EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Βρέθηκε ο «νεκρός» στα πακέτα των τσιγάρων: Πόσα χρήματα πήρε, πού έγινε η φωτογράφιση (εικόνες)

Όλα ξεκίνησαν το 2012. Ο Τομ Φρέιν ταξίδεψε στο Βερολίνο προκειμένου να γίνει το πρόσωπο μιας αντικαπνιστικής εκστρατείας. Το concept ήθελε να μπαίνει σε σακούλα για πτώματα σε νεκροτομείο ενός παλιού νοσοκομείου της γερμανικής πρωτεύουσας.

«Έβαψαν το πρόσωπό μου γκρι, με έβαλαν σε μία τσάντα και με πήγαν στο νεκροτομείο. Το να είμαι στην τσάντα, πραγματικά με φρίκαρε, ειδικά όταν ο φωτογράφος τράβηξε ψηλά το φερμουάρ και μου ψιθύρισε: "Αυτό είναι για τη Δρέσδη*", προτού ξεκουμπώσει το φερμουάρ. Είχε μια σκοτεινή αίσθηση του χιούμορ» θυμάται ο απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, ο οποίος πληρώθηκε 175 βρετανικές λίρες (περίπου 200 ευρώ).



Ο Φρέιν επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου συνέχισε τη ζωή του, μέχρι που το 2016 λαμβάνει ένα e-mail από έναν φίλο του. Το σύντομο κείμενο συνόδευε μια φωτογραφία σε ένα πακέτο τσιγάρα. Έδειχνε έναν νεκρό μέσα σε σακούλα νεκροτομείου. «Εσύ είσαι αυτός;» τον ρώτησε ο φίλος του, για να λάβει ύστερα από λίγο θετική απάντηση.



«Πήγα στο τοπικό κατάστημα και είδα το πρόσωπό μου σε όλα τα πακέτα τσιγάρα. Ήμουν παντού -και στα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν απίστευτο. Υπήρχαν εκατομμύρια πακέτα με το πρόσωπό μου επάνω» πρόσθεσε.



Με πληροφορίες από Guardian/Daily Mail




πηγη


Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Οι εγχώριοι ιεροεξεταστές πολιτικών φρονημάτων (Εξαιρετικό)

Σε κάθε συλλαλητήριο για εθνικά όπως λέμε θέματα (σαν τα εθνικά να μην είναι κοινωνικά και πολιτικά, αλλά αμιγώς “ιδεολογικά”), σε κάθε είδους λαοσύναξη, ορισμένοι παθαίνουν “πολιτικά ορθές” αλλεργίες. Από την άλλη, οι συμμετέχοντες σε τέτοιες εκδηλώσεις μοιάζουν να οφείλουν κάθε φορά να απολογηθούν και να εξηγήσουν τη θέση τους: είναι ή δεν είναι αντιδραστικοί, λαϊκιστές ή “φασίστες”;

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Θα έλεγε κανείς ότι ο παραδοσιακός εθνικοσοσιαλισμός και η ιστορικά γνωστή Aκροδεξιά, αν δεν είχε ήδη υπάρξει, θα έπρεπε επειγόντως να εφευρεθεί. Έτσι ώστε η σημερινή σοσιαλκοσμοπολίτικη μορφή της υπερολοκληρωτικής πολιτικής αντίληψης της κοινωνίας (της παγκόσμιας ή της τοπικής), να έχει στη διάθεσή της ένα πειστικό αντίπαλο δέος, ένα άλλοθι αριστεροφροσύνης και ένα προσωπείο «προοδευτισμού», «ανθρωπισμού» και προσχηματικού “αντι-φασισμού”. Με αυτό ο νέος “κοσμοπολίτικος” φασισμός της εποχής της διεθνοποίησης του καπιταλισμού να επιχειρεί εκ του ασφαλούς την αποδόμηση των λέξεων, των εικόνων και των αφηγημάτων που οργανώνουν συμβολικά τις συλλογικές, εθνοτικές συνειδήσεις και συνεπώς την ιστορική μνήμη των λαών.

Έτσι, κάποια μονίμως οικειόφοβη, σοσιαλφιλελεύθερη “Aριστερά”, μαζί με τους ελευθεριακούς ακροαριστερούς συνοδοιπόρους και τους ψευτοπαγκοσμιοποιημένους βλαχοκοσμοπολίτες, στους οποίους απευθύνει τις νεοφασίζουσες πολιτικές της χρηστοήθειες, επιχειρούν να τρομοκρατήσουν ιδεολογικά κάθε δημοκράτη, αριστερό ή μη, που τολμά να διατηρεί τα πατριωτικά του συναισθήματα.

Ο νομικός λόγος περί των μειονοτήτων και των αποκλειστικά ατομικών ανθρώπινων δικαιωμάτων υποσκέλισε στις δυτικές συνειδήσεις τις απαιτήσεις των πραγματικών ιστορικών –συχνά συγκρουσιακά διακυβευόμενων– συλλογικών και πολιτικών δικαιωμάτων των ομάδων (εθνικών και ταξικών), εντός των οποίων ζουν τα φύσει κοινωνικά και πολιτικά ανθρώπινα άτομα.
Το δικαίωμα στην πατρίδα

Όπως όλοι ξέρουμε, το πρώτο από τα ανθρωπολογικώς δεδομένα δικαιώματα όλων των πραγματικών ανθρώπινων ομάδων είναι να διαθέτουν ένα κοινό έδαφος ζωής και εργασίας και αργότερα μια πολιτική επικράτεια. Την ακεραιότητά της υπερασπίζονται στην ανάγκη με τα όπλα. Την συνέχειά της η κάθε γενιά αφηγείται στις επόμενες. Ο πολιτικός έλεγχος και η δημοκρατική διακυβέρνηση αποτελούν ένα μόνιμο διακύβευμα των λαϊκών αγώνων και των ταξικών συγκρούσεων.

Οι εργαζόμενοι, αν δεν θέλουν να επιστρέψουν ταχύτατα στη μακραίωνη συνθήκη του δούλου, του δουλοπάροικου ή του εντελώς άπορου και νομαδικού ανθρώπινου πλεονάσματος (από όπου ξέφυγαν εδώ και 3-4 μόλις αιώνες), αν δεν θέλουν να υποσκελιστούν στο σύντομο μέλλον από ρομποτικές, γενετικά ρυθμισμένες ανθρωπομηχανές, θα είναι καλό να συνεχίσουν να έχουν κάποια συγκεκριμένη πατρίδα. Για όσο καιρό τουλάχιστον θα κυριαρχεί ο γυμνός καπιταλισμός και θα λειτουργούν σε βάρος τους οι κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις εκμετάλλευσης.

