EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Το δημόσιο χρέος ως μηχανισμός υποδούλωσης της χώρας

Του Παύλου Δερμενάκη

Οι σχεδιασμοί, τα ψέματα 
και η αλήθεια για τον πραγματικό 
στόχο των δανειστών

Η κυβέρνηση που: α) θα έσκιζε τα μνημόνια (Τσίπρας, 2012-2014), β) δεν θα νομοθετούσε μέτρα για μετά το 2018 (κυβέρνηση, Νοέμβριος 2016), γ) δεν θα έπαιρνε ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα (Τσίπρας, Ιανουάριος 2017), δ) δεν θα νομοθετούσε νέα μέτρα και μάλιστα υπό αίρεση γιατί είναι αντισυνταγματικό (Τσίπρας, Ιανουάριος 2017), έκανε ακριβώς τα αντίθετα με την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου στις 18/5/2017.

Τα ψήφισε όλα στήνοντας μια νέα κακόγουστη επικοινωνιακή παράσταση με κεντρικό σημείο αναφοράς, ως καθρεφτάκι για τους ιθαγενείς, τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για τη μείωση του χρέους. Μάλιστα, ήταν τόσο κακόγουστα στημένη η παράσταση που έφτασαν σε σημείο γελοιότητας να μιλούν ότι θα «υποχρεωθεί» ο Τσίπρας να φορέσει γραβάτα, καθώς το έχει υποσχεθεί στην περίπτωση της ελάφρυνσης του χρέους.

Βέβαια, αυτές οι επικοινωνιακές γελοιότητες έχουν κοντά ποδάρια. Οι γραβάτες θα μείνουν στη ντουλάπα, αφού στη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22/5/2017 δεν δόθηκε καμία θετική απάντηση στην Ελλάδα, ούτε φυσικά και για το χρέος (διαβάστε περισσότερα για το Eurogroup στο άρθρο του Γ. Κιμπουρόπουλου στη σελίδα 5). Επειδή όμως τα μέτρα ψηφίστηκαν και είναι πλέον νόμος το κράτους ισχύει η άποψη του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Στ. Κούλογλου, που είπε πριν το Eurogroup ότι, «αν δεν υπάρξει συμφωνία για το χρέος, θα έχουμε κάνει μια τρύπα στο νερό». Έτσι, λοιπόν, για μία ακόμα φορά φορτώθηκαν επιπλέον 5,5 δισ. ευρώ και ένα μνημόνιο στις πλάτες του λαού για να πετύχει η κυβέρνηση «μια τρύπα στο νερό».

Η εξέλιξη που είχαμε ως χώρα στο Eurogroup ήταν απόλυτα αρνητική. Για να έχουμε όμως ένα μέτρο σύγκρισης σχετικά με τα μέτρα που ψήφισε η κυβέρνηση και το όφελος που αναμένεται να έχουμε ως χώρα, από την ελάφρυνση του χρέους, πρέπει να εξετάσουμε τι είναι αυτά τα μεσοπρόθεσμα μέτρα, τι αποτελέσματα θα έχουν και που βρισκόμαστε πλέον σήμερα. Ποιες είναι οι προοπτικές για την Ελλάδα σε σχέση με τα σχέδια των δανειστών.

Το πρόβλημα του χρέους – μνημονίων

Το θέμα του χρέους είναι το κομβικό σημείο στην ελληνική τραγωδία των τελευταίων εφτά ετών. Στο όνομα του χρέους και της λύσης για την αντιμετώπισή του το σάπιο πολιτικό σύστημα, που δημιούργησε το χρέος, μας έβαλε το 2010 στα μνημόνια και σχεδιάζει να μας κρατά εκεί για πολλά χρόνια, ακόμα και ως το 2060, εκτός κι αν ανατρέψουμε ως λαός το πολιτικό σύστημα και την κατάσταση.

Όταν μπήκαμε στα μνημόνια, το 2010 το χρέος της κεντρικής διοίκησης ήταν 140,2% του ΑΕΠ (30/6/2010) και στις 31/12/2016 ανέβηκε σε 182,5% του ΑΕΠ, μετά από δημοσιονομικά μέτρα της τάξης των 60 και πλέον δισ. ευρώ και διαγραφές χρέους 105 δισ. ευρώ (PSI, 2/2012). Δηλαδή, στην περίοδο των μνημονίων το χρέος αντί να μειωθεί ή έστω να ελεγχθεί η αύξησή του γιγαντώθηκε. Το χρέος, σύμφωνα με την ορολογία των ειδικών, έγινε «μη βιώσιμο» και σε αυτό προστίθενται κατά καιρούς ορισμένα κοσμητικά επίθετα, όπως «εξαιρετικά μη βιώσιμο» κ.λπ.

Μείωση χρέους χωρίς διαγραφή;

Τον Μάιο του 2016, στη διαδικασία κλεισίματος της 1ης αξιολόγησης του 3ου μνημονίου, οι θεσμοί και η κυβέρνηση συμφώνησαν ένα πλαίσιο για την ελάφρυνση του χρέους προκειμένου να γίνει «βιώσιμο» για να μπορέσει αφενός μεν το ΔΝΤ να συμμετάσχει στη χρηματοδότηση του 3ου μνημονίου και αφετέρου να μπορέσει η Ελλάδα να βγει στη συνέχεια και να δανειστεί απ’ ευθείας από τις αγορές. Αυτή η διαδικασία προέβλεπε βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα μέτρα που στόχο είχαν να συμβάλλουν αντίστοιχα στην ελάφρυνση του χρέους κατά 20% + 20% ως ποσοστό του ΑΕΠ. Τα μέτρα αυτά επί της ουσίας ήταν τεχνικού χαρακτήρα για την επιμήκυνση της διάρκειας των δανείων, την εξομάλυνση ή ακόμα και μείωση επιτοκίων κ.λπ. Απαγορεύουν, όμως, ρητά και κατηγορηματικά τη διαγραφή χρέους. Τα μέτρα αυτά έκτοτε αποτελούν το σημείο αναφοράς για τη συζήτηση του ελληνικού χρέους. Επ’ αυτών, ως βάση συζήτησης, υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των θεσμών που αφορούν την ερμηνεία της εφαρμογής τους και κυρίως το εάν και πότε θα αποφασιστούν.

Μετά τα γνωστά προβλήματα στο τέλος του 2016, ως προς την εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων μέτρων, τελικά άρχισαν να εφαρμόζονται αρχές του 2017. Με τα βραχυπρόθεσμα μέτρα εγκεκριμένα και σε εφαρμογή, το ΔΝΤ -που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη βιωσιμότητα του χρέους καθώς από το καταστατικό του απαγορεύεται να δανείζει μη βιώσιμα χρέη κρατών- προχώρησε στην αξιολόγηση του ελληνικού δημοσίου χρέους αρχές Φεβρουαρίου του 2017. Το αποτέλεσμα της ανάλυσης του ΔΝΤ συνοψίζεται στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό το χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο». Παράλληλα, το ΔΝΤ έδωσε στη δημοσιότητα κάποια σοκαριστικά νούμερα για την εξέλιξη του χρέους. Το 2060 το χρέος θα αντιστοιχεί στο 275% του ΑΕΠ από 170% που προβλέπεται 2020. Επίσης, οι δαπάνες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (τόκοι και χρεολύσια) από 15% που προβλέπεται να είναι ως το 2024 και 33% μετά και ως το 2040 θα εκτιναχτούν στο 62% το 2060. Και αυτά, όταν είναι δεδομένο ότι το ποσοστό 15% θεωρείται ως ένα ικανοποιητικό ποσοστό εξυπηρέτησης χρέους, ενώ το άνω του 20% δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην οικονομία.

