EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Σκάνδαλο ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ: Ομόφωνα αθώοι οι 51 από τους 58 κατηγορούμενους

Με την αθώωση της πλειοψηφίας των κατηγορουμένων για την υπόθεση με τις χρυσές επιχορηγήσεις της ΔΕΗ προς την ΓΕΝΟΠ έπεσε η αυλαία της δίκης ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο αθώωσε ομόφωνα είτε για λόγους ουσίας, είτε λόγω παραγραφής 51 από τους συνολικά 58 κατηγορουμένους στην υπόθεση.

Επτά κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για το αδίκημα της απάτης, χωρίς όμως την επιβαρυντική περίσταση του ν.1608/50, αναγνωρίζοντας σε όλους το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Οι ποινές που επιβλήθηκαν ξεκινούν από 3 χρόνια φυλάκιση έως τα 5 χρόνια κάθειρξη. Για όλους το δικαστήριο έκρινε ότι η έφεση πρέπει να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα και ως εκ τούτου έφυγαν όλοι ελεύθεροι από το δικαστήριο.

Αντίθετα, στην πρότασή του ο εισαγγελέας της έδρας είχε ζητήσει την ενοχή των 56 από τους 59 κατηγορουμένους. Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, με το οποίο οδηγούνταν σε δίκη 59 άτομα (σ.σ ένας απεβίωσε) χρήματα δόθηκαν την τριετία 2008-2011 παρανόμως στον συνδικαλιστικό φορέα για να πάρουν στη συνέχεια τον δρόμο για…πολυτελή ταξίδια, δώρα, γεύματα, ακόμη και για πάρκινγκ μελών της ΓΕΝΟΠ ή συγγενικών τους προσώπων. Σύμφωνα με το βούλευμα, η ΔΕΗ χορήγησε και δάνειο στην ΓΕΝΟΠ, ύψους 500.000 ευρώ, το οποίο δεν επεστράφη ποτέ, ούτε όμως δόθηκαν οι αναγκαίες εξασφαλίσεις για την λήψη του.

Κατά περίπτωση οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν τα αδικήματα της απιστίας κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση, της άμεσης συνέργειας σε απιστία, της ηθικής αυτουργίας σε απιστία και της απάτης κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση σε βάρος της ΔΕΗ.



Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Το (νεο)φιλελεύθερο «μαντρί» και η αντισυστημική ψήφος

Τα γεγονότα είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ημιανταρσίας. Η αντισυστημική ψήφος στην Ιταλία το αποδεικνύει.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 12 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να είχε εκλεγεί πρόεδρος.

Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που απλώνεται σ’ όλη σχεδόν τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί και την Ακροδεξιά και κάποια αριστερά ή ιδιότυπα κόμματα, τα οποία αλλάζουν τον παραδοσιακό πολιτικό χάρτη στη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Στην Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ. Από δε τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές προέκυψε κυβέρνηση συνασπισμού μίας σκληρής Δεξιάς με την Ακροδεξιά. Στη Γαλλία χρειάσθηκε οι άρχουσες ελίτ να ρίξουν τα ρέστα τους στον άφθαρτο Μακρόν για να ανασχέσουν τη Λεπέν. Την ίδια στιγμή είδαμε τον σχεδόν μοναχικό καβαλάρη αριστερό Μελανσόν να αποσπά στον πρώτο γύρο εντυπωσιακό ποσοστό.

Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.

Τους τελευταίους μήνες σ’ αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστεί η Ιταλία. Τα όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα δεν ήταν καθόλου κεραυνός εν αιθρία. Η τάση ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη.

Πριν τις τελευταίες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι τα δύο κόμματα που είχαν δυναμική ήταν το ιδιότυπο Κίνημα των 5 Αστέρων και η Λέγκα. Και τα δύο είχαν κοινό παρονομαστή όχι έναν βρετανικού τύπου ευρωσκεπτικισμό, αλλά την αντίθεση στη μετάλλαξη της ΕΕ, σ’ αυτό που κωδικά αποκαλείται «γερμανική Ευρώπη». Από εκεί προκύπτει και η έντονη επιφύλαξή τους για το ευρώ κι όχι από αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη κοινού νομίσματος.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν

Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) αμφισβητείται. Τα μικρομεσαία στρώματα, που αρχίζουν να στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Δυτικού Κόσμου.

Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο, λόγω των τεκτονικών αλλαγών που προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνο η οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η παγκοσμιοποίηση. Η παρόξυνση της ανισοκατανομής του πλούτου και η μετανάστευση της παραγωγής σε αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες συμπιέζουν οικονομικά και κοινωνικά τη μεσαία τάξη και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Η αντανάκλαση αυτής της συμπίεσης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο ροκανίζει την πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς.

Και οι δύο αυτές παρατάξεις εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν συνέκλιναν στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Με άλλα λόγια, είναι οι ίδιες που υπονόμευσαν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης.

Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την “υπαλληλοποίησή” τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται πολιτικά-εκλογικά.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα κοινωνικά αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων

Μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και βεβαίως την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και στην Ιταλία. Η ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού (νεο)φιλελευθερισμού και που είναι μέσα στο “τρένο” της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ και στις ΗΠΑ υπέρ της Χίλαρι Κλίντον. Η εκλογική νίκη των Πέντε Αστεριών και της Λέγκας οφείλεται στο γεγονός ότι ύψωσαν αντισυστημική σημαία, η οποία με τη σειρά της προσέλκυσε μαζικά πιεζόμενα μικρομεσαία στρώματα. Πιεζόμενα και οικονομικά, αλλά και λόγω της παράνομης μετανάστευσης.

