05/25/18
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 ο Κέυνς πρότεινε την χρήση της δημοσιονομικής πολιτικής ως μέσον πολιτικής για την αντιμετώπιση αυτού που ονόμασε παγίδα ρευστότητας. Σήμερα χρησιμοποιείται μια διαφορετική ορολογία: ομιλούμε για την ανάγκη δημοσιονομικής επέκτασης όταν τα ονομαστικά επιτόκια βρίσκονται καθηλωμένα στο επίπεδο του Zero Lower Bound.

Η λογική, όμως, παραμένει η ίδια σήμερα όπως και τη δεκαετία του 1930. Όταν η νομισματική πολιτική χάσει την ικανότητά της ως μέσον για τη διαχείριση της οικονομίας χρειάζεται να προσφύγουμε στο επόμενο ικανότερο και αποτελεσματικό μέσο: τη δημοσιονομική πολιτική.

Η Eυρωζώνη, ως σύνολο, βρίσκεται σήμερα, ως προς το επίπεδο των επιτοκίων στο Zero Lower Bound (ΕΚΤ, Ετήσια Έκθεση 2017). Τα επιτόκια βρίσκονται σχεδόν κάτω από το μηδέν και η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) δημιουργεί χρήμα σε μεγάλη έκταση, πραγματοποιώντας πράξεις ανοικτής αγοράς. Παρά την τρομακτική αύξηση της δημιουργίας χρήματος ο στόχος του πληθωρισμού (2%) φαίνεται ακόμη πολύ μακρινός.

Ο μέσος μετρούμενος πληθωρισμός στη ζώνη του ευρώ αυξήθηκε, στο 1,5%, αντανακλώντας κυρίως την άνοδο των τιμών της ενέργειας και –σε μικρότερο βαθμό– των ειδών διατροφής (ΕΚΤ, Ετήσια Έκθεση 2017). Δηλαδή, ο μέσος πληθωρισμός έφθασε στο 1,5% για λόγους ανεξάρτητους της ασκούμενης νομισματικής πολιτικής. Η εξάντληση των ορίων της νομισματικής πολιτικής δείχνει με σαφήνεια ότι ήρθε η ώρα για δημοσιονομικά κίνητρα.

Στη γραμμή Σόιμπλε και ο Σολτς

Εν τω μεταξύ ο στόχος του νέου Γερμανού υπουργού Οικονομικών Σόλτς, ο οποίος ανήκει στο υποτιθέμενο αριστερό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είναι να επιτύχει πλεόνασμα στο δημοσιονομικό ισοζύγιο της τάξεως του 1%. Για να το επιτύχει θα μειώσει τις δημόσιες επενδύσεις από 37,9 δισ. ευρώ στο τρέχον έτος, σε 33,5 δισ. ευρώ το 2020, παρότι οι υποδομές της χώρας βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση.

Η ανάγκη για δημοσιονομική επέκταση στη Γερμανία νομίζω ότι είναι παραδεκτή από όλους. Ακόμη και το ΔΝΤ συμβουλεύει τη Γερμανία να αυξήσει τις δημόσιες επενδύσεις (Germany: Staff Concluding Statement of the 2018 Article IV MissionMay 14, 2018). Η Γερμανία έχει πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της τάξεως του 8% τα τελευταία τέσσερα συνεχή έτη.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, υπάρχουν, ορισμένοι διαρθρωτικοί λόγοι που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν λιγότερο από το μισό αυτού του πλεονάσματος. Όμως το 1/3 τουλάχιστον από αυτό το πλεόνασμα, εκτιμάται ότι οφείλεται στην ασκούμενη πολύ σφιχτή δημοσιονομική πολιτική. Είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μερίδιο αυτού του πλεονάσματος αποτελεί αποταμίευση του επιχειρηματικού τομέα, και έπεται η κυβέρνηση. Ίσως η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων μπορεί να δώσει κίνητρο για περισσότερες ιδιωτικές επενδύσεις.

Όμως δεν είναι του παρόντος η ανάλυση για το πως η δημοσιονομική επέκταση στη Γερμανία μπορεί να βοηθήσει τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Όλη η Ευρωζώνη όπως οι Γερμανοί

Το ζήτημα είναι ότι όλες οι χώρες της Ευρωζώνης συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, η δημοσιονομική πολιτική είναι σφιχτή και δεν φαίνεται κάτι να αλλάζει. Μάλιστα οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θεωρούν ότι αυτή η πολιτική είναι σωστή. Αναφέρω τις δηλώσεις του Γάλλου υπουργού Οικονομικών «το σωστό επίπεδο του δημοσιονομικού ελλείμματος είναι το μηδέν… από τη στιγμή που η Γαλλία δεν βρίσκεται σε οικονομική κρίση, χρειάζεται να έχουμε ισοζυγισμένο ισοζύγιο, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε δύσκολες περιόδους».

Τα ίδια λέγονται και στη Γερμανία: η οικονομία βρίσκεται σε ανάπτυξη έτσι θα πρέπει να υπάρχει δημοσιονομικό πλεόνασμα. Στο ίδιο μήκος κύματος και η ΕΚΤ (ΕΚΤ, Ετήσια Έκθεση 2017): «Οι μακροοικονομικές προβολές των εμπειρογνωμόνων του Ευρωσυστήματος υποδηλώνουν ότι η κατεύθυνση της δημοσιονομικής πολιτικής για τη ζώνη του ευρώ, όπως μετρείται από τη μεταβολή του κυκλικά προσαρμοσμένου πρωτογενούς αποτελέσματος, ήταν ουσιαστικά ουδέτερη το 2017. Για τη ζώνη του ευρώ ως σύνολο, η ουδέτερη κατεύθυνση της δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ως η ενδεδειγμένη για την εξισορρόπηση της ανάγκης για οικονομική σταθεροποίηση με την ανάγκη για διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών».