Οφείλουμε εδώ να επισημάνουμε ότι αυτά τα μεγέθη του ΔΝΤ ισχύουν παρά τα βραχυπρόθεσμα μέτρα που υποτίθεται ότι δημιούργησαν ελάφρυνση 20% ως ποσοστό του ΑΕΠ. Αν δηλαδή έχουμε και τη μέγιστη κατά 20% επίσης ελάφρυνση, για την οποία υπάρχει αντιπαράθεση, με τα μεσοπρόθεσμα μέτρα πόσο πιο βιώσιμο γίνεται το ελληνικό χρέος; Επί της ουσίας, δηλαδή, οι συζητήσεις και οι διαφωνίες για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα αφορούν ένα θέμα που τα μέσα τα οποία έχουν εγκριθεί για να το αντιμετωπίσουν δεν το λύνουν. Απλά μεταθέτουν το πρόβλημα για λίγο αργότερα σε μια προσπάθεια να κερδίσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι χρόνο, ο καθένας για δικό του λογαριασμό.

Ποια είναι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος

Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, όπως βασικά σχεδιάστηκαν στην απόφαση Μαΐου 2016, του Eurogroup και διαμορφώνονται στην πορεία στρογγυλεύοντας της γωνίες της αντιπαράθεσης Γερμανίας – ΔΝΤ συνοψίζονται στα ακόλουθα:

Τα μέτρα εάν ληφθούν θα είναι μετά το τέλος 3ου μνημονίου, τον Αύγουστο του 2018.
Στα μέτρα προβλέπεται ότι δεν υπάρχει περίπτωση διαγραφής χρέους.


Ενδεχόμενη μετατροπή των κυμαινόμενων επιτοκίων (τώρα κάτω από 2% για τα δάνεια από τους θεσμούς) σε σταθερά, ώστε να παραμείνουν σε όλη τη διάρκεια του δανεισμού σε χαμηλά επίπεδα. Για το σκοπό αυτό θα αξιοποιηθούν ειδικά χρηματοοικονομικά εργαλεία (swaps κ.λπ.).
Αναδιαρθρώσεις των δανείων με σκοπό την επιμήκυνση της χρονικής διάρκειας του δανεισμού και την ομαλοποίηση των δόσεων.


Οι αναδιαρθρώσεις και η μετατροπή των επιτοκίων θα χρηματοδοτηθούν από τα αχρησιμοποίητα υπόλοιπα των 86 δισ. του 3ου μνημονίου και από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων που έχουν αγοράσει, σε εξευτελιστικές τιμές το 2010 – 2011, οι κεντρικές τράπεζες και η ΕΚΤ. Σημειώνεται ότι αυτά τα χρήματα με τη συμφωνία του 11/2012 έπρεπε να επιστρέφονται στην Ελλάδα κάτι που δεν γίνεται. Για την περίοδο 2017-2020 τα κέρδη αυτά υπολογίζονται σε 3,7 δισ. ευρώ. Για να έχουμε μια εικόνα πώς δημιουργούνται αυτά τα κέρδη, ας δούμε το εξής: Τα ομόλογα αγοράστηκαν σε τιμές 15%-25% από την τιμή της έκδοσης και εξοφλούνται στο ακέραιο (100 ευρώ) από το ελληνικό Δημόσιο όταν λήγουν, δημιουργώντας κέρδη 75 – 85 ευρώ!


Επέκταση δανείων των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης ESM/EFSF στα 40 χρόνια.
Δημιουργία προληπτικής πιστωτικής γραμμής ως εγγύηση για τη στήριξη της εξόδου της Ελλάδας στις αγορές το 2018, ώστε να πετύχει καλύτερα επιτόκια.
Όπως γίνεται σαφές τα μέτρα αυτά είναι ανεπαρκέστατα για την αντιμετώπιση του προβλήματος του ελληνικού χρέους εκεί που βρίσκεται σήμερα σε σχέση και με την κατάσταση της οικονομίας.

Επιβάλλονται δημοσιονομικά πλεονάσματα στο διηνεκές

Με αυτά τα ανεπαρκή μέτρα σκοπεύουν να βαφτίσουν «βιώσιμο» το ελληνικό χρέος, αφού φυσικά έχουν εξασφαλίσει μακροχρόνια δέσμευση εκ μέρους της κυβέρνησης και έχουν ψηφιστεί οι σχετικοί νόμοι για τα δημοσιονομικά πλεονάσματα.

Μέχρι τώρα η συζήτηση γινόταν αν τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% στο ΑΕΠ είναι εφικτά, ιδιαίτερα στην άσχημη κατάσταση που βρίσκεται η ελληνική οικονομία. Η κυβέρνηση με τη βοήθεια και του κ. Στουρνάρα προσπάθησε στο Δ΄ Τρίμηνο 2016 να πείσει τους τροϊκανούς ότι αυτά δεν είναι εφικτά, χωρίς αποτέλεσμα. Τώρα, έχοντας παρουσιάσει και την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος 3,9% το 2016 ξέχασε τι έλεγε στο τέλος του 2016 και προχωρά δεσμευόμενη για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για μια τουλάχιστον 5ετία και ακόμα παραπέρα, προβλέποντας ακόμα και συνολικά πλεονάσματα.

Σύμφωνα με το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα 2017-2021 που ψηφίστηκε μαζί με το 4ο μνημόνιο τα πλεονάσματα δεν θα είναι μόνο πρωτογενή (πριν τους τόκους και τα χρεολύσια) αλλά και συνολικά, δηλαδή μετά και την πληρωμή των δαπανών του δημοσίου χρέους.

Η λογική του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι ότι από το 2019 και μετά θα υπάρχει καθαρό πλεόνασμα στον κρατικό προϋπολογισμό που θα φτάσει το 1,7% το 2021! Συνεπώς, δεν θα υπάρχουν νέα ελλείμματα για χρηματοδότηση, άρα θα υπάρχει δυνατότητα καθαρής μείωσης χρέους. Παράλληλα, η έξοδος στις αγορές θα επιτρέψει τη μετακύλιση στο μέλλον μέρους του χρέους. Για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης θα χρησιμοποιούνται ό,τι μένει στο δημόσιο μετά τις πληρωμές των δανείων και οι όποιοι πόροι της Ε.Ε. Δηλαδή, πλήρης εξάρτηση της όποιας οικονομικής ανάπτυξης και κυρίως του προσανατολισμού της.

Και μετά από όλα αυτά ήρθε και το «κερασάκι στην τούρτα». Από πληροφορίες προκύπτει ότι στο Eurogroup της 22/5/2017 υπήρξε συζήτηση για το ύψος των πλεονασμάτων που πρέπει να έχει η χώρα μέχρι το… 2060. Προφανώς υπάρχει δέσμευση της κυβέρνησης για συνεχή υψηλά πλεονάσματα για πολλά χρόνια.


Τι σημαίνουν αυτά πρακτικά;

α) Για πολλά χρόνια πλούτος από τη χώρα θα μεταφέρεται στους κάθε μορφής δανειστές στο εξωτερικό,

β) η στήριξη αυτών των πλεονασμάτων θα γίνεται με μέτρα αύξησης δημοσίων εσόδων με κάθε μέσο και μείωσης των δαπανών, κυρίως κοινωνικών,

γ) ο αυτόματος δημοσιονομικός «κόφτης» θα γνωρίσει «μέρες δόξας», και

δ) επειδή όλα αυτά τα μέτρα είναι υφεσιακά η οικονομία θα συνεχίζει να βουλιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση να βρίσκεται σε στασιμότητα.

Πού αποσκοπούν όλα αυτά

Τα νούμερα που έχουν παρουσιαστεί στη συζήτηση δεν βγαίνουν. Όπως λέει ο επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας Πειραιώς, Ηλίας Λεκκός, «δεν υπάρχει προηγούμενο για μη πετρελαιοπαραγωγική χώρα να εμφανίζει συστηματικά πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ… Κάτι τέτοιο ή που δεν θα επιτευχθεί ή που θα επιτευχθεί με κόστος μια τεράστια ύφεση».

