EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Γυαλιά – καρφιά το Πρωτοδικείο – «Ατομικοί τρομοκράτες»: 187 Ας είναι οι ώρες σας… (φωτο)

Δεκάδες αναρχικοί που φορούσαν κουκούλες πραγματοποίησαν επίθεση, μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας και τα έκαναν γυαλιά
καρφιά,ενώ φρόντισαν και για την "διακόσμησή" του με μπογιές.

Με ανάρτηση τους στο indymedia που υπογράφουν οι «Ατομικοί τρομοκράτες» "ανέλαβαν" την ευθύνη για την καταδρομική επίθεση στο κτίριο της Λουΐζης Ριανκούρ.

Στο κείμενο ανάληψης ευθύνης η επίθεση χαρακτηρίζεται «κίνηση αλληλεγγύης» σε πρόσφατα καταδικασμένους αναρχικούς.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο "ανάληψης" ευθύνης και δείτε φωτο από την... "επίσκεψη:

187 Ας είναι οι ώρες σας…Παρέμβαση στο Πρωτοδικείο Αθηνών
από «Ατομικοί τρομοκράτες»

01/04/2018 12:10 μμ.

Αλληλεγγύη

187 Ας είναι οι ώρες σας…

Το βράδυ του Σαββάτου 31 Μαρτίου, δεκάδες αναρχικοί/ες κατευθυνθήκαμε στο χώρο του Πρωτοδικείου Αθηνών, που βρίσκεται στην οδό Λουΐζης Ριανκούρ, σπάζοντας τζαμαρίες του κτηρίου, συγχρόνως αρκετά μπουκάλια με χρώμα φρόντισαν τη «διακόσμηση» της πρόσοψής του ενώ πετάχτηκαν και τρικάκια γύρω από το κτήριο.

Αυτό ήταν μια πρώτη κίνηση αλληλεγγύης στους συντρόφους μας οι οποίοι στις 26 Μαρτίου καταδικάστηκαν από το εφετείο που αφορούσε μια σειρά επιλογών του αναρχικού αγώνα (ληστείες, εμπρησμοί κλπ). Σε αυτό βρίσκονταν κατηγορούμενοι οι αναρχικοί Ν. Ρωμανός, Α. Ντάλιος, Γ. Μιχαηλίδης, Δ. Πολίτης και το μέλος της Σ.Π.Φ. Γ. Τσάκαλος.

Ένα εφετείο που ήρθε να επιβεβαιώσει στο ακέραιο το πρωτόδικο δικαστήριο με πρόεδρο τον Κ. Γκανιάτσο, όπου προκειμένου να επιβάλει στους συντρόφους μας εξοντωτικές ποινές (ο Ντάλιος καταδικάστηκε σε 27 χρόνια, ο Ρωμανός σε 18 χρόνια , ο Πολίτης σε 12 χρόνια και 2 μήνες, ο Μιχαηλίδης σε 11 χρόνια και ο Γ. Τσάκαλος σε 5 χρόνια) προχώρησε σε μια σειρά από νομικίστικες καινοτομίες χρησιμοποιώντας σαν όχημα την αντιτρομοκρατική νομοθεσία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι “για να είναι κάποιος τρομοκράτης, δεν είναι απαραίτητο να εντάσσεται σε οργάνωση”. Ενισχύοντας αυτό επινόησαν και συγκεκριμένη ορολογία για να το περιγράψουν χαρακτηρίζοντας τους συντρόφους μας ως “ατομικούς τρομοκράτες”.

Στο εν λόγω εφετείο με πρόεδρο την Αναστασία Μουζάκη και εισαγγελέα την Σοφία Αποστολάκη. Η έδρα προχώρησε ακόμη παραπέρα, θέλοντας να τεκμηριώσει τη συγκεκριμένη απόφαση.

Απροκάλυπτα υιοθέτησε την άποψη ότι “μια πράξη έχει διαφορετική ποινική βαρύτητα αν αυτή έχει τελεστεί από αναρχικό”. Έτσι η αναρχική ταυτότητα αποτελεί από μόνη της επιβαρυντικό στοιχείο, λειτουργώντας ως ένα νέο ιδιώνυμο.

Δημιουργείται ένα δεδικασμένο με πολύ σοβαρές συνέπειες από δω και εμπρός. Σε όποια υπόθεση θα υπάρχει αδυναμία ένταξης των συντρόφων μας σε κάποια συγκεκριμένη οργάνωση, θα χαρακτηρίζονται οι πράξεις τους ως «τρομοκρατικές», και οι ίδιοι «ατομικοί τρομοκράτες», αφού θα αρκεί η αναρχική πολιτική ταυτότητα για κάτι τέτοιο.