Οι λόγοι που η ρητορική του Τραμπ βρήκε τόσο μεγάλο αντίκρισμα στο εκλογικό σώμα είναι ότι έθιξε ζητήματα που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Όταν αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ άνοιγαν τα αυτιά δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Το ίδιο άνοιξε τα αυτιά εκατομμυρίων Ιταλών η ρητορική των δύο νικητών για επενδύσεις με σκοπό τον τερματισμό της αποβιομηχάνισης, για στήριξη των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων και βεβαίως για αντιπαράθεση με τη γερμανική Ευρώπη. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική κυρίως της Λέγκας για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του παράνομου μεταναστευτικού ρεύματος.

Χάνεται ο έλεγχος

Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Όπως σαν απειλή βιώνονται και οι διάφορες κοινωνικές παρενέργειες της παράνομης μετανάστευσης. Εκδηλώνεται ως αντίδραση στο επώδυνο σήμερα ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες και μία τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ. Και το ξαναβλέπουμε τώρα στην Ιταλία. Στην Ιταλία, μάλιστα, οι άρχουσες ελίτ δεν περιορίσθηκαν σε λόγια. Ο πρόεδρος Ματαρέλα ουσιαστικά αμφισβήτησε το δικαίωμα των δύο νικητών της κάλπης να ορίσουν υπουργό Οικονομικών της επιλογής τους, δηλαδή να ασκήσουν την πολιτική, για την οποία τους ψήφισαν οι Ιταλοί.

Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο αμφισβητείται η πολιτική ηγεμονία τους, τόσο οι (νεο)φιλελεύθεροι (και στην εκδοχή της Κεντροδεξιάς και στην εκδοχή της Κεντροαριστεράς) αμφισβητούν εντονότερα τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων δογμάτων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται.

Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ και οι πολιτικές εκφράσεις τους προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, κυρίως με την ιδεολογική ρομφαία του «αντιλαϊκισμού», που πλέον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα καθεστωτικά Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

H κουλτούρα του Άρπα Κόλλα

Είναι κοινός τόπος η απουσία επαγγελματισμού ή αλλιώς η νοοτροπία του Άρπα Κόλλα (κεντρικό τμήμα της σύγχρονης ελληνικής παθογένειας), όπως αυτή εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα αντικείμενα, τα επιστημονικά πεδία, τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Επίσης, είναι κοινός τόπος η πρακτική της κοινωνικής σύγκρισης (ενδεχομένως μέχρι και το βαθμό της μνησικακίας), ιδιαίτερα δημοφιλή στην Ελλάδα, όπως αυτή διαμορφώνεται σήμερα στις συνθήκες πολιτισμικής, οικονομικής, δημογραφικής, πολιτικής και παραγωγικής παρακμής. Ας θυμηθούμε το γνωστό ανέκδοτο με τον γάιδαρο του γείτονα. .

Τα προαναφερθέντα, σε συνδυασμό με μια νεοφιλελεύθερη ανταγωνιστική λογική που καλλιεργείται συστηματικά, χαρακτηρίζουν το αξιακό σύστημα μιας σύγχρονης «κοινωνίας της ορθοπεταλιάς». Για να εξηγήσουμε καλύτερα τι εννοούμε με τον όρο επαγγελματισμός, ας θυμηθούμε τη λέξη που χρησιμοποιείται στις μέρες μας όλο και λιγότερο και αφορά αυτό που κάποτε λεγόταν «μεράκι». Με την λέξη αυτή εννοούσαμε ότι κάποιος βάζει στην εργασία του, για παράδειγμα, ένα κομμάτι του εαυτού του, της ψυχής του.

Το παράγωγο αυτής της εργασίας ήταν αποτέλεσμα του κόπου, της φιλότιμης προσπάθειας, της μελέτης και της συστηματικής ενασχόλησης με κάτι το οποίο, το άτομο υποτίθεται ότι αγαπούσε. Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα της εργασίας του ήταν ζωντανό, δυναμικό, εξελισσόμενο και εξέφραζε «κάτι από τον ίδιο». Με άλλα λόγια, μέσα σε κάθε κατασκευασμένο αντικείμενο ενυπήρχε ο κατασκευαστής και το μεράκι του.

Επιπλέον, σε αυτή την κατηγορία του επαγγελματία, δηλαδή «του εργαζόμενου που κάνει τη δουλειά του με μεράκι», θα πρέπει να προσθέσουμε την κατηγορία του ευσυνείδητου και εργατικού δημόσιου λειτουργού, όπως αυτός περιγράφεται από την παραδοσιακή Βεμπεριανή κοινωνιολογία, χωρίς να κινητοποιείται για την εκτέλεση των καθηκόντων του, άμεσα και εξωτερικά τουλάχιστον, από ένα σύστημα ανταμοιβών – ποινών.