Όπως γνωρίζουν καλά οι αναρχοφιλελεύθεροι οργανικοί διανοούμενοι του νέου διεθνοποιημένου πολιτικού καθεστώτος, ως εν δυνάμει καταναλωτές, τα ανθρώπινα άτομα δεν χρειάζονται περισσότερες πατρίδες από όσες οι λύκοι ή τα πρόβατα. Χρειάζονται μόνο εμπορεύματα διαθέσιμα στην αγορά και μέσα ή τρόπους να τα αποκτήσουν. Έστω μέσα από τον πόλεμο όλων ενάντιων όλων, που διεξάγεται είτε ατομικά, είτε σε μικρές ή μεγάλες συμμορίες, από τις πληβειακές, πολιτικά ανερμάτιστες και στερημένες μάζες των καταναλωτών.

Αντίθετα, πατρίδες χρειάζονται μόνον οι λαοί και οι εργαζόμενοι για να μπορούν μέσω αυτής της αναφοράς, να οργανώνονται συνειδητά σε συλλογικά υποκείμενα και σε συνεκτικές κοινότητες σχετικά ομοίων ανθρώπων. Συνεπώς, να διεκδικούν βιωματικά και εμπειρικά από τους κοινωνικούς αντιπάλους τους, τη δημοκρατία, τις αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και τον πολιτικό έλεγχο του εδάφους και των μέσων παραγωγής.
Οι κατά φαντασία κοσμοπολίτες

Οι καθεστωτικοί “προοδευτικοί” της Αγοράς, μαζί με τους συνήθεις κομφορμιστές των ποικίλων κοινωνικών μεσαίων χώρων του Δυτικού Κόσμου, που εύκολα ή δύσκολα συμμορφώθηκαν στις ιδεολογικές υποδείξεις και στα πολιτικά ήθη του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, έχουν εκλογικεύσει την πολιτισμική τους αλλοτρίωση και την ιδεολογική τους κατάντια. Θεωρούν συχνά τον εαυτό τους πρωτοπόρο, ρεαλιστικώς σκεπτόμενο πολίτη, ή ακόμα ριζοσπάστη και διαφωτιστή.

Με ή χωρίς αντιφάσεις, όλοι αυτοί εκφράζουν τον μικροαστικό και υποκριτικό, μετανεωτερικά ορθολογικό, αποεθνοποιημένο και αποεδαφοποιημένο αντιπατριωτισμό όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου. Επισήμως ή ανεπισήμως, έχουν αναλάβει τον ρόλο του εισαγγελέα των πολιτικών φρονημάτων των πολιτών, που σε πείσμα των καιρών, διατηρούν τις δημοκρατικές και πατριωτικές τους ευαισθησίες.

Στα καθ ημάς, οι νέοι ιεροεξεταστές είναι συνήθως ημιμαθείς και θρασείς γόνοι εξευρωπαϊσμένων νεοελλήνων των δεκαετιών του πασοκικού εκσυγχρονισμού, με σάλτσα από Συνασπισμένες συνιστώσες Εξαρχείων και Κολωνακίου, χωμένες Σύριζα στη μούχλα της νεομνημονιακής “αριστερής” διακυβέρνησης. Βεβαίως, οι προοδευτικοί γονείς και κηδεμόνες των παραπάνω ιδιωτών, αγαπούν μόνο τις διαφορετικότητες και τις ιδιαιτερότητες.
Μισούν το «Εμείς»

Ως ψυχρά σκεπτόμενοι ορθολογιστές, ή έστω ως σκεπτικιστές, ως μόνιμοι φορείς αμφιβολιών για κάθε παραδοσιακή βεβαιότητα (πέραν βεβαίως της ορθολογικότητας των αμφιβολιών τους), οι καλοί αυτοί άνθρωποι προτιμούν πάντα να στοχάζονται τα δίκαια επιχειρήματα των άλλων και να αμφισβητούν τα ιστορικά επιχειρήματα που προβάλλει επισήμως ή ανεπισήμως η οικεία πολιτική κοινότητα. Ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο ισχυρίζονται.

Απεχθάνονται τις πολιτισμικές ομοιότητες, τις ιστορικές συνέχειες, τις κοινωνικές συνεκτικότητες και τα άλλα “λαϊκίστικα αφηγήματα” του είδους αυτού. Μισούν τα συλλογικά υποκείμενα και ιδίως τα «Εμείς» που ταυτοτικά απορρέουν από τα εθνοτικά στοιχεία της ιστορίας των λαών. Μιλάμε με πολύ στοχαστικό στόμφο, διότι τόσο οι κηδεμόνες, όσο και τα παιδιά, έχουν πια κάτι σπουδάσει. Και τώρα πια, αντίθετα από τους μισο-αγράμματους λαϊκούς ανθρώπους του πρόσφατου παρελθόντος, αυτοί γνωρίζουν δύσκολες λέξεις και χειρίζονται σύνθετες έννοιες, όπως «τα κοινωνικά υποκείμενα», οι «ιστορικές περιστάσεις», οι «συσχετισμοί πολιτικών δυνάμεων» κλπ.

Οι παραπάνω αυτόκλητοι ελεγκτές δημόσιας κυκλοφορίας των λαϊκών πολιτικών φρονημάτων, με ύφος πραγματικού ιεροεξεταστή, δείχνουν σε κάθε περίσταση την χοντροκομμένη, ακαλαίσθητη, κομπλεξική και υστερικά κραυγαλέα περιφρόνησή τους για οτιδήποτε αναφέρεται στην ιστορική μνήμη, ή στη λαϊκή κουλτούρα και παράδοση. Κατά μείζονα λόγο, για οτιδήποτε τολμά να εκδηλώσει δημόσια, με τρόπο αυθόρμητο ή όχι, κάποιο πατριωτικό και δημοκρατικό πολιτικό αντανακλαστικό.


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Έρχεται «κούρεμα» έως και 90% σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες

Σε «κούρεμα» των χρεών από πιστωτικές κάρτες και καταναλωτικά δάνεια που θεωρούν αδύνατον να εισπράξουν στο σύνολό τους, προχωρούν οι τράπεζες. Πρόκειται για «κόκκινα» δάνεια που δεν εξυπηρετούνται για πολλούς μήνες ή και χρόνια και που αγγίζουν τα 2 δισ. ευρώ.

Οι τράπεζες προσφέρουν στους δανειολήπτες αυτά τα δάνεια σε πολύ χαμηλές τιμές, με περικοπή της οφειλής ακόμη και σε ποσοστό 90%.

Σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, η μία μετά την άλλη οι τράπεζες στέλνουν σημειώματα σε χιλιάδες πελάτες τους για να διευθετήσουν τα χρέη τους με αυτή την ευνοϊκή ρύθμιση και πριν τα αγοράσουν τα funds.

Βάσει νόμου πριν τα δάνεια περάσουν στα fuds η τράπεζα πρέπει να εξαντλήσει τις προσπάθειες συνεννόησης με τους πελάτες της.

Έτσι δανειολήπτες με χρέη για παράδειγμα 10.000 ευρώ από πιστωτική ή προσωπικό δάνειο μπορούν πλέον να απαλλαγούν από το χρέος των 9.000 ευρώ και να αποπληρώσουν τα υπόλοιπα 1.000 ευρώ σε δόσεις που θα καθοριστούν από την τράπεζα.