Το μήνυμα που επιχειρεί να στείλει το κράτος μέσα από αυτές τις δίκες είναι σαφές και με πολλαπλούς αποδέκτες. Από τη μία οποιαδήποτε αναρχική πρακτική που ξεφεύγει από τα όρια της αστικής νομιμότητας θα αντιμετωπίζεται με την μέγιστη κατασταλτική- ποινική επίθεση του κράτους και συγχρόνως θέλει να λειτουργήσει αποτρεπτικά- εκφοβιστικά για όποιον/α σκέφτεται να δράσει σε μία τέτοια κατεύθυνση.

Αυτή την επίθεση ενάντια στον εσωτερικό εχθρό έχουν αναλάβει να την φέρουν εις πέρας μια σειρά πρόθυμων εντεταλμένων δικαστικών που προέρχονται από «ειδική λίστα» και ένα από τα κριτήρια επιλογής τους είναι το κατά πόσο είναι «συνεργάσιμοι» με τις εκάστοτε κυβερνήσεις και την “αντιτρομοκρατική”.

Κύριο όχημα σε αυτή την επίθεση χρησιμοποιούν την «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία που τους παρέχει το πλαίσιο για την αναβάθμιση της ποινικής καταστολής απέναντι σε ένα σύνολο πολιτικών δραστηριοτήτων, τέτοιων που δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια της αστικής νομιμότητας.

Το κίνημα αλληλεγγύης και το σύνολο του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου θα απαντήσει με όλα τα μέσα, ώστε να αποτελέσει ανάχωμα στις προαναφερθείσες μεθοδεύσεις. Είμαστε ο εσωτερικός εχθρός που μάχεται το κράτος και το κεφάλαιο, κανένα μέσο σε αυτόν τον αγώνα δεν είναι “παράνομο”, καμιά κατασταλτική μεθόδευση δεν θα μας αποτρέψει από τον δρόμο του αγώνα.

«Εν κατακλείδι μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι οι καταδίκες του κράτους και των εντεταλμένων υπηρετών του ούτε μας λυγίζουν, ούτε μας τρομοκρατούν ούτε εμάς ούτε τους συντρόφους που αγωνίζονται για την κοινή μας υπόθεση. Η αναρχία στην καρδιά μας θα συνεχίσει να καίει μέχρι να κάψει και τα τελευταία υπολείμματα αυτού του γερασμένου κόσμου που γεννάει όλη εκείνη την τεχνοκρατικά δημιουργημένη ασχήμια που καλύπτει κάθε εκατοστό αυτού του πλανήτη. Μέχρι εκείνη την όμορφη μέρα όπου ελεύθεροι και αιχμάλωτοι σύντροφοι θα έχουμε το χαμόγελο της ικανοποίησης για την δικαιοπραξία του αγώνα μας αποτυπωμένο σε κάθε μας χειρονομία, ο αγώνας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί κόντρα στους αρχιτέκτονες όλων των μικρών και μεγάλων πραξικοπημάτων πάνω στις ζωές μας.»

Φυλακές Κορυδαλλού - 27/3/2018
Νίκος Ρωμανός

ΑΓΩΝΑΣ ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
ΟΤΙ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ-ΙΣΣΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

«Ατομικοί τρομοκράτες»



Δείτε φωτογραφίες από το Πρωτοδικείο























Φωτογραφίες: ΑΠΕ
πηγη




Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook


ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Απεργιακό κύμα στη Γαλλία – Πρόκληση για τον Μακρόν

Το απεργιακό κύμα που ξεκινά την εβδομάδα που έρχεται στη Γαλλία, με την έναρξη της «μάχης της σιδηροτροχιάς», αποτελεί σημαντικό τεστ για τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, αλλά και για τα συνδικάτα.

Το εναρκτήριο λάκτισμα δίνεται από τους σιδηροδρομικούς της SNCF, της δημόσιας εταιρείας που διαχειρίζεται τους γαλλικούς σιδηροδρόμους με μία κινητοποίηση που θα διαταράξει τη ζωή 4,5 εκατομμυρίων καθημερινών επιβατών επί τρεις μήνες.

