EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Το Μακεδονικό και τα brand names

Το πρόβλημα στις σχέσεις Ελλάδας-FYROM εκκινεί από το γεγονός ότι οι βόρειοι γείτονές μας στον ιδιότυπο ιδεολογικό τους ορίζοντα διαχωρίζουν τη Μακεδονικότητα από την Ελληνικότητα. Δεν αντιλαμβάνονται τον όρο Μακεδόνας όπως εμείς, δηλαδή ως μια τοπική έκφραση της ελληνικότητας ανάμεσα σε άλλες, όπως π.χ. Κρητικός, Πόντιος, Πελοποννήσιος κ.α. Νοηματοδοτούν τη Μακεδονικότητα ως μια ξεχωριστή εθνοτική οντότητα, στηριζόμενοι σε αντιεπιστημονικές, αυθαίρετες και κωμικές αφηγήσεις του ιστορικού παρελθόντος που δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική.

του Νίκου Μιχαηλίδη

Αν δέχονταν την Μακεδονικότητα ως τμήμα της Ελληνικότητας τότε η Ελλάδα δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να «μοιραστεί» την πολιτιστική κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της αρχαίας Μακεδονίας. Σε αυτή την περίπτωση οι βόρειοι γείτονές μας θα ήταν τουλάχιστον εξαιρετικά φιλέλληνες, αν όχι ελληνίζοντες. Άλλωστε και η κλασσική αρχαιότητα είναι κτήμα της Ευρώπης και του Δυτικού Κόσμου γενικότερα. Δυστυχώς, όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι με την περίπτωση της FYROM.

Η πολιτική πρόκληση του αλυτρωτισμού που συνδέεται με το όνομα στηρίζεται στην απόπειρα παραποίησης και οικειοποίησης της ελληνικής άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς που συνδέεται με την αρχαία Μακεδονία. Αυτά είναι κομμάτι του ελληνικού brand name και ως τέτοια αναγνωρίζονται διεθνώς και πρέπει να γίνονται σεβαστά από όλους. Δυστυχώς τα Σκόπια δεν το σέβονται αυτό. Δεν είναι βέβαια η μόνη χώρα που πράττει κατά αυτόν τον τρόπο. Το γειτονικό τουρκικό κράτος είναι το μέγιστο παράδειγμα παραποίησης ιστορικών και αρχαιολογικών δεδομένων, με στόχο την οικειοποίηση εδαφών και όχι μόνο.

Ποιος ξεχνά τις δηλώσεις του μακαρίτη Τούρκου προέδρου Τουργκούτ Οζάλ για τον Όμηρο ή και την διεκδίκηση του Ιπποκράτη ως “Τούρκου του Αιγαίου” από μια δημοτική αρχή της νοτιοδυτικής Τουρκίας! Είναι ένα πράγμα η δημιουργία φιλελληνισμού μέσω της διεθνοποίησης της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς— κάτι το οποίο πρέπει να επιδιώκουμε—και άλλο η παραποίηση της με σκοπό την ενίσχυση του σοβινισμού και του αλυτρωτισμού έναντι της Ελλάδας. Τουρκία και FYROM μοιάζουν αρκετά σε αυτό. Άλλωστε η βοήθεια της πρώτης στη δεύτερη είναι εκτεταμένη.

Το παράδειγμα της μπαγκέτας

Οι ονομασίες γεωγραφικών περιοχών δεν πέφτουν από τον ουρανό, αλλά δημιουργούνται από τις κοινωνίες, είναι ανθρώπινα δημιουργήματα, τα οποία φέρουν νόημα και αξία. Επομένως είναι κομμάτι της αυτοεικόνας και του συναισθηματικού κόσμου αυτών των κοινωνιών. Είναι άυλη πολιτιστική κληρονομιά και ίσως μέσα και από αυτό το κανάλι θα μπορούσε η Ελλάδα να διασφαλίσει το copyright όσων αφορά την αρχαία Μακεδονία και την κληρονομιά της, διευκολύνοντας έτσι την επίλυση του προβλήματος με την γειτονική χώρα.

Τα ονόματα, λοιπόν, φέρουν συμβολισμούς και επηρεάζουν στάσεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές. Αυτό συμβαίνει κατεξοχήν στον τομέα της οικονομικής παραγωγής όπου κράτη και εταιρείες αγωνίζονται για να διαφυλάξουν τα διάφορα brand names τους. Για παράδειγμα ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, σε πρόσφατη συνάντηση με κορυφαίους, βραβευμένους Γάλλους αρτοποιούς και ζαχαροπλάστες στο προεδρικό μέγαρο, δήλωσε πως επιθυμεί η μπαγκέτα να καταχωρηθεί στην άυλη παγκόσμια κληρονομιά προκειμένου η Γαλλία να διατηρήσει την υπεροχή του προϊόντος αυτού και την πρωτοκαθεδρία στην τεχνογνωσία παραγωγής του.

Είπε χαρακτηριστικά πως «η μπαγκέτα είναι η καθημερινότητα των Γάλλων. Και το ψωμί είναι μια ξεχωριστή ιστορία, είναι η κάθε μέρα, το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ για τους Γάλλους«. Από την άλλη ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Αρτοποιϊας-Ζαχαροπλαστικής της Γαλλίας στη συνάντηση με τον Μακρόν δήλωσε πως η γαλλική μπαγκέτα μαζί με τον Πύργο του Άιφελ είναι τα σημαντικότερα γαλλικά σύμβολα και θα πρέπει η Γαλλία να καταθέσει σχετικό φάκελο στην UNESCO.

Ο πρόεδρος Μακρόν ανέφερε μάλιστα ως παράδειγμα προς μίμηση τους Ναπολιτάνους οι οποίοι κατάφεραν από τον Δεκέμβρη να εγγραφεί η πίτσα τους στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO. Η γαλλική ηγεσία κάνει τη δουλειά της και προστατεύει το υλικό αλλά και το συμβολικό της κεφάλαιο, άλλωστε αυτά τα δύο συμβαδίζουν, ειδικά σε συνθήκες τεχνολογικής διασύνδεσης και εντατικής διεθνούς επικοινωνίας.
Η BAYER και η κρητική ασπιρίνη

Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα της αντίδρασης της φαρμακοβιομηχανίας BAYER η οποία απείλησε με μηνύσεις τοπική εφημερίδα της Κρήτης επειδή η τελευταία διαφήμιζε ένα τοπικό προϊόν μείγματος βοτάνων χρησιμοποιώντας μεταφορικά τον όρο “κρητική ασπιρίνη”. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος ζήτησε να αποσυρθεί κάθε λεκτική ένδειξη, αναφορά και οποιαδήποτε απεικόνιση Ασπιρίνης/Aspirin με ή χωρίς το περίγραμμα της Κρήτης και να αναγνωρίσει η εφημερίδα το αποκλειστικό δικαιώμα βιομηχανικής ιδιοκτησίας της BAYER AG επί των σημάτων της Ασπιρίνης.

Απαίτησε επίσης να γίνουν σχετικές διορθωτικές ανακοινώσεις από την εφημερίδα και να καταστεί σαφές ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά προϊόντα. Ο δικηγόρος επίσης κατέστησε σαφές ότι η BAYER AG είναι ο μόνος νόμιμος δικαιούχος των διεθνώς γνωστών σημάτων ASPIRIN/ΑΣΠΙΡΙΝΗ τα οποία προστατεύονται για περισσότερο από 100 χρόνια και διακρίνουν ένα παγκοσμίου φήμης αναλγητικό προϊόν. Ο πληρεξούσιος της εταιρείας υποστήριξε επίσης πως κάθε είδους χρήση της λέξης Ασπιρίνη είτε μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες λέξεις και απεικονίσεις (βλέπε σύνθετη ονομασία…) προσβάλλει τα δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας της εταιρείας επί του διεθνώς φημισμένου αυτού σήματος.

Υπάρχουν και άλλα πολλά ανάλογα παραδείγματα στα οποία η ονομασία προέλευσης αλλά και το copyright είναι κεντρικής σημασίας και δίδονται μάχες για την προστασία τους. Δυστυχώς, στην περίπτωση της φέτας για παράδειγμα, η Ελλάδα έχασε την προστατευμένη ονομασία και τώρα στη διεθνή αγορά κυκλοφορούν βουλγαρικές, καναδικές και αφρικανικές φέτες, που ανταγωνίζονται τις ελληνικές αν και όχι με ιδιαίτερη επιτυχία. Οι έλληνες παραγωγοί όμως απέκτησαν πολλούς ανταγωνιστές.

Η προστασία των ονομάτων προϊόντων, του συμβολικού κεφαλαίου, είναι προϋπόθεση για την προστασία και του υλικού κεφαλαίου μιας κοινωνίας. Η ονομασία Μακεδονία δεν είναι βέβαια ασπιρίνη, ούτε μπακέτα ή φέτα. Δεν είναι υλικό προϊόν. Είναι κάτι πολύ περισσότερο και σημαντικότερο για την Ελλάδα. Είναι άυλη πολιτιστική κληρονομιά και κομμάτι του ελληνικού brand name το οποίο όμως τροφοδοτεί και την ελληνική τουριστική βιομηχανία και όχι μόνο. Χρειάζεται επομένως υπευθυνότητα και ορθολογισμό η διαχείρισή του.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πως θα ανατραπεί η ανισότητα στην υγεία

Η χρήση υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας και πρόληψης, καθώς και η χρήση υπηρεσιών από γιατρούς ειδικοτήτων, φαίνεται να εξαρτάται σημαντικά από το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο των χρηστών. Αυτό ωθεί στην παράταση και στη διεύρυνση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων στην υγεία και την ιατρική περίθαλψη. Πρόκειται για κατάσταση που πρέπει να ανατραπεί.

του Γιάννη Κυριόπουλου

Το νέο υπόδειγμα οργάνωσης και χρηματοδότησης οφείλει να αναπτυχθεί στη βάση δικτύων ολοκληρωμένης φροντίδας υγείας, τα οποία απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο πληθυσμό ευθύνης και χρησιμοποιούν την μακρόχρονη εμπειρία και το ιδιαίτερα εκτεταμένο δίκτυο που σχηματίζουν τα Κέντρα Υγείας του ΕΣΥ, τα πολυϊατρεία του ΕΟΠΥΥ και άλλες συναφείς δομές δημόσιου, κοινωνικού και ιδιωτικού κοινοπρακτικού χαρακτήρα. Στο σχήμα αυτό δύναται να συνδέεται διά συμβολαίων ο μέγιστος δυνατός αριθμός συμβεβλημένων ιατρών, ώστε να διασφαλίζεται επαρκής διαθεσιμότητα από την πλευρά της προσφοράς και να διευρύνονται οι δυνατότητες επιλογών των χρηστών.

