EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Μιλάμε για ναζιστική Ευρώπη! Απαγορεύουν στο ευρωκοινοβούλιο κάθε αναφορά στην Ιταλία...

Και να σκεφθούμε πως το ευρωκοινοβούλιο είναι μια λέσχη χωρίς καμία αρμοδιότητα, απλώς τρώνε τα λεφτά των φορολογούμενων με μισθούς 35.000 το μήνα!

Κλείνουν τα μικρόφωνα στον ευρωβουλευτή που προσπάθησε να ενημερώσει για το πραξικόπημα της Ευρώπης στην Ιταλία!

Δεν υπάρχει καμία αλληλεγγύη στον αγώνα του ιταλικού λαού!

Όλο το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι υποδουλωμένο στη Μέρκελ!













Ούτε μία οργάνωση δεν διοργανώνει συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ιταλικό λαό μπροστά στην ιταλική πρεσβεία της Αθήνας!

Που 'σαι ρε αριστερέ Χουντή του Λαφαζάνη;

Που 'σαι ΚΚΕ;

Που είστε ρε σούργελα που φύγατε από τον Τσίπρα στην Ελλάδα και μείνατε υπό τον Τσίπρα στο ευρωκποινοβούλιο;










Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

ΙΤΑΛΙΑ: Η φωτιά πλέον δεν σβήνει, έστω και αν αναχαιτιστεί προσωρινά…

Είναι καιρός τώρα που η στήλη αναφέρεται στο γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση και τώρα η μεταπαγκοσμιοποίηση οδηγεί σε συρρίκνωση και εν τέλει σε αναίρεση την αστική δημοκρατία, διότι οι αστικές τάξεις διεθνώς δεν τη χρειάζονται πια – μάλιστα σιγά - σιγά εγκαθιδρύουν παντούοικονομικές τυραννίδες. 

Το φαινόμενο αυτό ελάχιστα πραγματεύονται  οι εφημερίδες (για τον υπόλοιπο Τύπο ή ανθυποτύπο ας μη μιλήσουμε), πράγμα ουδόλως παράδοξο, διότι τον εκφυλισμό των δημοκρατιών παρακολουθεί ως αποτέλεσμα (και ενίοτε ως αιτία) η παρακμή του Τύπου, εις όσα αφορούν την ελευθερία, την ελευθερία του λόγου και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. 

Τα  γεγονότα στην Ιταλία επιβεβαιώνουν αυτήν τη διαδικασία. Δύο κόμματα, το ένα ποπουλιστικό – τα Πέντε Αστέρια – και το άλλο μεταφασιστικό – η Λέγκα του Βορρά – συγκεντρώνουν (δυστυχώς) τη λαϊκή (μεγάλη, με τους συμμάχους τους) πλειοψηφία και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Σέρτζιο Ματαρέλα δίνει την εντολή στον εκπρόσωπο της πλειοψηφίας και συνεπώς υποψήφιο πρωθυπουργό κ. Τζουζέπε Κόντε να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο ένας εκ των προτεινόμενων υπουργών, ο ευρωσκεπτικιστής κ. Πάολο Σαβόνα, ξινίζει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Σέρτζιο Ματαρέλα και ο τελευταίος, κάνοντας χρήση του προνομίου του να διορίζει ο ίδιος (τυπικώς) τους Υπουργούς, αρνείται να το πράξει. 

Επιπροσθέτως  δίνει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον κ. Κοτταρέλλι, άνθρωπο του ΔΝΤ και άρχοντα των ΜΚΟ, όστις δεν εξελέγη από κανέναν, αλλά απλώς εστέφθη. Όσοι σε όλα αυτά δεν βλέπουν έναυψηλό πραξικόπημα, ίσως να μη βλέπουν και το φεγγάρι.

Τέτοια «ένδοξα πραξικοπήματα» έχουν ξαναγίνει στην Ιταλία τρεις φορές τα τελευταία τριάντα χρόνια – επιβεβαιώνοντας ακριβώς ότι καλή δημοκρατία ήταν η χρήσιμη για την αστική τάξη δημοκρατία, που τώρα πάει για άχρηστη. Αυτή η πολιτική προσέγγιση στα πολιτειακά θέματα υποστηρίζεται από τους εξτρεμιστές του κέντρου (τους «εκσυγχρονιστές» και την εξακτίνωσή τους στα κόμματα της Κεντροδεξιάς, της Κεντροαριστεράς και της εκφυλισμένης Αριστεράς) – στο παρ’ ημίν γνωστό και ως «συνταγματικό τόξο», ενός Συντάγματος που, ως προς την Ελλάδα, απλώς δεν υπάρχει.