Ο ίδιος επαγγελματισμός, αναφερόμενος πλέον στους ιδιώτες επαγγελματίες, εκθειάζεται από τον Ινδιάνο σκηνοθέτη Σαμ Πέκενπα, σε ταινίες, όπως «Η Άγρια Συμμορία» και «το Κομβόι», στις οποίες η αξιοπρέπεια του επαγγελματία και η ευθύνη να φέρει εις πέρας το έργο που αναλαμβάνει φτάνει υπερβατικά, μέχρι ακόμα και το βαθμό της αυτοθυσίας.
Βόλεμα στη ρουτίνα

Όμως, η υποβάθμιση της εργασίας ως βιοποριστικού μέσου και η προσπάθεια εξεύρεσης άλλων «ευφυέστερων μέσων πλουτισμού» καθιστά την επαγγελματική επιδεξιότητα όλο και πιο άσχετη από την ιδέα της επιτυχημένης επαγγελματικής ζωής. Αυτό «αποθαρρύνει την προσκόλληση στη συγκεκριμένη θέση εργασίας και ωθεί τους ανθρώπους προς την βαρεμάρα και την απόγνωση, δηλαδή να αντιμετωπίζουν την εργασία με αυτοκριτική απόσταση» (Λας, Κ. 2002, Η Κουλτούρα του Ναρκισσισμού, εκδ. Νησίδες, σ. 99). Μπορούμε λοιπόν, στη συνέχεια του Λας, να αναρωτηθούμε: πού μπορεί να οδηγήσει άραγε «η ειρωνική και κυνική απόσταση του καθενός από την καθημερινή του ρουτίνα»;

Σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα το «βόλεμα στη ρουτίνα γίνεται σταδιακά ολοένα και πιο δυσεπίτευκτο… Η μαζική κουλτούρα της ρομαντικής φυγής γεμίζει το κεφάλι των ανθρώπων με οράματα για εμπειρίες πέραν από τα οικονομικά μέσα τους – και πέρα από τις συναισθηματικές και φαντασιακές τους ικανότητες (εμείς θα προσθέταμε και επιθυμίες) – και έτσι συντελεί στην περαιτέρω υποβάθμιση της ρουτίνας. Η ασυμφωνία ανάμεσα σε ρομάντζο και πραγματικότητα … σακατεύει τη θέληση να αλλάξουμε τις κοινωνικές συνθήκες και να ξαναδώσουμε νόημα και αξιοπρέπεια στην καθημερινή ζωή». (στο ίδιο, σ. 100)

Έτσι, παρατηρείται η τάση τα άτομα να επιθυμούν να διαθέτουν ταμπέλες, οι οποίες δεν αντανακλούν τις πραγματικές τους προθέσεις και βαθύτερες επιθυμίες τους. Διότι, όταν επιθυμώ κάτι πάρα πολύ, είμαι διατεθειμένος να καταβάλλω την προσπάθεια που απαιτείται για να το πετύχω, να διαχειριστώ τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν μια τέτοια προσπάθεια και να μην αγωνιώ (χωρίς να σημαίνει ότι αδιαφορώ), για την κοινωνική αναγνώριση που θα μπορούσε να έπεται κάποιας επιτυχίας.

Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ίδια η νεοελληνική οικογένεια καλλιεργεί συστηματικά την ανταγωνιστική διάθεση και την κοινωνική σύγκριση, ως συμπεριφορές κινητοποίησης της φιλοδοξίας του ατόμου. Πολλές φορές τα νεαρά άτομα μαθαίνουν να αναρωτιούνται «γιατί δεν είμαι σαν τον Α ή τον Β»; Ή διανύουν τη σχολική τους ζωή ακούγοντας «γιατί ο συμμαθητής σου πήρε 20 και εσύ 17; Να είσαι ο καλύτερος! Να είσαι ο πρώτος!» κλπ.

Δήθεν αντιστάσεις στις σχέσεις εκμετάλλευσης

Για να γίνουμε ακόμα πιο συγκεκριμένοι, θα αναφέρουμε δυο παραδείγματα, χαρακτηριστικά των παραπάνω νοοτροπιών:

Παράδειγμα Α: Κύριος με πτυχία και μεταπτυχιακό έρχεται και ζητά εργασία σε Κυρία με αντίστοιχα τυπικά προσόντα, ηλικία και κοινωνικό προφίλ, η οποία διατηρεί κάποια μικρή επιχείρηση στον τομέα της. Συμφωνούν σε όλες τις λεπτομέρειες της εργασίας και όταν έρχεται η ώρα να αναφερθούν στο κομμάτι των οικονομικών απολαβών, η εν δυνάμει εργοδότρια ζητά από τον εν δυνάμει εργαζόμενο να της πει πόσα ο ίδιος θεωρεί ότι πρέπει να παίρνει. Και εκείνος με μεγάλη φυσικότητα απαντά: «Από τις μεικτές εισπράξεις θα ήθελα το 50% για να δουλεύουμε σε ένα ισότιμο κλίμα συνεργασίας!»…

Παράδειγμα Β: Ιδιοκτήτης μεταφορικής εταιρείας στέλνει έναν οδηγό υπάλληλο να κάνει ένα δρομολόγιο εκτός Αττικής. Ο υπάλληλος, ο οποίος λόγω συγγένειας είχε κάποια οικειότητα με τον εργοδότη του, σκέφτεται το εξής: «Αυτός (ο ιδιοκτήτης της μεταφορικής) μόνο σε ένα δικό μου δρομολόγιο βγάζει πέντε φορές περισσότερα από όσα μου δίνει εμένα μισθό το μήνα (ένα πολύ καλό μισθό για τα δεδομένα της εποχής). Δεν είναι δίκαιο αυτό! Δεν θα έπρεπε να παίρνω κάποιο ποσοστό ανά είσπραξη πέραν του μισθού μου;» Έτσι, συγκρινόμενος με τον εργοδότη του, στη φαντασία του καθίσταται από μισθωτός, συνέταιρος και «καταργεί τον καπιταλισμό»…