Οι δανειολήπτες που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το σημερινό τους χρέος, έχουν την ευκαιρία να απαλλαγούν από το μεγαλύτερο μέρος του, το οποίο συνήθως είναι τόκοι, και να εξασφαλίσουν δυνατότητα αποπληρωμής σε πολύ χαμηλότερες δόσεις.

Με την επιστολή που θα λάβουν μπορούν να απευθυνθούν στην τράπεζα για ρύθμιση πριν το δάνειό τους περάσει στα χέρια funds.

Μια άλλη τράπεζα θα «ρυθμίσει» 60.000 δανειολήπτες με κούρεμα που φθάνει το 70% ως 75% της βασικής οφειλής, αλλά και στο σύνολο των τόκων και λοιπών εξολογιστικών χρεώσεων, προσφέροντας σεισάχθεια για το 90% του υπολοίπου.

Άλλη τράπεζα προχωρά σε κούρεμα κοντά στο 70% της αρχικής οφειλής και συνολικά 90% αν ληφθούν υπόψη τόκοι και λοιπές χρεώσεις. Το "πακέτο" της Εθνικής αφορά σε περίπου 180.000 δανειολήπτες.

Σε ανάλογα πακέτα θα προχωρήσουν όπως όλα δείχνουν άμεσα και οι υπόλοιπες συστημικές τράπεζες.



πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Survivor – αγώνας επιβίωσης από τον καναπέ

Είναι να αναρωτιέται κανείς πως μια κοινωνία που χάνει μέρα με τη μέρα, σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, καθημερινότητας) τη δυνατότητα να επιβιώσει, συνεχίζει να παρακολουθεί μετά μανίας και τον δεύτερο κύκλο του τηλεπαιχνιδιού Survivor (επιβίωση). Ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν ένα τέτοιο παιχνίδι τόσο δημοφιλές (σε απόλυτους αριθμούς), στην ελληνική κοινωνία;

της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Ένα τέτοιου είδους παιχνίδι παίζει θεατρικά με τα κοινωνικά τους συμπλέγματα. Αφενός με τίτλο αρκετά προκλητικό για την σημερινή ιστορική περίοδο, αφετέρου με μια εσωτερική-συμβολική οργάνωση που ακουμπά τα βαθύτερα συναισθήματα των Ελλήνων τηλεθεατών. Το εν λόγω reality αντανακλά περισσότερο την συνειδησιακή κατάσταση και τους τρόπους σκέψεις των τηλεθεατών του, παρά τους διαμορφώνει, όπως θα έλεγε μια παραδοσιακή επιχειρηματολογία για την σχέση των ΜΜΕ με την προπαγάνδα και την επιρροή.

Πέραν της περιγραφής των επιμέρους γεγονότων και συμβάντων, που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την πολύπλευρη κρίση από την οποία διέρχεται η ελληνική κοινωνία, πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά και τις εσωτερικές διασυνδέσεις μεταξύ των διάφορων αυτών πτυχών της κρίσης: Πως περνάμε επί παραδείγματι, από τα Big Brother στα Survivor.
Εικονική ανακούφιση

Για να ξαναέρθουμε στην επικαιρότητα του Survivor, τι είναι αυτό που μοιάζει να συν-κινεί τους τηλεθεατές μαζικά, ώστε να καθηλώνονται κάθε βράδυ στον πολυαγαπημένο καναπέ μπροστά στην τηλεόραση; Μήπως βλέποντας τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργούν οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στους συμμετέχοντες στο τηλεοπτικό Survivor, ανακουφίζονται σκεπτόμενοι πως υπάρχουν και χειρότερα; Άλλωστε, στο δικό τους καθημερινό survivor υπάρχει και ένας καναπές, υπάρχει και μια τηλεόραση και όλο και κάτι βρίσκεται ακόμα να τσιμπήσει κανείς, παρακολουθώντας την εκπομπή…

Μήπως, όπως ακούσαμε κάποιους να λένε, το Survivor ενώνει οικογένειες, αφού πλέον, όχι μόνον όλοι μαζί παρακολουθούν το ίδιο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αλλά συζητούν και τα καθημερινά προβλήματα των παικτών; Μήπως ακόμα γιατί οι τηλεθεατές αρέσκονται στη φαντασίωση ότι ζουν ένα δράμα επιβίωσης δια των αντιπροσώπων τους παικτών, την ώρα που οι ίδιοι αδρανείς και παθητικοποιημένοι έχουν συνηθίσει προ πολλού το δικό τους survivor;
Ένα επιτυχημένο κοινωνιογράφημα

Μήπως, όμως, η επιτυχία του συγκεκριμένου παιχνιδιού έγκειται περισσότερο στην οργάνωση των ομάδων και την επιλογή των μελών που συμμετέχουν σε αυτές; Από το πρώτο Survivor το όνομα των ομάδων δημιουργούσε συνειρμούς: Οι «Μαχητές» και οι «Διάσημοι»! Χοντροκομμένος και μπακαλίστικος διαχωρισμός της ελληνικής κοινωνίας, που δεν παύει, όμως, να αποτελεί εξαιρετικά επιτυχημένο κοινωνιογράφημα.

Και οι δυο ομάδες μάχονται για τη νίκη: οι «Διάσημοι» που ήταν άσημοι, ώστε να μην δικαιούνται αυτομάτως τον τίτλο τους και οι «Μαχητές» (πρώην ανώνυμοι), που έγιναν επώνυμοι, δημοφιλείς και διάσημοι κατά τη διάρκεια του «αγώνα τους για την επιβίωση».

Οι «Διάσημοι-άσημοι» και οι «Μαχητές-επώνυμοι» συνιστούν, λοιπόν, τηλεοπτικές κατασκευές. Προσφέρονται στους Έλληνες τηλεθεατές για να εκτονώσουν το μένος, τη ζήλεια και την εμπάθεια τους προς εκείνους που κατάφεραν να «γίνουν κάτι» (ομάδα «Διασήμων»), όσο οι ίδιοι αισθάνονταν ότι παρέμεναν ένα «τίποτα». Ταυτοχρόνως, να εκδηλώσουν την συμπάθεια, την οικειότητα και την προτίμησή τους για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που δίνουν σαν μαχητές τη μάχη τους, μπας και κερδίσουν κάποια χρήματα μαζί με πρόσκαιρη και σύντομη διασημότητα.

Πρόκειται συνεπώς για μια ακόμα τηλεοπτική εκδοχή του «άρτος και θεάματα», όχι πλέον της ρωμαϊκής, αλλά της δικής μας, μεταμοντέρνας εποχής. Εδώ, οι παίκτες, σαν σύγχρονοι μονομάχοι, αγωνίζονται «μέχρι θανάτου» για τη νίκη, ενώ ο τηλεοπτικός «όχλος» των «πληβείων» τους θαυμάζει και τους επευφημεί, όχι πια στις αρένες, αλλά μέσα από τα σαλόνια και τα κοινωνικά δίκτυα.