Στην Ιταλία, ως φαίνεται, υπάρχει ακόμα, για να παραβιάζεται. Η νίκη των ποπουλιστών του κ.Μπέπε Γκρίλο και των νεοφασιστών της Λέγκας του Βορρά προκάλεσε «νευρικότητα στις αγορές» – ω ναι! Και αμέσως εκλήθη ο θεσμικός Μουσολίνι ή ο Μουσολίνι των θεσμών, αν προτιμάτε, να παρέμβει με αποτέλεσμα την άνοδο του Χρηματιστηρίου στο Μιλάνο και τις ήπιες δηλώσεις των ενδιαφερομένων στο Βερολίνο.

Τι διαπιστώνουμε παρατηρώντας όλα αυτά; Το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό των Πολυεθνικών και των Τραπεζών έχει επιμερισθεί στο «σύστημα» και το «αντισύστημα». Όταν κορέννυται το πρώτο, λειτουργεί το δεύτερο. Κι όταν το δεύτερο πάει να ξεφύγει, το πρώτο το μαζεύει.

Όταν το σύστημα των καθεστωτικών κομμάτων (Δεξιά, Σοσιαλδημοκρατία και ενσωματωμένη Αριστερά) το παρακάνει, ο λαός παρωθείται στο (χρήσιμο) αντισύστημα. Το οποίο έχει πολλές εκδοχές. Στη Γερμανία το AfD, στη Γαλλία την εκδοχή του «χρυσού παιδιού», του κ. Μακρόν, στις ΗΠΑ την μπρουτάλ εκδοχή των «κόκκινων σβέρκων», τον κ. Τραμπ και πάει λέγοντας.

Για τον λαό το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Σύστημα και αντισύστημα τον έχουν βάλει στη μέση και τοναλέθουν. Όμως, μέσα σε αυτήν τη διαπάλη κρύβονται και φανερώνονται αλήθειες. Ο καθαιρεθείς πριν καν αναλάβει τα καθήκοντά του κ. Πάολο Σαβόνα έλεγε ότι «το ευρώ είναι ένας ζουρλομανδύας»και ότι «η Γερμανία δεν έχει αλλάξει την άποψή της (σ.σ.: τη στρατηγική της) για τη θέση της στην Ευρώπη από την εποχή του Γ’ Ράιχ»! Ήταν κατόπιν τούτων δυνατόν να μην τον βάλει στη θέση του οθεσμικός Μουσολίνι; Το ενδιαφέρον με το χρήσιμο αντισύστημα είναι ότι στη ρητορική του τουλάχιστον, και ώσπου να αρχίσει τις κωλοτούμπες, παράγει πολιτικές παρενέργειες και «παράπλευρες απώλειες» στο φαίνεσθαι των εκφυλιζόμενων δημοκρατιών.

Πλην όμως, μην ανησυχείτε, έχουσι γνώσιν οι Φύλακες. Υψηλό πραξικόπημα στην Ιταλία, κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στη Γαλλία, ατζέντα (Σρέντερ) υποδούλωσης των εργαζομένων στη Γερμανία, ρηγματωμένη Ισπανία, φασίστες στην Ουκρανία, εθνικιστές στην Ουγγαρία και την Πολωνία, προτεκτοράτο στην Ελλάδα, μεταφασίστες στις Βαλτικές χώρες, φτώχεια και υποταγή στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, δορυφορικές της Γερμανίας κυβερνήσεις στην Κροατία, τη Σλοβενία και αλλού, κράτη - υβρίδια στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο, θρυαλλίδες τύπου FYROM, ειδικές οικονομικές ζώνες – ένα ευρωπαϊκό ψηφιδωτό που, στον ένα ή τον άλλο βαθμό κυριαρχούν η οικονομική φρίκη, η κοινωνική αποσάθρωση και οπολιτειακός εκφυλισμός. Ένας πόλεμος που έχει αρχίσει από καιρό σοβεί στα σπλάχνα της Ηπείρου κι ενίοτε μαίνεται.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πώς φτάσαμε στην Άλωση – Τα διδάγματα για το σήμερα

Η 29η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης και οδύνης για τον Ελληνισμό. Αυτή τη μέρα του 1453 η υπερχιλιόχρονη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πλήρως εξελληνισμένη στην τελική της φάση, πέρασε οριστικά στο παρελθόν. Πριν την Άλωση, είχε βεβαίως προηγηθεί μια μακρά πορεία παρακμής και αποσύνθεσης, ώστε η πτώση της Πόλης να είναι απλώς η τελευταία πράξη. Πώς όμως το μακροβιότερο κρατικό μόρφωμα στη Δυτική Ιστορία έφτασε στο τέρμα του και ποιά τα βαθύτερα αίτια της παρακμής του; Τι διδάγματα θα μπορούσε να αντλήσει ο σύγχρονος παρατηρητής;