Πρακτικά, λοιπόν, η σύγχρονη υποδούλωση της χώρας ολοκληρώνεται. Μένουν ακόμα κάποιες λεπτομέρειες που θα ρυθμιστούν από τους δανειστές αφού ξεκαθαριστεί αν θα μας κρατήσουν στο ευρώ ή θα υλοποιηθεί ο σχεδιασμός Σόϊμπλε για να βρεθούμε εκτός. Σε κάθε περίπτωση, αυτό πλέον που διαφαίνεται ότι θα υπάρχει, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, στη θέση της Ελλάδας θα είναι μια περιοχή προτεκτοράτο, όπου ο λαός σε συνθήκες εξαθλίωσης θα δουλεύει για να μεταφέρεται ο πλούτος στο εξωτερικό και ο «χώρος» θα αξιοποιείται γεωπολιτικά σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των μεγαπαικτών που θα ελέγχουν την περιοχή.






πηγη


Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Η κηδεία της μεταπολίτευσης

Του Σταύρου Κατσούλη

Ως εδώ ήταν… Τέλος. Πέθανε!


Η μεταπολίτευση, μετά από μια σύντομη περίοδο παραμονής στο κρεβάτι του θανάτου τα χρόνια της κρίσης, τελικά αποδήμησεν εις κύριον. «Τα 'φτυσε», που λέει κι ο λαός μας… Στέρεψε και μας τελείωσε. Κι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που την γαλούχησε, την έθρεψε, την μεγάλωσε, ήταν εκεί να επιβεβαιώσει το τέλος. Όλοι τους, οι εντός, οι εκτός και οι επί τα αυτά, ακόμη και οι «διαφωνούντες».

Κατ’ αρχήν, έχουμε την ίδια την ομολογία του πολιτικού προσωπικού, η οποία συνοψίζεται ομόφωνα στο γεγονός -όπως ακούσαμε πολάκις- ότι η τελευταία «μεγάλη» πολιτική μορφή του τόπου, έφυγε κι αυτή. Μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς, ότι κανένας τους δεν τόλμησε, ακόμη και μέσα στον ναρκισσισμό που διακατέχει κλασσικά τα ελληνόφωνα στελέχη του πολιτικού συστήματος, να ισχυριστεί ότι είναι συνεχιστής ή κληρονόμος αυτής της υποτιθέμενης «μεγαλοπρέπειας», εμμέσως πλην σαφώς, αποδεχόμενοι -και δημόσια μάλιστα- την απόλυτη μετριότητά τους.

Κι αν κανείς μέτρησε και είδε τα πρόσωπα αυτών που παρευρέθηκαν στην νεκρώσιμη ακολουθία του τέως πρωθυπουργού, θα είδε σίγουρα τους απογόνους της μεταπολίτευσης, σε όλο τους το τραγικό μεγαλείο: Αποτυχημένες πολιτικές προσωπικότητες, εκλεκτοί πρωτότοκοι γόνοι της οικογενειοκρατίας, μαζί με τον τέως βασιλέα και εκλεκτά στελέχη της αριστεράς και του γενικότερου πολιτικού οικοσυστήματος. Όλοι τους. Αυτοί δηλαδή που διέπρεψαν στην υποτέλεια, αρίστευσαν στην στείρα αντιπολίτευση, δίδαξαν την αναποτελεσματικότητα και πρωτοστάτησαν στο ξεπούλημα ανθρώπων, αξιών, γης και υδάτων.

Οι διαφορές που υποτίθεται ότι είχαν μεταξύ τους και που μας παρουσίαζαν τόσα χρόνια, εξαφανίστηκαν. Όλοι τους, στάθηκαν ενωμένοι και συμπαγείς, για να τιμήσουν εκείνο που τους τάισε τόσα χρόνια, με έναν επικήδειο που εκφράστηκε μεγαλειωδώς ως καλά ενορχηστρωμένη χορωδία σε πράξεις και λόγια. Κι αφού αυτό έφυγε για το τελευταίο του ταξίδι, μαζί τους, στάθηκαν όπως είναι φυσικό, όλοι οι κληρονόμοι και επίγονοι του συστήματος: Οι διαπλεκόμενοι λεφτάδες, τα λαμόγια, οι αρχικλεφταράδες, οι καναλάρχες, διάφορες προσωπικότητες και «εκλεκτοί» κι αναγνωρισμένοι «δημοσιογράφοι», δείχνοντας έτσι και αυτοί το πένθος τους και την σαφή τους παραδοχή, ότι το πάρτι της επίσημης –τουλάχιστον- μεταπολίτευσης, τελείωσε οριστικά. Από εδώ και πέρα δήλωσαν δια της πράξης, θα ξεκινήσει μια νέα πορεία. Από θέατρο με στρακαστρούκες και άλλα ευτράπελα μέχρι το –αναμενόμενο η αλήθεια είναι- «καταδικάζομεν τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται» στρατολόγησε, για να ολοκληρωθεί το… δράμα.

Κι απ έξω, μακριά και σε ασφαλή απόσταση από τους ηγέτες - παιδιά της ελίτ που μας έφερε ως εδώ, κάποιο μικρό μέρος του κοσμάκη που ακόμη πιστεύει την αυταπάτη και παραίσθηση… Αυτοί, έσπευσαν να προσκυνήσουν και να τιμήσουν το «λείψανο» του τελευταίου των ηγετών τους, δίνοντας ένα νέο ακόμη πιο τραγικό χαρακτήρα στο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Και με αυτήν την κίνηση, οι συγκεκριμένοι αυτοί υπήκοοι του καθεστώτος, έδειξαν το πόσο τραγικά εξαρτημένοι είναι από το τέρας που τους κατέστρεψε.

«Η ψωροκώσταινα ζει» είπαν στην ουσία με την πράξη τους αυτή. Και μπορεί να υποθέσει κανείς, ότι αυτοί πρέπει να έχουν μια βαθιά πίστη ότι μια μέρα ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς» της μεταπολίτευσης, θα αναστηθεί για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί, οι «ηγέτες» μας δηλαδή, καλύτερα. Ακόμη και οι νερόβραστες αποδοκιμασίες κατά του νυν πρωθυπουργού κατά την είσοδό του στην σκηνή, αποτελούν ένα στοιχείο της τραγικής κατάστασης μας. Οι αποδοκιμασίες αυτές, δεν ήταν ενάντια σ’ αυτό που όφειλαν να είναι, δηλαδή σε ολόκληρο το πολιτικό και διαπλεκόμενο σύστημα που μας κατέστρεψε, αλλά προς την υποτιθέμενη «άλλη» πολιτική παράταξη... Το γεγονός ότι όλοι αυτοί στέκονταν ενωμένοι και χωρίς ίχνος διαίρεσης, αποφάσισαν -όπως κάνουν και τόσον καιρό άλλωστε- να το αγνοήσουν!

Και ο υπόλοιπος κόσμος; Που ήταν; Πουθενά κοντά στον πυρήνα των γεγονότων. Είτε ήταν κλεισμένος στο σπίτι του, είτε τρομοκρατημένος, είτε εγκλωβισμένος στα προβλήματά του (την ανεργία ή την κακοπληρωμένη εργασία του) μακριά και αμέτοχος απ’ τα δρώμενα, είτε χλευάζοντας από απόσταση την κατάσταση, είτε υποστηρίζοντας το καθεστώς παθητικά (με δειλά και προσεχτικά ήπια σχόλια) ενδιαφερόμενος μόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του και δεν ‘πα να καίγεται η χώρα παραέξω.
Δηλαδή, η υπόλοιπη κοινωνία έκανε ακριβώς αυτό που ζούμε σε κάθε πτυχή της ζωής μας από την αρχή της κρίσης μέχρι και σήμερα: Απλά κοίταζε περιστασιακά κι εντελώς πληροφοριακά, για να δει με ποιά κουβαδάκια παίζουν σήμερα οι «ηγέτες» του.

Είναι κατανοητό να υπάρχει άρνηση, όταν πεθαίνει κάποιος «αγαπημένος» μας, ειδικά αν αυτός ο κάποιος μας «τάιζε» τόσον καιρό ή τέλος πάντων νομίζαμε ότι μας τάιζε, αλλά στην ουσία τον ταΐζαμε εμείς. Όμως, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, έρχεται και η αποδοχή της πραγματικότητας. Κι αυτή η στιγμή, είναι κοντά μας. Είναι η στιγμή κατά την οποία θα κατανοήσουν όλοι ότι δεν υπάρχει κανένας «μαρμαρωμένος βασιλιάς» της μεταπολίτευσης, αλλά αντιθέτως, επρόκειτο για ένα πτώμα που δεν πρόκειται ποτέ να δει ανάσταση. Η στιγμή, δηλαδή, όπου θα κατανοήσουν όλοι, πως είτε σηκώνονται και πιάνουν τα πράγματα στα χέρια τους, είτε εξαφανίζονται οριστικά!.