Όπως χαρακτηριστικά είχε αναφέρει ο δημοσιογράφος κ. Δανίκας στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα: «Ο θεατής ταυτίζει την κατάστασή του με εκείνη των πρωταγωνιστών σ’ αυτό το reality show. Αισθάνεται δηλαδή ότι με νύχια και δόντια προσπαθεί να επιβιώσει σε συνθήκες ζούγκλας. Σαν να έχει «φυτευτεί» σε κάποια αχαρτογράφητη περιοχή. Όπου κανένας νόμος. Κανένας θεσμός. Καμία σύμβαση. Κανένα οργανωμένο κράτος. Κανείς μα κανείς δεν πρόκειται να σπεύσει να τον προστατεύσει. Μόνος εναντίον όλων. Μόνος ανάμεσα σε άγρια θηρία. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!»

Και συνεχίζει: «Όπως κάθε πρωτόγονου η κατάσταση, έτσι και η σημερινή. Κάτι να φάω. Κάτι να «πηδήξω». Κάπου να προφυλαχτώ. Και την οικογένειά μου να προστατέψω. Όλοι οι άλλοι εχθροί. Να με κλέψουν, να με «γδάρουν», να με καταστρέψουν, να με εξαφανίσουν. Ο νόμος της ζούγκλας. Σε όλο το μεγαλείο του!».
Η ναυτία ενός κόσμου που πολλαπλασιάζεται

Για να εκνευρίσουμε τους συνήθεις «αντιλαϊκιστές», θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η πολιτική και κοινωνική ευθύνη για την επιλογή της ποιότητας των πολιτιστικών δράσεων, με τις οποίες διασκεδάζει, ξεκουράζεται, «επιμορφώνεται» ή ακόμα χειραγωγείται ιδεολογικά η ευρύτερη κοινή γνώμη, ανήκει αποκλειστικά στις εκάστοτε ελίτ. Ή στους εμπειρογνώμονες που επιλέγουν το περιεχόμενο και την αισθητική των παραπάνω δράσεων, σύμφωνα με τα δικά τους κριτήρια περί της εμπορικότητας, αλλά και περί του «χυδαίου χαρακτήρα» της λαϊκής αισθητικής.

Η εκ των υστέρων απαξίωση αυτών ακριβώς των προτιμήσεων και γενικότερα του λαϊκού γούστου από ορισμένους αφ’ υψηλού δημοσιογραφούντες συνήθως υποκρύπτει την εμπλοκή αυτών ακριβώς των κύκλων στην προηγούμενη σταδιακή απαξίωση των πιο παραδοσιακών λαϊκών αντιστάσεων. Απαξίωση που συνετελέσθη μέσω χυδαίων πολιτιστικών εξαμερικανισμών. Οι δήθεν ελίτ σήμερα ειρωνεύονται (δικαίως ίσως), το τηλεοπτικό κοινό των διάφορων survivor. Έχουν, όμως, ενεργό συμμετοχή στην ιστορική διαμόρφωση των παραπάνω προτιμήσεων του κοινού των τηλεσκουπιδιών.

Κλείνοντας, σχετικά με αυτό το υπερτροφικό κενό του σύγχρονου κόσμου του μαζικού θεάματος, που αποδομεί κάθε δυνατότητα σκέψης των πολιτών (κατά μείζονα λόγω κριτικής σκέψης), θα άξιζε να αναφέρουμε την άποψη του Baudrillard (1996) για όλες αυτές τις φούσκες που παράγουν αέρα κοπανιστό και αδράνεια.

Διαβάζουμε στο βιβλίο του «Η Διαφάνεια του Κακού» (εκδόσεις Εξάντας σ. 42): «Υπάρχει μια ιδιάζουσα ναυτία μέσα σε αυτήν την τεράστια ανωφέλεια. Η ναυτία ενός κόσμου που πολλαπλασιάζεται, γίνεται υπερτροφικός, αλλά δεν καταφέρνει να γεννήσει. Όλες αυτές οι μνήμες, όλα αυτά τα αρχεία, όλα αυτά τα συγκεντρωμένα τεκμήρια δεν καταφέρνουν να γεννήσουν μια ιδέα»…


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

ΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Θα μπω αμέσως στο θέμα χωρίς πρόλογο. Λοιπόν, έχουμε και λέμε…

Καταρχήν στην συγκέντρωση της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου θα πρέπει να μαζευτούμε πάνω από 2 εκατομμύρια Έλληνες στο Σύνταγμα. Θα πρέπει να βροντοφωνάξουμε, να φωνάξουμε τόσο δυνατά για το δίκαιό μας που να μείνει στην ιστορία αυτή η συγκέντρωση ως «το συλλαλητήριο του τρόμου» για όσους τολμούν να προδίδουν τα ιερά και όσια των Ελλήνων. Πρέπει να δώσουμε σε όλους αυτούς που παίζουν εις βάρος μας να καταλάβουν ότι δεν αστειευόμαστε, και δεν ανεχόμαστε πια αυτόν τον συνεχή εξευτελισμό. Θα πρέπει να τρέμουν όλοι αυτοί όταν τολμούν να ξεφτιλίζουν την παιδεία μας, τα δίκαιά μας, την ιστορία μας, τις θυσίες των προγόνων μας.

Αλλά… φτάνει να μαζευτούν 2 εκατομμύρια Ελλήνων σε μια συγκέντρωση; Μεγάλος αριθμός ναι, αλλά φτάνει; Φτάνει να κάνουμε 2 ή 3 πολυπληθείς συγκεντρώσεις για να περάσουμε το μήνυμα; Όχι, δεν φτάνει! Θα πρέπει κάθε βδομάδα, για να μην πω κάθε μέρα να μαζευόμαστε όλοι σε όλες τις πόλεις ταυτόχρονα μέχρι να σεβαστούν το θέλημα του ελληνικού λαού. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και παγκοσμίως, όπου ζουν Έλληνες να διαδηλώνουν καθημερινά έξω από τις πρεσβείες μας.

Όλοι οι Έλληνες μαζί απαιτούμε όχι μόνο να μην δοθεί οποιοδήποτε όνομα στα Σκόπια που να εμπεριέχει την λέξη «Μακεδονία», αλλά και το ήδη υπάρχον όνομά τους να αλλάξει και να βγει από αυτό η λέξη «Μακεδονία». Γιατί τότε το έβαλαν ως προσωρινό· μα εδώ που τα λέμε «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»… και τα χρόνια πέρασαν από τότε και να που σήμερα το θεωρούν και ως δικαίωμά τους. Και μόνο η ύπαρξη της ονομασίας «Μακεδονικό» δηλώνει εχθρικές και αλυτρωτικές διαθέσεις. Ακόμα κι αν αλλάξουν το Σύνταγμά τους, δεν φτάνει. Πρέπει να μην έχουν το όνομα «Μακεδονία» στην ονομασία τους ως κράτος.