Συνεπώς, θα πρέπει να επισημάνουμε την ικανότητα των νέων μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων, που έστω και άθελά τους έχουν παρασιτοποιηθεί και εξοικειωθεί με την προοπτική μιας «επιβίωσης μέρα με τη μέρα», συνήθως μέσω μικρών ή μεγάλων επιδομάτων, είτε από το κράτος πρόνοιας (όσο εξακολουθεί να υπάρχει), είτε από την οικογένεια, να εκλογικεύουν τη θέση τους και την πραγματική τους κατάσταση με κοινωνιοοικονομικούς όρους. Να ταυτίζουν την μισο-παρασιτική τους ζωή με στομφώδεις ηθικές ή κοινωνιοπολιτικές αρχές που δίνουν έμφαση σε κάποιες συνήθως φανταστικές «ατομικές ελευθερίες επιλογής τρόπων ζωής» ή σε κάποιες εικονικές «προσωπικές αντιστάσεις τους στην εργοδοτική εκμετάλλευση».

Αυτές οι δήθεν αντιστάσεις στις σχέσεις εκμετάλλευσης σπανιότατα εμφανίζονται βεβαίως όταν ο εργοδότης είναι μια ανώνυμη πολυεθνική εταιρεία, ικανή να δώσει «τα παπούτσια στο χέρι» με τον πιο αυταρχικό και απρόσωπο τρόπο σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει, έστω εμμέσως, τους ρυθμούς ή τα ωράρια εργασίας των υπαλλήλων ή τις τεράστιες ανισότητες στις αμοιβές τους. Σε αυτές τις συνθήκες, απέναντι στον απρόσωπο μηχανισμό μιας πολυεθνικής εταιρείας και των μετόχων της, η κοινωνική σύγκριση, ως συμπεριφορά και κοινωνική πρακτική, δεν θα είχε κανένα νόημα.

Απολύτως συμβιβασμένοι

Πράγματι, πόσο εύκολο είναι ένας απλός εργαζόμενος μιας μεγάλης εταιρείας να συγκριθεί με κάποιον μεγαλομέτοχο που δεν έχει για εκείνον σαφές πρόσωπο, ταυτότητα, έδαφος και τον οποίο ενδεχομένως δεν θα συναντήσει ποτέ; Τα άτομα τείνουν να συγκρίνονται περισσότερο με εκείνους που ναι μεν, θεωρούν «ανώτερους» σε κάτι από τους ίδιους, αλλά και αρκετά κοντά τους, ώστε να μπορούν να τους προσεγγίσουν και να συναναστραφούν μαζί τους. Είναι τα ίδια άτομα που θα επιδείξουν δουλικότητα απέναντι σε μια απρόσωπη εξουσία.

Αντίθετα, παρόμοιες «αντιστάσεις», συνήθως υπό την μορφή συγκρίσεων και ανταγωνιστικών συναισθημάτων, εμφανίζονται συστηματικά έναντι των μικρομεσαίων εργοδοτών, συχνά αυτοαπασχολούμενων που αναζητούν κάτι σαν τους «παλαιούς φιλότιμους εργαζόμενους» ή σοβαρούς και επιμελείς συνεργάτες. Ακόμα και αν αυτή η μορφή εργοδοσίας φαίνεται συχνά απολύτως ικανή να εκμεταλλευτεί την κρίση σε βάρος των συμφερόντων των εργαζόμενων, τα παρασιτοποιημένα μικροαστικά στρώματα που «αντιστέκονται» πλασματικά σε αυτές τις σχέσεις εκμετάλλευσης, συμμετέχουν ενεργά στην απαξίωση της μικρομεσαίας παραγωγής.

Όλες οι καταναλωτικές στερήσεις βιώνονται τότε ως αφόρητες και απαράδεκτες από τους ανθρώπους που έχουν ενστερνιστεί τα καταναλωτικά πρότυπα της εποχής ως ασφαλείς ενδείξεις της κοινωνικής τους προόδου. Εξαντλούνται στην προβολή των πιο ανορθόλογων πτυχών του μισοβολεμένου εαυτού στην πολιτική σφαίρα, υπό το πρόσημο των ατομικών δικαιωμάτων του καθενός στην ευημερία, στην καλοπέραση και στην αυτοπραγμάτωση. Παρόμοιες «αντιστάσεις», σπανίως καθίστανται συλλογικές. Δεν επιδίδονται σε κάποια αγωνιστικά ενεργή συνδικαλιστική ή πολιτική καταγγελία του σύγχρονου καπιταλισμού, με τις φιλελεύθερες αξίες του οποίου οι περισσότεροι μοιάζουν απολύτως συμβιβασμένοι.


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πάρτε το χαμπάρι οι ηλίθιοι κυβερνούν τον κόσμο

Υπερτερούν αριθμητικά παγκόσμια, είναι λάτρης της εύκολης πληροφορίας και είναι τα πρώτα ψάρια του αφρού που πιάνει ή υπεροντοτητα πληροφοριας στην επιφάνειά της!

Εφόσον είναι αριθμητικά περισσότεροι δημιουργούν άποψη μέσα από την εύκολη μασημένη πληροφορία που τους περνάει η τηλεόραση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και αυτή την άποψη την διαμοίραζουν γύρω τους σάν ιο επηρεάζοντας και άλλους που έχουν τον ίδιο ιό της ηλιθιότητας Σαν και αυτούς..

Αυτή η Φάρα, αυτά τα όρθια δίποδα που εγκατέλειψαν την ανθρώπινη Συνείδηση και κρίση, αυτά τα δημιουργημένα ζόμπι της σημερινής κοινωνίας έχουν και το δικαίωμα ψήφου…!