Η αναδιάταξη των υπαρχουσών δομών γίνεται με κριτήριο το μέγεθος και τις σταθμισμένες ανάγκες του πληθυσμού αναφοράς, την ευχερή πρόσβαση και το κόστος χρόνου των πολιτών. Παράλληλα με την ισότιμη κατανομή και μεταφορά ανθρώπινων και τεχνολογικών πόρων συνιστά αναγκαία συνθήκη για την πρόοδο της μεταρρύθμισης. Η μεταρρύθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας οφείλει να βασίζεται στον επαναπροσανατολισμό της «φιλοσοφίας» στην υγεία, στην εισαγωγή «ελεγχόμενου (από το κράτος) ανταγωνισμού» μεταξύ των προμηθευτών και στην καθιέρωση «σφαιρικών προϋπολογισμών» σε σταθμισμένο –ως προς την τρωτότητα– πληθυσμό αναφοράς και εδαφική ενότητα.

Η εξέλιξη αυτή μπορεί να επισυμβεί με την εφαρμογή των δικτύων ολοκληρωμένης φροντίδας. Όπως έχει αποδειχθεί, όσο η πυκνότητα των γιατρών πρωτοβάθμιας φροντίδας αυξάνεται, η θνησιμότητα μειώνεται. Επιπλέον, περιοχές με ισχυρότερο σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας φαίνεται να έχουν καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία. Ταυτόχρονα, περιοχές με μεγαλύτερο αριθμό γιατρών πρωτοβάθμιας φροντίδας έχουν χαμηλότερη συνολική δαπάνη για την υγεία.

Η πρωτοβάθμια φροντίδα μπορεί ακόμη να διασφαλίσει καλύτερη πρόσβαση για πολίτες με χαμηλό εισόδημα, περισσότερες προληπτικές υπηρεσίες, έγκαιρη διαχείριση των προβλημάτων, καλύτερο συντονισμό για την παροχή φροντίδας, περιορισμό της περιττής φροντίδας και βελτίωση της ποιότητας.

Τα υπέρ και τα κατά

Τα κύρια χαρακτηριστικά της ολοκληρωμένης φροντίδας είναι:

Η ελεύθερη και έγκαιρη φροντίδα πρώτης επαφής.
Η συνεχής φροντίδα, ώστε να παρέχεται διαχρονικά μόνιμη και ομαλή φροντίδα υγείας, ανεξαρτήτως της ύπαρξης ασθένειας.
Η συντονισμένη φροντίδα για την παροχή κατάλληλης φροντίδας στο σύνολο των αναγκών υγείας των ασθενών.
Η πλήρης και ολοκληρωμένη φροντίδα, μέσω μιας βασικής αλλά ευρείας δέσμης υπηρεσιών υγείας.
Η φροντίδα με επίκεντρο την οικογένεια.
Η φροντίδα προσανατολισμένη στην κοινότητα.


Τα πλεονεκτήματά της εντοπίζονται στη δυνατότητα των καταναλωτών να εκφράσουν τις προτιμήσεις τους μέσω της άσκησης της επιλογής, ενώ παράλληλα μειώνονται οι μονοπωλιακές τάσεις που επικυριαρχούν στη νοσοκομειακή περίθαλψη και την τεχνολογική ιατρική. Το γεγονός αυτό, ωθεί προς τη βελτίωση της κατανεμητικής αποδοτικότητας. Οδηγεί τους προμηθευτές να παρέχουν τις υπηρεσίες που οι χρήστες ζητούν και ταυτόχρονα της τεχνικής αποδοτικότητας.

Κι αυτό, επειδή παρέχει στους προμηθευτές τα κατάλληλα κίνητρα, ώστε να είναι αποδοτικοί, για να αυξήσουν το μερίδιό τους στην αγορά. Έτσι, υπό την προϋπόθεση της απουσίας εμποδίων εισόδου στην αγορά, καθίσταται εφικτή η εισαγωγή νέων υπηρεσιών και διαμορφώνεται το κατάλληλο περιβάλλον για την διάχυση της καινοτομίας.

Σημειώνεται ότι, ενώ σε κεντρικά σχεδιασμένα συστήματα και αγορές η επιλογή των χρηστών είναι αρκετά περιορισμένη, οι ανώτερες κοινωνικοοικονομικές ομάδες έχουν τη δυνατότητα της δημιουργίας επιλογών και διαπραγμάτευσης καλύτερων όρων. Με την εισαγωγή μηχανισμών «ημι-αγοράς» (quasi market) και με την κατάλληλη ανακατανομή των διαθέσιμων πόρων, η δυνατότητα επιλογής επεκτείνεται στο σύνολο των πολιτών, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της ισότητας μεταξύ των κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων.

Υπάρχουν, όμως, και μειονεκτήματα. Λόγω της εμπλοκής της ασφάλισης στην αγορά και της μεταφοράς της ευθύνης διαχείρισης και χρηματοδότησης των δαπανών από τον χρήστη στο συλλογικό αγοραστή, αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης του φαινομένου του ηθικού κινδύνου (moral hazard). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την υπερκατανάλωση υπηρεσιών και τη σπατάλη πόρων.
Οι στρεβλώσεις λόγω ανταγωνισμού

Δεδομένων των κινήτρων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό των αγορών προς μεγιστοποίηση του κέρδους, τόσο η πλευρά της προσφοράς (προμηθευτές), όσο και η πλευρά της ζήτησης (αγοραστές), δύνανται να προβούν στην πρακτική της αντίστροφης επιλογής και της επιλογής περιπτώσεων. Τα φαινόμενα αυτά πλήττουν την «καλή» και «αποδοτική» λειτουργία του υγειονομικού συστήματος και περιορίζουν την «κυριαρχία» των καταναλωτών.

Η αγορά υπηρεσιών υγείας δεν είναι μια ομοιογενής αγορά και οι υπηρεσίες υγείας –ως προϊόν διαφορετικών παραγωγικών διαδικασιών και συντελεστών– είναι εξαιρετικά διαφοροποιημένες μεταξύ των επιπέδων φροντίδας. Αυτό σημαίνει ότι η εισαγωγή ανταγωνισμού στο σύνολό τους μπορεί να δημιουργήσει στρεβλώσεις και αντίστροφα αποτελέσματα.

Κατά συνέπεια, το προτεινόμενο υπόδειγμα των δικτύων ολοκληρωμένης φροντίδας εισάγει συνθήκες «εσωτερικού ανταγωνισμού» μεταξύ των προμηθευτών και αποτρέπει την πρόκληση ζήτησης παρακινούμενης από τον προμηθευτή. Ακόμη, προωθεί μορφές αποζημίωσης στη βάση του σφαιρικού προϋπολογισμού και της προοπτικής χρηματοδότησης και μειώνει το ενδεχόμενο ηθικού κινδύνου.

Επιπροσθέτως, δημιουργεί κίνητρα για μετακίνηση προμηθευτών σε απομακρυσμένες περιοχές, δεδομένου ότι οι γιατροί και οι υπηρεσίες εγκαθίστανται σε περιοχές, στις οποίες υπάρχει εισόδημα παρά σε εκείνες στις οποίες υπάρχει ανάγκη. Τέλος, βελτιώνει τις επιλογές των χρηστών και την κυριαρχία τους ως καταναλωτών και ενσωματώνει το ιατρικό σώμα στο σύστημα υγείας.

Το debate

Υπάρχει συζήτηση και αντιπαράθεση για την επιλογή του «άριστου» συστήματος υγείας ανάμεσα στην εγκαθίδρυση μιας «μονοπωλιακής» Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας, ή ενός μεικτού και πλουραλιστικού συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης. Οι πραγματικές επιλογές, όμως, προσδιορίζονται από τη «γενετική» των συστημάτων σε κάθε χώρα αλλά και από τις ειδικές συνθήκες οι οποίες προσδιορίζονται από πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

Στην πραγματικότητα, όμως, το βασικό ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο ανευρίσκονται και συγκεντρώνονται οι οικονομικοί πόροι. Η διεθνής εμπειρία έχει να επιδείξει ποικίλες προσεγγίσεις στο πρόβλημα αυτό. Η επίδραση της υγείας στην οικονομία και της οικονομίας στην υγεία, οδηγούν στην ύπαρξη «πολλαπλών ισορροπιών» και σε μία κακή ισορροπία.

Η κακή υγεία οδηγεί σε φτώχεια, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε κακή υγεία. Με την έννοια αυτή, ο πληθυσμός οδηγείται σε μια μακροχρόνια κατάσταση κακής υγείας και φτώχειας. Αντιθέτως, σε μια καλή ισορροπία, η καλή υγεία προκαλεί αύξηση του ανθρώπινου κεφαλαίου και της παραγωγικότητας, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί σε οικονομική μεγέθυνση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε καλύτερο επίπεδο υγείας και αντιστρόφως.

Υπό το πρίσμα αυτό, η επιλογή βρίσκεται ανάμεσα στις ατελείς αγορές και στο ατελές κράτος για τη ρύθμιση της ισορροπίας. Αυτή αναζητείται στο πεδίο των διαρθρωτικών αλλαγών που βασίζονται στην αλλαγή της «τεχνολογίας παραγωγής» και στους μετασχηματισμούς μείζονος κλίμακας. Έμφαση πρέπει να δοθεί στην (κοινωνική) ισότητα, την (ιατρική) αποτελεσματικότητα και την (οικονομική) αποδοτικότητα.


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Το Κίνημα Αλλαγής στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή

Η χώρα εισέρχεται στην κρίσιμη φάση της τελικής διαπραγμάτευσης για το μεταμνημονιακό καθεστώς που περιλαμβάνει και την ρύθμιση του χρέους της. Η διαπραγμάτευση αυτή θα προδιαγράψει εν πολλοίς το μέλλον της. Δυστυχώς, η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι απλώς μόνη σε αυτή την εθνική προσπάθεια, αλλά έχει απέναντί της όλη την αντιπολίτευση.

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Εδώ δεν θα ασχοληθούμε με τους λόγους, για τους οποίους η ενοχική Δεξιά είναι απέναντι (Σ.Σ: το εξήγησε πρόσφατα η Καθημερινή με την αποκάλυψη του εγγράφου της Τράπεζας της Ελλάδος για τα δημοσιονομικά του 2009). Θα ασχοληθούμε με το αβάφτιστο ακόμη και επαμφοτερίζον Κίνημα Αλλαγής που θα μπορούσε να αποτελεί τον φυσικό συμπαραστάτη, αν όχι σύμμαχο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Οι ψύχραιμοι δημοκρατικοί προοδευτικοί πολίτες παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο χώρο ενόψει μάλιστα του ιδρυτικού συνεδρίου και εύλογα αναρωτιούνται τι θα βγάλει. Δεδομένου, μάλιστα, ότι η διαδικασία εκλογής αρχηγού απέρριψε εκκωφαντικά την κεντρώα εκδοχή και έδωσε το απόλυτο βάρος στο ΠΑΣΟΚ, όπως επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του ο καθηγητής Γιώργος Σωτηρέλης, ο οποίος εντάσσει το νέο φορέα της «Κεντροαριστεράς»-«σοσιαλδημοκρατίας» στον πόλο της πληθυντικής Αριστεράς.

