EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Τα ΜΑΤ έριξαν χημικά σε δασκάλους και καθηγητές



Αναπληρωτές και μόνιμοι εκπαιδευτικοί συγκεντρώθηκαν, απαιτώντας να πραγματοποιηθούν 25.000 μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων, ώστε να καλυφθούν στοιχειωδώς οι ανάγκες των σχολείων





Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Προπύλαια και πορεία προς τη Βουλή και το Μέγαρο Μαξίμου σήμερα Παρασκευή, 30 Μαρτίου στις 13:30 πραγματοποίησαν δάσκαλοι και καθηγητές.

Αναπληρωτές και μόνιμοι εκπαιδευτικοί συνέχισαν τις κινητοποιήσεις τους, απαιτώντας να πραγματοποιηθούν 25.000 μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών όλων των ειδικοτήτων, ώστε να καλυφθούν στοιχειωδώς οι ανάγκες των σχολείων, μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών και νομοθετική ρύθμιση που θα εξισώνει τα εργασιακά δικαιώματα των αναπληρωτών με αυτά των μονίμων με προτεραιότητα τις άδειες μητρότητας.







Επίσης, διεκδικούν άμεσα μέτρα στήριξης των συμβασιούχων για τη στέγαση, τη σίτιση και τη δωρεάν μετακίνησή τους. Η προσυγκέντρωση Συλλόγων, ΕΛΜΕ, Πρωτοβουλίας Αναπληρωτών έχει οριστεί στις 13.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος. Τα ΔΣ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ έχουν προκηρύξει 3ωρη διευκολυντική στάση εργασίας για τις 3 τελευταίες ώρες του πρωινού και τις 3 πρώτες ώρες του απογευματινού προγράμματος. Αντίστοιχα τα ΔΣ των Συλλόγων έχουν προκηρύξει 3ωρη συμπληρωματική τρίωρη στάση εργασίας, μετατρέποντας ουσιαστικά τη στάση σε 24ωρη απεργία.


 

 

 





πηγη

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ο υβριδικός Τραμπ και η «εποχή των τεράτων»

Μπορεί από την πρώτη ημέρα της εκλογής του ο πρόεδρος Τραμπ να έγινε στόχος μία ανελέητης και συνεχιζόμενης μέχρι σήμερα εκστρατείας από το αμερικανικό κατεστημένο, αλλά οι τελευταίες αποφάσεις του δείχνουν πως σε μεγάλο βαθμό εννοεί όσα έλεγε προεκλογικά. Αυτό φάνηκε και με την επιβολή δασμών στα κινεζικά προϊόντα, αλλά και με την αντικατάσταση του υπουργού Εξωτερικών Τίλλερσον και του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας στρατηγού Μάκ Μάστερ από πρόσωπα που εκφράζουν απόψεις συμβατές με τις δικές του.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Όποια άποψη κι αν έχει κάποιος για τον Τραμπ και την πολιτική του, οφείλει να ομολογήσει ότι συνιστά μία «ανορθογραφία» στην παραδοσιακή πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι στις εκλογές στράφηκαν εναντίον του τα περισσότερα παραδοσιακά ηγετικά στελέχη των Ρεπουμπλικανών. Στην πραγματικότητα, κέρδισε τις εκλογές, επειδή εξέφρασε την αντισυστημική ψήφο, η οποία συνήθως είναι βουβή και ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων.

Το φαινόμενο δεν είναι αμερικανικό. Χρειάσθηκε η αντισυστημική ψήφος να εκδηλωθεί σε αρκετές δυτικές χώρες για να μάθουν οι δημοσκόποι και τα κατεστημένα Μίντια το μάθημά τους. Είχαν εν τω μεταξύ διαψευσθεί παταγωδώς, επειδή διάβαζαν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε στο 2006. Δεν τους ήταν, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ανταρσίας εναντίον των αρχουσών ελίτ.

Πριν την εκδήλωση της διεθνούς οικονομικής κρίσης, θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε επί ίσοις όροις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να έπαιρνε το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών και πολύ περισσότερο να εκλεγόταν πρόεδρος.
Στρέφουν μαζικά την πλάτη

Τα μικρομεσαία στρώματα, που στρέφουν μαζικά την πλάτη στο παραδοσιακό πολιτικό πρότυπο, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί στα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του δυτικού κόσμου.