Το Βυζάντιο για αιώνες υπήρξε ένα ισχυρό κρατικό μόρφωμα, το οποίο από πολλές απόψεις διέθετε αρκετά σύγχρονα στοιχεία: ένα αδιαμφισβήτητο κέντρο εξουσίας, ενιαία νομοθεσία σε όλη την επικράτειά του, αναλογικό φορολογικό σύστημα, αξιόλογο σύστημα κρατικής πρόνοιας, ισχυρό νόμισμα, κ.λπ. Ακόμη και ο στρατός μέσα από τον θεσμό των Θεμάτων είχε αποκτήσει στοιχεία «στρατεύσιμης λαϊκής δύναμης».

Αυτό ίσχυσε κυρίως στην περίοδο του Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου, ο οποίος στήριξε τους μικροϊδιοκτήτες γης και στηρίχθηκε σε αυτούς. Πεθαίνοντας ο Βασιλείος ο Β’ (1025), άφησε το κράτος στο απόγειο της δύναμής του: όχι μόνο όλοι οι εχθροί της αυτοκρατορίας είχαν εξουδετερωθεί, αλλά, παρά τους μακροχρόνιους πολέμους, τα κρατικά ταμεία ήταν γεμάτα και ο στρατός ήταν ισχυρότερος από ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά, μόλις 46 χρόνια μετά –χρονικό διάστημα ιστορικά ελάχιστο– ο βυζαντινός στρατός θα υφίστατο μια ταπεινωτική ήττα στο Ματζικέρτ (1071), η οποία θα άνοιγε διάπλατα την πόρτα του μικρασιατικού οροπεδίου στα τουρκικά φύλα. Μόλις δέκα χρόνια μετά, είχε χαθεί ο έλεγχος στο μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας, καθώς σημαντικές πόλεις είχαν περιέλθει στα χέρια Τούρκων φυλάρχων. Πού οφείλεται άραγε αυτή η ραγδαία μεταστροφή των δεδομένων;

Τα αίτια της βυζαντινής παρακμής

Τα βιβλία της Ιστορίας αναφέρουν ότι η βασική αιτία της βυζαντινής παρακμής υπήρξε η σύγκρουση ανάμεσα στην αυλική αριστοκρατία της Πόλης και στην ανερχόμενη στρατιωτική αριστοκρατία. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης κορυφώθηκε η ευνοιοκρατία, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος, επιδιώχθηκε συστηματικά η εξασθένηση του στρατού και έγιναν εμφύλιες συγκρούσεις.

Οι σφετεριστές της εξουσίας μάλιστα δεν δίστασαν να εντάξουν στο πολιτικό παίγνιο ακόμη και τους Τούρκους φυλάρχους, στους οποίους προσέφεραν ολόκληρες πόλεις ως αντάλλαγμα, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη στρατιωτική τους αρωγή. Φτάσαμε έτσι στο απρόσμενο αποτέλεσμα το κραταιό Βυζάντιο, το οποίο παλαιότερα είχε αντιμετωπίσει για λογαριασμό της Ευρώπης υπερδυνάμεις όπως οι Άραβες, να χάσει τη Μικρά Ασία, τη ραχοκοκαλιά της πολιτικής και της οικονομικής του δύναμης, από έναν εχθρό που στρατιωτικά θα είχε άνετα συντριβεί σε κάθε άλλη εποχή.

Κατά μια άποψη, λοιπόν, η ταχεία παρακμή οφείλεται στην αδυναμία των βυζαντινών ελίτ να καταλήξουν σε μια βιώσιμη και λειτουργική πολιτική διευθέτηση, η οποία θα αποτελούσε το προστάδιο για την είσοδο στη σύγχρονη εποχή. Σε μια βαθύτερη ανάγνωση όμως, αυτό που επέτεινε και επιτάχυνε την κάθοδο ήταν η μυωπική, ιδιοτελής και τελικά ξεδιάντροπη πρακτική των συγκρουόμενων βυζαντινών αξιωματούχων να υπονομεύουν το κράτος και να συνεργάζονται με τους Τούρκους, να τους δίνουν τίτλους και δύναμη, και τελικά να τους εκχωρούν εδάφη και πληθυσμούς.