Είναι προφανές ότι η όλη διαδικασία μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ σε Κίνημα Αλλαγής αποτελεί μια πολυπαραγοντική προσπάθεια πολιτικής διαφυγής από τον χρυσό εναγκαλισμό του με την διαπλοκή. Ποιος δεν θυμάται τα τεράστια εκλογικά κέντρα των υποψηφίων του στην Πανεπιστημίου στις εκλογές του 2000; Ποιος δεν θυμάται την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ και την καταστροφή που ακολούθησε;

Το καταχρεωμένο –ελέω Γιώργου Παπανδρέου– ΠΑΣΟΚ επιχειρεί τώρα να σώσει την ψυχή του. Το ΠΑΣΟΚ που δεν μπόρεσε από το 1989 να φτιάξει ένα Εθνικό Κτηματολόγιο. Το ΠΑΣΟΚ επί των ημερών του οποίου το ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων), αντί να είναι κόσμημα και φάρος των υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, κατάντησε «πλυντήριο» αδιαφανών συναλλαγών.

Οι «καλοί» και οι «κακοί»

Σε ό,τι αφορά το μίσος του για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι κι αυτό εξηγήσιμο. Δεν είναι μόνο ο Άκης, ο Γιάννος και ο Μαντέλης. Είναι και η υπόθεση Siemens που ξανανοίγει και η οποία μπορεί να κάψει κι άλλους. Το ΠΑΣΟΚ της σημιτικής σοσιαλδημοκρατίας, με τα κουστούμια Αρμάνι στο Μαξίμου, «τα πήρε», όπως έχει πει ο σύντροφος Τσουκάτος. Φοβούνται! Και δυστυχώς, παρασύρουν όχι μόνο το εναπομείναν κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, αλλά και σεβαστούς και μη διαπλεκόμενους διανοούμενους, στοχαστές που κόλλησαν τον «ιό της ΔΗΜΑΡ» και το μίσος στη μεγάλη επιστροφή της πραγματικής Αριστεράς.

Διότι, ως γνωστόν, οι πολίτες που στήριξαν το ΠΑΣΟΚ από τα πρώτα του χρόνια ήταν οι πραγματικοί αριστεροί, «σαινσιμονιστές» που έλεγε ο Αντρέας, αντισταλινικοί, η αριστερά της Εθνικής Αντίστασης, η αστική και μικροαστική αριστερά. Ε! όταν το ΠΑΣΟΚ πήγε ΔΝΤ, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν τόλμησε το δημοψήφισμα, όταν τον παραίτησαν οι Βενιζέλοι, όταν έκαναν κυβέρνηση με τον Σαμαρά, οι αριστεροί πασόκοι γύρισαν σπίτι τους.

Είναι απορίας άξιον που οι «πράσινοι» υπουργοί του Σαμαρά, ο οποίος δια του Μπαλτάκου συνομιλούσε με την Χρυσή Αυγή, κατηγορούν τον Καμμένο σαν ακροδεξιό, ο οποίος δεν έκανε κωλοτούμπα για την «καρέκλα». Κατηγορούν τους ΑΝΕΛ που είχαν και πολλούς πασοκογενείς.

Τέλος πάντων, το ζήτημα είναι με «ποιον θα συνεργαστεί το Κίνημα Αλλαγής;». Με τον «αμφιλεγόμενο προοδευτισμό του ΣΥΡΙΖΑ;» Μπα, όχι με αρχηγό πρώην υπουργό του Σαμαρά. Η απάντηση έχει δοθεί: με τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ θα συνεργαστεί το Κίνημα Αλλαγής. Η ρητορική περί εθνικής συνεννόησης είναι μια κενή κουβέντα για την τηλεόραση και για να κοιμάται η ταραγμένη από τους εφιάλτες ψυχή τους. Δεν έχει κανένα περιεχόμενο. Είναι ο φερετζές της προοπτικής συνεργασίας με τη Δεξιά. Δεν έχει κανένα περιεχόμενο, εάν το ΠΑΣΟΚ δεν κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων.
Για να μαθαίνουν οι νεώτεροι

Και για να συμβεί αυτό θα χρειαστεί πρώτα να εξομολογηθεί τα εγκλήματά του στους ψηφοφόρους του. Να αναλάβουν οι λοχαγοί και οι βαρόνοι να πάνε σπίτια τους. Πριν πάμε στον κατά Σωτηρέλη «αμφιλεγόμενο προοδευτισμό» του ΣΥΡΙΖΑ, είναι σκόπιμο να θυμηθούμε δύο-τρία πράγματα από την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ για λόγους εκτίμησης της πρακτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Για τους νεώτερους που δεν τα ξέρουν και για τους παλιούς που προσπαθούν να ξεχάσουν, το ΠΑΣΟΚ του μεγάλου οικονομέτρη και οικονομολόγου Αντρέα έδωσε δύο 25% απανωτά στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και ολοκλήρωσε την καταστροφή του, εκτινάσσοντας στα ύψη το βιομηχανικό κόστος παραγωγής. Μετά άρχισαν οι υποτιμήσεις της δραχμής.

Φόρτωσε στο κράτος τις προβληματικές, αντί να αφήσει τις τράπεζες να κυνηγήσουν τους ιδιοκτήτες που ζούσαν στις βίλες της Λωζάνης! Ήταν και οι ΑΣΚΕ. Προφανώς θα έφταιγαν για όλα αυτά οι εισοδιστές τροτσκιστές. Αλλά τί μπορούσε να κάνει τότε το ΠΑΣΟΚ μετά από σχεδόν 40 χρόνια μετεμφυλιακής δεξιάς και εφτά χρόνια χούντα;

Μα να διώξει τους γενικούς διευθυντές και να φέρει τους «πρασινοφρουρούς». Ναι, πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να βάλει μια τάξη στο εκτός νόμου τηλεοπτικό τοπίο, το άντρο της διαπλοκής και της φαιάς προπαγάνδας του ευδαιμονισμού των τραπεζών που στη γωνία της Μεγάλης Βρετανίας «χάριζαν» στον κόσμο πιστωτικές κάρτες. Ναι, τα βάζει με τους δικαστές που διαμόρφωσαν της φιλοεργοδοτική νομολογία της διαπλοκής και τη νομιμοποίηση της «κατάστασης εξαίρεσης» της «ευρωπαϊκής διάσωσης».

Ναι, πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, αφού έσπασε τα μούτρα του στη σιδηρά καγκελόπορτα του Σόιμπλε, εφάρμοσε το τιμωρητικό μνημόνιο και βγάζει τη χώρα στην κανονικότητα. Όχι, για την καρέκλα, αλλά για την πραγματική πατριωτική Αριστερά και Δεξιά, για τον ενταφιασμό του πελατειακού κράτους της Δεξιάς, στο οποίο προσχώρησε το ΠΑΣΟΚ και το έκανε επιστήμη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τη μεγαλοψυχία να προσφέρει στο ΠΑΣΟΚ του Σαμαρά και στο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη την ευκαιρία της απλής αναλογικής, της κολυμπήθρας Σιλωάμ. Την αρνήθηκαν και αυτό είναι ένα ψυχαναλυτικό ζήτημα που σηκώνει ντιβάνι, εκτός εάν πρόκειται περί βλακείας. Τί προσδοκά το Κίνημα Αλλαγής; Μια κυβέρνηση τύπου Μόντι; Δηλαδή, να κάνουνε πρωθυπουργό τον Στουρνάρα ή τον Προβόπουλο και αυτοί να κάθονται ωραίοι και μοιραίοι στο εντευκτήριο της Βουλής;

Κίνημα Αλλαγής, μια αναφορά στο παλιό κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, ένας λαϊκισμός του 21ου αιώνα ντυμένος με την λεοντή του politically correct.

πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Και ποιος έκανε πάσα στους Κινέζους το καθεστώς 42 ; Εγώ;

Mαζί τρώτε και πίνετε και μαζί τον πίνετε. Όλα τα πεζοδρόμια και τα κινέζικα μαγαζιά έχουν γεμίσει προϊόντα του καθεστώτος 42, που φυγαδεύονται νύχτα από τα αργυρώνητα τελωνεία.

Ένα κύκλωμα λαθρεμπορίου και κλοπής ΦΠΑ εκατομμυρίων ευρώ, αποκάλυψαν οι έλεγχοι που πραγματοποίησαν οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ. Οι έλεγχοι έγιναν τις ημέρες των γιορτών. Το κύκλωμα, εξαπατούσε ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές. Εισήγαγε από την Κίνα εμπορεύματα, κυρίως είδη ένδυσης και υπόδησης, κάνοντας χρήση του ειδικού τελωνειακού καθεστώτος 42. Τα εμπορεύματα εκτελωνίζονταν κανονικά στον Πειραιά και καταβάλλονταν οι αναλογούντες δασμοί αλλά δεν καταβάλλονταν ο ΦΠΑ. Κι αυτό αφού ο τελικός προορισμός τους ήταν κάποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως η Ιταλία.

Με πλαστά τραπεζικά παραστατικά «πιστοποιούνταν» ότι ο τελικός αγοραστής στην Ιταλία είχε εξοφλήσει την αγορά των προϊόντων και τα κοντέινερ απελευθερώνονταν και μεταφέρονταν σε άλλο χώρο. Από εκεί, σύμφωνα με όσα έδειξαν οι έρευνες, τα προϊόντα είτε διοχετεύονταν στην ελληνική αγορά χωρίς παραστατικά ή με πλαστά παραστατικά είτε μεταφέρονταν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως για παράδειγμα στη Βουλγαρία.

Ο ΦΠΑ που δεν αποδόθηκε υπερβαίνει τα 8 εκατ. ευρώ. Το ύψος της φοροδιαφυγής είναι σημαντικά υψηλότερο καθώς στο ποσό του ΦΠΑ θα πρέπει να προστεθούν οι φόροι εισοδήματος και οι ασφαλιστικές εισφορές.

Η όλη ιστορία αφορά κατ΄ έτος πάνω από 5.000 containers. Η απώλεια ΦΠΑ εκτιμάται στα πλέον των 30 εκατομμυρίων ευρώ. Για παράδειγμα ένα container με 150.000 εσώρουχα, αν πωλείται ένα ευρώ το εσώρουχο τότε τα κέρδη κέρδη φθάνουν τα 150.000.

Στο κύκλωμα εμπλέκονται 9 επιχειρήσεις με ελληνικό ΑΦΜ και όγκο συναλλαγών πάνω από 1.500 εισαγωγές μόνο το 2017. Εμπλέκονται ακόμη 17 ιταλικές επιχειρήσεις που φέρονταν ως αποδέκτες των εμπορευμάτων.