Αναμφισβήτητα, οι μεγαλύτερες ή μικρότερες αλλαγές στο πολιτικό χάρτη των δυτικών χωρών είναι προϊόν των τεκτονικών αλλαγών που συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η οικονομική κρίση του 2008. Η κρίση, όμως, δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με την εφημερίδα New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%!

Αν και η οικονομική πολιτική του Ομπάμα μετρίασε την κρίση στις ΗΠΑ, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολεύεται και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν πρόκειται μόνο για τις μειονότητες και τους παραδοσιακά περιθωριοποιημένους. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” μικρομεσαίους λευκούς νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.
Οι δύο ευαίσθητες χορδές

Η εκλογή Τραμπ ήταν το προϊόν αυτής ακριβώς της κατάστασης. Μία ματιά στον εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ δείχνει ότι η Χίλαρι ψηφίσθηκε κατά κανόνα από τα ανώτερα και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.), οι οποίες φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του ιδιόρρυθμου μεγιστάνα.

Όταν ο Τραμπ αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ, άγγιζε ευαίσθητες χορδές δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Γι’ αυτό και ως αντίδραση στις ΗΠΑ επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες. Αντιστοίχως, στην Ευρώπη ενισχύεται η τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Οι επαγγελίες του Τραμπ συνιστούσαν όχι απλώς φρένο στην παγκοσμιοποίηση, αλλά και ευθεία απειλή για την πανίσχυρη ολιγαρχία του χρήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι σύσσωμο σχεδόν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα μεγάλα Μίντια και όλα τα παρακλάδια του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου στήριξαν με πάθος τη Χίλαρι. Ταυτοχρόνως, προσπάθησαν με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσουν και να αποδομήσουν ηθικά τον αντίπαλό της.
Η ειρωνεία της ιστορίας

Αν και ο Τραμπ ξεκίνησε να διεκδικήσει την προεδρία μάλλον χαζοχαρούμενα, στην πορεία εξέφρασε την απόγνωση και την οργή των μικρομεσαίων λευκών νοικοκυραίων. Σ’ αυτό συνέβαλλαν αποφασιστικά με τις επιθέσεις τους οι αντίπαλοί του. Είναι από τις ειρωνείες της ιστορίας ότι ένας δισεκατομμυριούχος έφθασε να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι η παγκοσμιοποίηση είναι επιλογή των αρχουσών ελίτ και όχι φυσική εξέλιξη.

Αυτός ακριβώς, άλλωστε, είναι και ο κοινός παρονομαστής του με τις θέσεις του Σάντερς. Μπορεί οι δύο τους να έχουν κατά τα άλλα τεράστιες διαφορές (π.χ. στα ζητήματα της φορολογίας, του συστήματος υγείας, της μετανάστευσης και της εξωτερικής πολιτικής), αλλά αμφότεροι -ο καθένας με τον τρόπο του- αμφισβήτησαν την παγκοσμιοποίηση, το “ιερό” δόγμα της ολιγαρχίας του χρήματος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε στην εκλογή Τραμπ και επανεμφανίζεται όποτε το εκλογικό αποτέλεσμα ξεφεύγει από τη νόρμα.

Στην πραγματικότητα, οι άρχουσες ελίτ αμφισβητούν τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων θέσεων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται. Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, που έχει φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.
Η νέα διαχωριστική γραμμή

Είναι αληθές ότι η προεκλογική μάχη Τραμπ-Κλίντον είχε πολλές “βρώμικες” πτυχές. Από την άλλη πλευρά, όμως, ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που σε μία αμερικανική προεκλογική εκστρατεία μπήκαν στο τραπέζι τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Ο Τραμπ έβαλε στην άκρη τα περισσότερα από τα στερεότυπα της προεκλογικής ρητορικής των Ρεπουμπλικάνων, όπως π.χ. η θρησκεία.