Αν κάποιος είχε αμφιβολία ότι το παλιό αυτοκτόνησε και ότι υπάρχει ανάγκη για κάτι νέο, σήμερα πια θα πρέπει να είναι προφανές. Σκεφτείτε το λίγο. Βάλτε λίγο τον εαυτό σας στην θέση του ιστορικού του μέλλοντος. Εσείς, σε ποιό σημείο θα ολοκληρώνατε το κεφάλαιο «Μεταπολίτευση»; Μα φυσικά, στο σημείο της εξόδου και του τελευταίου επίσημου αντιπροσώπου της από το κάδρο. Και μάλιστα, δεδομένου της δραματικής ιστορικής συνέχειας που πρέπει να καταγραφεί, το κλείσιμο του κεφαλαίου αυτού, θα γινόταν άδοξα και με συνοπτικές διαδικασίες. Κανένας δεν θα στεκόταν και πολύ στο διάβασμα της τελευταίας εκείνης ασήμαντης κι αναμενόμενης παραγράφου, όταν γνωρίζει ότι έχει να διαβάσει πολύ πιο σημαντικά πράγματα στις επόμενες σελίδες...

Η κηδεία του τέως πρωθυπουργού λοιπόν, αποτελεί πλέον ένα ιστορικό ορόσημο, μετά από το οποίο, η μεταπολίτευση -κι αν θέλετε, αυτό που αποκαλούμε η νεότερη ιστορίας μας- παύει να υπάρχει. Το καλοκαίρι του 2017, σηματοδοτεί την απαρχή ενός νέου κεφαλαίου το οποίο ξεκινά με χείριστα προγνωστικά στοιχεία.

Τα σχέδια του συστήματος για την πατρίδα μας, είναι χειρότερα από ποτέ. Οι ξένες δυναστικές δυνάμεις, δεν παίζουν πλέον το παιχνίδι της εκμετάλλευσης της χώρας μας δια μέσου των αντιπροσώπων της, όπως γινόταν μέχρι και την μεταπολίτευση. Σήμερα οι υπηρέτες τους, ανοιχτά και χωρίς κανέναν ενδοιασμό, παραδέχονται δημοσίως ότι δεν νομοθετούν αυτοί, δεν αποφασίζουν αυτοί και δηλώνουν απερίφραστα πως αυτό που αντιπροσωπεύουν είναι οι βουλές των δανειστών.

Οι έννοιες του κράτους, δικαιωμάτων, έθνους, κοινωνικής δικαιοσύνης, πατρίδας, δημοκρατίας και ελευθερίας θεωρούνται, όλες τους, ως παρωχημένες ιδέες και πολεμούνται καθημερινά ως λαϊκίστικες, γραφικές ασχετοσύνες. Οι ιδεολογίες στο συλλογικό μυαλό της κοινωνίας έχουν απαξιωθεί. Αντί αυτών, υπάρχει είτε η συνειδητή απαξίωση τους, είτε η μινιμαλιστική - χωρίς καμιά γνώση ή κατανόηση ή ταύτιση- έκφρασή τους η οποία ουσιαστικά και στην πράξη είναι πάντα υπέρ του συστήματος. Την ίδια στιγμή τα «τύμπανα του πολέμου» ηχούν παγκοσμίως και όποιος έχει μάτια να δει, βλέπει τις προετοιμασίες για όποιας μορφής σύρραξης ή συρράξεων να εντείνονται.

Ποιά είναι άραγε η θέση μιας Ελλάδας που βρίσκεται στα γόνατα και σε στάση απόλυτης υποτέλειας και εξευτελισμού, όταν ολόκληρος ο πλανήτης και οι κοινωνίες του καταρρέουν; Ποιός είναι ο ρόλος μιας κοινωνίας που ζει μέσα σε αυτήν την κατάσταση; Είναι η ριζοσπαστικοποίηση και η υπεράσπιση των κυριαρχικών και κοινωνικών του δικαιωμάτων και της ελευθερίας του; Ή θα περιπέσει στην αποδοχή και την παθητική αποδοχή της νέας τάξης πραγμάτων;

Κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Αυτό που μπορούμε να προβλέψουμε, πολλοί από μας με αρκετή σιγουριά, είναι ότι αν δεν υπάρξουν αυτοί που θα οργανώσουν και θα πείσουν τις κοινωνίες ότι πρέπει να σηκωθούν για να σταθούν στα πόδια τους για να επιβιώσουν με ανθρώπινους όρους, τότε ας ετοιμαστούμε για μια νέα σκοτεινή περίοδο, αν όχι παγκοσμίως, τότε σίγουρα μέσα στην χώρα μας.

Με την εξαφάνιση κι επίσημα και του τελευταίου εξαμβλώματος της μεταπολίτευσης, είναι προφανές, ότι το πεδίο για νέες μαζικές πολιτικές και ιδεολογικές δυνάμεις, είναι ορθάνοιχτο. Ο δρόμος προς κάτι καινούργιο, δεν ήταν ποτέ τόσο άδειος, εύφορος, διαθέσιμος, πρόσφορος και ελεύθερος για δράση.

Ιδέες και ιδανικά υπάρχουν, κι ας τα πολεμάει το σύστημα δαιμονισμένα. Πολλοί τις έχουν εκφράσει, άλλοι καλύτερα, άλλοι αποσπασματικά, άλλοι προσκολλημένοι ακόμη σε ιδέες του παρελθόντος και άλλοι πασχίζοντας να εφεύρουν κάτι τουλάχιστον ισάξιο τους.

Μέχρι στιγμής όμως, κι αντίθετα με τους όποιους υποκειμενικούς ισχυρισμούς, κανένας τους, μα κανένας μας, δεν έχει καταφέρει να πείσει μια κρίσιμη μάζα ότι υπάρχει κάτι τόσο πραγματικά αξιόλογο, ώστε να αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει γι αυτό. Η κοινωνία είναι ο πιο απαιτητικός «πελάτης» απ όλους. Δεν της αρκούν ο ξύλινος λόγος και οι ψεύτικες υποσχέσεις, οι ψευτοεπαναστάτες, οι λαϊκίστικες/δογματικές/ιδεολογικές κορώνες, ούτε οι αμιγώς κλασσικές λύσεις που απέτυχαν παταγωδώς στο παρελθόν. Ειδικά τώρα, όπου οι αξίες δοκιμάζονται και η απαίτηση για χτίσιμο ενός νέου οικοδομήματος, η κάθε υποψία ψεύδους, οπορτουνισμού, ανικανότητας, έλλειψης δεξιοτήτων αποτελεί τελεσίδικο λόγο απόρριψης. Διότι η κοινωνία διαισθάνεται, ότι μόνο οι μεγάλες κι ολοκληρωμένες λύσεις μπορούν να αποδώσουν! Κι έτσι, απαιτούνται πραγματικά και ικανοί άνθρωποι και χειροπιαστές ιδέες...


Όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν, η αλήθεια είναι αμείλικτη: Η κοινωνία έχει προφανώς, κάτι πολύ συγκεκριμένο στην συλλογική της συνείδηση. Έχει επιθυμίες και ανέκφραστους πόθους που, προς ώρας, κανένας δεν κατάφερε να εκφράσει ούτε επακριβώς, ούτε με την σωστή γλώσσα αλλά ούτε και με τα σωστά πρόσωπα ή καλέσματα.

Κι όμως, αυτός ακριβώς είναι ο άθλος που πρέπει οι γενιές μας να ολοκληρώσουν και μάλιστα σύντομα: Την δημιουργία νέων μαζικών κινημάτων, τα οποία θα μπορέσουν, ακόμη κι αν έχουν σοβαρές ιδεολογικές ή άλλες διαφωνίες μεταξύ τους, να οργανωθούν για να γεμίσουν δημοκρατικά το κενό που καταλαμβάνει το ανίκανο και προδοτικό αιμομικτικό βδέλυγμα που δεν αντιπροσωπεύει, ούτε αφορά κανέναν λογικό άνθρωπο πλέον, παρά μόνο τους εκμεταλλευτές μας.