Μια θετικά εκτινασσόμενη οικονομία δεν είναι μόνο μια οικονομία που μεγεθύνεται γρήγορα, αλλά είναι η οικονομία όπου το επίπεδο του προϊόντος και της απασχόλησης είναι πάνω από το αντιστοιχούν επίπεδο του πληθωρισμού που έχει τεθεί ως στόχος. Οι μετρήσεις του παραγωγικού κενού (output gap) είναι απλά εκτιμήσεις του εκάστοτε τρέχοντος επιπέδου: ο υποκείμενος πληθωρισμός είναι το απόλυτο μέτρο. Ο πυρήνας του πληθωρισμού είναι σήμερα κάτω από το στόχο και αυτός είναι ο λόγος που τα επιτόκια βρίσκονται στο Zero Lower Bound. Καταλαβαίνουμε έτσι γιατί η ρητορική και οι ενέργειες των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών είναι απλά λανθασμένες.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!
Επιτρέψτε μου παρακαλώ σήμερα μία δημόσια εξομολόγηση – αν και θα μπορούσα να πω πως όλα τα κείμενα που υπογράφω είναι άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερα εξομολογητικά.

Σε κάποιο προηγούμενο άρθρο μου είχα γράψει για μία ανεπίτρεπτη σιωπή των ιθυνόντων. Είναι γεγονός ότι υπάρχει μία ισχυρή πλειοψηφία που σιωπά και παρακολουθεί από μακριά. Η ηχηρή ουδετερότητα κάποιων -πολλών- καλοβολεμένων είναι αρκετά ενοχλητική. Πρόκειται για καλούς ανθρώπους που λένε “ναι” σε όλα, για να τα πηγαίνουν καλά με όλους και να περνάνε καλά.

Δεν γνωρίζω, αλήθεια, πόσο καλοί μπορεί να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όταν μάλιστα έχουν και υπεύθυνες θέσεις και δε θέλουν να τα χαλάσουν με κανέναν. Να μην έχεις άποψη για τίποτε, να σιωπάς συνεχώς, να συμφωνείς και όταν δεν συμφωνείς, μόνο και μόνο για να περνάς καλά, είναι άνανδρο και ανέντιμο. Ακόμη και όταν προσκαλούνται για να μιλήσουν και κοιτούν πως να περάσει η ώρα για να μη μιλήσουν είναι τραγικό. Άνθρωποι υπεύθυνοι για να παρουσιάζονται καλοντυμένοι σε πανηγύρια, εορτές και τελετές, χρόνια τώρα, δίχως καμία αναφορά στην κατηφόρα του τόπου.

Ο κόσμος να περιμένει εναγώνια να υψωθεί μια φωνή σοβαρή, συνετή, σεμνή, διακριτική, γνήσια, αληθινή, όταν όλα γύρω καταστρέφονται, και να ακούς λόγους περί ωραίας και ιερής σιωπής. Ο φόβος να κατατεθεί νηφάλια γνώμη, που δεν θα χαϊδεύει αυτιά, δεν θα πρέπει να υπάρχει σε κρίσιμες στιγμές. Δεν είναι ώρα για κρυφτό και απομόνωση. Δεν μπορεί να ψηφίζεις δίχως γνώση, μελέτη και προσοχή. Να συμφωνείς συνεχώς με τους προλαλήσαντες σε ένα διαβουλευμένο σώμα δεν νομίζω ότι είναι σοβαρό. Να απέχεις από τους αγώνες των επαγγελματικών κλάδων, να δίνεις χώρο σ’ αυτούς που δεν θέλεις να ακούς και να σε εκπροσωπούν.

Όσοι δεν μιλούν δίνουν τη θέση τους σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλούν. Από καιρό έχουν γεμίσει τα τηλεοπτικά παράθυρα από “μαϊντανούς” και “παπαγαλάκια” που μιλούν ακατάσχετα, κρίνοντας εύκολα τους πάντες και τα πάντα. Είναι ανάγκη να λύσουν τη σιωπή τους ορισμένοι ιθύνοντες, για να πληροφορήσουν υπεύθυνα τους σε μεγάλη απορία ευρισκόμενους. Υπάρχει σιωπή κακή, νοσηρή, φοβισμένη, ένοχη, αδικαιολόγητη. Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Δεν ξεγελιέται εύκολα πάντοτε. Να τη χαρακτηρίζεις τη σιωπή ως προερχόμενη από σεμνότητα και ταπεινότητα δεν πείθεις, όταν όλα καίγονται γύρω σου τόσο γρήγορα.

Η φλυαρία, η κενολογία, η αερολογία, η περιττολογία και η κουτοπονηρία κάποιων αφελών δεν δικαιολογεί την επικίνδυνη σιωπή άλλων. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε η καλύτερη στάση, λύση, άμυνα και επιλογή. Η απεραντολογία δεν είναι έξυπνη τοποθέτηση, αλλά κουράζει, φθείρει και εκθέτει. Οι τοιουτοτρόπως σιωπούντες και φλυαρούντες λαθεύουν σίγουρα και αφήνουν το χώρο για άλλους επιτήδειους πονηρούς. Είναι καιρός να ψάξουμε και να βρούμε το μέτρο, τη μέση οδό, την ισορροπία. Τη λογική, τη σοβαρότητα, τη σύνεση, την αρμονία και τη συνεννόηση.

Ο δολοφονημένος στην Αμερική, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νέγρος πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κιγκ είχε πει μια σοφή κουβέντα: “Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων…”. Δεν πρέπει να απολογηθούμε; Υπερβάλλει; Δεν έχει δίκιο; Για τις κακίες των συνανθρώπων μας έχουμε ένα ποσοστό ευθύνης, γιατί δεν τους συνδράμαμε στο αγαθό καθόλου.

Εμείς, οι υποτιθέμενοι καλοί, γιατί δεν αφήσαμε την ανεμελιά, τη νωθρότητα, το χουζούρι, το βόλεμα, την ησυχία μας απέναντι στα μεγάλα προβλήματα των γύρω δυστυχισμένων, αναγκεμένων, πονεμένων και ταλαιπωρημένων αδελφών μας; Εμείς, οι τόσο καλοί, συχνά ακολουθήσαμε μία καλά επιλεγμένη σιωπή, η οποία τελικά ήταν αποτρόπαιη, αφού βασάνισε παραμελημένους πλησίον.
Η σιωπή μερικές φορές σε υψηλά επίπεδα ανθρώπων είναι χειρότερη από τη βλασφημία. Να με συγχωρείτε για την αυθόρμητη αυτή εξομολόγηση. Από καιρό τα σκεφτόμουν και ήθελα να τα πω. Έχει δίκιο ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ. Βέβαια ως μοναχός θα έπρεπε να σιωπώ. Να που σιωπούν άλλοι, που δεν είναι μοναχοί. Μετανιώνεις πάλι που μίλησαν, γιατί τα έκαναν θάλασσα. Ας κινείται κανείς κατά συνείδηση και όχι φοβούμενος, ντρεπόμενος και δειλιάζοντας συνεχώς, καταθέτοντας λόγο ανυπόκριτο, εγκάρδιο, αληθινό, δίχως εκπτώσεις, χαϊδολογήματα γλυκανάλατα και αναμασήματα κουραστικά.