Για ποιο λόγο νομίζεις δημιουργήθηκε το Facebook, Για ποιο λόγο υπάρχουν αυτή τη στιγμή εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες στον κόσμο που νομίζουν ότι το Facebook είναι το ίντερνετ!

Κάθονται στην καρέκλα τους το μισάωρο που επιβάλλουν στον εαυτό τους να ενημερωθούν για κάτι καινούργιο, έχοντας το ύφος του καρδινάλιου… και λένε τώρα θα μπω στο ίντερνετ πατώντας στο Facebook και επιλέγοντας να κάνουν like, διαβάζοντας στα σχόλια την είδηση κι ούτε καν την ίδια την είδηση…!

Για ποιο λόγο νομίζεις έχουν δημιουργηθεί παγκόσμια οι μεγαλύτεροι στρατοί τρολ… που μέχρι και ο αμερικανικός στρατός πληρώνει ολόκληρα τάγματα να σχολιάζουν ακατάπαυστα!

θα το έκαναν αυτό αν δεν υπήρχαν οι ηλίθιοι της επιφάνειας πληροφορίας οι οποίοι επηρεάζονται από στημένα σχόλια ανύπαρκτων λογαριασμών;

Η κοινωνία και η εξουσία διοικείται αυτή τη στιγμή από τα νούμερα, κάθε φορά που θέλουν να ξανακερδίσουν την εξουσία ξέρουν ακριβώς πόσα νούμερα χρειάζονται… δεν τους νοιάζει αν είσαι έξυπνος, φιλότιμος, τίμιος… δεν τους νοιάζει τίποτα για σένα… τους ενδιαφέρει η ψήφος σου… και η πιο εύκολη ψήφους σήμερα…. η πιο εύκολη στήριξη σε ένα δόγμα… μπορεί να προέλθει μόνο από τους ηλίθιους ανθρώπους!

Αυτό τον ίδιο τενεκέ, που ενημερώθηκε από τα ψεύτικα προφίλ και σχημάτισε άποψη για το κάθε τι που ήθελε το σύστημα… και την άλλη μέρα βγήκε έξω η πηγε στη δουλειά Που τον έβαλε ο πατέρας του σαν κληρονόμο…. και από την θέση εξουσίας που έχει… Μιας και το γρανάζι δούλευε για αυτόν και τον έχει κάνει δυνατό… ξεκινάει να έχει άποψη και να διαμοιραζεί τον ιό της ηλιθιότητας έτσι ώστε να δημιουργήσει και άλλους ηλίθιους…. που ακόμα και ένας πιο ξύπνιος μπορεί να επηρεαστεί αν αυτή η νέα άποψη γίνει αρεστή σε πολλούς!

Σου χω μιλήσει σε άλλο άρθρο μου και σου χω φέρει ένα παράδειγμα ότι αν βρισκόμασταν 10 άνθρωποι ενωμένοι σε ένα χωριό των δέκα χιλιάδων ανθρώπων, που κανείς δεν θα ήξερε τους σκόπους μας και δεν θα ήξερε ότι εμείς είμαστε πραγματικά ενωμένοι… μέσα σε μία πενταετία θα χαμε καταφέρει να ελέγχουμε όλο το χωριό και να έχουμε τις καλύτερες επιχειρήσεις μόνο με τη διαδικασία του να διασπερνουμε γύρω μας λανθασμένη πληροφορία και αντι-νοηση!

Ξανά παράδειγμα να το καταλάβεις, καθόμαστε 8 άτομα σε ένα τραπέζι…κανείς από τους οκτώ δεν ανήκει στην ομάδα την κρυφή… ξαφνικά περνάει ο Τάσος που ανήκει στην ομάδα την κρυφή και έρχεται και κάθεται και αυτός στην παρέα…. εγώ πού είμαι στην ίδια ομάδα με τον Τάσο τον ρωτάω απλά Τι έχεις μέσα στην τσάντα ψωμί; από πού τα αγόρασες από τη Μαρία;…. και ο Τάσος απλά απαντα ναι αλλά κάνοντας μία μικρή γκριμάτσα…. εγώ ξανά ρωτάω γιατί κανείς έτσι ρε Τάσο… Άσε με μωρέ γαμησε το τώρα…. απαντάει ο Τάσος…. Έλα ρε λεγε τι γκριμάτσες είναι αυτές… συνεχίζω εγώ η καλή η Κατίνα….. και απαντάει ο Τάσος απλά…. δεν είναι τίποτα μωρέ αλλά βρήκα μέσα στο Καρβέλι μία τεράστια μαύρη τρίχα!

Θες να βάλουμε στοίχημα ποιος θα έχει σε 5 χρόνια τον καλύτερο φούρνο στο χωριό;

Έτσι μας νίκησαν οι Εβραίοι, έτσι θα μας νικήσει και η νέα παγκόσμια τάξη… μέσα από την πληροφορία και την αντι-νοηση…. και για όλα όσα χρόνια το κάνει και θα συνεχίσει να το κάνει υπεύθυνοι για την εξουσία που κερδίζει είναι και θα είναι πάντα οι ηλίθιοι!

Όταν ένας άνθρωπος συνεχίζει σε όλη του τη ζωή να μην θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο της πληροφορίας του, να μην θέλει να είναι απόλυτα γνώστης σε ένα αντικείμενο, να μπορεί εύκολα ο καθένας δίπλα του να του περάσει την οποιαδήποτε πληροφορία χωρίς να την φιλτράρει 10 φορές, να μπορεί εύκολα ο καθένας δίπλα του να του αλλάζει τη γνώμη χωρίς να έχει ο ίδιος δική του γνώση….. τότε πώς αλλιώς θα μπορούσες να τον ονομάσεις!