Η κοινωνία περιμένει ακόμη. Εμείς έχουμε χρέος, ασχέτως ιδεολογικών διαφορών, να ανάψουμε την σπίθα της εμπλοκής της στο δικό της μέλλον, αυτοπροσώπως. Τίποτα λιγότερο! Γιατί ο,τιδήποτε λιγότερο, θα επιτρέψει στους ξένους δυνάστες να συνεχίσουν να εργάζονται δια μέσου των απολειφαδιών του κατεστημένου -που όλοι μας είδαμε στην κηδεία του τέως πρωθυπουργού- ώστε να ολοκληρώσουν το αμείλικτο σχέδιό τους.




πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πλειστηριασμοί: Σύλλογος ή... δωσίλογος;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Το Δ.Σ του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Εφετείων Αθηνών - Πειραιώς - Αιγαίου και Δωδεκανήσων, με ανακοίνωση προς όλα τα μέλη του, που υπογράφει ο πρόεδρός του Γεώργιος Ρούσκας, αγιοποιεί το θεάρεστο έργο των πλειστηριασμών, ενώ καλεί σε νομιμοφροσύνη και εφαρμογή της τάξης, το κίνημα κατά των πλειστηριασμών!

Με απίστευτες αιτιάσεις (από στήριξη της διατροφής σε χωρισμένες οικογένειες, μέχρι τους απλήρωτους μισθούς εργαζομένων) και επικαλούμενο την «Δημοκρατία», προσπαθεί να ωραιοποιήσει την λογική του μαυραγοριτισμού και της λεηλασίας της περιουσίας του λαού.

Αδιαφορώντας γιατί και πώς οδηγήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας σε αδυναμία πληρωμής των χρεών τους προς κράτος, τράπεζες και ταμεία, υπερασπίζεται την... «δουλειά» των συμβολαιογράφων ως εκτελεστικών οργάνων, ενός ξεπουλημένου στους κάθε λογής τοκογλύφους, θεσμικού συστήματος.

Μέμφεται τους «πολύ λίγους» -όπως αναφέρεται- συμβολαιογράφους, που ζητούν οριστική αποχή από τους πλειστηριασμούς!
Τονίζοντας (και με πονηρό τρόπο εκβιάζοντας τα μέλη του συλλόγου), ότι αν δεν την κάνουν αυτοί την δουλειά, θα την κάνουν κάποιοι άλλοι!!!
Τέλος, αποπειράται να εκφοβίσει τους συναφείς κλάδους (δικηγόρους, δικαστικούς κλπ), διερωτώμενο «ποιός έχει άραγε σειρά;»

Η ντροπή είναι μια πεθαμένη έννοια στους δημόσιους «λειτουργούς» τύπου Ρούσκα και του σιναφιού του.
Διαλέξατε στρατόπεδο!
Είστε εσείς και απέναντί σας ο λαός!

Το πλήρες κείμενο της ανακοινωσης του Δ.Σ.  που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του συλλόγου (εδώ), έχει ως εξής:

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η Δ.Σ. Σ.Σ.Ε.Α.Π.Α.Δ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Με αφορμή και τις τελευταίες επιθέσεις εναντίον Συμβολαιογράφων, το Διοικητικό Συμβούλιο του Σ.Σ.Ε.Α.Π.Α.Δ. δηλώνει τα εξής:

Εμείς οι Συμβολαιογράφοι προασπιζόμαστε, όχι τα  «συντεχνιακά» συμφέροντά μας όπως κατηγορούμαστε, αλλά την άσκηση του λειτουργήματός μας, υπό το πρίσμα του ότι είμαστε πρωτίστως δημόσιοι λειτουργοί που η παρουσία μας, έχει κριθεί αναγκαία σ’ όλες τις χώρες που ακολουθούν το ηπειρωτικό-λατινικό δίκαιο προκειμένου να συμβάλλουμε στην απόλυτη τάξη οποιασδήποτε δικαιοπραξίας και κατ΄επέκταση στην σύννομη και εύρυθμη λειτουργία του Κράτους Δικαίου που επιβάλλουν οι Αρχές της Δημοκρατίας και της προστασίας των συναλλαγών των πολιτών.

Με θλίψη καταγγέλλουμε τις ενέργειες του αυτοαποκαλούμενου «κινήματος» κατά των πλειστηριασμών, οι οποίες στρέφονται προσωπικά κατά Συμβολαιογράφων με επιθέσεις όχι μόνο λεκτικές αλλά και κατά των περιουσιών τους (γραφείων τους), ακόμη και σωματικές, με ισχυρισμούς ότι προστατεύουν τους οφειλέτες κατά των οποίων διενεργούνται οι πλειστηριασμοί, ότι εμείς οι Συμβολαιογράφοι είμαστε συνεταίροι των Τραπεζών, των Funds ή της εκάστοτε Κυβέρνησης κλπ.
Τονίζουμε, ότι κανείς οφειλέτης δεν έχει προβάλει εναντίον μας τους πλήρως ανυπόστατους αυτούς ισχυρισμούς. Αναρωτιόμαστε λοιπόν, ξεχνώντας λεκτικούς προπηλακισμούς μας και περιστατικά άσκησης σωματικής βίας:

-Αν παύσουν οι συμβολαιογράφοι να διενεργούν πλειστηριασμούς, θα παύσουν να υφίστανται πλειστηριασμοί;

-Θα παύσουν οι δικαστές να εκδίδουν αποφάσεις που οδηγούν σε πλειστηριασμούς;

-Θα παύσουν οι δανειστές (Τράπεζες και ιδιώτες) να διεκδικούν τις απαιτήσεις τους και θα χαρίσουν τα χρέη των οφειλετών τους;

-Θα παύσει να υφίσταται εξ ολοκλήρου η διαδικασία πλειστηριασμού ή θα αντικατασταθεί  με κάτι διαφορετικό και χωρίς εγγυήσεις νομιμότητας;

-Πώς θα ικανοποιηθούν οι εργαζόμενοι για τους απλήρωτους μισθούς τους, όταν μάλιστα βρίσκονται  χωρίς δουλειά;

- Πώς θα προστατευθούν οι εργαζόμενοι , οι γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά από τις απαιτήσεις τους για διατροφή;

- Πώς θα εισπράξουν τα ενοίκια τους όσοι περιμένουν να ζήσουν μόνο από αυτά;

Και σωρεία άλλων ερωτημάτων…

Έχοντας λοιπόν σαφή συνείδηση της αναγκαιότητας της διενέργειας των πλειστηριασμών από Συμβολαιογράφους και ότι δεν ευθυνόμαστε για τους πλειστηριασμούς  και την οικονομική κρίση αλλά αντιθέτως συμβάλλουμε και διασφαλίζουμε τα συμφέροντα των συμπολιτών μας οφειλετών ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ να υπηρετούμε το λειτούργημά μας καθ΄ υπόδειξη και θα συνεχίσουμε ν΄ ασκούμε τα καθήκοντα μας όπως το επιβάλλει  το Σύνταγμα, ο Νόμος και η συνείδησή μας.

Έχουν άραγε οι «εκπρόσωποι» αναρωτηθεί αν απουσιάσουν οι Συμβολαιογράφοι με τι υπάρχει κίνδυνος να αντικατασταθεί η διαδικασία των πλειστηριασμών; Και από ποιους θα διενεργείται;

Ποιός έχει άραγε σειρά σ΄αυτό το μπαράζ επιθέσεων; Μήπως το λειτούργημα των δικηγόρων; Μήπως το λειτούργημα των δικαστικών επιμελητών; Μήπως η ίδια η Δικαστική Εξουσία;


Ποιος άραγε ωφελείται ή περιμένει να ωφεληθεί από όλες αυτές τις επιθέσεις κατά των Συμβολαιογράφων;

Αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν κάποιοι συνάδελφοι μας –πολύ  λίγοι είναι η αλήθεια- αλλά συμβολαιογράφοι να ενστερνίζονται απόψεις περί οριστικής αποχής μας από τους πλειστηριασμούς, σε μια χρονική συγκυρία που όλοι έχουμε απόλυτη γνώση για τις αλλαγές που έχουν λάβει χώρα ή θα επέλθουν άμεσα στη νομοθεσία τη σχετική με την αναγκαστική εκτέλεση- δανειακές συμβάσεις-κόκκινα δάνεια-αποσυμφόρηση των Δικαστηρίων-μείωση των εκδικαζομένων υποθέσεων.