γ. Μωυσής Αγιορείτης
agioritikesmnimes



Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!
Γράφει: Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

Εδώ και αρκετό καιρό υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι κάτι συμβαίνει με το αμερικανικό δολάριο το οποίο και αποτελεί το αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη. Επί του πρακτέου ο πλανήτης έχει «γεμίσει» από αυτό και πλέον δεν μπορεί να διατηρήσει για πολύ την αξία του.

Το pronews.gr έχει από την αρχή προειδοποιήσει ότι το δολάριο όπως χρησιμοποιείται από  τους  Αμερικανούς δημιουργεί «φούσκες». «Φούσκες» οι οποίες όταν σκάνε «ρουφάνε» τα πάντα σαν «μαύρες τρύπες».

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν το δολάριο ως επιθετικό όπλο για δύο λόγους:

Πρώτον για να περνάνε καλά αυτοί, χρησιμοποιώντας το ως ανεξάντλητο μέσο πλούτου και δεύτερον για να μην περνάνε καλά οι υπόλοιποι και ιδίως όσοι αποτελούν απειλή για την παγκόσμια ηγεμονία τουςλ.

Μέσω του δολαρίου ελέγχουν τις αγορές, επιβάλουν κυρώσεις σε όποιον θέλουν, προκαλούν οικονομικούς «στραγγαλισμούς» δηλαδή με λίγα λόγια χρησιμοποιούν μια «σημαδεμένη» τράπουλα και όλα στο τέλος τους ανήκουν.

Ακόμα και η άλλοτε Σοβιετική Ένωση σε δολάρια συναλλάσσονταν.

Τώρα όμως Ρωσία και Κίνα έχουν ξεκινήσει μια μεγάλη προσπάθεια αποδολαριοποίησης με σκοπό να την επιβάλουν σε όλο τον πλανήτη και να επαναφέρουν τον κανόνα του χρυσού ο οποίος αν μη τι άλλο, τηρεί τους κανόνες της Λογικής.

Στον ίδιο δρόμο οδηγείται και η Τουρκία καθώς ο Ρ.Τ.Ερντογάν συνειδητοποίησε ότι δεν πρόκειται ποτέ να είναι… ελεύθερος όσο εξαρτάται από το δολάριο .

Ότι υπάρχει με αυτό πληρώνουμε. Με το δολάριο η ύπαρξη του χρήματος έγινε ένα είδος… ανέκδοτου.

Πρόσφατα το pronews.gr επανήλθε στο θέμα καθώς υπάρχουν βάσιμες προβλέψεις ότι κάτι άσχημο έρχεται. Ίσως τελικά οι Αμερικανοί να ήθελαν μια νέα κρίση με το Ιράν καθώς ανέβηκαν οι τιμές του πετρελαίου και μαζί με αυτές η ανάγκη για αύξηση της κυκλοφορίας του δολαρίου.

Το δολάριο εξαρτάται πάρα πολύ από την κυκλοφορία.

Οι πρόσφατες δηλώσεις Λαγκάρντ προκαλούν ρίγος: Η διευθύντρια του ΔΝΤ προβλέπει μια «ολοκαίνουρια» παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία θα έχει σαν αποτέλεσμα το σάρωμα της παγκόσμιας οικονομίας όπως την ξέρουμε.

Ήδη προειδοποιεί ότι όλες οι χώρες πρέπει να πάρουν μέτρα, ιδιαίτερα οι ΗΠΑ οι οποίες και έχουν «γεμίσει» τον πλανήτη με το αμερικανικό δολάριο το οποίο και τυπώνουν αφειδώς.

Για να γίνει κατανοητό στους αναγνώστες ότι το pronews.gr εδώ και πολλά χρόνια έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για μια επερχόμενη δολαριακή κρίση σας παρουσιάζουμε την «προφητική» δήλωση του Ν.Τραμπ ένα χρόνο πριν γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ και την έκανε στην εκπομπή του Fox News’ “On the Record with Greta Van Susteren.”

Χαρακτηριστικά είπε οτι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον μια πλούσια χώρα.
«Έχουμε ένα χρέος 16 τρισ.δολαρίων και μόλις φτάσει (που θα φτάσει) τα 21-22 τρισ.δολάρια θα αναγκαστουμε εκ των πραγμάτων να το αναδιαρθρώσουμε»

«Η πραγματική ανεργία στη χώρα είναι της τάξης του 15-16% και κάποιοι πιστεύουν ότι είναι 21%! Αυτή τη στιγμή η χώρα δεν πάει καλά και ο όρος ύφεση είναι απλά μια ωραία λέξη για να το περιγράψει»

Σημειώνεται ότι το χρέος των ΗΠΑ αποτελεί το 1/4 του πλανητικού χρέους και έχει ξεφύγει τελείως από οποιοδήποτε ανθρώπινο όριο. Πιθανότατα να χρωστάνε και στους Κλίγκον του…Σταρ Τρεκ. Αυτά επειδή πολλά εγχώρια ειδησεογραφικά παίζουν με την νοημοσύνη μας.

Το ζήτημα είναι ότι το χρέος των ΗΠΑ ήδη έχει φτάσει επί προεδρίας Τραμπ τα 21 τρισ.δολάρια!

Τελικά όπως φαίνεται αυτό δεν το βλέπουμε μόνο στο pronews.gr αλλά το βλέπουν και στην Saxo Bank

Ο John J. Hardy είναι Επικεφαλής Στρατηγικής Συναλλάγματος στη Saxo Bank και τα λέει τα πράγματα όπως είναι. Το δολάριο όπως χρησιμοποιείται αυτή την στιγμή, αποτελεί κίνδυνο για την παγκόσμια οικονομία.

Δείτε το άρθρο του με τους κατάλληλους οικονομικούς όρους σε απόδοση του euro2day.

