EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Έφη Αχτσιόγλου: Το golden girl του Αλέξη Τσίπρα

«Τέλος η εσωστρέφεια. Βγαίνουμε στην αντεπίθεση…», διαμήνυσε η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου, κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνέντευξης της. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα, αν την στιγμή που ξεστόμιζε την εμψυχωτική αυτή διακήρυξη, συνειδητοποιούσε ότι προλόγιζε και τον δικό της επίλογο. Αν και υποψήφια στις εκλογές, η νεαρή Ράνια αποσύρεται από την “κομματική βιτρίνα”, δίνοντας την θέση της στη συνομήλική της Έφη Αχτσιόγλου. Και κάπου εδώ τελειώνουν οι μεταξύ τους ομοιότητες.

Παρά τις αρχικά δυσοίωνες προβλέψεις για την πολιτική επιβίωση της μέχρι πρότινος υπουργού Εργασίας, είναι αυτή που τώρα ενθρονίζεται σαν η φωνή και το πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Ενός κυβερνώντος κόμματος σε αποδρομή, που ετοιμάζεται για τα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εξάλλου, δεν είναι μόνο ότι η Αχτσιόγλου συγκαταλέγεται στο εφταμελές όργανο που συντονίζει την προεκλογική εκστρατεία. Ούτε ότι αναλαμβάνει τη συγκεκριμένη θέση, ως επιβράβευση για τον γραμμικό της λόγο, την αδιαμφισβήτητη ψυχραιμία της, την προσοχή με την οποία διαχειρίζεται το χαρτοφυλάκιό της, αλλά και τη δημόσια εικόνα της.

Δεν την έφερε ως εδώ η τεχνοκρατική επάρκεια που αποπνέει. Πρωτίστως, εκπέμπει ένα μετριοπαθές προφίλ που τοποθετείται στο κεντροαριστερό κέρας του πολιτικού συστήματος. Εκπληρώνει δηλαδή τον όρο του Αλέξη Τσίπρα να είναι όσο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται, να μην είναι δέσμια της ιστορικής μνήμης του κόμματός της και όλων των στερεοτύπων που αυτή συμπεριλαμβάνει. Όπως χαρακτηριστικά και ολίγον τι χαιρέκακα σχολίασε κυβερνητικό στέλεχος, «η Έφη θα μπορούσε να υπηρετήσει με την ίδια άνεση και κάποιο άλλο κόμμα».

Η ακτινογραφία του ανασχηματισμού που έλαβε χώρα τις πρώτες βραδινές ώρες της 4ης Νοεμβρίου του 2016 δεν παρουσίαζε ιδιαίτερες καινοτομίες. Η επιδίωξη του Αλέξη Τσίπρα περιορίζονταν στο να δοθεί ένα υποτυπώδες σήμα διεύρυνσης προς τον κεντροαριστερό χώρο, αλλά και μία τονωτική ένεση στο ήδη από τότε ασθμαίνον κυβερνητικό σχήμα. Με μετρημένες μετακινήσεις και ελάχιστες νέες αφίξεις ήλπιζε να αλλάξει το κλίμα και να διευρύνει το δικό του πεδίο δράσης.

Σε εκείνο τον ανασχηματισμό ξεχώρισε το όνομα της Έφης Αχτσιόγλου. Όταν η 31χρονη κοπέλα από την Πέλλα προσγειώθηκε στον δεύτερο πιο «καυτό» υπουργικό θώκο, καπελώνοντας ένα παλαίμαχο κομματικό στέλεχος, όπως τη Θεανώ Φωτίου, αλλά και μία ακριβοθώρρητη μεταγγραφή από την Αμερική, όπως τη Ράνια Αντωνοπούλου, άπαντες επιχείρησαν μανιωδώς να αποκωδικοποιήσουν την μετεωρική πολιτική της άνοδο. Το βιογραφικό της, τα ακαδημαϊκά της πεντιγκρί, τα κομματικά της ένσημα, η εντυπωσιακή εμφάνισή της, ακόμα και η μέχρι τότε επικουρική συμβολή της στις διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς δεν αρκούσαν για να εξηγήσουν την εκτόξευσή της.