 Ποιοί άραγε, θα ευνοηθούν από την «οικειοθελή» -έστω και για μικρό χρονικό διάστημα- καθολική αποχώρησή μας, αυτή τη χρονική στιγμή από τους πλειστηριασμούς;

Αφήνουμε την απάντηση στην ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.

Ο Πρόεδρος
Γεώργιος Ρούσκας




πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook




ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Τους τρομάζει πλέον η… «ελευθερία του λόγου» στο διαδίκτυο

Το παιγνίδι άρχισε να χοντραίνει και φαίνεται πως θα τραβήξει σε μάκρος! 


Του Κώστα Γιαννιώτη

Οι πρώτες μάχες άρχισαν, και όλα δείχνουν ότι... κάποιοι θα προσπαθήσουν να τις μετατρέψουν σε γενικευμένο πόλεμο. 

Η απόπειρα κατά του Παπαδήμου αποτέλεσε την χρυσή ευκαιρία για κάποιους. Καθαγιάζοντας τον Παπαδήμο, επιχειρούν να καθαγιάσουν την «πολιτική» παράδοσης της χώρας και να ευλογήσουν τα γένια τους!

Ευκαιρία να... εξορκίσουν και «το κακό», για το οποίο υπεύθυνοι δεν είναι άλλοι από τους αντιφρονούντες με την πολιτική τους. 

Υπαίτιοι δεν είναι η πολιτική της υποτέλειας και του δωσιλογισμού, αλλά οι... κακές μάγισσες του διαδικτύου!
 

Για να το πετύχουν,
 δεν τους είναι αρκετή η βοήθεια των ποδηγετούμενων ΜΜΕ. Θέλουν δικό τους και το διαδίκτυο! 

Το διαδίκτυο είναι όπλο!
 Όπλο ισχυρότατο, αν ξέρεις να το χρησιμοποιήσεις! 

Και το σύστημα, χρόνια τώρα, αποδείχτηκε πολύ «διαβασμένο» στην αξιοποίηση αυτού του όπλου! 

Την ώρα που η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν είχε -και ίσως ακόμα να μην έχει- καλή σχέση με το διαδίκτυο, την ίδια ώρα το σύστημα «πολυβολούσε» τους νέους χρήστες με ό,τι βοθρόλυμα διέθετε, ενώ ταυτόχρονα καναλιζάριζε τις επιλογές των νέων στο σκουπιδαριό, στην υποκουλτούρα, στην αποξένωση, στον ανταγωνισμό και σε καθετί που αποτελούσε ορισμό της απαξίας! 

Καμάρωνε -το σύστημα- και διαφήμιζε τη δημοκρατία ΤΟΥ και την «ελευθερία του λόγου» που... πρυτάνευε στο διαδίκτυο και η οποία χουζούρευε, ξαπλωμένη στη «λιακάδα», όσο χρονικό διάστημα οι χρήστες ασχολούνταν με τσόντα, ρόδα, λουλουδάκια κάθε είδους και διαδικτυακό χουλιγκανισμό (ποδοσφαιρικό και μη)! 

Κι ήρθαν χρόνια δίσεκτα και μαύρα, για τον τόπο μας!
 
Η εξαθλίωση της κοινωνίας άρχισε... «να παίρνει κεφάλι» και η χώρα να απογυμνώνεται από την περιουσία της –δημόσια και ιδιωτική. 

Οι «πολιτικοί» μας ονόμασαν... «ανθρωπιστική κρίση» ή σκέτα... «κρίση» την επιβολή κατοχής της χώρας μας από ξένες δυνάμεις! 

Πάλευαν με νύχια (την απάτη, τον αποπροσανατολισμό και τη διαστρέβλωση) και με δόντια (την απόκρυψη, τη συκοφαντία και την εκτροφή του κοινωνικού αυτοματισμού) να θάψουν τα ερωτηματικά της κοινωνίας. 

Όλα δούλευαν ρολόι,
 για το σύστημα και το υπηρετικό του «πολιτικό» προσωπικό! 

Όμως... Το διαδικτυακό «κοινό» άρχισε μέρα με τη μέρα να αφυπνίζεται, αργά μεν και βασανιστικά, αλλά σταθερά. Η κριτική, εναντίον του πολιτικού συστήματος, στο σύνολό του, από μεγάλη μερίδα των χρηστών του διαδικτύου, άρχισε να φουντώνει και να εξαπλώνεται σαν την αγριάδα σε περιβόλι! 

Στην αρχή, το «πολιτικό» κατεστημένο,
 φάνηκε αμήχανο και καλύφτηκε πίσω από την χοντροπετσιά του, κάνοντας την... πάπια, σε όσα κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο για το δωσιλογισμό του. Για... «το φόβο των Ιουδαίων» απέφευγε να επιτεθεί απροσχημάτιστα εναντίον του αναφαίρετου δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών, προσπαθώντας μάλιστα να αναδείξει αυτόν το φόβο του σε... απόδειξη της «δημοκρατίας» ΤΟΥ! 

Στην πραγματικότητα περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να εξαπολύσει την αντεπίθεσή του. 

Και η ευκαιρία τού δόθηκε με την επίθεση κατά του Παπαδήμου. Μια επίθεση πολύ βολική και... στην ώρα της! 

Κι άρχισαν τα όργανα! 

Με... εφαλτήριο την ανάρτηση του Γ. Φιλιππάκη,
 όλοι οι «δημοκράτες» της «δημοσιογραφίας» έδωσαν το σύνθημα (σαν να ήταν... προγαμματισμένοι) και ξεκίνησαν το πανηγύρι, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους για την... «απαράδεκτη ανάρτηση», απαιτώντας «ξήλωμα» αναρτήσεων, μέχρι και κινητοποίηση της υπηρεσίας δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος και διώξεις! 

(Μέσα στη μεγαλοθυμία τους απέφυγαν να ζητήσουν το άνοιγμα των «παρθενώνων» στα ξερονήσια). 

Ακολούθησαν οι ταγοί της «πολιτικής»
 που εξέφρασαν τη βδελυγμία τους εναντίον... «παρόμοιων αναρτήσεων» (sic) και άρχισαν να ανταγωνίζονται ποιος θα πρωτοτυπήσει στις προτάσεις για την αντιμετώπιση της... «βαρβαρότητας» του διαδικτύου! 

Δεν αρκέστηκαν όμως μόνο σ’ αυτό.
 
Θέλησαν να... «χτίσουν» και για το μέλλον τους! 

Θεώρησαν
 ότι έφτασε η ώρα να φράξουν τα στόματα που φώναζαν και φωνάζουν για την πατριδοκαπηλεία και το δωσιλογισμό! 

Να τους αφήσουν ήσυχους, να κάνουν τη δουλειά που τους ανατέθηκε και να... «σώσουν» τελειωτικά την πατρίδα! 

Βρήκαν μάλιστα και τη νομική... φόρμουλα καθοδήγησης της δικαιοσύνης! 

Όποιος μιλά για «προδότες», «γερμανοτσολιάδες», «ταγματασφαλίτες», «δωσίλογους», «Τσολάκογλου» κ.ά. να θεωρείται... ηθικός αυτουργός των τρομοκρατών! 

Μπα! Τι λέτε!
 

Μέχρι σήμερα -και μέσα από... «ιστορικά» κείμενα που, βέβαια, έκοψαν, έραψαν κι έγραψαν στα μέτρα τους- καμάρωναν για τα «παλικάρια» που έσωσαν την «πατρίδα» από τον όλεθρο του κομμουνισμού! 