Διαμαρτυρόμενοι για το μεταρρυθμιστικό σχέδιο της κυβέρνησης που θίγει ένα ειδικό εργασιακό καθεστώς που περιλαμβάνει εγγύηση δια βίου απασχόλησης, εφηύραν το σχήμα μίας διήμερης απεργίας κάθε πέντε ημέρες μέχρι το τέλος του Ιουνίου, δηλαδή 36 ημέρες απεργίας.

Η SNCF προαναγγέλλει σοβαρές ανωμαλίες στην κυκλοφορία των τρένων και ανακοίνωσε σήμερα ότι η απεργία μεταφράζεται για την Τρίτη στην κυκλοφορία ενός συρμού TGV (τρένου υψηλής ταχύτητας) στους οκτώ και ενός τοπικού τρένου στα πέντε κατά μέσο όρο.

Οι σιδηροδρομικοί δεν είναι οι μόνοι δυσαρεστημένοι: οι υπάλληλοι στους τομείς της καθαριότητας και της ενέργειας κατεβαίνουν επίσης σε απεργία την Τρίτη. Την ίδια ημέρα, το προσωπικό της Air France κατεβαίνει σε απεργία για τέταρτη φορά σε έναν μήνα για να ζητήσει αύξηση των μισθών κατά 6%.

Η διεκδίκηση αυτή δεν έχει απευθείας σχέση με τις μεταρρυθμίσεις Μακρόν, αλλά συμβάλλει την επιβάρυνση του κοινωνικού κλίματος, όπως και οι κινητοποιήσεις των υπαλλήλων της εταιρείας Carrefour σήμερα και ο αποκλεισμός ορισμένων πανεπιστημίων.

Μέχρι σήμερα, ο πρόεδρος της Γαλλίας έχει κατορθώσει να επιβάλει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις τις μεταρρυθμίσεις , και κυρίως τη μεταρρύθμιση του εργασιακού κώδικα.

Η μέθοδός του, που χαρακτηρίζεται «βάρβαρη» από τους επικριτές του, είναι η ταχεία ενέργεια σε πολλά μέτωπα, πράγμα που αιφνιδιάζει τα συνδικάτα. «Ανοίγοντας συνεχώς νέα μέτωπα, καθιστά τη διαμαρτυρία για το προηγούμενο μέτωπο παρωχημένη, αφού έχει ήδη ανοίξει ένα νέο», σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Φιλίπ Μπροντ.

Αλλά αυτήν τη φορά ο Εμανουέλ Μακρόν ρισκάρει να συναντήσει ισχυρή αντίσταση, προειδοποιούν οι αναλυτές, αφού τα βάζει με την SNCF, το απόρθητο φρούριο, όπου πολλές κυβερνήσεις έχουν σπάσει τα δόντια τους.

«Οπως η Θάτσερ»

Η πρόκληση είναι τέτοια που πολλοί πολιτικοί αξιωματούχοι και συνδικαλιστικά στελέχη φθάνουν μέχρι να παραβάλουν την αναμέτρηση με τη μετωπική σύγκρουση της Μάργκαρετ Θάτσερ με τους ανθρακωρύχους το 1984.

«Ο Εμανουέλ Μακρόν θέλει να τελειώνει με ό,τι απομένει από το κοινωνικό κράτος», καταγγέλλει ο Ερίκ Κοκερέλ, βουλευτής της France Insoumise (Ανυπότακτη Γαλλία). «Και ξεκινά από τον πιο οργανωμένο, τον πιο ενωμένο, τον πιο μαχητικό τομέα, τους σιδηροδρομικούς, λέγοντας όπως η Θάτσερ "όλα ή τίποτε».

«Η Γαλλία είναι η μόνη μεγάλη ευρωπαϊκή οικονομία που δεν έχει κερδίσει τη μάχη απέναντι στην μαζική ανεργία», (8,9% στο τέλος του 2017), είχε δηλώσει τον Αύγουστο ο Εμανουέλ Μακρόν.

Σήμερα, ο υπουργός Προϋπολογισμού Ζεράλντ Νταρμανέν έκανε λόγο για «ήρεμη και απόλυτη αποφασιστικότητα» εκ μέρους της κυβέρνησης, ενώ έδωσε τη διαβεβαίωση ότι «δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, φανερό ή κρυφό για την ιδιωτικοποίηση της SNCF», όπως φοβούνται ορισμένοι.