Μας λένε ότι 140 κράτη αναγνώρισαν τα Σκόπια ως «Μακεδονία». Και τι έγινε; Τότε γιατί πιέζουν εμάς; Άλλο θέλω να πω όμως εδώ. Αυτά τα κράτη προφανώς ΔΕΝ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ την ιστορία μας και αναγνώρισαν τους γείτονες με εκείνο το προσωρινό όνομα. Διαβάστε πάλι τι είπα: ΔΕΝ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ. Μήπως θα έπρεπε, λέω εγώ τώρα, να διαδηλώσουμε έξω από τις πρεσβείες αυτών των κρατών για τη ασέβειά τους αυτή; Μήπως θα πρέπει επιτέλους να σέβονται όλοι την Ιστορία μας; Μήπως να τους κάνουμε να καταλάβουν αυτή την ασέβειά τους, πάντα με ειρηνικό τρόπο; Δηλαδή, μισό λεπτό· κάποιο κράτος αναγνωρίζει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» και αυτό ΔΕΝ θεωρείται εχθρική πράξη; Αν όχι, τότε πώς μπορεί να χαρακτηρισθεί; Προκαλώ τον όποιον σοβαρό, λογικό και Έλληνα διπλωμάτη να μου απαντήσει.

Τα παιχνιδάκια που παίζουν τώρα οι συγκυβερνώντες ΑΝΕΛ, ότι αν έρθει το θέμα στη Βουλή δεν θα ψηφίσουν, αν, αν, αν και τα διάφορα γνωστά πια κόλπα τους μπας και μπερδέψουν και εξαπατήσουν και πάλι τον λαό ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ περάσει. Όλα τα κόμματα, αυτοί που με απόλυτα ναζιστικό τρόπο τολμούν να ονομάσουν τους Έλληνες ως φασίστες, επειδή αγαπάμε την πατρίδα μας και θέλουμε να υπερασπιστούμε την χώρα μας από τους κατακτητές, ανήκουν στην προδοτική φάρα των ελληνόφωνων που παρανόμως και με εξαιρετική κακοήθεια μετέτρεψαν το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ σε όλα. Ξεχάσαμε μήπως την προπαγάνδα ολωνών τους για το ΝΑΙ; Ακόμα και η στρατιωτική ηγεσία δήλωσε ΝΑΙ στο τότε δημοψήφισμα. Ακόμα και η Εκκλησία δήλωσε τότε το ΝΑΙ. Δηλαδή, όλοι τότε ήταν εναντίον του ελληνικού λαού. Νομίζετε πως τώρα έχουν αλλάξει; Έχουμε τέτοια δείγματα; Μάλλον όχι. Άρα, όσοι τώρα παίρνουν ξαφνικά το μέρος του ελληνικού λαού, που πριν από το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης τόλμησαν να σκεφτούν να διαπραγματευτούν με τους ψεύτες, κλέφτες και καπιταλευτές της Ιστορίας μας, μήπως κάτι άλλο ετοιμάζουν; Τα γύρισαν ξαφνικά γιατί; Αισθάνθηκαν Έλληνες ξαφνικά; Ποιοι, αυτοί που δεν είναι; Για σκεφτείτε το.


Θέλω να εστιάσω λίγο στον κατακαημένο ΚΑΜΜΕΝΟ και την παρέα του. Αυτός ο δήθεν στρατόκ@υλος που βγάζει λόγους τύπου «ας τολμήσουν να έρθουν οι οχτροί» και μας κοροϊδεύει στα μούτρα, την ίδια ώρα που εξαφανίστηκε όταν ήρθε ο Ερντογάν στην Ελλάδα, την ώρα που δεν τον άφησαν οι Τούρκοι να πλησιάσει τα Ίμια για το στεφάνι. Δηλαδή, ζητά ο Ερντογάν να μην δει τον Καμμένο όταν έρθει και εδώ η κότα η λυράτη εξαφανίζεται! Αν είναι δυνατόν! Ποιος Έλλην θα άκουγε τέτοια απαίτηση και δεν θα διαολόστελνε αυτόν που την έκανε; Σε προτεκτοράτο των Τούρκων θα ερχόταν ο Ερντογάν; Κι όμως ο θρασύδειλοςπολιτικός την έκανε με ελαφριά πηδηματάκια. Πρόσφατα πάει στην περιοχή των Ιμίων για να καταθέσει στεφάνι… Ας αφήσουμε λίγο το πρόσωπο, κι ας δούμε τον θεσμό: πάει ο υπουργός εθνικής αμύνης στο νησί να καταθέσει στεφάνι και οι Τούρκοι δεν τον αφήνουν να πλησιάσει, λέγοντας πως είναι τουρκικά χωρικά ύδατα! Κι αντί να φερθεί ως Έλλην, ο υπουργός κάνει πίσω, ουσιαστικά αναγνωρίζοντας τα λεγόμενα των Τούρκων!!! Και να μην ακούω μαλακίες του τύπου «επετειακό» το συμβάν από τους Τούρκους, και «η καλή γειτονία» από τα παπαγαλάκια του συστήματος δημοσιογράφους, αναλυτές κι όποια άλλη συμμορία που υποστηρίζει την ανομία και την ανθελληνική καφρίλα. Και για να μην το ξεχάσω… 50 αλιευτικά τούρκικα ψάρευαν σήμερα στην Θάσο κι ανενόχλητα από το δικό μας λιμενικό… Σήμερα μόνα τους, αύριο με τουρκικές ακταιωρούς και μετά πάει και η Θάσος. Αυτοί που υπερασπίζονται τα σύνορά μας είναι Έλληνες; Αναρωτηθείτε!!!

Πάμε τώρα στον Ιερώνυμο. ΝΑΙ για την Ευρώπη, όχι στα συλλαλητήρια… και ξαφνικά το γύρισε. Ποιος; Αυτός που δέχτηκε στα σχολεία μας των παιδιών μας να διδάσκονται το ισλάμ; Αυτός που δέχεται ως «άγιο» το Κοράνι; Αυτός και η παρέα του που έδωσαν άδεια αλλοίωσης των βιβλίων των θρησκευτικών από ομολογιακό σε ότι νάναι; Αυτός και η παρέα του που επέτρεψαν να διδάσκονται τα παιδιά μας το τρίτο φύλο; Αν είναι αυτός Ορθόδοξος Χριστιανός και Έλληνας, εγώ τώρα σας γράφω από άλλο πλανητικό σύστημα.