Όπως προαναφέραμε εστίασε στο χαρτί της αντιπαγκοσμιοποίησης και της ανάσχεσης του μεταναστευτικού ρεύματος, συνδέοντας και τα δύο με τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια της “βαθιάς Αμερικής”. Στην πραγματικότητα, υπερέβη την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι. Ανέδειξε έναν άλλο διαχωρισμό που αναδύεται από τα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας και παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Συνεπής με τη στρατηγική του, δεν προσπάθησε να αλιεύσει ψήφους από προνομιακά ακροατήρια των Δημοκρατικών, όπως είναι οι μειονότητες. Αντιθέτως, απευθύνθηκε με σχεδόν απόλυτο τρόπο στη λευκή “βαθιά Αμερική”. Απευθύνθηκε στους Αμερικανούς που η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το τρένο και τους οποίους η Κλίντον αποκάλεσε ωμά «θλιβερούς ανθρώπους». Σ’ αυτούς που οι Δημοκρατικοί δεν προσφέρουν καμία προοπτική, επειδή τους αντιμετωπίζουν σαν τα αναπόφευκτα θύματα της “προόδου”!

Η μέχρι τώρα θητεία του στον Λευκό Οίκο επιβεβαιώνει την πρόβλεψη ότι θα παρέμενε μερικώς πιστός στην προεκλογική ατζέντα του. Δεν θα μπορούσε να συμβεί και διαφορετικά, όταν έχει απέναντί του σύσσωμες τις άρχουσες ελίτ των ΗΠΑ και της διεθνούς ολιγαρχίας του χρήματος. Το γεγονός, ωστόσο, ότι με τις επιλογές του εν μέρει διαψεύδει όσους προεξοφλούσαν πως τελικώς θα ρυμουλκηθεί πλήρως από το κατεστημένο είναι σημάδι και της προσωπικότητάς του και κυρίως των καιρών.

Είναι προς το παρόν ερώτημα εάν ο Τραμπ θα είναι μία παρένθεση ή αντιθέτως θα ανοίξει ένα νέο -εκ των πραγμάτων αχαρτογράφητο- δρόμο στην αμερικανική πολιτική με εκ των πραγμάτων διεθνείς επιπτώσεις. Όπως, όμως, και εάν εξελιχθούν τα πράγματα, το σημαντικό είναι ότι το λαϊκό κύμα που τον έστειλε στην προεδρία δεν πρόκειται να εκτονωθεί όσο παραμένουν σε ισχύ και ενισχύονται οι αιτίες που το τροφοδοτούν.

Η εκλογή Τραμπ ήταν ουσιαστικά μία υβριδική πολιτική έκφραση αυτού του κοινωνικού κύματος, η οποία συνδυάζει αντισυστημικά στοιχεία και στοιχεία εξαιρετικά επικίνδυνα για τη διεθνή ειρήνη. Οι ιστορικές περίοδοι, άλλωστε, όπου το παλαιό έχει περιέλθει σε κρίση και το νέο δεν έχει γεννηθεί είναι οι «εποχές των τεράτων».



πηγη

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Συνταγματική αναθεώρηση εντός και επί τα αυτά

Οιαδήποτε πολιτική συζήτηση για το Σύνταγμα είναι χρήσιμη και επ’ ουδενί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καιροσκοπική. Η κυβέρνηση που άνοιξε πολύ φιλόδοξα την συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση υποβάθμισε τον λαϊκό διάλογο-διαβούλευση και έκτοτε ανοιγοκλείνει το θέμα ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες της εκάστοτε συγκυρίας.

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος

Μετά την εκλογή της στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, η Φώφη Γεννηματά επιχειρεί να κρατηθεί μπροστά στην επικαιρότητα και να διεμβολίσει την κυβερνητική ατζέντα, ανοίγοντας την συζήτηση για την αναθεώρηση. Πρώτον, με μία σχετική επιστολή προς τους αρχηγούς των κομμάτων και δεύτερον, με τις προτάσεις του κόμματός της.

Ο πρωθυπουργός ανταποκρίθηκε άμεσα με ένα έξυπνο ελιγμό. Σε επιστολή του προς την κα Γεννηματά δηλώνει σύμφωνος με την εισαγωγική διαπίστωση των προτάσεών της ότι απαιτείται μια γενναία Συνταγματική Αναθεώρηση, που θα σηματοδοτεί τη νέα εποχή στην οποία πρέπει να προχωρήσει η χώρα. Και προσθέτει:

«Ωστόσο, εκτιμώ ότι αν ο τόπος χρειάζεται μια γενναία τομή, αυτή δεν μπορεί να είναι πολιτικά ουδέτερη. Ο τόπος έχει ανάγκη μια προοδευτική τομή και κατ΄ επέκταση μια προοδευτική Συνταγματική Αναθεώρηση, για την οποία φρονώ ότι οι παρόντες κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί επαρκούν προκειμένου να διαμορφωθεί -σύμφωνα με όσα ο νομοθέτης ορίζει- μια θετική πλειοψηφία εκκίνησης της Αναθεωρητικής Διαδικασίας». Και τελειώνει: «είμαι πάντα στη διάθεσή σου προκειμένου να συζητήσουμε από κοντά τις προτάσεις σας», που σημαίνει έλα να συμφωνήσουμε με τη ΝΔ εκτός…

Σημειωτέον ότι προηγήθηκε -πως θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά!- άρθρο του Βαγγέλη Βενιζέλου με τίτλο «Σύνταγμα χωρίς ιστορική μνήμη δεν υπάρχει». Πρόκειται για μία συντηρητική προσέγγιση που επιχειρεί να πει πως δεν φταίει το τρέχον Σύνταγμα που δεν μπόρεσε να προστατεύσει τη χώρα από την χρεοκοπία, αλλά και να αποσιωπήσει τον βιασμό του από τους μνημονιακούς νόμους, με τις γνωστές εννοιολογικές ακροβασίες που χαρακτηρίζουν τον χειμαρρώδη λόγο του. Τονίζει πως δεν πρέπει να χαλαρώσει η «αυστηρότητα» του Συντάγματος.
Σε δύο άξονες

Οι προτάσεις Γεννηματά, που δεν ξέρουμε εάν είναι του ΠΑΣΟΚ ή του ΚΙΝΑΛ, δηλαδή εάν έχουν εγκριθεί από τις άλλες συνιστώσες της νεοπαγούς παράταξης, κινούνται σε δύο άξονες: την λελογισμένη ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Δημοκρατίας και την σταθεροποίηση του εκλογικού κύκλου. Ειδικότερα, προτείνει ο Πρόεδρος να έχει τη δυνατότητα να συγκαλεί με πρωτοβουλία του το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, το οποίο από άτυπο αποκτά θεσμικό χαρακτήρα.

Προτείνει μείωση στις 160 των ψήφων στην 3η ψηφοφορία που απαιτούνται για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, αντί για 180 που απαιτούνται σήμερα. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να διαλύει τη Βουλή και να στήνει προώρως κάλπες, επικαλούμενη την ανάγκη αντιμετώπισης «εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας», να αποφασίζεται από τη Βουλή με ενισχυμένη πλειοψηφία 180 ψήφων.

Προτείνεται επίσης η κατάργηση των προνομίων του πολιτικού συστήματος, καθώς και η αναθεώρηση του άρθρου 16, ώστε να δίνεται η δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών ΑΕΙ. Πανεπιστημίων σοβαρών κι αξιόπιστων, με διαδικασίες αυστηρής πιστοποίησης, ελέγχου και διαρκούς αξιολόγησης, ώστε να τελειώσει η απαράδεκτη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα με τα κατ’ ευφημισμόν πανεπιστήμια.
Να αλλάξει η ατζέντα

Χωρίς αμφιβολία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης προκειμένου να δραπετεύσουν από την υπόθεση Novartis, στην οποία έχει εγκλωβίσει η κυβέρνηση την πολιτική αντιπαράθεση, έχουν συμφέρον να συμμετάσχουν στον διάλογο. Βέβαια, μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία έκρινε αντισυνταγματικό τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στις τάξεις Γ’ έως ΣΤ’ Δημοτικού και του Γυμνάσιου, η συζήτηση για την αναθεώρηση εκ των πραγμάτων εισέρχεται επί της ουσίας.

Η συζήτηση έπρεπε να έχει ήδη ολοκληρωθεί και να έχει προηγηθεί του Εθνικού Σχεδίου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Δυστυχώς, όλα δείχνουν πως και αυτή η αναθεώρηση θα είναι μια ακόμη επιβεβαίωση του συντηρητισμού των πολιτικών κομμάτων. Όλα δείχνουν πως θα περιορισθεί στις προβλέψεις του άρθρου 86 για τις αναθεωρητέες διατάξεις.