«Δέκα χρόνια μετά την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, ο πρόεδρος Τραμπ πετά στα σκουπίδια τη δημοσιονομική πειθαρχία, σηματοδοτώντας μάλλον το τέλος της αμερικανικής ανάκαμψης, και δίνει έτσι τεράστια ώθηση στο κύμα αναζήτησης αντικαταστάτη του USD ως κύριου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Το δολάριο είναι καταδικασμένο να χάσει σημαντικά την αγοραστική του δύναμη, καθώς ο ρόλος του ως αποθεματικού νομίσματος φθίνει -σήμερα ταχύτερα από ό,τι πριν. Αλλά το μεγάλο αγκάθι σε αυτή την ιστορία είναι πώς θα καταλήξουμε εκεί.

Το «δίλημμα Triffin» πήρε το όνομά του από τον Βελγοαμερικανό οικονομολόγο Robert Triffin, ο οποίος επέκρινε τη χρήση του δολαρίου ως παγκόσμιου πρότυπου νομίσματος στο πλαίσιο του νομισματικού συστήματος συναλλαγματικών ισοτιμιών που είχε υιοθετήσει ο Bretton Woods μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το δίλημμα περιγράφει την αστάθεια που θα επέλθει αναπόφευκτα, όταν κάποιο εθνικό νόμισμα λειτουργεί ως κύριο αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως και απαιτείται να συντηρεί διαρκώς υψηλά ελλείμματα. Τα ελλείμματα αυτά, με τη σειρά τους, καταλήγουν να απειλούν την εμπιστοσύνη των επενδυτών στην αξία του εν λόγω νομίσματος.

Το USD εκ των πραγμάτων αποτελεί βασικό αντικείμενο μελέτης σε οποιαδήποτε ανάλυση του διλήμματος Triffin. Η αποδέσμευση του νομίσματος από τον χρυσό το 1971 ήταν απλώς το πρώτο επεισόδιο στη μακρόχρονη -τελικά- ιστορία του USD ως κύριου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Εξετάζοντας τι μέλλει γενέσθαι στο υπόλοιπο του έτους αλλά και αργότερα, υποψιαζόμαστε ότι πλησιάζουμε στην αρχή του τέλους για τον ρόλο του USD στην παγκόσμια οικονομία.

Θα προσπεράσουμε την περίοδο των πετροδολαρίων και των μερκαντιλιστικών πολιτικών της Ασίας, που ενίσχυσαν την αγοραστική δύναμη του USD από τη δεκαετία του ’70 μέχρι τις αρχές του νέου αιώνα. Χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης την περίοδο 2008-2009, ώστε να αποκαλυφθεί σε όλη της την έκταση η δυσλειτουργία ενός παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που στηρίζεται στο αμερικανικό δολάριο.

Η κατάρρευση των τιμών στα περιουσιακά στοιχεία παγκοσμίως πυροδότησε στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα έναν αγώνα δρόμου αναζήτησης ρευστότητας, εξαιτίας του πυρετού πανικόβλητης απομόχλευσης. Λόγω του τεράστιου όγκου περιουσιακών στοιχείων και βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης σε USD σε όλο τον κόσμο, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed) υποχρεώθηκε να διασώσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως, με τεράστιες συμφωνίες ανταλλαγής (swap) που τροφοδότησαν με ρευστότητα σε δολάρια τις ξένες κεντρικές τράπεζες.

Αυτό δεν αφορούσε μόνο τις σημαντικότερες οικονομίες σε Ασία και Ευρώπη, αλλά και χώρες όπως η Βραζιλία και η Νέα Ζηλανδία. Το τσουνάμι μέτρων ρευστότητας πέτυχε να διασώσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, χωρίς, ωστόσο, να αντιμετωπίσει τη θεμελιώδη αδυναμία του συστήματος και την εξάρτησή του από τη Fed για τη διάσωσή του.

Κατά ειρωνικό τρόπο, η επακόλουθη χαλαρή νομισματική πολιτική της Fed, η οποία είχε ως κύριο στόχο να θεραπεύσει την πάσχουσα αμερικανική οικονομία, επέφερε ως ακούσια συνέπεια τη δημιουργία μιας νέας, υπερτροφικής πιστωτικής φούσκας σε αναδυόμενες αγορές ανά τον κόσμο, οι οποίες είχαν σχετικά καθαρούς κρατικούς ισολογισμούς και η πραγματική οικονομία τους δεν είχε δεχθεί εξίσου ισχυρό πλήγμα από τη χρηματοπιστωτική κρίση όσο αυτή των αναπτυγμένων χωρών. Με απλά λόγια, οι λήπτες δανείων στις αναδυόμενες αγορές ήταν φυσικά παραπάνω από πρόθυμοι να δανειστούν «δωρεάν» παγκόσμιο χρήμα (USD) με μηδενικό, ουσιαστικά, επιτόκιο, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις δραστηριότητές τους.

Το 2011 η φούσκα εύκολου χρήματος που είχε δημιουργήσει η Fed στις αναδυόμενες αγορές ξεκίνησε να αναπτύσσεται με μικρότερο ρυθμό, και το 2013 άρχισε να ξεφουσκώνει με δυσάρεστες συνέπειες, μια διαδικασία που κορυφώθηκε στα τέλη του 2015 και στις αρχές του 2016, μετά την πρώτη προειδοποίηση της Fed, το 2013, ότι σχεδιάζει να μειώσει τις αγορές κεφαλαίων και άρα να περιορίσει την ποσοτική χαλάρωση, και τελικά την πλήρη διακοπή αγορών στα τέλη του 2014.

Εκ των υστέρων έγινε σαφές ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κύκλου ανάπτυξης-κατάρρευσης προκλήθηκε από τη Fed, την κεντρική τράπεζα του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Όταν στα τέλη του 2013 η Fed ξεκίνησε να εφαρμόζει την περιοριστική της πολιτική, η προσφορά εκτυπωμένων δολαρίων ΗΠΑ άρχισε να εξαντλείται και η συναλλαγματική ισοτιμία του USD αυξήθηκε κατακόρυφα. Πολλοί ξεχνούν πόσο άσχημη χρονιά ήταν πραγματικά το 2015 για τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων παγκοσμίως, και ιδίως στις αναδυόμενες αγορές. Κατά πάσα πιθανότητα ο κόσμος απέφυγε μια ακραία ύφεση τότε χάρη στην ευτυχή συγκυρία της μαζικής εφαρμογής μέτρων ποσοτικής χαλάρωσης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις αρχές του 2015, καθώς και των τεράστιων μέτρων τόνωσης από την Κίνα αργότερα το ίδιο έτος.