Είχε δηλώσει ο Θες/νικης Άνθιμος κατά του συλλαλητηρίου στην πόλη του. Μπήκαν μέσα στην Εκκλησία που λειτουργούσε οι Κρητικοί, διέκοψαν την Θεία Λειτουργία και ουσιαστικά ανάγκασαν τον Άνθιμο να παραστεί στο συλλαλητήριο. Τολμούσε εκείνη την ώρα ο Άνθιμος να πει κάτι αντίθετο; Αυτός που τόλμησε και βγήκε στο ιερό βήμα και ζήτησε να σώσουμε την εθνική τράπεζα που κινδυνεύει; Αυτός ο ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ; Και τώρα ο Ιερώνυμος πώς και το γύρισε το τροπάρι και μας κάνει τον καλό; Με ποιο άραγε σκεπτικό το κάνει, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Βασιλεύουσα και ανώτερο βασίλειο από τους πολιτικούς, και το κρύβει από τον λαό; Γιατί δεν λέει τα δικαιώματα των Ελλήνων Ορθοδόξων, βάση των οποίων μπορούμε να γλυτώσουμε από τους αντίχριστους μια κι έξω; Πώς μας το παίζει τώρα καλός, την ίδια ώρα που έχει επιτρέψει την άθλια παιδεία και την κατάργηση της Ορθοδοξίας με τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα με διαφόρους αλλόθρησκους της πανθρησκείας και με ένα σωρό άλλα αντίθεα κηρύγματα, όπως π.χ. τα μάγια και ο κακός σατανάς, λες κι ο Χριστός δεν νίκησε ποτέ; Μήπως κάτι άλλο ετοιμάζουν όλα αυτά τα καλόπαιδα; Μήπως η ευλογία που έδωσε τώρα ο Ιερώνυμος είναι κάποιου είδους σύνθημα για αυτούς που εντός των πυλών θέλουν να μας ρημάξουν; Μήπως; Γι αυτό ας έχουν γνώση οι φύλακες…

Διέλυσαν τον στρατό, διέλυσαν την αστυνομία. Αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά είναι μαρτυρίες ενστόλων. Εδώ κλείνουν τα κέντρα εκπαίδευσης! Και όλοι αυτοί που μας κυβερνούν θέλουν το καλό μας μετά απ’ όλα αυτά που χωρίς την συναίνεσή μας έκαναν; ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΨΕΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΑΔΙΑΣΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΑΝ; ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΠΑΛΙ να μας φτύνουν στα μούτρα και να λέμε «ψιχαλίζει»; Θα επιτρέψουμε πάλι στους διχαστές και διαιρετές του ελληνικού λαού να αλωνίσουν;

ΑΠ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩ ΤΑ ΙΕΡΑ… λέει ο Εθνικός μας Ύμνος… «τα ιερά»· Έλληνες! Ελληνίδες! Αν εμείς δεν υπερασπιστούμε τα Ιερά μας, τις Παραδόσεις μας, τις Αξίες μας, τις παρακαταθήκες των Ηρώων μας, των Αγίων μας, ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ποιος θα το κάνει; Αυτοί;

Είμαστε μόνοι μας, μας πρόδωσαν οι κυβερνώντες. Υπάρχουμε όμως ακόμα, κι ήρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος σε όλους αυτούς τους ανόσιους εγκληματίες κατά του ελληνικού έθνους! Υπάρχουμε και οφείλουμε να σηκώσουμε κεφάλι ενάντια σε όσους ξεφτίλισαν κάθετι ελληνικό, να υπερασπιστούμε το δίκαιό μας, να επαναφέρουμε την παιδεία των παιδιών μας που γεννά Ήρωες και Ανθρώπους κι όχι δούλους και ερμαφρόδιτα, να φωνάξουμε και η φωνή μας να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου, ότι ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΚΡΑΤΑΜΕ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ, ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΦΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΩΣ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ, ΩΣ ΕΝΑ ΣΩΜΑ, ΜΙΑ ΨΥΧΗ, ΜΙΑ ΠΝΟΗ!

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ!


πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Οικογένεια Γαβρόγλου: Βρίσκεις το δίκιο σου αν έχεις αδελφό υπουργό;

Πώς με μία… σατανικά συμπτωματική τροπολογία ο αδελφός του υπουργού Παιδείας γλίτωσε το τρελό πρόστιμο των 600.000 ευρώ που του είχε καταλογιστεί για την απαλλοτρίωση.Το μαρτύριο μιας απαλλοτρίωσης που έγινε θηλιά στον λαιμό του κ. Δημήτρη Γαβρόγλου για περισσότερο από 12 χρόνια επιλύει με δίκαιο τρόπο τροπολογία του υπουργού Περιβάλλοντος Γιώργου Σταθάκη. Η οδύσσεια ενός πολίτη που συνειρμικά αλλά και επιφανειακά μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι ευνοήθηκε λόγω του εν ενεργεία υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, ο οποίος είναι αδελφός του, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Είναι όμως ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα των στρεβλώσεων της νομοθεσίας και του λαβύρινθου των απαλλοτριώσεων που στραγγαλίζει τους πολίτες και δοκιμάζει τις αντοχές τους.

Η περιπέτεια που βίωσε ο κ. Δ. Γαβρόγλου στα Πηγαδάκια της Βούλας, μία από τις πιο ακριβές περιοχές του Λεκανοπεδίου, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτης τάξης λαϊκό αφήγημα υπό τον τίτλο «Ου μπλέξεις με τις απαλλοτριώσεις».

Αξιοσημείωτο είναι ότι από την επίμαχη απαλλοτρίωση και την πράξη αναλογισμού (τη διαδικασία αποζημίωσης, δηλαδή, για τη δημιουργία κοινόχρηστου χώρου), ο κ. Γαβρόγλου κινδύνεψε να χάσει το σπίτι του τον Φεβρουάριο του 2011 εξαιτίας της αδυναμίας του να καταβάλει ως ειδική εισφορά για την απαλλοτρίωση το ιλιγγιώδες ποσό των 600.000 ευρώ (!) προκειμένου να πρασινίσει το μπροστινό οικόπεδο.

Ωστόσο, μετά το αίσιο τέλος και την παρέλευση 12 ετών το ερώτημα είναι πόσο απροστάτευτος είναι ο πολίτης από παράλογους νόμους και αποφάσεις και ποια κατάληξη μπορεί να έχει αν δεν τυγχάνει συγγενής ενός υπουργού, όπως στην περίπτωση Γαβρόγλου που, όπως εικάζεται λογικά, θα συνέδραμε τον αδελφό του με την πολιτική του ιδιότητα.

Ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου



Να πάρουμε όμως την άκρως παράλογη ιστορία από την αρχή. Η κατοικία των 200 τ.μ. στο οικόπεδο των 900 τ.μ., την οποία αγόρασε ο Κωνσταντινουπολίτης έμπορος ηλεκτρικών ειδών το 1992 αντί 300.000 ευρώ βγήκε σε πλειστηριασμό, καθώς ένας από τους ιδιοκτήτες που το οικόπεδό του απαλλοτριωνόταν από τον Δόμο Βούλας για πλατεία προσέφυγε στα δικαστήρια και ζήτησε να εκδοθεί τιμή μονάδας για να προχωρήσει η απαλλοτρίωση.

Το μέγεθος της ελληνικής παράνοιας επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ενώ η αντικειμενική αξία της περιοχής είναι 580 ευρώ, το δικαστήριο έβγαλε τιμή μονάδας 1.900 τ.μ. Ετσι για τα 215 τ.μ. απαλλοτρίωσης της πλατείας εκτινάχθηκε στα ύψη ο λογαριασμός για τον κ. Γαβρόγλου που έχει απέναντι το σπίτι του.