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι με έμμεσο ή άμεσο τρόπο να συνταγματοποιηθούν οι μνημονιακές πολιτικές. Ο κόσμος το υποπτεύεται και τα κόμματα οφείλουν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις εγκαίρως και σαφώς. Σε κάθε περίπτωση μια αναθεώρηση που θα είναι «εντός και επί τα αυτά» σαν κι εκείνη του 2008, καλύτερα να μην γίνει, γιατί θα είναι ο έσχατος εξευτελισμός του πολιτικού συστήματος.


πηγη

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ζητείται Ηγέτης, αλλά τάση προς «ανθρωποφαγία»

Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στην Ελλάδα να ζητάνε τόσο πολλοί κάτι που τόσο λίγοι να πιστεύουν πως θα έρθει. Ζητείται, λοιπόν, ηγέτης, αλλά την επόμενη στιγμή η δυσπιστία παίρνει τον λόγο και τους λέει να μην ξεχνάνε τα παλιά διδάγματα. Πράγματι, το παρελθόν έχει δείξει πόσο δύσκολο είναι στον τόπο μας να ξεχωρίσει, να επιβληθεί και να κρατηθεί στη θέση του ο Ένας. Το πρόβλημα αυτό έχει σχέση με τη διάκριση ανάμεσα στη φιλοπρωτία και τη φιλαρχία.

Γράφει ο Βασίλης Καραποστόλης

Αξίζει να σταθούμε εδώ. Όπως παρατήρησε κάποτε ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, οι πρωταγωνιστές κατά τον Αγώνα εναντίον των Οθωμανών χαρακτηρίζονταν συχνά από μια συμπεριφορά αμφίρροπη. Στους πολιτικούς ανταγωνισμούς μεταξύ τους επεδίωκαν μεν να επικρατήσουν των αντιπάλων τους, όχι όμως ολοκληρωτικά, όχι αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη της αρχηγίας σε όλους τους τομείς. Οι παλινωδίες τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και του Μαυροκορδάτου είναι χαρακτηριστικές. Θέλουν και οι δύο να είναι πρώτοι, αλλά διστάζουν να είναι γενικοί αρχηγοί.

Η αντίφαση αυτή είναι χαρακτηριστική για κάθε περιοχή του δημοσίου βίου και δεν περιορίστηκε μόνο στα χρόνια εκείνα. Συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Και σήμερα, υπό την πίεση της παρούσας κρίσης, μπορούμε να προσδιορίσουμε τις συνέπειές της. Η βασική συνέπεια είναι μία, αλλά έχει δύο όψεις. Η πρώτη δείχνει τον εκάστοτε ιθύνοντα να αποφεύγει να αναλάβει δράση πραγματικά καθοδηγητική. Η άλλη όψη δείχνει τους πολλούς να στέκουν επιφυλακτικοί απέναντι σ’ έναν ηγέτη που φαίνεται ανέτοιμος να τους παρακινήσει.

Είναι προφανές ότι ο κόμπος λύνεται με έναν και μόνο τρόπο: με την πρωτοβουλία που θα ήταν δυνατόν να πάρει ο ηγέτης, ώστε να πραγματώσει αυτό που είναι ο ίδιος μόνον κατ’ όνομα. Και τούτο συνέβη, όντως, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως μαρτυρεί τόσο η ιστορία, όσο και η κοινωνική εμπειρία διαφορετικών γενεών.

Υπήρξαν, πράγματι, στιγμές κατά τις οποίες οι ιθύνοντες στον ελλαδικό χώρο μπόρεσαν να απευθυνθούν πειστικά. Και το κυριότερο να συνεγείρουν τους πιο παθητικούς, επειδή το ένστικτο τούς κατηύθυνε σε μια ριζική και από όλους ομολογημένη αλήθεια: ότι στην χώρα μας εάν δεν αναλωθεί κανείς έως το τέλος, δεν πείθει κανέναν για την αξία του.
Η «ανθρωποφαγία»

Είναι ανάγκη, πράγματι, αυτός που λόγω θέσης ή τίτλου συμβολίζει το ιδεατό (π.χ. την ιδέα της χρηστότητας, της συνέπειας, ή ακόμη και της αποτελεσματικότητας) να «υλοποιεί» προσωπικά ό,τι συμβολίζει. Για να εμπνεύσει το ιδεατό πρέπει να παρουσιαστεί με σάρκα και οστά. Τότε είναι πιθανόν να αλλάξουν πολλά: μπορεί να υπάρξει εμψύχωση, ενθουσιασμός. Αλλά μπορεί, εάν η ανθρωποποίηση αυτή του ιδεατού πάει λίγο στραβά, να συμβεί το αντίθετο και να εξαπλωθεί το δηλητήριο της διάψευσης.