Σήμερα, όμως, οι περισσότερες πηγές κεφαλαίων από τις διάφορες πολιτικές παγκοσμίως έχουν είτε κλείσει, είτε σχεδόν εξαντληθεί. Οι προτεραιότητες ανάπτυξης της Κίνας αντικαθίστανται από προτεραιότητες βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου για το σύνολο του πληθυσμού και προστασίας του περιβάλλοντος, ενώ το Πεκίνο αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη δική του πιστωτική φούσκα. Την ίδια στιγμή, η Fed συνεχίζει την αυστηροποίηση της νομισματικής πολιτικής και θεωρητικά σχεδιάζει να συρρικνώσει τον ισολογισμό της με αυξανόμενο ρυθμό.

Στην άλλη όχθη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεσμεύτηκε να διακόψει ολοκληρωτικά την επέκταση των αγορών κεφαλαίων μέχρι τα τέλη του έτους. Μόνο η Τράπεζα της Ιαπωνίας επιμένει στην ίδια κατεύθυνση -αν και μείωσε επίσης τον ρυθμό αγοράς στοιχείων ενεργητικού τον τελευταίο χρόνο.

Η παγκόσμια άρση των κινήτρων πολιτικής προέκυψε ως φυσικό επακόλουθο, καθώς το 2017 η παγκόσμια οικονομία κατάφερε τελικά να εξασφαλίσει μερικά τρίμηνα συγχρονισμένης ανάπτυξης. Ωστόσο θεωρούμε ότι αυτή η ανάπτυξη είναι βραδεία και φτάνει πολύ αργά, ιδιαίτερα στην Κίνα και τις ΗΠΑ, δεδομένου ότι ο πιστωτικός κύκλος έχει ήδη αλλάξει. Και οι νέες προκλήσεις για τις αγορές έπονται άμεσα.

Εκτός από τον συνεχιζόμενο περιορισμό των διευκολύνσεων από τις κεντρικές τράπεζες και τη συσσώρευση κινδύνων ύφεσης, το Α’ τρίμηνο η κυβέρνηση Τραμπ πρόσθεσε δύο ιδιαίτερα ευμετάβλητους συντελεστές σε ένα ήδη ασταθές παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, γεγονός που θα επιταχύνει την έλευση της ημέρας τελικής κρίσεως.

Καταρχήν, η κλιμάκωση της αμερικανικής ρητορικής προστατευτισμού, με κύριο αποδέκτη την Κίνα, ενεργοποιεί μια ολόκληρη σειρά πιθανών απαντήσεων από την κινεζική πλευρά. Αναμφίβολα, μεταξύ αυτών θα είναι η προσπάθεια της Κίνας να περιορίσει την κυριαρχία του USD στο παγκόσμιο εμπόριο και τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Ήδη το 2009 ο επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας, ο τρομερός Zhou Xiaochuan, εξέφρασε την άποψη ότι υπεύθυνο για την ένταση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης ήταν ακριβώς το δίλημμα Triffin, με το USD στο επίκεντρο. Επιπλέον, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η κυκλοφορία ενός συμβολαίου εκφρασμένου σε γουάν στο πετρέλαιο αποτελεί βασικό σκέλος της προσπάθειας αντικατάστασης, ή έστω ανταγωνισμού, του πετροδολαρίου με ένα πετρογουάν στην παγκόσμια εμπορική σκηνή.

Η υπόθεση αυτή στηρίζεται περαιτέρω από το γεγονός ότι η Κίνα είναι σήμερα ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ. Παράλληλα, μπορεί κανείς να φανταστεί ότι μεταξύ των μακροπρόθεσμων στόχων της κινεζικής στρατηγικής του «Μία ζώνη, ένας δρόμος» και της δημιουργίας και σύνδεσης εμπορικών κόμβων σε ολόκληρη την Ασία και μέχρι το εσωτερικό της Ευρώπης και της Αφρικής, υπάρχει μια περισσότερο κινεζοκεντρική, ή έστω περισσότερο προσκείμενη στην Κίνα, μονάδα αξίας.

Δεύτερον, η πρόσφατη φορολογική μεταρρύθμιση του Τραμπ εγγυάται πρωτοφανή νέα δημοσιονομικά ελλείμματα στο στάδιο της επεκτατικής φάσης του κύκλου ανάπτυξης στις ΗΠΑ -ήδη το ύψος του ελλείμματος για το επόμενο οικονομικό έτος εκτιμάται στο ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Ο κίνδυνος βύθισης των ΗΠΑ σε ύφεση τους επόμενους 12 με 18 μήνες (σύμφωνα με τις εκτιμήσεις μας) είναι υποτιμημένος, παρά τις περικοπές φορολογίας. Το δημοσιονομικό χάσμα θα ξεπεράσει ακόμα και τα ακραία μεγέθη, σχεδόν στο 12% του ΑΕΠ, που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ διατηρούν μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, θα υποχρεωθούν να χρηματοδοτήσουν αυτό το έλλειμμα με ξένο κεφάλαιο -πιθανότατα με πολύ χαμηλότερη αξία του USD.

Αυτό που κάνει την ανάγκη αναζήτησης εναλλακτικής έναντι του δολαρίου ακόμα πιο επιτακτική είναι η αναγκαιότητα υποτίμησης του εκφρασμένου σε USD παγκόσμιου χρέους -ένα χρέος που έχει αυξηθεί αλματωδώς στο offshore σύστημα του USD, το οποίο άλλωστε οδήγησε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στη δύσκολη κατάσταση του 2008-2009.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών εκτίμησε ότι το υπεράκτιο χρηματοπιστωτικό σύστημα διαθέτει 25 τρισ. καθαρά σε χρεόγραφα και παράγωγα εκφρασμένα σε USD. Ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει άλλη μια πιστωτική περιπέτεια του USD -κάτι που έχει ήδη εν μέρει ξεκινήσει με τις περικοπές της εταιρικής φορολογίας από τον Τραμπ, οι οποίες ενθαρρύνουν τις αμερικανικές εταιρείες να επαναπατρίσουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και να αποστραγγίσουν, έτσι, τη ρευστότητα από το offshore σύστημα του USD. Το γεγονός αυτό, ενδεχομένως σε συνδυασμό με την ποσοτική σύσφιξη από τη Fed, έχει οδηγήσει στη χειρότερη άνοδο του spread μεταξύ του USD Libor και του επιτοκίου της Fed, από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

Επομένως, τι προβλέπεται για το μέλλον του USD, και τι μπορεί να το αντικαταστήσει; Όλες οι εκτιμήσεις προβλέπουν τελικά πτώση του δολαρίου, με τα παραδοσιακά βασικά θεμελιώδη στοιχεία (κλείσιμο κύκλου στην αμερικανική οικονομία και δυσμενές έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών) να εμφανίζονται άκρως αρνητικά για το USD.