Η δικαιολογημένη αδυναμία πληρωμής είχε ως αποτέλεσμα την αναγκαστική κατάσχεση του ακινήτου, παραμονή Χριστουγέννων του 2010. Ο πλειστηριασμός απεφεύχθη χάρη σε δύο γεγονότα που περιγράφει με γλαφυρό τρόπο στο «ΘΕΜΑ» ο κ. Γαβρόγλου: στο νομοθετικό πλαίσιο του 2012 (Ν4067/2012) που ψήφισε ο τότε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Νίκος Σηφουνάκης αλλά και στην αδυναμία και τα κενά της πράξης αναλογισμού του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης.

Η μονοκατοικία στη Βούλα, την οποία ο κ. Δημήτρης Γαβρόγλου κινδύνευσε να χάσει τον Φεβρουάριο του 2011 εξαιτίας της αδυναμίας του να καταβάλει ως ειδική εισφορά για την απαλλοτρίωση το ιλιγγιώδες ποσό των 600.000 ευρώ (!) για να πρασινίσει το μπροστινό οικόπεδο



«Οπως καταλαβαίνετε, εγώ την απαλλοτρίωση την έχω πληρώσει πολύ ακριβά. Εκείνο που με ανακουφίζει πλέον είναι ότι με το νέο νομοθετικό πλαίσιο που ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση και σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ησυχάζουμε. Δεν ζήτησα ρουσφέτι αλλά εφαρμογή του νόμου», αναφέρει και σχολιάζει με σκωπτικό τρόπο τη στάση του δήμου. «Θεωρώ ότι ο δήμος, αντί να μας υπερασπιστεί, τάχθηκε υπέρ των οικοπεδούχων καταβάλλοντας παχυλές αποζημιώσεις.

Δεν με ενδιαφέρει τι θα χτιστεί μπροστά στο σπίτι μου και το έχω μεταφέρει και στον δήμαρχο (σ.σ.: Γρηγόρη Κωνσταντέλλο). Ας φτιάξουν έναν ουρανοξύστη. Υπάρχουν τέσσερις νόμοι για τις απαλλοτριώσεις και δεν εφαρμόστηκε κανείς». Ο κ. Γαβρόγλου υποστηρίζει ότι αντίστοιχες περιπτώσεις αλλά με διαφορετικά μεγέθη υπάρχουν και σε άλλες περιοχές των νοτίων προαστίων (Ηλιούπολη, Αλιμο κ.α.), αλλά και ανά τη χώρα. «Εάν κάποιος με ενοχλήσει από δω και πέρα, θα πάει εισαγγελέα. Αρκετά έχω ταλαιπωρηθεί τόσα χρόνια».

Στο πλευρό Γαβρόγλου και ο Σηφουνάκης Η περίπτωση Γαβρόγλου θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ξεπερνά κατά πολύ τα κόμματα, αφού οι ρίζες της πηγαίνουν πολύ πίσω στον χρόνο. Η πρώτη ενημέρωση των ιδιοκτητών ότι επίκειται απαλλοτρίωση έγινε το 1994. Ωστόσο, η υπόθεση άρχισε να δυσκολεύει και να μετατρέπεται σε γόρδιο δεσμό με την έκδοση της πράξης αναλογισμού το 2005.

Ο δήμος, όπως εξηγεί ο κ. Γαβρόγλου, αντί να κατανείμει τη δαπάνη σε όλους τους ιδιοκτήτες της περιοχής, στράφηκε μόνο στους παρόδιους, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να επιβαρυνθούν με υπέρογκα ποσά για τις αποζημιώσεις της απαλλοτρίωσης. Το 2012 με παρέμβαση του κ. Σηφουνάκη ο νόμος για τις απαλλοτριώσεις άλλαξε.

Μέχρι τότε σε ισχύ ήταν ένα ξεπερασμένο νομοθετικό διάταγμα του 1923 και ο νόμος 5269 του 1931, οι οποίοι κατένειμαν το βάρος της αποζημίωσης σε όσους ιδιοκτήτες ακινήτων είχαν «πρόσωπο» στους κοινόχρηστους χώρους. «Οταν εξήγησα στον τότε υπουργό ότι έχανα το σπίτι μου με την εφαρμογή αυτού του νόμου, σηκώθηκε εμβρόντητος από το τραπέζι και μου είπε: “Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν στην Ελλάδα αυτά τα πράγματα”».

Ετσι φτάσαμε στον νόμο 4067 του 2012 για τις απαλλοτριώσεις που ουσιαστικά άνοιγε τον δρόμο της αναλογικής αποζημίωσης, με βάση την απόσταση από τον κοινόχρηστο χώρο όλων των ιδιοκτησιών που βρίσκονται στην ίδια περιοχή και όχι μόνο των παρόδιων. Ο νόμος αυτός δεν εφαρμόστηκε ποτέ και, όπως υποστηρίζει ο κ. Γαβρόγλου, οι μετέπειτα κυβερνήσεις επιχείρησαν να τον γκρεμίσουν, δίχως όμως αποτέλεσμα.

«Οπως καταλαβαίνετε, εγώ την απαλλοτρίωση την έχω πληρώσει πολύ ακριβά. Εκείνο που με ανακουφίζει πλέον είναι ότι με το νέο νομοθετικό πλαίσιο που ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση και σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ησυχάζουμε. Δεν ζήτησα ρουσφέτι αλλά εφαρμογή του νόμου»



Τμήμα εκείνης της ρύθμισης (άρθρο 33 του 4067/12) τροποποίησε ο κ. Σταθάκης στο τελευταίο νομοσχέδιο για τον «Ελεγχο και την Προστασία του Δομημένου Περιβάλλοντος». Ο κ. Γαβρόγλου αναφέρει ότι με το υπουργείο Περιβάλλοντος είχε τακτική επικοινωνία τα τελευταία χρόνια – και ειδικά μετά την επεισοδιακή τροπή που πήρε η πράξη αναλογισμού.

«Είχα στείλει σχετική επιστολή και στον κ. Σταθάκη, αμφιβάλλω όμως αν τη διάβασε ποτέ», σημειώνει κόντρα σε όσους συντάσσονται με την άποψη ότι η τελευταία ρύθμιση του ΥΠΕΝ έρχεται σε αντίθεση με όσα υποστήριζαν μέχρι σήμερα οι υπηρεσίες του. Οπως σημειώνουν αρμόδιες πηγές, χαρακτηριστική είναι η απάντηση της Διεύθυνσης Τοπογραφικών Εφαρμογών σε απάντηση του Δήμου Αλίμου το 2014, με θέμα την «Αρση και επανεπιβολή απαλλοτρίωσης του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Αλίμου».

Οι υπηρεσίες του υπουργείου αποφαίνονται ότι «στον Νέο Οικοδομικό Κανονισμό (ΝΟΚ) δεν αναφέρεται η δυνατότητα ακύρωσης ή ανάκλησης κυρωμένων πράξεων αναλογισμού. Σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, ο δήμος μπορεί ως επισπεύδων να καταβάλει την αποζημίωση προκειμένου να συντελεστεί απαλλοτρίωση και μετά καθ’ υποκατάσταση να αναζητήσει τα καταβληθέντα για λογαριασμό τρίτων, ακόμη και με την εφαρμογή των ρυθμίσεων του άρθρου 33 του Ν. 4067/12».