Σχετικά με την νέου τύπου φοροδιαφυγή μέσω ΙΚΕ εντοπίζεται το εξής: επιχειρηματίες κλείνουν τις επιχειρήσεις τους και βάζουν «μπροστινούς – αυτοφωράκηδες» οι οποίοι ανοίγουν στο όνομά τους ΙΚΕ ή μονοπρόσωπες ΕΠΕ με το ίδιο αντικείμενο εργασιών, την ίδια διεύθυνση έδρας ενώ οι παλαιοί επιχειρηματίες δηλώνονται ως εργαζόμενοι.

Τι σημαίνει «καθεστώς 42» το οποίο αφορά στην απαλλαγή ΦΠΑ για εμπορεύματα που εισάγονται από τρίτες χώρες και έχουν ως προορισμό κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Σημαίνει με απλά λόγια:

Mία εταιρεία έχει τη δυνατότητα να εισάγει προϊόντα από τρίτες χώρες (όπως Κίνα, FYROM και Τουρκία), να πληρώνει τους ανάλογους δασμούς, και να είναι υπό αναστολή η καταβολή του ΦΠΑ με την προϋπόθεση ότι αυτά έχουν ως προορισμό χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Τα προϊόντα πρέπει να συνοδεύονται από σχετικά τιμολόγια στα οποία να αναγράφεται η χώρα προορισμού. Μεταφέρονται στην χώρα προορισμού και από την πώληση τους στη χώρα αυτή πληρώνεται και ο ΦΠΑ». Oμως ομάδες εταιρειών μπορεί να κερδίζουν εκατομμύρια ευρώ εκμεταλλευόμενες τον εν λόγω τελωνειακό νόμο.

Πίσω από το κόλπο βρίσκονται ομάδες με επικεφαλής Κινέζους που δραστηριοποιούνται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και θησαυρίζουν εκμεταλλευόμενοι τους τελωνειακούς νόμους.

«Πρόκειται για ομάδες με διακριτή δομή και ιεραρχία που κερδίζουν χρήματα ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Εισάγουν εμπορεύματα από την Κίνα και άλλες τρίτες χώρες με έγγραφα που να υποδηλώνουν ότι πρόκειται να μεταφερθούν σε χώρες της Ε.Ε., γλυτώνουν το ΦΠΑ και στη συνέχεια πλασάρουν τα προϊόντα τους στην μαύρη αγορά.


ΚΔΠ 395/2004 - Ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων
ΑΔΑ: 69ΔΩΗ-6ΑΩ

πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Παράταση δηλώσεων για 34.500 ακίνητα «αγνώστου ιδιοκτήτη»

Τρεις μήνες παράταση στα ακίνητα "Αγνώστου Ιδιοκτήτη" που δεν έχουν δηλωθεί στο κτηματολόγιο ή οι εγγραφές τους είναι λανθασμένες, δίνει το υπουργείο Περιβάλλοντος. Η προθεσμία κρίθηκε αναγκαία καθώς το περιθώριο για να γίνουν οριστικές οι εγγραφές λήγει φέτος και όσα από τα ακίνητα αυτά δεν δηλωθούν θα περιέλθουν στο δημόσιο.

Φέτος, συμπληρώνονται 14 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας των πρώτων κτηματολογικών γραφείων και οριστικοποιούνται οι αρχικές εγγραφές. Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες χάνουν το δικαίωμα των διορθώσεων και της δικαστικής προσφυγής, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο.

Παράταση υπό τον φόβο των συνεπειών είχαν ζητήσει και οι ιδιοκτήτες ακινήτων μέσω της ΠΟΜΙΔΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων), αίτημα που φαίνεται να εισάκουσε το υπουργείο και για ένα πρόσθετο λόγο.

Η δημιουργία του ενιαίου φορέα για το κτηματολόγιο με την συγχώνευση των υποθηκοφυλακείων, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει προσωρινή αδυναμία ανταπόκρισης της διοίκησης στη χορήγηση των απαραίτητων στοιχείων και εγγράφων, τόσο προς τις υπηρεσίες του δημοσίου, όσο και προς τους ιδιώτες, για την άσκηση αγωγών ώστε να διορθωθούν οι αρχικές εγγραφές.

Η ρύθμιση του υπουργείου περιλαμβάνει ακίνητα σε 111 περιοχές από τα παλιά προγράμματα κτηματογράφησης, που ξεκίνησε πιλοτικά το 1995 το κτηματολόγιο σε 340 ΟΤΑ. Πρόκειται 1.150.000 δικαιώματα εκ των οποίων περίπου το 3% (δηλαδή 34.500 ακίνητα) είναι αγνώστου ιδιοκτήτη.

Μεταξύ των περιοχών αυτών είναι ορισμένα από τα πιο ακριβά προάστια της Αττικής όπως η Πεύκη, η Νέα Σμύρνη, το Νέο Ψυχικό, τα Βριλήσσια, τα Μελίσσια κ.α καθώς και νησιωτικές περιοχές όπως η Πάτμος, η Σύρος κ.α.


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Χρόνος και Αιωνιότητα

ΑΙΩΝΙΟ ΤΩΡΑ, ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

“Τίποτα δεν γεννιέται και τίποτα δεν πεθαίνει. Τίποτα δεν έγινε μέσα στο χρόνο ούτε θα γίνει στο μέλλον… Όλα τα όντα είναι αόρατα πριν γεννηθούν και μετά το θάνατο γίνονται και πάλι αόρατα. Είναι θεατά ανάμεσα σε δύο αθέατα. Γιατί σε πικραίνει αυτή η αλήθεια, ω Αρτζούνα;” Μπαγκαβάτ Γκίτα

Ο Κρόνος ήταν ο έβδομος και ο μικρότερος από τους Τιτάνες, γιους του Ουρανού και της Γαίας. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ο Κρόνος (ο πατέρας Χρόνος) κατά τη διάρκεια της μάχης για την απελευθέρωση των Κυκλώπων, ευνούχισε με το δρεπάνι τον πατέρα του Ουρανό κι έτσι απέκτησε την εξουσία στην Ελλάδα. Όμως ο φοβερός Κρόνος (Χρόνος) ήταν φοβισμένος από την προφητεία που έλεγε ότι θα χάσει την εξουσία νικημένος από τον γιο του και γι’ αυτό το λόγο έτρωγε τα παιδιά του. Μόνον ο Δίας σώθηκε και τελικά νίκησε το Κρόνο με ένα χτύπημα κεραυνού. Το κατάφερε βέβαια αυτό έχοντας στο πλευρό του τους αδελφούς του, τον Ποσειδώνα, το θεό της Θάλασσας, και τον Πλούτωνα, θεό του Κάτω Κόσμου…

Ο χρόνος ήταν ένα απόβλητο της αιωνιότητας που δημιουργήθηκε με την πρώτη κίνηση της ίδιας δημιουργίας του σύμπαντος. Κρύβοντας μέσα του το σπόρο και την ανυπομονησία της δημιουργίας, έμοιαζε σαν να μην άντεχε αυτήν την αιώνια και μακάρια ακίνητη στιγμή της αιωνιότητας. Για τους Ιθαγενείς της Αυστραλίας ο χρόνος δεν υπάρχει και η κάθε μέρα βιώνεται ως ανάμνηση της πρώτης μέρας της δημιουργίας. Γι’ αυτούς υπάρχει ο ονειρόχρονος, όπου ο κόσμος παρουσιάζεται ως ενότητα και όλα τα πλάσματα, από τα άστρα ως τους ανθρώπους και τα έντομα, μοιράζονται την βαθιά επίγνώση της πρωτογενούς δημιουργικής δύναμης.

Συνήθως το ζήτημα του χρόνου τίθεται ως ένα από τα βασικά προβλήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Θα έλεγα ότι ο χρόνος δεν είναι απλά ένα πρόβλημα, αλλά ένα ερώτημα και ίσως το πιο σπουδαίο ερώτημα που έχει βρεθεί ποτέ μπροστά μας, στο μονοπάτι της ζωής μας. Όταν μιλάμε για ένα πρόβλημα εννοούμε κάτι που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, που θα μας αναγκάσει να δράσουμε για να αλλάξουμε τα δεδομένα και τελικά να λύσουμε το πρόβλημα. Ωστόσο στο πρόβλημα του χρόνου, όσο κι αν προσπαθούμε, δεν μπορούμε να βρούμε μία ορθολογική λύση, χρησιμοποιώντας τη λογική μας, όπως κάνουμε για να λύσουμε ένα μαθηματικό πρόβλημα. Εδώ υποψιαζόμαστε πως το ζήτημα του χρόνου συνδέεται άμεσα με το μεγάλο ζήτημα του Εαυτού.

Για να λύσουμε το πρόβλημα του χρόνου πρέπει να ασχοληθούμε μαζί του πολύ πιο βαθιά, να το αισθανθούμε «με τη καρδιά μας», ολοκληρωτικά, διεισδύοντας μέσα στο ασυνείδητο μας. Βαθιά μέσα στον εαυτό μας, εκεί που βρίσκονται έμφυτες όλες οι απαντήσεις πάνω στο ερώτημα: τι είναι ο χρόνος; Πόσο αντικειμενικός και πόσο σχετικός είναι από την γωνία του παρατηρητή;

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι δυο από τους μεγαλύτερούς Ευρωπαίους φιλόσοφους, ο Bergson και ο Heidegger τοποθέτησαν το πρόβλημα του χρόνου στο επίκεντρο της φιλοσοφίας τους. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον που γνωρίζουμε να λέει «πότε»; και «πού»; ενώ ο χώρος και ο χρόνος είναι μορφές εποπτείας έμφυτες μέσα του. Η μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης πραγματοποιείται μέσα στο χρόνο και σημαδεύεται από το χρόνο.



ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Η ουσία του χρόνου βιώνεται μέσα μας, επειδή, σύμφωνα με τα μεγάλα φιλοσοφικά αξιώματα, είμαστε ό,τι πιστεύουμε. Όλη μας η ύπαρξη προέρχεται από τις σκέψεις μας. Η σκέψη που μας οδηγεί στην αναζήτηση του ανώτερου εαυτού μας δεν θα έπρεπε να είναι μία παρήγορη σκέψη στην οποία στρεφόμαστε μόνο όταν έχουμε δυσκολίες. Η αλήθεια είναι πως ο στοχαστής δεν παρηγορείται από την σκέψη πως η ψυχή είναι αθάνατη, εφόσον θα έρθει η ώρα της μεγάλης κρίσης, όπου θα κριθεί για τα επίγεια έργα του και ανάλογα με το αποτελέσματα θα βρεθεί στο παράδεισο ή στην κόλαση, χωρίς να έχει την ευκαιρία της επανόρθωσης.

Η μοναδική ουσιαστική παρηγοριά για τον αναζητητή είναι ότι εδώ και τώρα, σ’ αυτήν τη ζωή, παρ’ όλες τις πιέσεις και τα βάσανά της, μπορεί να υπάρχει ένα βαθύ νόημα όλων των πραγμάτων που συνδέονται μεταξύ τους έχοντας ως καταλύτη την ίδια την ύπαρξή του η οποία είναι ταυτόχρονα αιώνια και παροδική, ανάλογα πάντα από την γωνία της παρατήρησης. Ο επίμονος και προσεκτικός αναζητητής και παρατηρητής κάποια στιγμή θα αναγνωρίσει μέσα του ένα κέντρο, μία πηγή της συνείδησης και παρατηρήσεις. Αυτό το κέντρο είναι αιώνιο και είναι ο Εαυτός.