Ε στο φωνάζω ξεκάθαρα, είναι εκατομμύρια αυτοί οι ηλίθιοι… και πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τους σταματήσουμε…. γιατί πλέον θα μας εξαφανίσουν!

Stranger…


Πηγή



Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Καλά κρατεί ο "αντιφασιστικός" αγώνας εναντίον πιθανού σχηματισμού κυβέρνησης βαρβάρων στην Ιταλία...

Το άκρον άωτον του σουρεαλισμού ή απροκάλυπτες απειλές από το...
4ο Ράιχ;


Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Στο χειρότερο σενάριο η Τρόικα πρέπει να εισβάλει στη Ρώμη και να πάρει στα χέρια της το Υπουργείο Οικονομίας»... δήλωσε στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Zdf  (τo βίντεο: ΕΔΩ)  ο Markus Ferber, Γερμανός ευρωβουλευτής της δεξιάς(Χριστιανοκοινωνική Ένωση - Csu).
Αυτή η "αντιφασιστική" αποφασιστικότητα της "μεγάλης δημοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας" έρχεται μετά τη δήλωση του επίσης Γερμανού Επιτρόπου Προϋπολογισμών της Ε.Ε. (Ο γκάουλάιτερ Έτινγκερ θα διδάξει τους Ιταλούς να ψηφίζουν!), την οποία χθες προσπάθησαν να δικαιολογήσουν οι Βρυξέλλες λόγω του πάθους του Επιτρόπου για το αλκοόλ. Μια εύκολη δικαιολόγηση μιας και ο ναζί Επίτροπος είναι γνωστός μεθύστακας.


Ο "αντιφασίστας" Ferber, γνωστός στην πατρίδα μας κι ως ο "Γερμανός που αγαπάει την Ελλάδα", αφού συνεισφέρει στις προσπάθειες "σωτηρίας" και της δικής μας πατρίδας, μάλλον αποκλείει και τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού (European Stability Mechanism-ESM) για την περίπτωση της Ιταλίας, λόγω έλλειψης πόρων, τονίζοντας:
«Το ιταλικό χρέος είναι πέρα από τις δικές μας ευρωπαϊκές δυνατότητες».
 



Dann müsste die Troika in Rom einmarschieren und das Finanzministerium übernehmen. Aber Italiens Schulden würden Europas Grenzen sprengen.“ CSU-Europaabgeordneter  über die Gefahr der Italien-Krise. 


Οι ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης ευρωπαϊκή χώρας έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενη προκλητική παρέμβαση, όπως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, τη Συρία κ.α.
Στην επίθεση εναντίον της λαϊκής θέλησης και της ελεύθερης έκφρασης του ιταλικού λαού στις πρόσφατες εθνικές εκλογές (4 Μάρτη 2018), έχουμε και εγχώριους πολιτικούς "αντιφασίστες" που παραδίδουν μαθήματα "αντιφασισμού", για να μην αισθάνονται παραπονεμένοι στο διευθυντήριο.
Μετά τον κύριο Παπαδημούλη [γράφαμε: πρώτος άρπαξε τη σκυτάλη και το μυστρί ο πολιτικός και ιδεολογικός γίγαντας του ΣΥΡΙΖΑ κύριος Παπαδημούλης, που έσπευσε αμέσως να ενισχύσει από "αριστερά" τους ευρωκράτες, την Μέρκελ και Μακρόν... Παπαδημούλης: Μην μας συγκρίνετε με Κίνημα 5 αστέρων και Λίγκα... εμείς είμαστε αριστεροί... (Papadimoulis di Syriza: «Non ci paragonate a M5s e Lega... Noi siamo di sinistra...»), βλέπε Στην Ιταλία η Μασονία επιτίθεται: "Αντισυνταγματικό το Σύμφωνο Διακυβέρνησης”], να τώρα κι ο αρχηγός του κόμματος "Ποτάμι" (μάλλον έχει ενταχθεί στο σχήμα με το πρώην πασοκ, Καμίνη, Μπουτάρη κι άλλους), παρεμβαίνει απρόκλητα στις εσωτερικές υποθέσεις μιας τρίτης χώρας:




Ο κύριος Θεοδωράκης κρίνει αναγκαίο να υποστηρίξει το Συνταγματικό πραξικόπημα στην Ιταλία (Ιταλία: Bιάστηκε σαν πόρνη ακόμη κι αυτή η αστική δημοκρατία...) και μάλιστα το κάνει δικό του με τη φράση "να προστατεύσουμε την ευρωπαϊκή δημοκρατία".




Στην ίδια κατεύθυνση η ευρωβουλευτής Εύα Καϊλή, κορυφαίο νέο πολιτικό κεφάλαιο της νέου κόμματος-σχήματος, επικροτεί το Συνταγματικό πραξικόπημα στη γειτονική Ιταλία.

Μπορεί κάποιος να σκεφθεί τι θα μπορούσε να συμβεί αν ένας ξένος θεσμικός πολιτικός παράγοντας προκαλούσε με αυτό το βίαιο, προκλητικό κι απαράδεκτο για κάθε πολιτική προτίμηση -αριστερή ή δεξιά- την ελληνική εσωτερική πολιτική κατάσταση;

Δεν υπάρχει κάποιος που ντρέπεται για όσα συμβαίνουν;

Σε τι κόσμο ζούμε...