Κομματικός σωλήνας και ακτιβισμός

Ανασκαλεύοντας κανείς την πορεία της, εντοπίζει το πέρασμά της από τον “κομματικό σωλήνα”, αλλά και από τον ακτιβισμό. Είναι κόρη ενός μάχιμου αριστερού δικηγόρου και στα πρώτα της φοιτητικά χρόνια μέλος του Δικτύου Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων. Και ενώ οι σύντροφοί της –μεταξύ αυτών και η Κατερίνα Νοτοπούλου με τις σημερινές γυαλιστερές ροζ γόβες– έχουν να επιδείξουν ντουντούκες και την αντίστοιχη “μαχητική” αμφίεση, η Έφη δεν επιβαρύνεται με πειστήρια του αντιφατικού με το σήμερα παρελθόντος της.

Άντε, να της καταλογίσει κανείς την συμμετοχή της –σαν “άγριο νιάτο”– σ΄ ένα κομματικό κλιμάκιο για τους απεργούς του εργοστασίου της Coca-Cola στη Θεσσαλονίκη. Παρ’ ότι σήμερα, ο φωτογραφικός φακός δεν θα την συλλάμβανε ντυμένη με το μπουφάν που φορούσε τότε ούτε σε νυχτερινή βόλτα για τις ανάγκες του σκύλου της, λίγα έχουν αλλάξει πάνω της. Ακόμα σημαντικότερο, πολλά έχουν μείνει αναλλοίωτα στο χρόνο. Μεταξύ αυτών, η διακαής επιθυμία της για άνοδο, ο απαραίτητος κυνισμός που αυτή η επιθυμία επιβάλλει και τέλος η τάση της να μελετά προσεχτικά κάθε της βήμα.

Το 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανοίξει πανιά για την εξουσία και εκείνη, αν και τότε άγνωστη στο ευρύ κοινό, έπλεε διακριτικά μαζί του. Το όνομά της είχε παίξει για τη δημαρχία της συμπρωτεύουσας. Τελικά είχε επιλεγεί ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης και εκείνη ανακουφισμένη είχε μετακομίσει στις Βρυξέλλες για να γίνει επιστημονική συνεργάτης της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2015 επιστρέφει για να κοσμήσει την 11η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

Μπορεί κανείς άλλος τότε να μην το φανταζόταν, αλλά εκείνη μέσα της στόχευε την πρώτη θέση. Είναι απλά ζήτημα χρόνου. Όταν το κόμμα την τοποθετεί διευθύντρια του γραφείου του Γιώργου Κατρούγκαλου, εκείνος, ως υπουργός Εργασίας, είχε την ευθύνη της διαπραγμάτευσης με την Τρόικα για ζητήματα σχετικά με την αγορά εργασίας και την κοινωνική ασφάλιση. Η Αχτσιόγλου φρόντισε να θέσει τα όριά της. Για τους ξένους διαπραγματευτές, η κοπέλα αυτή ήταν ξεκάθαρο ότι θα ανέβαινε σύντομα στο βάθρο. Όπερ και εγένετο.

Κομψότητα και αισθησιασμός

Στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης το Νοέμβριο του 2016 παντρεύει την κομψότητα με τον αισθησιασμό, συνδυασμό που υπηρετεί πιστά. Σε αντίθεση με τις συντρόφισσές της, εκείνη δεν έσπευσε πανικόβλητη να προμηθευτεί ενδύματα κατάλληλα για το νέο της αξίωμα. Η γκαρνταρόμπα της ήταν τόσο φροντισμένη, προγραμματισμένη και μελετημένη όσο και η ίδια.