Τώρα θεωρούν... ύβριν, το να τους αποκαλούν με αυτήν την προσωνυμία; 

Είναι ηθική αυτουργία σε έγκλημα;
 

Ο ουρανός του διαδικτύου άρχισε να γίνεται γκρίζος! Το θέμα δε σηκώνει εφησυχασμό και... χαβαλέ. Φαίνεται πως η μπόρα είναι προ των πυλών! 

Και δεν είναι μπόρα
 που... θα περάσει -όπως έλεγαν κάποιοι για τα μνημόνια. 

Είναι μπόρα, που θα επιχειρήσουν να τη φέρουν, για... μακροχρόνια ενδημία στον τόπο μας! 

Όσο κι αν δεν το δείχνουν,
 βλέπουν καθαρά τα σημάδια και ο πανικός τους είναι ικανός να τους οδηγήσει σε... απονενοημένες ενέργειες! 

Όμως, το ξανάγραψα! 
Φαίνεται, πως δε μετρούν σωστά το μπόι τους!
 

Η κοινωνία, μέρα με τη μέρα, περνά σε... άλλη φάση και το διαδίκτυο άρχισε να γίνεται μέσο έντονης ζύμωσης αυτής της τόσο πληγωμένης κοινωνίας! 

Θα βρουν βράχο μπροστά τους! Και θα... στουκάρουν!
 





Πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πραξικόπημα χωρίς Στρατό… Αντιμέτωποι με ένα τέρας

Στρατηγός Henri Roure, Comité Valmy, 5-6-17 … Επεμβάσεις ξένων σε γαλλικές εκλογές! Κανένας δεν είδε το σκάνδαλο.
[Όταν ένα στρατηγός, έστω απόστρατος, βάζει αυτόν τον τίτλο στο άρθρο του, το ανάγνωσμα προμηνύεται ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον όμως πολλαπλασιάζεται όταν, από την πρώτη αράδα, διαπιστώνεις ότι πρόκειται για την φιλτάτη Γαλλία και αφορά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές. Ότι με τις προεδρικές και κρίσιμες βουλευτικές εκλογές προικοδοτείται και με τον τίτλο της επικαιρότητας φυσικά ενισχύει την ενημερωτική χρησιμότητά του για κάθε ανήσυχο Έλληνα, στον οποίο άλλωστε το άρθρο του μιλά για καυτές εμπειρίες.]
Οι προεδρικές εκλογές, που έφεραν τον Μ. Μακρόν στην Προεδρία, ήταν ο δηλητηριώδης καρπός μιας στέρησης της δημοκρατίας. Πρόκειται για μιαν αρπαγή, αποτέλεσμα μιας μεταμφιεσμένης απολάκτισης του δημοκρατικού ιδεώδους. Η χειραγώγηση έρχεται από μακριά.
Είναι πιθανώς η πιο επεξεργασμένη μορφή του πραξικοπήματος, διότι δεν αρνείται την αρχή των εκλογών στις οποίες στηρίζεται η έκφραση της λαϊκής βούλησης, αλλά επιτήδεια –θα έγραφα επιστημονικά- διαστρέφει, κατευθύνει, διαπλάθει την κοινή γνώμη. Στηρίζεται στην τεράστια ισχύ ενός συστήματος που διακατέχεται από την φιλοδοξία να επιβληθεί στον κόσμο, αρχίζοντας από αυτό που σήμερα λανθασμένα ονομάζουμε Δύση. Τα μέσα που διαθέτει είναι προφανώς σημαντικά.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα τέρας, το οποίο ορισμένοι αποκάλεσαν χρηματοπιστωτικό διεθνισμό, ή ακρότατο φιλελευθερισμό, αλλά το οποίο, σε κάθε περίπτωση, είναι στενότατα συνδεδεμένο με την αμερικανική δύναμη. Πρόκειται για την πιο επινοητική ενσάρκωση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, εκπροσωπούμενου από την πιστή σύμμαχό του, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πραγματική δημοκρατία είναι πολύ επικίνδυνη για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Επειδή μπορεί να φέρει στην εξουσία πρόσωπα πού πράγματι έχουν επιλεγεί από τον λαό, με ιδέες τόσο εξωφρενικές όπως η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, η πατρίδα, η κοινωνική προστασία, η ηθική, η εκπαίδευση και η καλλιέργεια, η δημόσια υπηρεσία ή ακόμη και το Κράτος Δικαίου. Αυτό το ρίσκο δεν μπορεί να είναι αποδεκτό, όταν πρόκειται για την παγκοσμιοποίηση ή σωστότερα την αμερικανοποίηση των λαών και την υποταγή τους στο ισχυρό πολιτικο-τραπεζικό δίκτυο που κατευθύνεται από την Ουάσιγκτον. Είναι επομένως αναγκαίο να τείνουμε προς τον ένα και μοναδικό τρόπο σκέψης.
Δύσκολο εν τούτοις ν’ απαλλαγείς από τις εκλογές… Επομένως είναι ανάγκη να τις νοθεύσεις, με την παραπληροφόρηση για την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Είναι τόσο πιο εύκολο και λιγότερο επικίνδυνο, όταν μάλιστα το Σύστημα έχει την ιδιοκτησία των ΜΜΕ και των δημοσκοπικών ινστιτούτων και μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη αρκετών βολεμένων διανοουμένων και αστέρων διασημότητας.
Δεν πρέπει επομένως να μας εκπλήσσει η πολιτική δολοφονία του Φρανσουά Φιγιόν, του οποίου το πολύ συνετό και εθνικό πρόγραμμα μπορούσε να απομακρύνει τη Γαλλία από αυτή την υποταγή. H κατεργαριά συνίστατο στο να τον κατηγορήσουν γι’ αυτό που κάνουν νομίμως οι βουλευτές στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αλλά που στην περίπτωσή του, σε ένα χωρίς προηγούμενο προπαγανδιστικό όργιο των ΜΜΕ, παρουσιάστηκε ως διαφθορά. Κανένας δημοσιογράφος δεν σηκώθηκε να κοιτάξει τα γεγονότα με αντικειμενικότητα. Και είχαν τον λόγο τους. ΄Ολοι ανήκουν στο Σύστημα.
Η Ώντ Λανσελέν, άλλοτε βοηθός αρχισυντάκτης του Νουβέλ Ομπζερβατέρ, το λέει καθαρά: « Όλα τα ΜΜΕ εξαρτώνται από το Χρηματιστήριο». Σε εταιρική σχέση μαζί τους κάποιοι χολερικοί δικαστές, δέσμιοι σε μια εξουσία που αγωνιά να διαιωνιστεί και είναι σφιχτά διαπλεγμένη με το δίκτυο. Η συνέχεια είναι ορατή. Μπροστά στον κατακερματισμό των παραδοσιακών κομμάτων, ως αποτέλεσμα των προκριματικών εκλογών, σε απομίμηση του -ξένου προς την γαλλική πολιτική παράδοση- αμερικανικού συστήματος επιλογής των υποψηφίων, ένας άγνωστος, βγαλμένος κάτ’ ευθείαν από το τραπεζικό κύκλωμα και εμφανιζόμενος ως εικόνα της ανανέωσης, μπόρεσε να προωθηθεί στην ψευδοσυζήτηση..
Το Σύστημα τότε δεν προσπάθησε καν να κρυφτεί πίσω από τα προσχήματα κάποιας επιφανειακής αντικειμενικότητας. Τα υπηρετικά ΜΜΕ δεν είχαν παρά να αναρριπίζουν την παλιά υστερία εναντίον του Εθνικού Μετώπου, μετερχόμενα όλα τα γερασμένα τεχνάσματα, από το συνταίριασμα εικόνων με άσχετες ειπωμένες φράσεις, ως τα υπονοούμενα. ΄Επρεπε να υψωθεί απαγορευτικό τείχος, χωρίς ερωτήματα, για να αποφευχθεί η δυνατότητα κριτικής σκέψης και η διαπίστωση ότι το κόμμα αυτό (το Εθνικό Μέτωπο) είχε υιοθετήσει την Γκωλλική ιδεολογία, την οποία είχε εγκαταλείψει η κλασσική δεξιά.
Το προπαγανδιστικό σφυροκόπημα επιδόθηκε πλέον στην εξύμνηση του νεοφύτου. Αυτοί που όφειλαν τουλάχιστον να μείνουν ουδέτεροι, παραμερίζοντας κάθε ντροπή έσπευσαν να διακηρύξουν ότι πρέπει να τον ψηφίσουμε. Και σε ύστατη απόδειξη αυτού διεθνισμού -του κάθε άλλο παρά προλεταριακού- ο Αμερικανός Ομπάμα εισέφερε παταγωδώς την υποστήριξή του, το ίδιο και η Μέρκελ. Και ο αναμάρτητος Γιούνκερ πρόσθεσε και αυτός την δική του συνεισφορά. Επεμβάσεις ξένων σε γαλλικές εκλογές! Κανένας δεν είδε το σκάνδαλο.
Σ’ ένα πανόραμα βάναυσα νοθευμένης και ξεχαρβαλωμένης πολιτικής, ο τραπεζίτης εκλέχτηκε. Εκλέχτηκε με τις ψήφους πολιτών που είχαν παγιδευτεί από μια έμμονη και συνεχώς ερεθιζόμενη απόρριψη της αντίπαλης υποψηφιότητας-αυτής ακριβώς που ήταν η απόλυτη εναντίωση προς το Σύστημα. Εκλέχτηκε από τους πιασμένους στην παγίδα. Πως γίνεται πλέον να χωρίσουν από αυτόν που συνέβαλαν αποφασιστικά να φέρουν στο ύπατο αξίωμα;
Να προσθέσουμε πως η επιχείρηση είχε στηθεί τόσο καλά ώστε ο νέος πρόεδρος εκλέχθηκε ενώ η μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος του ήταν αν όχι εχθρική, τουλάχιστον αντίθετη. Ποιος το λέει;
Ας δούμε τους αριθμούς:
Η συμμετοχή ήταν 74,56%, δηλαδή 25% αποχή.
Τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 66%, δηλαδή 34% λευκά και άκυρα.
Αν σε αυτά προσθέσουμε το 34% που ψήφισε Λε Πεν, βλέπουμε ότι το 68% των πολιτών που μπήκαν στο κόπο να πάνε στο εκλογικό τμήμα δεν ψήφισαν Μακρόν.
Σε αυτές τις εκλογές πάρα πολλοί δεν πήγαν να ψηφίσουν από εχθρότητα στους δύο εναπομείναντες υποψηφίους. Αν τους αφαιρέσουμε από αυτούς που απέσχον, μπορούμε να τους υπολογίσουμε σε 6 ή 7%. Αυτό μας κάνει ένα μέσο σύνολο κοντά στο 75% που απέρριψαν τον Μακρόν.
Και αν προσθέσουμε σ’ αυτόν τον αριθμό αυτούς που ψήφισαν Μακρόν από αντίθεση στην Μαρίν Λε Πεν και όχι γιατί ασπάζονται τις ιδέες του, καταλήγουμε στο ίσως 85% του εκλογικού σώματος που δεν στηρίζει τον νέο «εκλεγέντα» πρόεδρο.
Ο νέος πρόεδρος είναι ίσως νόμιμος κατά τις διατάξεις του Συντάγματος, αλλά όχι νομιμοποιημένος από την άποψη της πολιτικής ηθικής.
Συμπερασματικά, ο Μακρόν είναι ένας σφετεριστής. Στην πραγματικότητα η σημερινή γαλλική δημοκρατία δεν είναι παρά μια μεταμφιεσμένη δικτατορία. ΄Εχει καταστεί το χειρότερο των καθεστώτων, όπως όλα τα άλλα.*
Ελπίζω πως κανένας από τους κερδοσκόπους που θ’ ακολουθήσουν τον Μακρόν δεν θα τολμήσει να ξεστομίσει την παραμικρή κριτική για τον τρόπο που οι Αφρικανοί φίλοι μας βλέπουν την δημοκρατία…
Δεν βρίσκομαι λοιπόν στην αντιπολίτευση, αλλά στην αντίσταση, ξέροντας πάντως ότι αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Και ξεκινώ την δική μου πορεία.
Στρατηγός Ανρί Ρουρ
Εθνικός Γραμματέας (για θέματα Αμύνης) του Εθνικού Κέντρου Ανεξαρτήτων και Αγροτών.
Σημείωση:*Παραπέμπει στον ορισμό του Τσώρτσιλ: «Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο σύστημα, αν εξαιρέσεις όλα τα άλλα.»