 
«Δυστυχώς πρόκειται για τη δραματική αλήθεια,
γι' αυτό η πλειοψηφία των πολιτών
δεν αποδέχεται καν να το σκέφτεται...»
Fernando Rossi
 
Και δυστυχώς δεν αρκούν αυτές οι εγχώριες προκλητικές παρεμβάσεις εναντίον του ιταλικού λαού, αλλά -άραγε από πλήρη άγνοια;- προστρέχουν να προστεθούν στις απειλές του 4ου Ράιχ κι οι προοδευτικές γραφίδες του τόπου.

Σταχυολογούμε από την πληθώρα των "αριστερών αναλυτών" που ουσιαστικά ταυτίζονται με το 4ο Ράιχ.
Ο κ. Στάθης, μας ενημερώνει "Η νίκη των ποπουλιστών του κ. Μπέπε Γκρίλο και τωννεοφασιστών της Λέγκας του Βορρά προκάλεσε «νευρικότητα στις αγορές»...Για τον λαό το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Σύστημα και αντισύστημα τον έχουν βάλει στη μέση και τον αλέθουν" (Υψηλό Πραξικόπημα). Μάλιστα κ. Στάθη... και πραξικόπημα, και σύστημα αντισύστημα, και υπερασπιστής του ιταλικού λαού, που όμως δεν σε σεβάστηκε, μάλλον δεν μπόρεσε να κατανοήσει το "αριστερό" σχήμα "Εξουσία στο Λαό" (πλησίασε το 1%) κι εκφράστηκε με λαϊκή ψήφο και συντριπτικά επέλεξε "ποπουλιστές και νεοφασίστες" κατ' εσένα.
 
Ο κ. Βατικιώτης... αφού ξεκαθαρίζει εξ αρχής πως έχουμε "λαϊκό και κεντρώο Κίνημα των Πέντε Αστέρων και την ακροδεξιά Λίγκα του Βορρά", βάλλει κι αυτός επαναστατικά εναντίον του πραξικοπήματος (ΕΕ και ΔΝΤ επιβάλλουν στην Ιταλία χούντα «τεχνοκρατών»).

Τι δεν λένε, τι απουσιάζει από τους περισπούδαστους αναλυτές κι αρθρογράφους της εγχώριας αριστεράς, που θα ους εμφάνιζε τουλάχιστον ενημερωμένους και διαφοροποιούμενους από το υπερεθνικό κεφάλαιο;

Γιατί την "ακροδεξιά, ποπουλίστικη, νεοφασιστική" επιλογή του ιταλικού λαού πολεμούν η Ένωση Ιταλών Βιομηχάνων (απαιτεί να μην ακουμπήσουν τις εργασιακές σχέσεις, συνταξιοδοτικό κ.α.π. που θεσμοθέτησε η αριστερά*);

Γιατί επισήμως η Μεγάλη μασονική στοά της Ανατολής κάλεσε τον πρόεδρο Ματαρέλα να παρανομήσει με το γελοίο επιχείρημα "αντισυνταγματικότητας" της Κυβερνητικής Συμφωνίας (Στην Ιταλία η Μασονία επιτίθεται: "Αντισυνταγματικό το Σύμφωνο Διακυβέρνησης”);

Γιατί το Βατικανό τάχθηκε με την Σύνοδο Επισκόπων απέναντι στην Κυβερνητική Συμφωνία;

Γιατί η αριστερά* θεωρεί επικίνδη μια κυβέρνηση "βαρβάρων", διότι είναι μια "εθνικοκυριαρχική" συμμαχία εναντίον του "ευρωπαίκού πατρωτισμού";

Γιατί η ας την πούμε "επαναστατική αριστερά", η συμμαχία όλων των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων, οι ΜΚΟ για τους πρόσφυγες-μετανάστες, οι "κοινωνικές καταλήψεις" (μοντέλο καταπάτησης City Plaza), οι δικαιωματικοί των κινημάτων ομοφυλοφίλων, οι "ανοιχτά σύνορα", οι αντιρατσιστές, οι αντιδιεθνιστές, οι "αντιφασίστες", με το σχήμα "Εξουσία στο Λαό" (στις εκλογές πλησίασαν το 1%), τώρα στηρίζουν τον πραξικοπηματία πρόεδρο Ματαρέλα;

Ποια σημεία του προγράμματος ενοχλούν κι είναι "ακροδεξιά, φασιστικά, ποπουλίστικα"  (Κυβέρνηση βαρβάρων στην Ιταλία; - το πλήρες Κυβερνητικό Σύμφωνο: ΕΔΩ );
Τέλος όλων... για να προσγειωθούμε στην επίθεση που δέχεται ο ιταλικός λαός, στην απόφαση του διευθυντηρίου να υην μετατρέψει σε Ελλάδα, ποια είναι η αλληλεγγύη, ποια είναι στην Ιταλία αυτή η "ταξική αριστερά" που επικαλούνται οι αριστεροί αναλυτές κι αρθρογράφοι; Που βρίσκεται και τι προτείνει αυτή η "αριστερά"; 

Η κακοδαιμονία της λεγόμενης αριστερής διανόησης είναι μία και μοναδική: Το Κάδρο!