Τα συνδικάτα γνωρίζουν ότι κάνουν χοντρό παιγνίδι με τις απεργιακές κινητοποιήσεις στην SNCF, μία εταιρεία βαριά χρεωμένη που θα κληθεί να αντιμετωπίσει σύντομα τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Φοβούνται ότι εάν η κυβέρνηση κερδίσει αυτήν τη συμβολική μάχη, θα ανοίξει ο δρόμος για την επιβολή και των επόμενων μεταρρυθμιστικών της σχεδίων.

Απέναντι στην αποφασιστικότητα της κυβέρνησης, τα συνδικάτα, διαιρεμένα και με χαμηλή εκπροσώπηση, ποντάρουν στην υποστήριξη της κοινής γνώμης.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση Ifop για τη Journal du Dimanche, το 53% των Γάλλων θεωρούν αδικαιολόγητη την απεργία, έναντι 58% πριν από δύο εβδομάδες.

Αυτό δείχνει ότι «η θέση των απεργών προωθείται καθώς φθάνουμε στην καρδιά της μάχης», σύμφωνα με τον Φρεντερίκ Νταμπί, γενικό διευθυντή της Ifop.

Ταυτόχρονα όμως, το 72% των Γάλλων θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα φθάσει μέχρι τέλους, διασφαλίζοντας και το κύρος του Εμανουέλ Μακρόν.

Νέα απεργία στην Air France στις 10 και 11 Απριλίου

Νέα απεργία ανακοίνωσαν σήμερα τα συνδικάτα της αεροπορικής εταιρείας Air France για τις 10 και τις 11 Απριλίου, έγινε γνωστό από συνδικαλιστικές πηγές.

Το προσωπικό της εταιρείας έχει κάνει ήδη τρεις απεργίες σε διάστημα ενάμισυ μηνός. Μία ακόμη απεργιακή κινητοποίηση είναι ήδη προγραμματισμένη για την Τρίτη, ταυτόχρονα με την απεργία στους γαλλικούς σιδηροδρόμους, και για το Σάββατο.

Οι εργαζόμενοι ζητούν αύξηση των μισθών τους κατά 6%, ενώ η διεύθυνση της εταιρείας έχει προβλέψει αύξηση κατά 1% για αυτήν τη χρονιά.





Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ούτε συγκάλυψη ούτε “κυνήγι μαγισσών”

Η υπόθεση Novartis επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της κάθαρσης του πολιτικού συστήματος και μάλιστα κατά τρόπο που εκτόξευσε την πόλωση και τις εκατέρωθεν κατηγορίες. Όταν οι Αγανακτισμένοι φώναζαν προς τη Βουλή το ισοπεδωτικό «κλέφτες, κλέφτες», έθεταν με στρεβλό τρόπο το μείζον πρόβλημα της κλεπτοκρατίας. Η διαφθορά υπάρχει καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών και μάλλον έφθασε να μην είναι η εξαίρεση, δεδομένου ότι η συγκάλυψη ήταν η κυρίαρχη τάση του πολιτικού συστήματος.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Πέρα, όμως, από τους πολιτικούς που δωροδοκήθηκαν, υπάρχει και το ευρύτερο ζήτημα της ανοχής από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Ως φορείς της λαϊκής εντολής για την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, οι υπουργοί, αλλά και οι βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης έχουν μερίδιο ευθύνης για την εδραίωση του κλεπτοκρατικού, σπάταλου, ανορθολογικού και παρασιτικού μοντέλου, που έριξε την Ελλάδα στον γκρεμό.

Παρόλα αυτά, η εστίαση της λαϊκής οργής αποκλειστικά στους πολιτικούς είναι και ηθικά άδικη και πολιτικά λανθασμένη, επειδή αφήνει στη σκιά βαρόνους του χρήματος και των ΜΜΕ. Αυτοί λειτούργησαν ως βασικοί πυλώνες του κλεπτοκρατικού μοντέλου και επωφελήθηκαν τα μέγιστα απ’ αυτό.

Η βίαιη συρρίκνωση του εισοδήματος των μικρομεσαίων στρωμάτων έσπασε τη μακρόχρονη ανοχή τους στο καρκίνωμα της διαπλοκής/διαφθοράς, στο πλαίσιο της εκατέρωθεν ένοχης ανοχής που χαρακτήριζε τη σχέση ανάμεσα στην κορυφή και στη βάσης της κοινωνικής πυραμίδας τις προηγούμενες δεκαετίες.