Απ’ αυτή τη σκοπιά πρέπει να ερμηνεύσουμε εκείνο που συχνά καταγράφεται στις αυτοβιογραφίες πολιτικών ανδρών, αλλά και άλλων που μπήκαν στις περιπέτειες του κοινού βίου: ότι η Ελλάδα είναι χώρα «ανθρωποφαγική». Το συναντά κανείς στα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, σε επιστολές του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ελευθερίου Βενιζέλου, του Ίωνος Δραγούμη, στις μαρτυρίες συναγωνιστών του Άρη Βελουχιώτη και πολλών άλλων.


Την «ανθρωποφαγία», όμως, πρέπει να την εννοήσουμε και πάλι με δύο σημασίες. Σύμφωνα με την πρώτη, τα ικανά άτομα είναι δυνατόν να καταβροχθιστούν ολόκληρα από μια κοινότητα εθελότυφλη, η οποία δεν θέλει να δει την αξία τους. Από την άλλη, όμως, κι αυτή είναι η δεύτερη σημασία, διατηρείται σ’ ένα μέρος της κοινότητας η δίψα να αντληθούν από τους ικανούς όλες οι δυνάμεις τους, όλο το αίμα τους. Έτσι η κοινότητα να μπορέσει να κρατηθεί η ίδια ζωντανή. Η «ανθρωποφαγία» είναι μια ανάγκη των πολλών για ζωογόνηση με το αίμα των λίγων, των εκλεκτών.
Η δοκιμασία

Αν το λάβουμε αυτό σοβαρά υπόψη, μπορούμε να πούμε τι χρειάζεται σήμερα για να έρθει η κινητοποίηση των συλλογικών μας δυνάμεων. Χρειάζεται οι ιθύνοντες σε όλα τα επίπεδα να κατέβουν στη βάση, για να δοκιμαστούν, να πείσουν, να εμπνεύσουν ή, διαφορετικά, να καταστραφούν. Χρειάζεται η ηγεσία να εμφανιστεί αυτοπροσώπως και να δείξει αν μπορεί να διατρέξει κινδύνους, να υποστεί ζημίες ή να χαθεί. Το θνήσκειν και το γίγνεσθαι είναι σε μας δεμένα άρρηκτα. Πρέπει να θυσιαστεί κάτι αρκετά μεγάλο, προκειμένου να γεννηθεί ακόμη και κάτι μικρό.

Υπ’ αυτή την έννοια, δεν θα υπάρξει ανασυγκρότηση της χώρας, αν τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της διοίκησης και της εργασίας οι ιθύνοντες δεν προσφέρουν τη ζωντανή παρουσία τους και δεν συνδεθούν ενεργά, και παραδειγματικά, με τους υφισταμένους για την εκτέλεση των ανειλημμένων έργων.

Απαιτείται η αυτοπρόσωπη παρουσία του υπουργού μέσα στα έργα του υπουργείου του. Απαιτείται το ίδιο για τον διευθυντή μιας δημόσιας υπηρεσίας ή μιας επιχείρησης και επίσης το ίδιο για τον εκπαιδευτικό. Οι αγρότες περιμένουν την επιτόπια επίσκεψη των γεωπόνων, οι δάσκαλοι την επιτόπια συνεργασία μ’ έναν σύμβουλο ψημένο μες τα σχολικά προβλήματα. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει εξ αποστάσεως σε μια χώρα που τρέφεται με την εγγύτητα. Ούτε πολιτική εξ αποστάσεως είναι δυνατή, ούτε παραγωγή, ούτε εκπαίδευση.

Για να αναληφθεί, επομένως, οποιοδήποτε έργο διαρκείας είναι ανάγκη αυτοί που το διευθύνουν να μην είναι απλώς οι εγκέφαλοι που το συνέλαβαν, αλλά η ψυχή και το σώμα του. Η μεγαλύτερη θεσμική αλλαγή που θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα, είναι να εγκατασταθούν οι ιθύνοντες στους θεσμούς. Δίχως αυτό, οποιαδήποτε ανάπτυξη και οποιαδήποτε ανασυγκρότηση θα παραμείνουν χίμαιρες για μια ακόμη φορά.




πηγη

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!