Το Κάδρο... ότι δεν βρίσκεται, δεν υπεισέρχεται στο δικό μας "πλαίσιο" ιδεών το εξοντώνουμε ή το αφορίζουμε, ώστε να επιβεβαιώνεται το δικό μας κάδρο:

"Η Κεντρική Επιτροπή αποφάσισε.
Επειδή ο λαός δεν συμφωνεί,
πρέπει να διορίσουμε έναν καινούριο λαό!"
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αγαπητοί, το νέο αφήγημα στην ιταλική κι ευρωπαϊκή αριστερά του υπερεθνικού κεφαλαίου είναι ο "αντιφασισμός", με απουσία φασισμού. Γι' αυτό αλλάξτε το κάδρο σας.
Ο Pier Paolo Pasolini είχε προεξοφλήσει, πριν από 45 χρόνια ποια θα ήταν η διεστραμμένη προέλευση του σημερινού αφηγήματος της παγκοσμιοποίησης, ο αποκαλούμενος "αντιφασισμός": Δεν είμαι αντιφασίστας!

* Αριστερά για την ιταλική πολιτική σκηνή είναι το "Δημοκρατικό Κόμμα" του Renzi -πρώην ΚΚΙ- κι οι άλλες δυνάμεις που στις εκλογές του Μάρτη 2018 συνασπίστηκαν στην "κεντροαριστερή συμμαχία". Δηλαδή, για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία θεωρείται "αριστερά". Για παράδειγμα, ο ευρωβουλευτής κύριος Χουντής -όπως κι άλλοι πρώην ΣΥΡΙΖΑ- αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως στο ευρωκοινοβούλιο παραμένει στην ευρωομάδα της "αριστεράς" που έχει ηγέτη τον κύριο Τσίπρα και μαζί με τους "σοσιαλιστές" συγκροτούν το λεγόμενο "προοδευτικό" μέτωπο...
Η λεγόμενη "επαναστατική αριστερά" "Εξουσία στο λαό" (Potere al Popolo) αφήστε καλύτερα να πάει στο καλό, μαζί με την ακροδεξιά CasaPound που συγκέντρωσε τα ίδια ποσοστά του 1%, αφήστε καλύτερα να την πάρει το "νερό".
Μήπως η "ταξική αριστερά" στην Ιταλία είναι αυτή για τους αριστερούς αναλυτές κι ρθρογράφους;


«ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ
Ο Ματαρέλα είναι ο πρόεδρός μας
Αν κάποιος σκέφτεται να επιτεθεί εναντίον του προέδρου Ματαρέλα,
θα λογαριαστεί με όλους τους Ιταλούς αντιφασίστες.
Ο Ματαρέλα έκανε το καθήκον του, ώστε να εγγυηθεί
το Σύνταγμα που γεννήθηκε από την εθνική αντίσταση»






Πηγή



Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Τσίτα τα γκάζια... στο Τwitter για τη «ζωάρα» Καμμένου στο Μονακό

Με διαφορά παίρνει την... «καρό σημαία των αντιδράσεων» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος για την παρουσία του στο Μονακό.

Το hashtag #ζωάρα και το Μονακό άφησαν στο Twitter χιλιόμετρα πίσω τη «Βόρεια Μακεδονία» με τους χρήστες του διαδικτύου να εκφράζουν με κάθε τρόπο την έντονη δυσαρέσκειά τους για την παρουσία του υπουργού στο πριγκηπάτο.

Ανάμεσα στους χρήστες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι αλλά κυρίως απλοί πολίτες που δεν δίστασαν να κατεβάσουν τον υπουργό στην πίστα και να πανηγυρίζει ή να τον ντύσουν ακόμα και με τις φόρμες της Φερράρι!

Δείτε ορισμένες χαρακτηριστικές αναρτήσεις:


-Τι είναι Αριστερά?
-Οι Αριστεροί που δίνουν αγώνες στην Βουλή για να στηρίξουν τα Καζίναο του Λονδίνου και τα γκάζια του
Δεν θέλω Μπάντεν-Μπάντεν, δεν θέλω Ποζιτάνο, θέλω με τον Καμμένο Πάνο
Στη Θράκη οι Τούρκοι κάνουν προεκλογική εκστρατεία.

Απολυτως κατάλληλη εποχή για ταξιδια στα Καζίνα του Μονακό.
Αφηστε βρε τον Καμμενο να κάνει τις διακοπές του στο Μονακό, θα θελατε δηλαδή να ήταν Μύκονο και να βλέπαμε φωτογραφίες του με μαγιο;
Στα Μονακο κ στα καζινο τ Λονδινου θα μας βλεπουν καπως σαν τον πριγκηπα της Ζαμουντα....
Ερμηνεία-ανάλυση κειμένου:

«Αλέξη,
Όσο είμαι μακριά από Ελλάδα, είναι καλύτερα για όλους μας. Βεβαίως υπάρχουν πολλά ακόμα μέρη να επισκεφτώ, αλλά θα με βόλευε και να έμενα μόνιμα Μονακό.
Σκέψου το.
Πάνος
ΥΓ: ήρθαν τα ποτά- σε αφήνω».
Κάτι τέτοια γράφεις όταν

-ο άτιμος γκρουπιέρης στο Μονακό δεν σου βγάζει μπίλια

-έχεις χάσει τον άμπακο

-το 9ο διπλό Dalmore σου έχει κάνει το κεφάλι σμπαράλια &

-η Τζούλια σκούζει πίσω σου ότι είσαι άχρηστος & θα σε παρατήσει αν πας φυλακή, να ψοφήσεις σαν τον Άκη
Κάνουν τώρα διακοπές, γιατί το καλοκαίρι θα αιφνιδιάσουν με εκλογές. Το ξέρουν και περνάνε καλά.

Mon1
Mon2
Mon3
Mon4
Mon5
Mon6
Mon7
Mon8
Mon9
Mon10
Mon11
Mon12
Mon13
Mon14





Πηγή



Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!