Στην Μπαγκαβάτ Γκίτα, ένα επεισόδιο του μεγάλου Ινδικού έπους Μαχαμπχαράτα, ο Κρίσνα καθοδηγεί τον Αρτζούνα προς τον μεγάλο Εαυτό μέσα του, προφέροντας το όνομα του Άτμαν, φέρνόντας τον ταυτόχρονα σε ένα νέο είδος υπερβατικής προσοχής μέσα του, που ξεπερνάει όλους τους περιορισμούς του χρόνου: «Όλοι μας υπάρχουμε για πάντα, κι εγώ κι εσύ κι αυτοί οι βασιλιάδες των ανθρώπων. Και όλοι θα υπάρχουμε για πάντα, μέχρι το τέλος της αιωνιότητας. Όσοι μπορούν να δουν την Αλήθεια, έχουν δει και την αλήθεια αυτήν. Το Αιώνιο στον άνθρωπο δεν μπορεί να σκοτώσει, το Αιώνιο στον άνθρωπο δεν μπορεί να πεθάνει»

Στην ινδική μυθολογία η προσωποποίηση του χρόνου είναι η Θεά Kala που αντιπροσωπεύει «το δημιουργικό πνεύμα και τη δημιουργική εξέλιξη» του σύμπαντος. Οι Αβατάροι (Avatari), μεγάλοι μύστες, είναι οι εκδηλώσεις του Sutr-Atman, του κοσμικού πνεύματος που εκδηλώνεται μέσα στην ανθρωπότητα. Έτσι είναι και ο Θεός Κρίσνα ένας από τους Αβατάρους που κατεβαίνει κατά καιρούς στον κόσμο των φαινομένων, όταν οι ανθρώπινες αξίες περνάνε κρίση και οι άνθρωποι βρίσκονται σε σύγχυση. Με αυτό συσχετίζεται και η ινδική διδασκαλία για τις Κάλπες, δηλαδή τις περιόδους δημιουργίας και καταστροφής.

Η κάθε Κάλπα έχει τις υπο-περιόδους της. Ο Κρίσνα, ως ένας από τους Αβατάρους ή ένας από τα συμπαντικά πνεύματα, έρχεται στη σκηνή της ανθρώπινης ζωής και αναλαμβάνει την πνευματική οδήγηση ενός λαού. Η θεμελιώδης σκέψη της ινδικής κοσμολογίας βρίσκεται στο εξής λόγο του Κρίσνα: «Να ξέρεις, όπως ο δυνατός αέρας μένει στον αιθέρα και από κει πηγαίνει σε όλες τις κατευθύνσεις, έτσι επίσης όλα τα όντα μένουν μέσα μου. Όταν τελειώνει μία Κάλπα (ένας χρονικός κύκλος), ο γιε του Κούντα, όλα τα όντα μπαίνουν μέσα μου και όταν ένας κύκλος ξαναρχίζει, εγώ τα ξαναδημιουργώ». Από εκεί πηγάζει και η θεωρία για την μετεμψύχωση και το Κάρμα.

Αυτή η περιοδική δημιουργία και καταστροφή ολόκληρων κύκλων του χρόνου, μπορεί να εφαρμοστεί όχι μόνο στην κοσμική ζωή, αλλά και στην πορεία της κάθε μεμονωμένης ζωής. Ο χρόνος αλλάζει σε δύο κατευθύνσεις –προς την άνοδο της ζωής και προς τον άνοδο του θανάτου. «Στον γεννημένο ο θάνατος είναι το πεπρωμένο του και στον πεθαμένο η γέννα δεδομένη, γι’ αυτό μην λησμονάς για το αναπόφευκτο» Bhagavad-Gita.

Σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση, ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι παγιδευμένος στο φαύλο κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων μέχρις ότου απελευθερωθεί από τα πέπλα της άγνοιας και βγει από το κύκλο της Σαμσάρα, φτάνοντας έτσι στην Νιρβάνα και στην τέλεια γνώση που ονομάζεται Φώτιση.Όμως, για να φτάσει κανείς στη Φώτιση πρέπει να εισέλθει βαθιά μέσα στο Ντάρμα (Αλήθεια) και να ασκηθεί σκληρά πάνω στις διδασκαλίες του Βούδα, πάντα βέβαια κάτω από την ορθή καθοδήγηση των δασκάλων (λάμα).

Το πρώτο βήμα προς αυτή τη γνώση που θα μας βοηθήσει να φτάσουμε στο αιώνιο μας εαυτό απελευθερωμένο από τα πέπλα της άγνοιας και να βγούμε από το κύκλο της Σαμσάρα και τη παγίδα του χρόνου, είναι να καταλάβουμε το νόμο του Κάρμα. Ο νόμος του Κάρμα τοποθετεί τον άνθρωπο σε μία θέση αμείωτης και προσωπικής ευθύνης για ό,τι συμβαίνει σε ολόκληρο πια το σύμπαν. Για την Θιβετιανή παράδοση ο χρόνος είναι πολύ σχετικός και απατηλός, όπως και τα φαινόμενα.

Ο χρόνος δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία όσο ο χώρος μέσα στον οποίον υπάρχει και κινείται το αθάνατο πνεύμα. Όσο πιο ελεύθερος και αποστασιοποιημένος είναι ένας νους από τις σκέψεις τόσο πιο πολύ χώρο και χρόνο κατέχει. Όμως ένας συνηθισμένος ανθρώπινος νους είναι μονίμως πολιορκημένος από τις άπειρες σκέψεις και αναμνήσεις, εικόνες από το παρελθόν, «προβλήματα» της καθημερινότητας με τα οποία «κολλάει», σχέδια και ελπίδες για το μέλλον, φόβους, θυμούς κλπ. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπει τη ζωή του και το χρόνο του να φεύγει ασυγκράτητα, θυμίζοντας του ένα ποτάμι που περνάει δίπλα του.

Το Τώρα απομακρύνεται και μαζί του και το Εγώ είμαι, υπάρχω και ζω τώρα, που σημαίνει ότι έχω τη συνείδηση, τη συγκέντρωση και την επίγνωση της κάθε κατάστασης στην οποία βρίσκομαι. Το υπάρχω εδώ και τώρα σημαίνει ότι είμαι στην εγρήγορση και εκεί ακριβώς βιώνω την Αιωνιότητα! Βρίσκομαι μέσα στο μεγάλο Τώρα, όπου συνυπάρχουν όλοι οι χρόνοι μαζί, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Ο Bergson προσδιόρισε τη διαφορά ανάμεσα στο χρόνο και στο «durée». Μέσα από την διάρκεια («durée») κατά τη γνώμη του, αποκαλύπτεται η αληθινή ύπαρξη. Ο αντικειμενικός κόσμος είναι ο κόσμος του χώρου. Ο Heidegger συμφωνεί με τον Bergson, αλλά συμπληρώνει ότι ο αντικειμενικός κόσμος είναι χρονοποιημένος χώρος. Η διαλυμένη αιωνιότητα μετατράπηκε σε αντικειμενικό χρόνο, μέσα στον οποίον το παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι κατακερματισμένοι. Όπότε το επόμενο ερώτημα που εμφανίζεται μπροστά μας είναι αν το παρελθόν είναι αληθινό;

Αν υπήρξε και τι σημαίνει για την ύπαρξή μας; Οντολογικά το παρελθόν δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και το μέλλον, αλλά το μόνο που πραγματικά υπάρχει είναι το Τώρα -το αιώνιο παρόν. Ό,τι υπήρχε στο παρελθόν μπαίνει στο πλαίσιο του παρόντος. Όλο το προηγούμενο της ζωής μας, όλη η ιστορία της ανθρωπότητας μπαίνει στο δικό μας παρόν και μόνο με αυτό το τρόπο υπάρχει. Το παρόν μέσα στο παρελθόν υπήρχε διαφορετικά από ότι υπάρχει παρελθόν μέσα στο παρόν.

Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται και το βασικό παράδοξο του χρόνου. Σύμφωνα με τον μεγάλο Ρώσο φιλόσοφο, που τοποθετεί τον άνθρωπο στο κέντρο της φιλοσοφίας του, τον Νίκολαϊ Μπερντγιάεβ υπάρχουν δύο παρελθόντα: το παρελθόν που υπήρχε και εξαφανίστηκε και το παρελθόν που υπάρχει και τώρα για μας ως αναπόσπαστο μέρος του παρόντος μας. Αυτό το δεύτερο παρελθόν υπάρχει στην ανάμνηση του παρόντος και είναι ένα παρελθόν μεταμορφωμένο και φωτισμένο, ένα παρελθόν πάνω στο οποίο έχει γίνει η δημιουργική πράξη μας μετά από την οποία μπήκε στο πλαίσιο του δικού μας παρόντος. Η ανάμνηση δεν σημαίνει ακριβώς την αποθήκευση του παρελθόντος μας. Πρόκειται για ένα πάντα καινούργιο και μεταμορφωμένο παρελθόν. Επομένως η ανάμνηση έχει δημιουργικό χαρακτήρα.

Το παράδοξο του χρόνου είναι στο εξής: Το παρελθόν δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν. Στο παρελθόν υπήρξε μόνο το παρόν, ένα διαφορετικό παρόν, ενώ το παρελθόν υπάρχει μόνο στο παρόν! Το παρελθόν και το παρόν έχουν εντελώς διαφορετικές υπάρξεις. Και όπως λέει και ο κ. Γρηγόριος Κωσταράς, καθηγητής φιλοσοφίας του Πανεπιστήμιου Αθηνών, ο χρόνος ουσιαστικά δεν υπάρχει: «Εκείνο που πέρασε δεν είναι πλέον και εκείνο που δεν ήρθε δεν είναι ακόμη. Επομένως το πεδίο περιορίζεται. Προφέρω, για παράδειγμα, μία λέξη. Ποιο γράμμα της ανήκει στο παρελθόν, ποιο στο παρόν και ποιο στο μέλλον; Δεν το ξέρουμε.»



Ο ΧΡΟΝΟΣ ΩΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ

Σύμφωνα με τον Ρώσο φιλόσοφο και θεολόγο, το Ν. Μπερντγιάεβ ο χρόνος είναι μία θανατηφόρα αρρώστια: «Ο χρόνος εκτός αιωνιότητας είναι απόβλητο της αιωνιότητας γι’ αυτό το λόγο έχει την αξία του μόνο ως ένα κομμάτι της αιωνιότητας. Ό,τι δεν είναι αιώνιο και ό,τι δεν είναι της αιωνιότητας ή δεν ανήκει στην αιωνιότητα δεν έχει πραγματική αξία και αναγκαστικά θα εξαφανιστεί. Το μέλλον θα του φέρει θάνατο, το τέλος μέσα στο χρόνο που είναι ένα αντίθετο τέλος από το τέλος του χρόνου»(N.Berdjaev, Εγώ κι ο Κόσμος των Αντικειμένων).