Σε αυτό το πλαίσιο, το 90 στο USDJPY και το 1,35 στο EURUSD μοιάζουν αυταπόδεικτα. Ωστόσο το δίλημμά Triffin περιπλέκει σημαντικά τη βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη διαδρομή μέχρι την αναπόφευκτη υποτίμηση του νομίσματος στο μακροπρόθεσμο μέλλον, καθώς το USD θα χάνει εν μέρει ή καθολικά τη θέση του ως αποθεματικό νόμισμα.

Με δεδομένο το παρελθόν του, ο χρηματοπιστωτικός κόσμος απειλείται από μια νέα κρίση ρευστότητας με επικεφαλής το αμερικανικό δολάριο σε περίπτωση που ξεσπάσει κάποιος νέος χρηματοπιστωτικός πανικός ή σημειωθεί νέα υποχώρηση του παγκόσμιου πιστωτικού κύκλου.

Μόνη ελπίδα ενδέχεται να αποτελεί το γεγονός ότι το πρόβλημα με το USD ήταν τόσο ακραίο και ξεκάθαρο την τελευταία φορά, δηλαδή την περίοδο 2008-2009, που έχουν σχεδιαστεί μέτρα για να αντιμετωπίσουν τυχόν επανάληψη των γεγονότων. Αυτή τη φορά, όμως, η αντιμετώπιση του προβλήματος του USD πρέπει να ξεπεράσει τα όρια της Fed και ίσως εμπλέξει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε συνεργασία με πολλές άλλες παγκόσμιες κεντρικές τράπεζες, εκτός της Fed.

Στο επίκεντρο αυτού του καινούργιου συστήματος πρέπει να βρεθεί κάποιο νέο αποθεματικό στοιχείο. Ορισμένοι υποστηρίζουν την εκδοχή ενός ειδικού τραβηχτικού δικαιώματος με βάση τον χρυσό ή κάτι ανάλογο. Σε αντίθετη περίπτωση, και χωρίς κάποια συντονισμένη απάντηση, τυχόν νέα κρίση του USD θα κατέλυε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, διακινδυνεύοντας να προκαλέσει μαζικές πτωχεύσεις, συναλλαγματική μεταβλητότητα άνευ προηγουμένου και «βαλκανοποίηση» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, καθώς δεν θα υπήρχε εναλλακτικό αποθεματικό περιουσιακό στοιχείο και μέρος του κόσμου με αρκετή επιρροή.

Το ερώτημα είναι αν η παγκόσμια ελίτ μπορεί να αντιδράσει ώστε να ανακόψει την αναπόφευκτη κρίση του USD θέτοντας σε κίνηση μια τόσο πελώρια αναδιαμόρφωση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος χωρίς την άδεια/συναίνεση/καθοδήγηση των πολιτικών αρχών σε χώρες με δημοκρατική ηγεσία.

Στις δημοκρατίες, καλώς ή κακώς, και όπως έδειξε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και η κρίση κρατικού χρέους στην ΕΕ, οι κρίσεις προηγούνται των λύσεων.

Επισκόπηση προβλέψεων για τα νομίσματα
Αν και η κύρια θεματική μας τα επόμενα τρίμηνα θα είναι το μέλλον του USD, παρακάτω παραθέτουμε κάποιες σκέψεις για συγκεκριμένα νομίσματα.

EUR: Η αγορά προσβλέπει σταθερά σε περαιτέρω δύναμη του ευρώ, με τους κερδοσκοπικούς επενδυτές να τηρούν θέσεις αγοράς. Περαιτέρω άνοδος του EURUSD ίσως αποδειχθεί λίγο δύσκολη και πιθανόν να απαιτήσει πρώτα κάποια διόρθωση.

JPY: Αβεβαιότητα όσον αφορά τη βραχυπρόθεσμη κατεύθυνση, αλλά τελικά είτε ο κύκλος των επιτοκίων θα σημειώσει άνοδο και η Τράπεζα της Ιαπωνίας θα αναγκαστεί να αλλάξει πολιτική είτε μια άνοδος στη διάθεση ανάληψης κινδύνου θα προκαλέσει τη συνηθισμένη στροφή ασφαλούς καταφυγίου προς το JPY. Άρα ανεξαρτήτως σεναρίου, κέρδος σε πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

GBP: Οι εξελίξεις στο μέτωπο του Brexit πρέπει να έρθουν γρήγορα προκειμένου να υπάρξει ένα αξιόπιστο σενάριο «σταδιακής αποχώρησης», ως απαραίτητη προϋπόθεση για μια ανατίμηση της στερλίνας έναντι του ευρώ. Ενώ η ευρωπαϊκή ελίτ έχει υιοθετήσει σκληρή διαπραγματευτική στάση, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί σε εθνικό επίπεδο επιδεικνύουν μια πιο ορθολογική στάση (ειδικά από πλευράς κοινής ευρωπαϊκής άμυνας!).

CHF: Η προβλεπόμενη πορεία είναι μια ήπια περαιτέρω εξέλιξη της υπερτίμησης του νομίσματος. Τυχόν νέα δύναμη θα επέλθει μόνο όταν η ΕΕ βρεθεί αντιμέτωπη με ύφεση και διαφανούν στον ορίζοντα νέοι υπαρξιακοί κίνδυνοι.

AUD: Το γεγονός ότι η Κίνα επιδιώκει να διατηρήσει την ισχύ του νομίσματός της είναι ενθαρρυντικό για το AUD. Ωστόσο κατά πάσα πιθανότητα η Κίνα αλλάζει προτεραιότητες ανάπτυξης με συνέπεια τη μείωση της έμφασης στα εμπορεύματα, και η φούσκα της αγοράς κατοικιών στην Αυστραλία οδεύει προς το τέλος της. Ο ασφαλέστερος δρόμος για το AUD είναι καθοδικός.