Προσπάθεια ανασύνταξης και λατινοκρατία

Μια σοβαρή προσπάθεια ανασύνταξης έγινε στα χρόνια των Κομνηνών, αλλά με την ήττα στο Μυριοκέφαλο (1176) σφραγίστηκε σχεδόν οριστικά η τύχη της Μικράς Ασίας και μαζί της και η τύχη της αυτοκρατορίας. Παρ’ όλα αυτά η νοοτροπία δεν άλλαξε. Μετριότητες ενός παραπαίοντος και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος εξακολούθησαν να διεκδικούν την εξουσία, χωρίς ηθικές αναστολές και χωρίς να διαθέτουν κάποιο όραμα.

Έτσι φτάσαμε στο ναδίρ της πολιτικής με τη δυναστεία των Αγγέλων. Ένας εξ αυτών δεν δίστασε να φέρει τους σταυροφόρους έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, προκειμένου να τον στηρίξουν πολιτικά. Ως αντάλλαγμα τους πρόσφερε αδρά αμοιβή, προεξοφλημένη από κρατικούς φόρους! Και βέβαια όταν δεν μπόρεσε να τους πληρώσει, το αποτέλεσμα ήταν η πρώτη Άλωση το 1204.

Θα ακολουθούσε ο διαμελισμός του ελλαδικού χώρου και η διανομή του ανάμεσα σε Δυτικούς Δούκες, Βαρώνους και πολεμιστές ιππότες. Στην πορεία θα αποδεικνυόταν ότι οι Δυτικοί δεν είχαν ακόμη την οργάνωση για να δημιουργήσουν σταθερές κτήσεις. Έτσι η Κωνσταντινούπολη ανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς το 1261. Η Λατινοκρατία είχε βεβαίως και ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα: επιτάχυνε την ανάδυση του νέου Ελληνισμού, ο οποίος αυτοπροσδιορίστηκε μέσα από την αντιπαράθεση με τους Δυτικούς.

1453: Αυλαία μιας μακράς πορείας

Στην πορεία προς την Άλωση του 1453 υπήρξαν πάντως και αρκετοί αυτοκράτορες που είχαν τον ιδεαλισμό, αλλά και το ηθικό ανάστημα να αντιταχθούν στην παρακμή. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τουλάχιστον οι μεγάλοι Κομνηνοί και σίγουρα ο πρώτος και ο τελευταίος Παλαιολόγος (ο Μιχαήλ Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’). Ξεχωριστή θέση κατέχει και ο Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης, ο οποίος προετοίμασε την ανακατάληψη της Πόλης από τους σταυροφόρους. Δεν ήταν δυνατόν, όμως, τόσοι λίγοι να αλλάξουν αυτό που όριζαν όλοι οι άλλοι.

Έτσι φτάσαμε στις παραμονές του τέλους, με την Κωνσταντινούπολη καθημαγμένη και με την εναπομένουσα άρχουσα τάξη να έχει χωριστεί σε δύο παρατάξεις που προσπαθούσαν να επιλέξουν επικυρίαρχο: τη Δύση ή τους Οθωμανούς. Στόχος ήταν να εξασφαλίσουν εκ των προτέρων την προνομιακή θέση του διαμεσολαβητή της ξένης εξουσίας, η οποία θα εγκαθιδρύετο σύντομα.

Κάποιοι βεβαίως θα ανακάλυπταν με φρίκη, όπως ο Μέγας Δουξ Λουκάς Νοταράς, ότι οι συμφωνίες με τον κατακτητή δεν είναι και τόσο εύκολο πράγμα… Ευτυχώς πάντως που για την αυλαία βρέθηκε ένας άνθρωπος με υψηλό αίσθημα χρέους, όπως ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, ο οποίος με τη θυσία του τίμησε την ιστορία της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας.

Όλα αυτά βεβαίως θα έλεγε κανείς ότι είναι πράγματα μιας άλλης εποχής. Με κάποιο τρόπο όμως οι εποχές επαναλαμβάνονται, γιατί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Για παράδειγμα θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι διαχρονικά οι ελληνικές ελίτ, εκτός από ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις, επέδειξαν την τάση να χρησιμοποιούν το κράτος όχι ως εργαλείο οικοδόμησης μιας ισχυρής και ευημερούσας χώρας, αλλά ως μέσο ικανοποίησης προσωπικών επιδιώξεων.

Στην προσπάθειά τους αυτή δεν δίστασαν ακόμη και να συγκρουστούν και να προκαλέσουν εθνικούς διχασμούς. Και όταν βέβαια τα θαλάσσωναν, όπως διαπιστώνουμε και στην εποχή μας, επιφύλασσαν για τον εαυτό τους τον ρόλο του διαμεσολαβητή των σχέσεων υποτέλειας με τον ξένο παράγοντα που σε τέτοιες περιπτώσεις αναπόφευκτα επιβάλλονται…




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!