Το θεμελιώδες παράδοξο του χρόνου και της αιωνιότητας όπως και η σύγκρουση τους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό που κοινά ονομάζουμε Αποκάλυψη. Κάθε άνθρωπος βιώνει τη δική του προσωπική Αποκάλυψη, η οποία συμβαίνει στην διάρκεια της προσωπικής πραγματοποίησης του κάθε ατόμου. Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται κάπου στη μέση της ζωής του, ζει πλήρως την αρρώστια του χρόνου. Το παρελθόν προκαλεί μέσα του την αίσθηση της πλήξης και της θλίψης, ενώ το μέλλον, προκαλεί το φόβο από το θάνατο που μετατρέπεται σε φρίκη από τη κόλαση.

Υπάρχουν δύο βασικές θεωρήσεις του χρόνου: α) Ως βίωμα του παρόντος χωρίς κανένα στοχασμό ή αμφισβήτηση του μέλλοντος και της αιωνιότητας και β) ως βίωμα του παρόντος σαν αιωνιότητας. Η πρώτη αντίληψη του χρόνου έχει να κάνει με την προϋπόθεση ότι το άτομο έχει λήθη του εαυτό του και παραμένει μέσα σε μια στιγμή. Η δεύτερη στάση απέναντι στο χρόνο προϋποθέτει την υπέρβαση της αρρώστιας του χρόνου, και ακριβώς αυτή η υπέρβαση εισάγει το πρόσωπο στην αιωνιότητα. Εδώ δεν πρόκειται για μία στιγμή, όπου ο άνθρωπος ξεχνάει. Αντίθετα, πρόκειται για μια στιγμή όπου η λήθη δεν απομονώνει ένα κομμάτι του συνόλου της ζωής, αλλά η μνήμη φωτίζει το σύνολο της ζωής και η κάθε στιγμή είναι γεμάτη φως και αξία.

Η απάντηση στο πρόβλημα και τη θλίψη του χρόνου βρίσκεται στην εμπειρία του νοήματος. Το νόημα εμφανίζεται μόνο όταν το Εγώ που σκέφτεται, μιλάει, κάνει συναντά τον Εαυτό που είναι, που υπάρχει πραγματικά. Πρόκειται για δύο ποιότητες, δύο κόσμους και χρόνους: το Εγώ που είναι το κέντρο της προσωπικότητάς και ο εαυτός που είναι κέντρο του πραγματωμένου είναι. Η επαφή του Εγώ και του Εαυτού στον άνθρωπο δίνουν την αίσθηση ότι έχει ατέλειωτο χρόνο, ότι έχει χρόνο να απελευθερωθεί από το φόβο του θανάτου όπως και από την ψεύτικη ικανοποίηση.

Όταν φτάσει σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος βλέπει που βρίσκεται πραγματικά, αποστασιοποιείται από τις ελπίδες και φόβους και ξεκινάει να βλέπει τα πράγματα έχοντας την εγρήγορση και την επίγνωση. Αυτή είναι και η αρχή μίας καινούργιας αξιολόγησης της πραγματικότητας, η οποία πραγματεύεται ανά πάσα στιγμή, μέσα στην καθημερινότητα και ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο που ψάχνει απελπισμένα να βρει χρόνο.

Ο ΓΙΟΥΝΓΚ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Ο καθένας μας έχει την εμπειρία της αίσθησης και της έκπληξης που δημιουργείται μέσα μας, όταν κάποια στιγμή βρεθούμε αντιμέτωποι με κάποια σύμπτωση που μας αφήνει άφωνους. Η συγχρονικότητα λαμβάνει χώρα όταν ένα άτομο βλέπει μέσα από το μυαλό του τη σχέση ανάμεσα στις σκέψεις του ή τα γεγονότα της ζωής του και τα αντικειμενικά γεγονότα στον εξωτερικό κόσμο.

Όμως την Αρχή της Συγχρονικότητας (synchronicity) που συνδέει γεγονότα, τα οποία δεν συνδέονται με κάποια φανερή σχέση αιτίας-αποτελέσματος, για πρώτη φορά την εισήγαγε ο μεγάλος ψυχαναλυτής και εξερευνητής της ανθρώπινης ψυχής, ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ (Carl Gustav Jung, 1875-1961). Με τον όρο αυτό ονομάζει μία συγκεκριμένη περίεργη αρχή που διαμετρικά διαφέρει από την αρχή της αιτιότητας, της αρχής σύμφωνα με την οποία το κάθε γεγονός που συμβαίνει βρίσκεται κάτω από την επιρροή του πανίσχυρου κοσμικού νόμου της αιτίας και του αποτελέσματός της. Όμως το ερώτημα είναι κατά πόσο πραγματικά μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το κάθε γεγονός το οποίο δεν ξέρουμε την αιτία είναι αναίτιο;

Σύμφωνα πάντα με τον Γιουνγκ η εμπειρία της συγχρονικότητας είναι βαθιά προσωπική. Υπάρχουν άπειρες ατομικές αποδείξεις ότι οι συμπτώσεις των γεγονότων μέσα στο χώρο και χρόνο έχουν ένα νόημα μεγαλύτερο από μία απλή σύμπτωση. Συνήθως ένα πρόσωπο παίζει το ρόλο του παρατηρητή και είναι ταυτόχρονα και ο συνδετικός κρίκος, που συνδέει τα συμπτωματικά γεγονότα. Ο Γιουνγκ δέχονταν την ύπαρξη μιας «περίεργης αλληλεξάρτησης των αντικειμενικών στοιχείων μεταξύ τους, καθώς και με τις υποκειμενικές (ψυχικές) καταστάσεις του παρατηρητή». Μάλιστα εντόπισε δείγματα αυτής της αλληλεξάρτησης, που θεωρούσε άρρηκτα δεμένη με την έννοια της Συγχρονικότητας.

Θα σας μεταφέρω μία από τις πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες που καταγράφει ο μεγάλος αυτός ψυχίατρος και αναζητητής του ασυνείδητου, στην αυτοβιογραφία του που είναι ταυτόχρονα και το τελευταίο του βιβλίο: «Αυτές τις ημέρες ερευνούσα το σύμβολο του ψαριού μέσα στην ανθρώπινη ιστορία. Κανείς δεν γνώριζε για την έρευνά μου ακόμη. Σήμερα για γεύμα είχαμε ψάρι. Ένας φίλος μου ανέφερε το έθιμο με το απριλιάτικο ψάρι. Το πρωί παρατήρησα τυχαία μία επιγραφή που έλεγε: Est homo totus medius piscis ab imo. Ο απόγευμα ένας ασθενής μου έδειξε μερικές πολύ όμορφες εικόνες ψαριών που είχε ζωγραφίσει. Το βράδυ μου έδειξαν ένα κέντημα που απεικόνιζε ιχθυόμορφα τέρατα. Μία ασθενής μου διηγήθηκε ένα όνειρό της στο οποίο καθόταν στην όχθη μιας λίμνης και ένα ψάρι κολυμπούσε μέχρι τα πόδια της. Άκουσα στο ραδιόφωνο μία διαφήμιση για ψαροκονσέρβες, τη στιγμή που έβλεπα την ίδια διαφήμιση σε ένα περιοδικό. Γνώρισα έναν κηπουρό ο οποίος είχε στο μπράτσο του ένα τατουάζ με μία γοργόνα. Ένα αυτοκίνητο με ψάρια, έμεινε από λάστιχο στο δρόμο μπροστά στο σπίτι. Είδα μία γάτα που κρατούσε ένα ψάρι στο στόμα της. Κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει.» Κ.Γ. Γιουνγκ, Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα.

Ο μαθηματικός Warren Weaver, στο βιβλίο του Lady Luck: The Theory of Probability (Γουόρεν Γουίβερ, Η κυρία Τύχη: η θεωρία των πιθανοτήτων) καταγράφει μία απίθανη ιστορία. Το περιστατικό, αρχικά είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Life: «Και τα δεκαπέντε μέλη κάποιας εκκλησιαστικής χορωδίας στο Beatrice της Νεμπράσκα καθυστέρησαν στη συνάντηση που είχαν καθορίσει για τις 7.20 το βράδυ, της 1ης Μαρτίου το 1950. Ο εφημέριος, η σύζυγος και η κόρη τους είχαν ένα λόγο (η σύζυγος καθυστέρησε να σιδερώσει το φόρεμα της κόρης). Κάποιο κορίτσι περίμενε μέχρι να τελειώσει ένα δύσκολο πρόβλημα γεωμετρίας. Κάποιας άλλης το αμάξι δεν έπαιρνε μπρος, ενώ άλλες δύο καθυστερούσαν, θέλοντας να ακούσουν το τέλος κάποιου ενδιαφέροντος ραδιοφωνικού προγράμματος. Μία μητέρα και η κόρη της άργησαν, διότι η μητέρα έπρεπε να τηλεφωνήσει δύο φορές στην κόρη, για να την ξυπνήσει απ’ τον ύπνο της κλπ.

Όλοι οι λόγοι φαινόταν κάπως συνηθισμένοι. Μολαταύτα, υπήρχαν δέκα ξεχωριστοί και ασύνδετοι λόγοι για την αργοπορία των δεκαπέντε ατόμων. Και όμως, ήταν τυχερό που κανείς απ’ τους δεκαπέντε δεν έφτασε στην ώρα του, στις 7.20, μια και το κτίριο της εκκλησίας καταστράφηκε από έκρηξη στις 7.25! Τα μέλη της χορωδίας, αναφέρει το Life, αναρωτήθηκαν μήπως η αργοπορία τους ήταν ‘θεϊκή παρέμβαση’ Ο Γουίβερ υπολόγισε τις πιθανότητες να συμβεί ένα τέτοιο περίεργο γεγονός και τις βρήκε μία στο εκατομμύριο!!!» Ντέμης Κυριάκου, Συγχρονότητα, μία ευρύτερη ματιά στον κόσμο, περιοδικό Άβατον, τεύχος 3



ΣΚΟΠΙΜΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ;

Ο Γιουνγκ στο έργο του Δομή και Δυναμική της Ψυχής, αναφέρει πώς άρχισε να παρατηρεί συμπτώσεις που προκαλούσαν ανοιχτά τους υπολογισμούς των πιθανοτήτων, στη διάρκεια των ερευνών του για το συλλογικό ασυνείδητο. Πίστευε ότι το φαινόμενο της συγχρονικότητας συνδέονταν με ψυχικές καταστάσεις που αναπτύσσονται μέσω της επιρροής των αρχετύπων, τα οποία όριζε σαν πρότυπα (μοντέλα) έμφυτα στην ανθρώπινη ψυχή και κοινά για όλη την ανθρωπότητα. Ο Γιουνγκ αναφέρει συχνά τα αρχέτυπα ως «αρχέγονες εικόνες» που παρέχουν την αναπαράσταση όλων των ανθρώπινων στάσεων απέναντι στον θάνατο, τη σύγκρουση, το σεξ, τη μετενσάρκωση και τη μυστικιστική εμπειρία.

