενός τοίχου περιµετρικά στο εβραϊκό νεκροταφείο της Χαλκίδας.
Ο βαρόνος Φερδινάνδος Ρότσιλντ, µεταξύ άλλων επαφών που είχε, συνάντησε και τον υπουργό Ι. Κωλέττη για θέµατα που αφορούσαν στην Εβραϊκή Κοινότητα.
Στη συνέχεια ο βαρόνος επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη, όπου ασχολήθηκε µε επιχειρηµατικές δραστηριότητες, καλλιεργώντας παράλληλα στενούς δεσµούς µε τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης.

Για τη σηµαντική προσφορά της οικογένειας Ρότσιλντ στην εβραϊκή ζωή της Ελλάδας, οι Κοινότητες της Αθήνας και της Χαλκίδας, στις αναµνηστικές µαρµάρινες πλάκες όπου αναγράφονται τα ονόµατα των µεγάλων ευεργετών, αναφέρουν και το όνοµα της οικογένειας Ρότσιλντ. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραγνωριστεί ότι οι δεσµοί µελών της οικογένειας Ρότσιλντ µε τους Εβραίους της Ελλάδας υπάρχουν από τα πρώτα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Σε όλη την Ευρώπη µέλη της οικογένειας υποστήριζαν των αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία, τόσο οικονοµικά όσο και ηθικά, χρησιµοποιώντας την πολιτική καθώς και την κοινωνική τους επιρροή στους διπλωµατικούς κύκλους της Ευρώπης.

Ωστόσο αξίζει να υπενθυµίσουµε ότι η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (και καθόλου τυχαία όχι… Ελληνική Εθνική Τράπεζα), ιδρύθηκε το 1841 και ήταν εξαρχής ιδιωτική τράπεζα, η οποία είχε το προνόµιο της έκδοσης του χρήµατος στην Ελλάδα µέχρι το 1928, όταν µια άλλη ιδιωτική Τράπεζα, η «Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος», πήρε τα προνόµια . Και πάλι, όχι τυχαία…

Για όσους δεν κατάλαβαν ακόµη, ισχύει το «Δώσε µου τον έλεγχο των χρηµάτων ενός έθνους και δεν µε νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόµους», όπως έλεγε τον 18ο αιώνα ο Μάγιερ Άµσκελ Ροτσιλντ, µέλος της γνωστής οικογένειας βεβαίως βεβαίως, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη γέννηση του παγκόσµιου χρηµατοπιστωτικού συστήµατος.

ΟΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Οι Ρότσιλντ στήριξαν µε την παρουσία και τη δραστηριοποίησή τους την ίδρυση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήµατος και των οικονοµικών οίκων. Το όνοµά τους στα γερµανικά σηµαίνει «κόκκινη ασπίδα» και οι ιστορικοί εικάζουν ότι µπορεί να προέρχεται από µια κόκκινη ασπίδα που ανακρεµόταν στην πύλη του σπιτιού τους, στη Φρανκφούρτη.

Όπως αναφέρει ακόµη και ο γνωστός για τις αναζητήσεις του σχετικά µε «απαγορευµένα» θέµατα Δρ Κλεάνθης Γρίβας, οι Ρότσιλντ απέκτησαν εξουσία όταν οι µοναρχικές κυβερνήσεις της εποχής άρχισαν να ενσωµατώνουν ανεξάρτητους τραπεζίτες για να καλύψουν υπέρογκες ανάγκες, που είτε αφορούσαν διοικητική µέριµνα, είτε σπατάλες που οφείλονταν σε δαπανηρούς πολέµους.

Η πρώτη αξιοσηµείωτη αναφορά του ονόµατος Ρότσιλντ, που στο µέλλον θα αποτελούσε βασικό κύτταρο του παγκόσµιου χρηµατοπιστωτικού συστήµατος, ήταν αυτή του Μάγιερ Άµσκελ, που γεννήθηκε το 1743. Ήταν ένας έµπορος σπάνιων µετάλλων, κερµάτων, αντικών και άλλων αξιοπερίεργων αντικειµένων. Σύντοµα, ο Μάγιερ Άµσκελ ανέπτυξε κατά πολύ τις επιχειρηµατικές του δραστηριότητες. Είχε άλλωστε 10 παιδιά να θρέψει! Ξεκίνησε την επέκταση της πίστωσης στους πελάτες του και στη συνέχεια ανακατεύτηκε µε το ξένο συνάλλαγµα και τα κυβερνητικά δάνεια. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα ήταν βαθύπλουτος. Δεν ήταν όµως πια ένας άνθρωπος που εµπορευόταν αντίκες. Ήταν ο τραπεζίτης, ο οποίος µάλιστα παρείχε τις υπηρεσίες του ακόµα και στον Γουλιέλµο ΙΧ, πρίγκιπα της γερµανικής αυτοκρατορίας.