CAD: Ενδέχεται να αποδειχθεί συναλλαγματικός αντίποδας, ως range trade, έναντι του USD. Οποιαδήποτε τιμή κάτω του 1,2000 στο USDCAD μάς φαίνεται υπερβολικά φθηνή, με τις τιμές πετρελαίου ήδη στα 70 USD/βαρέλι και τον Καναδά να αντιμετωπίζει την προοπτική απομόχλευσης της δικής του φούσκας στην αγορά κατοικιών, με έκδηλες τις πρώτες ενδείξεις. Παρ’ όλα αυτά, προτιμήστε το CAD έναντι του AUD και του NZD.

SEK: Η Σουηδία κατά πάσα πιθανότητα πέτυχε μέγιστη οικονομική ανάπτυξη με τα επιτόκια στο μείον 0,5% και δραστήρια πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης. Ποιες θα είναι, άραγε, οι επιλογές της στο άμεσο μέλλον όταν η ύφεση κάνει αναπόφευκτα την εμφάνισή της και σημείο εκκίνησης της Riksbank είναι οι πολιτικές αρνητικών επιτοκίων και ποσοτικής χαλάρωσης; Πράγματι, η σουηδική κορώνα είναι φθηνή -αλλά αυτό είναι εύλογο.

NOK: Πιθανό range trade έναντι του ευρώ, αν και η Νορβηγία αντιμετωπίζει κάποιον κίνδυνο λόγω μείωσης των τιμών πετρελαίου εάν η παγκόσμια ανάπτυξη καταρρεύσει αργότερα μέσα στο έτος, ενώ ούτε αυτή είναι άμοιρη φούσκας στην αγορά κατοικιών.

Νομίσματα αναδυόμενων αγορών
CNY: Παρά την ξεκάθαρη υπερτίμηση του CNY σε σταθμισμένους όρους CPI, φαίνεται ότι η Κίνα θα συνεχίσει την πολιτική του ισχυρού νομίσματος, πιθανόν επειδή θέλει να εξωθήσει τις αναγκαίες προσαρμογές υποτίμησης εκτός των συνόρων της.

RUB: Η μεταβλητότητα επανέρχεται στο ρούβλι, μετά τις κυρώσεις που στοχοποιούν το ολιγαρχικό καθεστώς και την αποχώρηση των διεθνών επενδυτών από τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία όλων των κατηγοριών. Αν υποθέσουμε ότι η Ρωσία δεν θα αποκλειστεί από την πρόσβαση σε ξένους επενδυτές με μελλοντικές κυρώσεις, το ρούβλι θα αποτελέσει τελικά ευκαιρία, καθώς οι ρωσικές αρχές έχουν ιστορικό λήψης σκληρών μέτρων για τη διατήρηση της σταθερότητας.

TRY: Η λίρα αποτελεί ένα από τα νομίσματα που αξίζει να προσέξουμε στη συνέχεια του 2018, καθώς ο Πρόεδρος Ερντογάν κάνει τη μία λάθος κίνηση μετά την άλλη και θέλει να τονώσει την ανάπτυξη με ολοένα και πιο δυσεύρετα χρήματα από ξένους επενδυτές. Η τουρκική οικονομία και το υψηλό εξωτερικό χρέος απαιτούν μεγάλες εισροές κεφαλαίων για να διασφαλιστεί η σταθερότητα. Η απώλεια εμπιστοσύνης αποτελεί έντονο κίνδυνο και ενδέχεται να οδηγήσει σε πτώχευση της Τουρκίας, με μετάδοση του αρνητικού κλίματος σε άλλες αναδυόμενες αγορές.

MXN: Σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο νόμισμα, είμαστε διχασμένοι: το πέσο είχε καλή πορεία δεδομένων των απειλών από τη ρητορική προστατευτισμού του Τραμπ. Ωστόσο, τυχόν αδύναμη προοπτική παγκόσμιας ανάπτυξης δεν θα λυπηθεί ένα νόμισμα και μια οικονομία που εξαρτώνται από τις εξαγωγές.»





Πηγή : pronews.gr

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!
ΌΛΑ ΟΣΑ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ – ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΕΚΑΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ

Εκπλήξεις έκρυβε η ανάρτηση του επικαιροποιημένου Μνημονίου που δόθηκε τα ξημερώματα από την ιστοσελίδα της Κομισιόν. Αν και γνωρίζαμε τις βασικές κατευθύνσεις του, αυτό που επιβεβαιώνει τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα, είναι η υποχρέωση για πολυετή υψηλά πλεονάσματα αλλά και η απόλυτη δέσμευση για υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων για πολλά – πολλά χρόνια.

Παράλληλα, και παρά τους πανηγυρισμούς και τις υποσχέσεις της κυβέρνησης, παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο μείωσης του αφορολόγητου νωρίτερα, μέσα στο 2019 δηλαδή μαζί με την περικοπή των συντάξεων, εφόσον το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θελήσει να το κάνει καθώς αυτό θα έχει και την τελική ετυμηγορία.

Παρά τις πληροφορίες που διοχετεύτηκαν σχετικά με την εξάλειψη των σχετικών πιέσεων, το επικαιροποιημένο Μνημόνιο διατηρεί σχεδόν αμετάβλητη την πρόβλεψη πιθανής μείωσης και του αφορολογήτου από το 2019 ενώ ξεκαθαρίζει ότι «η επιτυχία της ανάκαμψης θα απαιτήσει τη διατηρήσιμη εφαρμογή των συμφωνημένων πολιτικών για αρκετά χρόνια», κάνοντας αναφορά στην τεχνική βοήθεια η οποία θα συνεχίσει να παρέχεται στην Ελλάδα.

Μέσα σε 40 σελίδες καταγράφεται ότι οι δεσμεύσεις δεν τελειώνουν σε καμία περίπτωση με τη λήξη του τρίτου προγράμματος του ESM στις 20 Αυγούστου αλλά εκτείνονται –κυρίως δια μέσω του Μεσοπρόθεσμου αν και όχι αποκλειστικά- έως και το 2022.