Το κίνημα των Αγανακτισμένων ξεφούσκωσε ως τέτοιο, αλλά –πάντα λόγω των Μνημονίων– οι πολίτες ανέτρεψαν με την ψήφο τους τους παραδοσιακούς κομματικούς συσχετισμούς. Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ από 3-4% βρέθηκε το 2015 πρώτο κόμμα. Η δε Χρυσή Αυγή από απολύτως περιθωριακή οργάνωση του 0,κάτι% έχει εδραιωθεί στην τρίτη θέση.

Παραδοσιακά, η κάθαρση βρισκόταν εγκλωβισμένη στις συμπληγάδες: Από τη μία πλευρά εμποδιζόταν από το σύνδρομο αλληλεγγύης-συγκάλυψης, το οποίο κυριαρχούσε στα μεγάλα κόμματα-φυλές της μεταπολίτευσης. Είναι ενδεικτική η υπόθεση Τσοχατζόπουλου και όχι μόνο. Από την άλλη πλευρά η κάθαρση χρησιμοποιήθηκε επιλεκτικά ως όπλο εναντίον πολιτικών αντιπάλων και παραλλήλως ως μέσο εκτόνωσης της λαϊκής οργής.

Έρευνα δεν σημαίνει ενοχή

Η κάθαρση, ωστόσο, πρέπει να αποτελεί οργανική διαδικασία εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος. Πρέπει να καταργηθούν αφενός τα θεσμικά εμπόδια κι αφετέρου να καταστούν αδύνατοι οι επιλεκτικοί χειρισμοί και τα συναφή τεχνάσματα, στα οποία κυβερνήσεις και κόμματα καταφεύγουν συχνά όταν θέλουν ή να χρησιμοποιήσουν σκάνδαλα σαν πολιτικό όπλο ή να τα συγκαλύψουν. Στο μικροσκόπιο των αρμοδίων ελεγκτικών και δικαστικών αρχών πρέπει να μπαίνουν όλοι και κατά προτεραιότητα τα δημόσια πρόσωπα, ώστε να λειτουργεί η αποτροπή.

Έρευνα, όμως, δεν σημαίνει ενοχή. Εάν δεν κάνουμε ξεκάθαρο αυτό τον διαχωρισμό η κάθαρση θα εκφυλισθεί σε λιντσάρισμα και μάλιστα όχι υποχρεωτικά ενόχων. Η πρακτική “δίνω αίμα στον λαό” ουσιαστικά ακυρώνει την κάθαρση. Όσο κι αν είναι δικαιολογημένη η καχυποψία και η οργή των πολιτών, έχει ζωτική σημασία να αντισταθούμε, να μην διολισθήσουμε στο ανθρωποφαγικό παιχνίδι εντυπώσεων.

Η χώρα έχει ζωτική ανάγκη από κάθαρση που θα σπάσει αποστήματα, θα τιμωρήσει παραδειγματικά και θα αποτρέψει την επανάληψη νοσηρών φαινομένων. Θα είναι χειρότερα, όμως, εάν εκφυλιστεί σε ισοπεδωτικό κυνήγι μαγισσών. Ουδείς αναμάρτητος, αλλά δεν έχουν όλοι τις ίδιες αμαρτίες. Η εξίσωση πταισμάτων και κακουργημάτων στον δημόσιο βίο βολεύει πολύ τα μεγάλα λαμόγια, επειδή δημιουργεί σύγχυση και διαχέει τη λάθος εντύπωση ότι στον δημόσιο βίο είναι όλοι ίδιοι.

Όσοι ελέγχουν προβολείς δημοσιότητας μπορούν να τους στρέψουν σε αμαρτήματα που επιλέγουν. Θα ήταν ολέθριο, όμως, εάν, παρασυρόμενες από το κλίμα, οι ελεγκτικές αρχές και η Δικαιοσύνη ασχολούνταν μόνο με αυτά. Η δικαιολογημένη έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς δεν πρέπει να τους ρίξει σ’ αυτή την παγίδα.

Η παραπομπή του σκανδάλου Novartis στη Βουλή και η αποχώρηση της αντιπολίτευσης από την Προκαταρκτική Επιτροπή προσδίδουν στις παραπάνω παρατηρήσεις επιτακτική επικαιρότητα. Και βεβαίως επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά πόσο ακατάλληλη είναι η Βουλή για τη διερεύνηση σκανδάλων, στα οποία αναμιγνύονται πολιτικά πρόσωπα.



πηγη

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!