Πώς ξελασπώνει ο κ. Γαβρόγλου Τι αλλάζει επί το θετικότερο με το νέο θεσμικό πλαίσιο που ψήφισε με υπουργική τροπολογία ο κ. Σταθάκης; Πολύ απλά ανακαλεί εκκρεμείς πράξεις αναλογισμού που έχουν συνταχθεί με παλαιότερους νόμους για τις απαλλοτριώσεις και επί της ουσίας κατανέμει τη δαπάνη της αποζημίωσης για τη δημιουργία κοινόχρηστου χώρου σε όλους τους περίοικους.

Με τη ρύθμιση αυτή ο κ. Γαβρόγλου ξελασπώνει και από τη μεγάλη δαπάνη που ορίστηκε πλέον των 600.000 ευρώ ως παρόδια ιδιοκτησία, θα καταβάλλει αναλογικά περί τα 4.000-5.000 ευρώ.

«Πρόκειται για μια ρύθμιση που αναγκάζει τον δήμο να σταματήσει την απαλλοτρίωση», αναφέρει ο δήμαρχος Γρηγόρης Κωνσταντέλλος. Οπως σημειώνει, ο δήμος έχει πάρει δάνειο 3,5 εκατ. ευρώ για να πρασινίσει ένα διπλανό οικοδομικό τετράγωνο, εξ ου και η απαλλοτρίωση μπορεί να αρθεί. Μεγάλο ερώτημα είναι όμως τι θα γίνει με τα οικόπεδα που ο δήμος έχει αποζημιώσει αν προχωρήσει στην άρση της απαλλοτρίωσης.

Πρόκειται για τους ιδιοκτήτες των οικοπέδων που παραχώρησαν με το αζημίωτο φυσικά τις περιουσίες τους για την κατασκευή της πλατείας στα Πηγαδάκια της Βούλας. Τουλάχιστον δύο αποζημιώθηκαν από τον δήμο με περισσότερα από 1,5 εκατ. ευρώ και έχουν να λαμβάνουν και άλλα χρήματα ως αποζημίωση αν η απαλλοτρίωση συνεχιστεί.

Ο κ. Γαβρόγλου υποστηρίζει ότι άρση της απαλλοτρίωσης δεν μπορεί να υλοποιηθεί για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος και σοβαρότερος είναι ότι η επίδικη έκταση έχει χαρακτηριστεί δασική από το Δασαρχείο Πειραιά κατόπιν σχετικού αιτήματος χαρακτηρισμού από προηγούμενη δημοτική αρχή (αριθ. Πρωτοκόλλου 2796/108 της 13η Ιανουαρίου του 2015). Ο δεύτερος, επειδή έχουν ήδη αποζημιωθεί κάποιοι ιδιοκτήτες. «Ο δήμος έχει δώσει πολλά λεφτά στους ιδιοκτήτες. Πώς μπορεί να κάνει άρση της απαλλοτρίωσης, θα γίνει συνεταίρος των ιδιωτών;» διερωτάται. Επικαλείται μάλιστα τις υπηρεσίες του υπουργείου Περιβάλλοντος λέγοντας ότι άρση της απαλλοτρίωσης σημαίνει τροποποίηση σχεδίου και Προεδρικό Διάταγμα.

«Ποιος από το ΣτΕ θα βάλει την υπογραφή του να μη γίνει πράσινο σε μια γειτονιά της Αθήνας;». Αξίζει να σημειωθεί ότι για τα Πηγαδάκια της Βούλας υπήρξε κατόπιν αναφοράς και έκθεση των Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, με την οποία ζητούσε από τον δήμο να εφαρμόσει το θεσμικό πλαίσιο. Ο,τι αγνόησαν οι τότε υπουργοί και ο δήμος, έσπευσε να το αποκαταστήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος με την τροπολογία Σταθάκη.

Ποιοι και πώς πληρώνουν στις απαλλοτριώσεις Σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, για την αποζημίωση μιας απαλλοτρίωσης το 30% της αξίας των ακινήτων που απαλλοτριώνονται καλύπτεται από τους δήμους. Το υπόλοιπο 70% κατανέμεται ως ειδική εισφορά τόσο από τους ιδιοκτήτες των άρτιων και οικοδομήσιμων οικοπέδων που έχουν πρόσοψη στον κοινόχρηστο χώρο όσο και από αυτούς που βρίσκονται στην ίδια συνοικία.

Πρόκειται για μια πρόβλεψη του νόμου που κρίνει περιουσιακά αναβαθμισμένη μια ιδιοκτησία που βρίσκεται μπροστά σε κοινόχρηστο χώρο και προσδίδει αναλογικά οφέλη και σε όσες γειτνιάζουν, οι ιδιοκτήτες των οποίων επίσης οφείλουν να περάσουν από το ταμείο. Βάσει του νόμου, το μερίδιο των ακινήτων που έχουν πρόσοψη σε κοινόχρηστο χώρο επιβαρύνεται επιπλέον πολλαπλασιαζόμενο με συντελεστή 3. Για όσες ιδιοκτησίες είναι μη άρτιες αλλά οικοδομήσιμες μειώνεται ο συντελεστής κατά 40%.

Αντίστοιχα, σε ακίνητα που υπάρχουν κτίρια κηρυγμένα ως διατηρητέα ή ως μνημεία μειώνεται κατά 60%. Η επίμαχη εισφορά εισπράττεται ως δημοτικό τέλος με βάση τις επιφάνειες των ακινήτων, όπως έχουν καταγραφεί στο Τέλος Ακίνητης Περιουσίας.

Η εισφορά προκύπτει βάσει των αντικειμενικών αξιών και εισπράττεται υπέρ του οικείου δήμου. Μέχρι 500 ευρώ εισφορά καταβάλλεται εφάπαξ σε τρεις δόσεις. Για μεγαλύτερες εισφορές το ποσό αυτό καταβάλλεται σε οκτώ ίσες τριμηνιαίες δόσεις. Μετά τον δικαστικό προσδιορισμό των προσωρινών τιμών μονάδας ο δήμος αναπροσαρμόζει το ποσό της εισφοράς και εκδίδει συμπληρωματική βεβαίωση.

Εφόσον αρχίσει η ροή εσόδων από την είσπραξη της εισφοράς, τότε ο δήμος ζητά από το αρμόδιο δικαστήριο, εφόσον απαιτείται, τον προσωρινό προσδιορισμό της τιμής μονάδας και κατόπιν παρακαταθέτει σταδιακά τις σχετικές αποζημιώσεις για να συντελεστούν οι απαλλοτριώσεις και η διάνοιξη των κοινόχρηστων χώρων.




πηγη

Συνδεθείτε στη σελίδα μας στο Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!