Ενδεικτικά άλλωστε, πολλές από τις δράσεις οι οποίες λόγω πίεσης χρόνου έχουν αφαιρεθεί από την αρχική λίστα των προαπαιτουμένων τα οποία θα έπρεπε να υλοποιηθούν έως τη λήξη του προγράμματος, έχουν πάρει νέες ημερομηνίες έως το τέλος του έτους ή και αργότερα. Για παράδειγμα ορίζεται ότι οι νέοι διευθυντές στο δημόσιο θα πρέπει να έχουν τοποθετηθεί έως τον ερχόμενο Οκτώβριο, το οικονομικό κλείσιμο της επένδυσης στο Ελληνικό θα πρέπει να έχει γίνει έως το τέλος του έτους, το Κτηματολόγιο και οι δασικοί χάρτες να εχουν τελειώσει έως τον Ιούνιο του 2021 και μέσω νομοθεσίας να διασφαλιστεί ότι δεν θα προκύψει κανένα δημοσιονομικό ζήτημα από την εφαρμογή του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου της ΔΕΗ έως και το 2020.

Δεσμεύσεις

Η κυβέρνηση δεσμεύεται, μέσω της τεχνικής συμφωνίας, για την κατάθεση Μεσοπρόθεσμου προγράμματος ( βασικό προαπαιτούμενο έως τον Ιούνιο) για την περίοδο 2019-22 το οποίο θα θέτει οροφή δαπανών συνεπή με τους στόχους του προγράμματος του ESM για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ κατ’ έτος έως και το 2022.

Στα κρίσιμα μέτωπα αφορολογήτου και συντάξεων, οι περικοπές στις συντάξεις είναι «κλειδωμένες» για το 2019, για το αφορολόγητο το χρονικό σημείο νέας περικοπής έως και τα 5.700 ευρώ είναι ανοιχτό.

«Οι αρχές, ως προαπαιτούμενο, θα φέρουν μπροστά την εφαρμογή των μέτρων για τη φορολογία εισοδήματος από το 2019, εάν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και την ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο της τελευταίας αξιολόγησης του προγράμματος, θεωρήσουν στη βάση διαφανούς εκτίμησης , ότι μια εμπροσθοβαρής εφαρμογή είναι απαραίτητη προκειμένου να επιτευχθεί ο συμφωνημένος στόχος πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ το 2019, ο οποίος πρέπει να επιτευχθεί χωρίς επιβλαβή για την ανάπτυξη μέτρα και εάν χρειαστεί θα νομοθετήσουν σε συμφωνία με τους θεσμούς, ώστε να διασφαλίσουν την ακριβή επίτευξη του στόχου, με έναν τρόπο ο οποίος να είναι θετικός για την ανάπτυξη».

Νέα συμφωνία για τα αντίμετρα

Νέα συμφωνία με τους θεσμούς προκύπτει όμως ότι θα απαιτηθεί και για την εφαρμογή των προνομοθετημένων αντιμέτρων .

«Το μέγεθος των εφαρμοζόμενων μέτρων ( σ.σ αναφορά στα αντίμετρα) θα είναι σε συμφωνία με την προβλεπόμενη από τους θεσμούς υπεραπόδοση έναντι των συμφωνημένων μεσοπρόθεσμων στόχων – υπό την προϋπόθεση ότι τα περιοριστικά μέτρα θα έχουν ήδη ενσωματωθεί στο βασικό σενάριο, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι».

Όσον αφορά στις συντάξεις γίνεται αναφορά στις προνομοθετημένες περικοπές οι οποίες πρόκειται να εφαρμοστούν από το 2019 οδηγώντας σε εξοικονομήσεις 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-2022. Επιπλέον 1% του ΑΕΠ την περίοδο 2019-22, προβλέπεται να αποφέρει η επίσης προνομοθετημένη μείωση του αφορολογήτου έως και τα 5.700 ευρώ.

Αντικειμενικές

Το επικαιροποιημένο Μνημόνιο δεν ρίχνει φως στη λύση της εξίσωσης των αντικειμενικών αξιών και των πιθανών αλλαγών στον ΕΝΦΙΑ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συζητήσεις συνεχίζονται προκειμένου να ξεκαθαρίσει εάν θα προχωρήσει η εναλλακτική της σταδιακής αύξησης των αντικειμενικών σε ορίζοντα διετίας, ώστε να μην «φουσκώσουν» υπέρμετρα τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ. Ενδεικτικό των διαπραγματεύσεων της τελευταίας στιγμής άλλωστε είναι το γεγονός ότι το κείμενο του SLA «χτενιζόταν» έως και χθες το βράδυ ανάμεσα σε κυβέρνηση και θεσμούς, παρά το γεγονός ότι η επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο ανακοινώθηκε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.

Το επικαιροποιημένο Μνημόνιο, θέτει ως προαπαιτούμενο (η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι όλα τα προαπαιτούμενα θα έχουν ικανοποιηθεί έως τις 14 Ιουνίου) την ευθυγράμμιση αντικειμενικών και εμπορικών αξιών , μέσω νομοθεσίας αν χρειαστεί αλλά και τη δημιουργία μιας μόνιμης μονάδας στο υπουργείο Οικονομικών η οποία θα επικαιροποιεί διαρκώς τις αντικειμενικές. Στο δεύτερο σκέλος του συγκεκριμένου προαπαιτούμενου ορίζεται ότι « οι αρχές θα νομοθετήσουν την προσαρμογή των συντελεστών και τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης αν χρειαστεί, με τρόπο που δεν θα μεταβάλει τα έσοδα του ΕΝΦΙΑ ώστε τα εκκαθαριστικά του φόρου να εκδοθούν τον Αύγουστο». Παράλληλα οι αρχές θα αξιολογήσουν την εφαρμογή του φόρου κεφαλαιουχικών κερδών στην αγορά ακινήτων και θα υιοθετήσουν αν χρειαστεί νομοθεσία εντός Μάϊου.

Νησιά

Στη λίστα των φορολογικών προαπαιτουμένων περιλαμβάνεται ακόμα η διασφάλιση εκ μέρους των ελληνικών αρχών ότι θα καταργηθούν οι εναπομείνασες εκπτώσεις ΦΠΑ στα νησιά στο τέλος Ιουνίου 2018 καθώς και η εκπόνηση σχεδίου αυτοματοποιημένων κατασχέσεων για οφειλές προς το δημόσιο.



makeleio.gr


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!