Κάποιες φορές ένα αρχέτυπο ενεργοποιείται από ένα συναισθηματικά φορτισμένο γεγονός και τότε τείνει να έλκει γεγονότα παρόμοιας φύσης, ανοίγοντας δρόμο στα γεγονότα που ονομάζουμε «συμπτώσεις». Επίσης θεωρούσε την κινέζικη μαντική μέθοδο του Ι Τσινγκ, με την οποία ασχολήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του, ως έκφραση της Αρχής της Συγχρονικότητας. Θεωρούσε ότι αυτό που θεωρούμε εμείς, στη Δύση, τυχαίο και ασήμαντο, είναι το κύριο ενδιαφέρον της κινέζικης σκέψης, ενώ αυτό που εμείς λατρεύουμε σαν αιτιότητα περνάει σχεδόν απαρατήρητο.

Ενώ η Δυτική σκέψη προσεκτικά ζυγιάζει, επιλέγει, ταξινομεί και απομονώνει, η αρχαία Κινέζικη έχει μια πιο ολιστική εικόνα του κόσμου, δίνοντας σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια που συνθέτει μια στιγμή. Κάθε στιγμή απαρτίζεται από όλα αυτά τα «ασήμαντα» συστατικά. Αργότερα, ο Γιουνγκ προέκτεινε την έννοια της συγχρονικότητας και στην αστρολογία. Όταν μάλιστα ανέφερε το ενδιαφέρον του για την αστρολογία και την πεποίθησή του για τη μελλοντική της χρησιμότητα, με ένα γράμμα του στον Φρόιντ, ο τελευταίος αντέδρασε, κατηγορώντας τον Γιουνγκ ότι είχε πέσει θύμα της «μαύρης παλίρροιας του βούρκου του αποκρυφισμού».

Μην εγκαταλείποντας τις θέσεις του ο Jung κατέγραψε στην αυτοβιογραφία του άλλο ένα συνταρακτικό συμβάν εμφάνισης συγχρονικότητας, που μάλιστα συνέβη ενώ ήταν μαζί με το Freud: Στέκονταν μαζί δίπλα σε μια βιβλιοθήκη όταν ο Jung ένιωσε το διάφραγμά του να γίνεται σαν από σίδερο και να καίει, να πυρακτώνεται. Ταυτόχρονα ακούστηκε ένας δυνατός κρότος σαν να επρόκειτο να πέσει πάνω τους η βιβλιοθήκη. Ο Jung βρήκε την ευκαιρία να παρουσιάσει το συμβάν σαν ένα παράδειγμα φαινομένου καταλυτικής εξωτερίκευσης. Ο Freud αντέδρασε αποκαλώντας τα «ανοησίες». Τότε, ο Jung τον προκάλεσε, υποστηρίζοντας ότι μπορούσε να προβλέψει ότι το πολύ σε ένα λεπτό ο κρότος θα ξανακούγονταν. Πριν καν τελειώσει τα λόγια του ο κρότος ξανακούστηκε, αφήνοντας τον Freud εμβρόντητο.

Σύμμαχό του στην προσπάθεια να διατυπώσει τη θεωρία του για τη συγχρονικότητα, ο Γιουνγκ βρήκε τη Κβαντική Φυσική, στα πλαίσια της οποίας είχε διατυπωθεί η θεωρία ότι ένα πεδίο του χώρου μπορεί να γίνει αντικειμενικά γνωστό, μόνο με την ύπαρξη ενός παρατηρητή, ο οποίος όμως επεμβαίνει (αναγκαστικά, με την παρουσία του) στην κατάσταση του χώρου. Οι ανακαλύψεις αυτές βοήθησαν τον Γιουνγκ να καταλάβει διαισθητικά ότι ύλη και συνείδηση συνδέονται με ουσιώδη τρόπο, σαν δυο συμπληρωματικές όψεις μιας ενοποιημένης πραγματικότητας.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

“Κατά κύματα με καταλαμβάνει μία ολοκληρωτική ψευδαίσθηση ότι μέσα από τη φοβερή καταστροφή και παροδικότητα όλων των πραγμάτων γύρω μου, μου χαρίστηκαν πέντε λεπτά ζωής για να αναπνέω και να σκέφτομαι ελεύτερα και ήρεμα. Και εγώ χαρούμενος, με δύναμη και ηρεμία ενός φυτού, εκμεταλλεύομαι αυτό το χρόνο, χωρίς να περνάει από το μυαλό μου ούτε μια σκέψη για το πότε ξεκίνησε και πότε θα τελειώσει αυτός ο χρόνος. Αυτά τα πέντε λεπτά η σκέψη μου τα τεντώνει ως το άπειρο, πέρα από όλες τις κινήσεις, συγκρούσεις και θύελλες ενώ εγώ υπάρχω μέσα στη λαμπερή, βαθιά ζωή των σκέψεων μου, χωρίς να μπορώ ούτε ενός των πέντε λεπτών να δω το τέλος, γιατί είναι πιο μεγάλο από το κόσμο και πιο βαθύ από την ευτυχία” Ivo Andric, Znakovi Pored Puta

Ο μεγάλος Γερμανός υπαρξιστής Karl Jaspers “Ο χρόνος έχει την έννοια της ύπαρξης. Η έννοια του χρόνου είναι έννοια της ιστορίας, ιστορίας δικής μου και του κόσμου. Ο χρόνος έχει νόημα μόνο μέσα από το πεπρωμένο του ανθρώπου. Για μένα είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Η αντίληψη του χρόνου, η χρήση του χρόνου, η αίσθηση του χρόνου, όλα αυτά είναι πραγματικά αινίγματα που εκθέτονται μπροστά μου καθημερινά. Ανά πάσα στιγμή στη μέρα ή τη νύχτα, στο όνειρο ή στο ξύπνιο, αισθάνομαι το χρόνο σαν ένα στοιχείο, απαλό και χρήσιμο ή καταστροφικό και βλαβερό.

Ακριβώς με το τρόπο που ο άνθρωπος αισθάνεται τον αέρα, τη φωτιά και το νερό. Πνίγομαι από την έλλειψη χρόνου ή νιώθω πως με καίει και λιώνει, πλέω μέσα του με ένα συναίσθημα θεϊκής απόλαυσης. Και ανά πάσα στιγμή ξέρω ότι ο χρόνος είναι μία οδυνηρή ψευδαίσθηση, ότι πρόκειται στην ουσία για ένα συγκεκριμένο αριθμό χτυπημάτων της καρδιάς μας και ότι αλλιώς δεν υπάρχει. Πριν το πρώτο χτύπημα όπως και μετά το τελευταίο, απλώνεται ως το άπειρο η αιωνιότητα της ανυπαρξίας μας, αμέτρητη, αφώτιστη, ακατανόητη και ανείπωτη, και όμως παρούσα σε κάθε σκέψη, αναπνοή και γουλιά.”

@Μίλιτσα Κοσάνοβιτς (kosanovic@mail.com) είναι αρθρογράφος και συγγραφέας.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook



ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πλειστηριασμοί και… λεύκανση πρωκτού!

Πριν από λίγες μέρες και για αρκετές μέρες, το facebook μου έδειχνε στο newsfeed την ανάρτηση μιας κυρίας που διαφήμιζε την λεύκανση πρωκτού

Δεδομένου ότι η κυρία αυτή ΔΕΝ ήταν φίλη μου, ούτε ήμουν μέλος στην ομάδα που αναρτούσε το λινκ ώστε να δικαιολογείται η κοινοποίηση, αλλά και ούτε αναζήτησα το θέμα σε κάποια μηχανή εύρεσης στο διαδίκτυο, είναι απορίας άξιο γιατί είχα αυτή την ενημέρωση από την αγαπητή πλατφόρμα που πλέον μου έχει απαγορεύσει να βάζω οποιοδήποτε λινκ στα σχόλια φίλων!

Η άλλη μου απορία είναι, ποιος έχει όρεξη και χρήμα στα χρόνια της μνημονιακής χολέρας να κάνει λεύκανση -όχι στα δόντια- στον πρωκτό του;

Αυτός που σκέφτεται μόνο τον κ@λο του, είναι μάλλον η σωστή απάντηση…

Το είδος το συναντάμε σε όλη την Ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στις πιο δύσκολες σελίδες της: Πόλεμοι, πείνα, ανισότητες κλπ

Σ’ αυτό το περίφημο είδος που σε προκαλεί να νιώσεις αποστροφή για το ανθρώπινο είδος γενικότερα ανήκουν και κάποιοι που βομβαρδίζουν με μηνύματα τις ραδιοφωνικές εκπομπές και σχολιάζουν ότι καλά να πάθουν όσοι πήραν δάνεια από τις τράπεζες για να αγοράσουν σπίτι, ας πρόσεχαν, βλάκες ήταν οι ίδιοι που δεν το έκαναν; Ας τους τα πάρουν τώρα!

Δυστυχώς, το έχω ακούσει από αρκετούς. Τελικά είναι πιο έξυπνος αυτός που σκέπτεται έτσι;

Στην κατηγορία των δανειστών υπάρχουν πολλές υποκατηγορίες.

Η χειρότερη είναι αυτή εκείνων που είχαν αλλά δανείστηκαν με χαμηλό επιτόκιο για να μην χαλάσουν τα μετρητά τους και, ενώ έχουν να αποπληρώσουν, αρνούνται συνειδητά. Πολύ πιθανό, να είναι και η μικρότερη μερίδα.

Άλλη κατηγορία είναι αυτών που έβαλαν υποθήκη το σπίτι τους για να πάρουν επιχειρηματικό δάνειο προκειμένου να αναπτύξουν τη δουλειά τους.

Άλλοι – και ίσως οι περισσότεροι- που είχαν κάποια μετρητά, είτε από οικονομίες, είτε από την πώληση ενός μικρού σπιτιού και αγόρασαν ένα πιο καινούριο ή μεγαλύτερο για να στεγάσουν την οικογένεια τους.

Και κάποιοι που ξεκίνησαν από το μηδέν το στεγαστικό τους.

Μια μερίδα ανθρώπων που αποφάσισαν να επενδύσουν χρήματα που ήδη είχαν συμπληρώνοντας με κάποιο δάνειο για να έχουν μια “καλή επένδυση” για τα γεράματα που θα αφήσουν και στα παιδιά τους

Οι περισσότεροι, είδαν το εισόδημα τους στο οποίο πόνταραν να κόβεται, ακόμα και να εξαφανίζεται και τώρα κινδυνεύουν με πλειστηριασμό. Το Αμερικάνικο Όνειρο, που έγινε παγκόσμιος εφιάλτης τώρα και στην Ελλάδα, αφού έκανε το γύρο πολλών χωρών στην Ευρώπη.