Εδραίωσε τη θέση του στο διεθνές χρηµατοοικονοµικό σύστηµα και άρχισε να εκδίδει δικά του διεθνή δάνεια. Ακόµα και όταν ο Ναπολέων έπληξε την κυριαρχία της Γερµανίας, ο Ρότσιλντ µπόρεσε να συνεχίσει τις τραπεζικές του δραστηριότητες επενδύοντας κεφάλαια στο Λονδίνο. Ταυτόχρονα, στέλνοντας έναν από τους γιους του στην Αγγλία για την προώθηση των συµφερόντων της οικογένειας, µε κεφάλαιο £20.000 δηµιούργησε το πρώτο υποκατάστηµα της τράπεζάς του στο εξωτερικό.
Φυσικά αποκόµισε κέρδη και από την εισαγωγή προϊόντων σπάζοντας την εντολή περί του ηπειρωτικού αποκλεισµού του Ναπολέοντα. Το 1811 έστειλε άλλον έναν γιο του στο Παρίσι, ενισχύοντας την ικανότητα της οικογένειας να δραστηριοποιείται σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτό τους επέτρεψε να χρηµατοδοτήσουν το στρατό του Ουέλινγκτον στην Πορτογαλία, που απαιτούσε την προµήθεια µεγάλων ποσοτήτων χρυσού εν ονόµατι της βρετανικής κυβέρνησης.

Ο Μάγιερ Άµσκελ Ρότσιλντ πέθανε τον Σεπτέµβριο του 1812 στη Φρανκφούρτη και θάφτηκε στο παλιό εβραϊκό νεκροταφείο, αφήνοντας τους απογόνους του να ενισχύσουν την οικογενειακή περιουσία στην Ευρώπη.
Η οικογένεια επέκτεινε κι άλλο τις οικονοµικές δραστηριότητές της, αποκτώντας και άλλα παρακλάδια σε Αυστρία και Ελβετία. Έγιναν µέλη ακόµα και σε διάφορες βασιλικές αυλές, µε τρανταχτή περίπτωση αυτή του Σερ Άντονι Ρότσιλντ που πήρε τίτλο ευγενείας στην Αγγλία.

Οι Ρότσιλντ, όµως, παρέµεναν πάντοτε πάνω απ’ όλα επιχειρηµατίες και δεν τους πήρε καιρό να εξαπλώσουν τις επιχειρήσεις τους στη Ροδεσία και από εκεί να πάρουν τα ηνία της εταιρείας εξόρυξης Rio Tinto, ενώ κατά τη διάρκεια του ρωσοϊαπωνικού πολέµου, µέσω των γνωριµιών τους στο αγγλικό Σίτι, δάνεισαν υπέρογκα ποσά στην ιαπωνική κυβέρνηση.
Η οικογένεια επεκτάθηκε και στην Ελλάδα. Οι Ρότσιλντ συµµετείχαν στο κονσόρτσιουµ που χορήγησε τα δύο δάνεια στην επαναστατηµένη Ελλάδα το 1824, ενώ ήταν και από τους ιδρυτικούς µετόχους της Εθνικής Τράπεζας το 1841.

Ο χρηµατιστής Μαξ ντε Ρότσιλντ ήταν µεταξύ των Εβραίων που εγκαταστάθηκαν από τη Γερµανία στην Ελλάδα µετά το 1834 και την ανακήρυξη της Αθήνας ως πρωτεύουσας του ανεξάρτητου κράτους, συµµετείχε µάλιστα στην ακολουθία του βασιλιά Όθωνα, ενώ το 1890 ένας ακόµη Ρότσιλντ, ο Κάρολος, διετέλεσε πρόεδρος της Εβραϊκής Κοινότητας εδώ.
Όταν ελλείψει αρσενικού διαδόχου το σπίτι της Φρανκφούρτης έκλεισε τις πόρτες του, τίποτε δεν τελείωσε. Το 1989 επέστρεψε ξανά, χάρη στον βρετανικό επενδυτικό βραχίονα και τα ελβετικά της υποκαταστήµατα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η οικογένεια διατηρεί ένα χαµηλό δηµόσιο προφίλ.

Αναφέρεται συχνά ότι η «οικογένεια εξαιτίας της δύναµης που απέκτησε αποτέλεσε πολλές φορές θέµα έρευνας και σχολιασµού, ενώ το όνοµα “Ρότσιλντ” πρωταγωνιστεί και σε πολλές συνωµοσιολογικές αναφορές».

Για τον γράφοντα αυτά δεν ισχύουν. Είναι κάτι πολύ πιο… δύσκολο να εξηγηθεί ή να περιγραφεί µε όρους της δικής µας καθηµερινότητας.
Κάτι πιο φοβερό από όσα κατανοούµε µε τις προσλαµβάνουσες και τις εµπειρίες µας. Είναι απλώς Ρότσιλντ!
Αναρτήθηκε από ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ SITE-BLOG

Επιμέλεια Κυκλοφορίας
ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΡΥΠΑΙΟΣ
Διεθνείς Σχέσεις/Αναλυτής Γεωπολιτικής



πηγη 




Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!