Μετάφραση: Μ.Σ.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

20 βήματα για τη διαχείριση του άγχους στις πανελλαδικές εξετάσεις

Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι υποψήφιοι για τις πανελλαδικές εξετάσεις και το άγχος τους κορυφώνεται. Η Νίκη Μπίγγου MSc Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια , Σύμβουλος Σταδιοδρομίας, www.edujob.gr , αναλύει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τα κατάλληλα βήματα για τη διαχείριση του άγχους των μαθητών.
Δέξου το γεγονός ότι έχεις άγχος. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Λίγο άγχος είναι βοηθητικό!
Οργάνωσε το γραφείο και το χώρο μελέτης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα όταν υπάρχει τάξη.
Ακολούθησε ένα πρόγραμμα μελέτης
Κάνε επαναλήψεις
Σημείωσε με μολύβι ή μαρκαδόρο υπογραμμίσεως τα πιο σημαντικά ή τα πιο δύσκολα στην απομνημόνευση κομμάτια.
Φαντάσου τις εξετάσεις και πώς θα αισθάνεσαι τότε. Με αυτό τον τρόπο εξοικειώνεσαι μαζί τους.
Συζήτησε με άλλους που έχουν περάσει από αυτή τη διαδικασία και ζήτα λεπτομέρειες. Μην πάρεις τη γνώμη μόνο από ένα άτομο. Προσπάθησε να συλλέξεις περισσότερες για να έχεις περισσότερα στοιχεία.
Συμφιλιώσου με την ιδέα ότι θα χρειαστεί να κάνεις κάποιες θυσίες αυτό το διάστημα και να θυσιάσεις την καλοπέραση!
Πριν τις εξετάσεις
Δώσε προτεραιότητα στα σημεία των μαθημάτων που έχεις αδυναμίες. Μην διαβάζεις ξανά και ξανά αυτά που ξέρεις καλά.
Ακόμα και τις μέρες που δεν έχεις πολλή όρεξη για διάβασμα, ξεκίνησε να διαβάζεις και η όρεξη θα έλθει κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Αν η προσοχή σου διασπάται, προσπάθησε να μην αφεθείς. Θυμήσου ότι εσύ ορίζεις τις σκέψεις σου.
Κάνε διαλείμματα στη μελέτη σου, αλλά στη διάρκεια τους, απόφυγε τηλεόραση, υπολογιστή, κινητό, ηλεκτρονικά παιχνίδια. Με μέτρο και τα τηλεφωνήματα στους φίλους.
Κάνε λίγη γυμναστική.
Φρόντισε τη διατροφή και τον ύπνο σου.
Τη στιγμή της εξέτασης
Αν αισθανθείς άγχος, πάρε βαθιές ανάσες και παρακολούθησε την αναπνοή σου. Πες στον εαυτό σου: «Δεν θα χάσω την ψυχραιμία μου».
Κάνε μια ανασκόπηση όλων των ερωτήσεων και ξεκίνα να γράφεις εκείνο το θέμα που γνωρίζεις καλύτερα.
Εάν δεν μπορέσεις να απαντήσεις σε μία ερώτηση, προσπάθησε να συγκεντρωθείς περισσότερο στην επόμενη χωρίς να σκέφτεσαι την αποτυχία.
Διάβασε ξανά και ξανά την εκφώνηση.
Μην βιαστείς να παραδώσεις το γραπτό σου.
Να έχεις μαζί σου ένα μπουκαλάκι με νερό. Πίνε μια γουλιά όταν δεν αισθάνεσαι καλά ή όταν αγχώνεσαι.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ 

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook





ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!