Στην κατηγορία της… “λεύκανσης του πρωκτού” (με νοιάζει μόνο ο ποπός μου), επίσης υπάρχουν υποκατηγορίες.

Αυτοί που σοφά δεν εμπιστεύτηκαν το σύστημα και δεν τόλμησαν να κάνουν ανοίγματα.

Αυτοί που δεν θέλουν να δεσμεύσουν τα χρήματα τους σε τούβλα γιατί θέλουν ρευστό για την/τις επιχείρηση/σεις τους

Αυτοί που βγάζουν πάντα όλα τους τα χρήματα έξω

Αυτοί που παίζουν στο χρηματιστήριο, τώρα στα funds, δανείζουν με τόκο – γενικώς “παίζουν” με το χρήμα, έντιμα ή ανέντιμα

Αυτοί που τα βρήκαν έτοιμα, τουλάχιστον μια ή περισσότερες κατοικίες, ή πρόλαβαν να γίνουν ιδιοκτήτες προ κρίσης

Και αυτοί που έχουν κάπου παρκαρισμένο χρήμα, κατά πάσα πιθανότητα όχι και τόσο έντιμα αποκτημένο κι έχουν καταλάβει ότι, παρ’ όλη την κρίση στο real estate, όπου να ΄ναι θα γυρίσει και θα πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους

Στην κατηγορία “του πρωκτού”, που θεωρούν εαυτούς πολύ έξυπνους, είναι και οι βλάκες που μένουν στο ενοίκιο και θέλουν να σώσουν κάποιο μικρό κομπόδεμα στην τράπεζα, γιατί ειπώθηκε: ή πλειστηριασμοί θα γίνουν, ή κούρεμα καταθέσεων.

Γιατί είναι βλάκες; Γιατί δεν ξέρουν τι τους περιμένει. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν βλέπεις μόνο το χρώμα του δικού σου πρωκτού και δεν έχεις κάνει τον κόπο να δεις τι τύχη είχαν οι πρωκτοί άλλων σε άλλες χώρες όπου υπήρξε μπαράζ πλειστηριασμών.

Τα κοράκια/τράπεζες/funds αγοράζουν τα σπίτια στο 1/10 της αξίας τους – εμπορικής; αντικειμενικής; Ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια θα είναι η σχέση των δυο αλλά σίγουρα πολύ χαμηλά θα γίνεται η εκκίνηση

Στη συνέχεια, τα φιλέτα θα πωλούνται αμέσως πολύ ακριβά σε Άραβες, Ρώσους, Κινέζους που θέλουν να πάρουν βίζα και άδεια παραμονής

Τα πιο λαϊκά σπίτια θα βγαίνουν προς εκμετάλλευση – ενοικίαση σε ντόπιους ή μετανάστες
Όσο τα εκπλειστηριασμένα σπίτια θα πληθαίνουν, τόσο τα ενοίκια θα ακριβαίνουν! Πεντακάθαρος, αναπόφευκτος και παμπάλαιος νόμος ζήτησης-προσφοράς. Δείτε τι έγινε με τους καθηγητές αναπληρωτές που πήγαν σε τουριστικά νησιά και δεν τους έφτανε ο μισθός για να νοικιάσουν έστω ένα δωμάτιο. Όλοι ήθελαν να τους τα νοικιάσουν σε τιμή high season, με αποτέλεσμα τις πρώτες μέρες οι καθηγητές να κοιμούνται στις παραλίες όσο ακόμα ο καιρός το επέτρεπε.

Δείτε επίσης πως οι άστεγοι στην Αμερική αυξάνονται και πληθύνονται αφού τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Ακόμα κι εργαζόμενοι, κακοπληρωμένοι αλλά έστω με έναν μισθό, αδυνατούν να καλύψουν το έξοδο ενοικίου: Στις ΗΠΑ έχουν ποινικοποιηθεί οι άστεγοι και όσοι τους βοηθάνε προσφέροντάς τους τροφή!

Η ατομική ιδιοκτησία καταργείται και περνάει στα χέρια είτε κράτους, είτε επιχειρήσεων ή ακόμα και σε συνδυασμό και των δυο. Μονοπωλείται. Οι πολίτες έχουν από ελάχιστες επιλογές ως και καμία – Ατζέντα 21, από το 2011 τα γράφω, αλλά λίγοι τα άκουγαν…

Θα ήθελα, λοιπόν, να πω στην κατηγορία της “έξυπνου πρωκτού”, ότι καλό είναι να αποκτήσουν και λίγο όραση μύγας και να βλέπουν τα πράγματα πιο σφαιρικά. Δεν τους ζητάω να αποκτήσουν αισθήματα ή ενσυναίσθηση. Απλά λίγο περισσότερο μυαλό, γιατί η βλακεία με την κακία πολλές φορές ανταγωνίζονται.

Είναι αυτοί πάντα οι μίζεροι που περιμένουν την ανακαταδιανομή πλούτου/φτώχειας για να περάσουν σε μια άλλη κατηγορία, “ανώτερη”, χωρίς ποτέ να συνειδητοποιούν πόσο αναλώσιμοι είναι οι ίδιοι στο παιγνίδι της παγκόσμιας ελίτ που τρώει πάντα τη μερίδα του λέοντος. Τους πετάει κανένα κόκαλο, εξαγοράζει συνείδηση, ήθος, αρχές κι ανθρωπιά και, όταν έρθει η ώρα, τους πληρώνει με το ίδιο νόμισμα.

Αλήθεια… ποιος νοιάζεται σήμερα να πάει να κάνει λεύκανση πρωκτού; Πάω στοίχημα εκείνοι που τρέχουν πρώτοι για μαύρισμα στις παραλίες για να δείχνουν μελαμψοί στη μούρη ή ακόμα κάνουν και σολάριουμ. Μετά βγάζουν κι από μια σέλφι και των δυο…

Από την “αριστερά” μας με αγάπη



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Τρεις νέοι σταθμοί του μετρό το καλοκαίρι του 2019

Τρεις νέοι σταθμοί του μετρό θα παραδοθούν στο επιβατικό κοινό εντός του επόμενου έτους.


Σε αυτή την ανακοίνωση προχώρησαν η Αττικό Μετρό και ο δήμος Κορυδαλλού. Πρόκειται για τους σταθμούς Αγίας Βαρβάρας, Πλατείας Ελευθερίας στον Κορυδαλλό καθώς και Αγίου Νικολάου στη Νίκαια της γραμμής 3 του μετρό.

Σύμφωνα με την κοινή ανακοίνωση και οι τρεις σταθμοί θα τεθούν σε λειτουργία στις 30 Ιουνίου 2019.

Η ημερομηνία παράδοσης των σταθμών, αλλά και άλλοι παράμετροι του έργου, αποφασίστηκαν κατά τη διάρκεια σύσκεψης του Δημάρχου Κορυδαλλού, Σταύρου Κασιμάτη, με εκπροσώπους της Αττικό Μετρό.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Έτσι, θα φακελώσουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς 1,4 εκατομμυρίων επαγγελματιών

Οριστικοποιείται εντός των επόμενων ημερών το έντυπο Ε3 της εφορίας το οποίο θα υποβληθεί φέτος από περίπου 1,4 ελεύθερους επαγγελματίες, επιτηδευματίες και αγρότες. Το έντυπο βρίσκεται εδώ και αρκετές εβδομάδες σε δημόσια διαβούλευση και πλέον ήρθε η ώρα των αποφάσεων. Οι επαγγελματίες, θα πρέπει να γνωρίζουν από τώρα ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το ηλεκτρονικό φακέλωμα τόσο των επαγγελματικών τραπεζικών τους λογαριασμών όσο και των δαπανών που θα εμφανίζονται ως επαγγελματικές. Ο στόχος των αλλαγών στα έντυπα είναι προφανής: να πιεστούν οι επιτηδευματίες ώστε να εμφανίσουν περισσότερα κέρδη και να αποφύγουν την... κατάχρηση στην εμφάνιση επαγγελματικών δαπανών.

Από τη στιγμή που συνδέθηκαν και οι ασφαλιστικές εισφορές με το δηλωθέν εισόδημα, το κίνητρο της φοροδιαφυγής για τους επαγγελματίες έγινε τεράστιο. Από το ύψος των κερδών εξαρτάται πλέον:

Ο φόρος εισοδήματος
Η εισφορά αλληλεγγύης
Οι ασφαλιστικές εισφορές για κύρια ασφάλιση, επικούριση, υγειονομική περίθαλψη και εφάπαξ
Το επίδομα τέκνων,
Το δικαίωμα σε άλλα επιδόματα (π.χ επίδομα θέρμανσης κλπ)


Με δεδομένο το ισχυρό κίνητρο φοριδαφυγής, το υπουργείο Οικονομικών καιη Ανεξάρτητη Αρχη Δημοσίων Εσόδων, βάζουν στο μάτι μέσω του νέου εντύπου Ε3 όλες τις πιθανές πηγές φοροδιαφυγής. Η πρώτη και κύρια αλλαγή είναι το –για πρώτη φορά- φακέλωμα των επαγγελματικών λογαριασμών. Ειδικά για τους ελεύθερους επαγγελματίες, που χρησιμοποιούν περισσότερους από έναν λογαρισμούς, η φορολογική αρχή θέλει να γνωρίζει μέσα από τον ποιο τραπεζικό λογαριασμό πραγματοποιούνται οι συναλλαγές τόσο στο σκέλος των εσόδων όσο και στο σκέλος των δαπανών. Έτσι ο έλεγχος διατάξεων της φορολογικής νομοθεσίας όπως η υποχρεωτική πληρωμή της μισθοδοσίας αλλά και των συναλλαγών άνω των 500 ευρώ μέσω τράπεζας, θα γίνει πολύ πιο εύκολος.

Πλήρες φακέλωμα προωθείται και όσον αφορά στις επαγγελματικές δαπάνες. Πλέον, η καταγραφή θα γίνεται αναλυτικά ώστε οι ενδεχόμενες απότομες μεταβολές να αποτελούν επιχείρημα στα χέρια του ελεγκτή για έκδοση διαταγής ελέγχου. ΟΙ ξεχωριστοί κωδικοί στους οποίους θα δηλώνονται οι επιμέρους κατηγορίες δαπανών, είναι οι εξής:

προμήθειες διαχείρισης

έξοδα διαφήμισης

δαπάνες για ενημερωτικές ημερίδες

δαπάνες ταξιδίων,

έξοδα φιλοξενίας,

λήψη υπηρεσιών εξωτερικού

ενοίκια,

τηλεπικοινωνίες και ενέργεια

Το νέο έντυπο Ε3 επιφυλάσσει και ένα ακόμη φακέλωμα, αυτό του POS. Τον Μάρτιο τελειώνει η προθεσμία για την τοποθέτηση POS και για τα τελευταία επαγγέλματα. ΄Έτσι, μέσα από το έντυπο Ε3 οι φορολογικές αρχές θα μπορούν πολύ εύκολα να ελέγξουν το ποιος συμμορφώθηκε με την νέα επιταγή του νόμου και ποιος όχι.


Πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!