Επικοινωνιακά, ακολουθεί την ασφαλή τακτική της αποστασιοποίησης. Δεν δίνει συνεντεύξεις και όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο, επιλέγει μόνο φιλικά Μέσα. Φιλτράρει και επιμελείται την εικόνα της, με την προσήλωση ενός μάνατζερ, όπως εξομολογούνται συνεργάτες της. Ακολουθεί το δόγμα “λίγος θόρυβος, πολύ εικόνα”. Ενδεικτικό ότι τα πρώτα δύο χρόνια, ήταν παντού, χωρίς να ακούγεται η φωνή της.

Ανήκει εξαρχής στην πτέρυγα του κόμματος που έχει σημείο αναφοράς τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα και με την συμπεριφορά της φρόντισε να ξεκαθαρίσει προς πάσα κατεύθυνση ότι είναι υπόλογη αποκλειστικά και μόνο στον πρωθυπουργό. Απόμακρη με την μεγάλη πλειονότητα των συντρόφων της, πλαισιώνεται από ελάχιστους και πιστούς σε εκείνη συνεργάτες, οι οποίοι πίνουν νερό στο όνομά της. Η τακτική αυτή φαίνεται να πετυχαίνει, καθώς στήνονται κυριολεκτικά στην ουρά σύντροφοι και υπουργοί για να ανταλλάξουν δύο τρείς αβρότητες μαζί της.

Την ίδια στιγμή, οι αντιπάθειες προς το πρόσωπό της εντείνονται στα δώματα του ΣΥΡΙΖΑ. Κεκλεισμένων των θυρών παραμένει  απόλυτη και εριστική σύμφωνα με μαρτυρίες ατόμων που συνεργάστηκαν μαζί της. Δεν είχε μείνει ασχολίαστη η στάση της όταν εισέβαλαν στο γραφείο της μέλη του ΠΑΜΕ. Σε αντίθεση με την Θεανώ Φωτίου και την στάση άμυνας που είχε υιοθετήσει, η ίδια παρακολουθούσε με εμφανή ειρωνεία τις  κραυγές. «Αγαπητέ έτσι κι αλλιώς δεν θέλετε διάλογο», ανταπάντησε στωικά.

Οι ίδιοι, όμως, είναι που παραδέχονται την μεθοδικότητά της. Χάνει, όμως, συμμάχους εντός του κόμματος, εξαιτίας της συμπεριφοράς της. Την πλησίασαν σαν επίδοξοι μέντορες, τους απώθησε σαν υποδεέστερους! Αυτό έχει συμβεί με τρείς πρωτοκλασάτους υπουργούς, μεταξύ των οποίων είναι και ο πρώην πολιτικός προϊστάμενός της.

Επικοινωνιακή αντεπίθεση

Όταν, όμως, κρίνει ότι έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή, κάνει την επικοινωνιακή αντεπίθεσή της με στόχο να αναδείξει την ανθρώπινη διάστασή της. Σε τηλεοπτική εκπομπή περιγράφει τις σκληρές διαπραγματεύσεις στο Hilton με την Τρόικα, αλλά κυρίως τις σεξιστικές επιθέσεις που συνόδευσαν την υπουργοποίησή της, τη νεαρή ηλικία της, τις βόλτες της στο Παγκράτι που αρχικά διαμένει και τα ποτά που απολαμβάνει με φίλους και συνεργάτες.

Η συντροφική σχέση με το Δημήτρη Τζανακόπουλο έχει ήδη δει το φως της δημοσιότητας με κανέναν από τους δύο να το διαψεύδει. Πλέον, έχουν μετακομίσει σε γειτονιά των Βορείων Προαστίων, ενώ περνάνε τις διακοπές τους στο εξοχικό της οικογένειάς της στο Πήλιο, με παρέα τους γονείς της. Τίποτα από αυτά δεν στέκεται εμπόδιο στα πολιτικά της σχέδια, ούτε –όταν χρειαστεί– διστάζει να εκτοπίσει τον σύντροφό της, για να κάνει αυτή ένα ακόμα βήμα μπροστά. Παρά τους “ξύλινους” τίτλους, όπως «ο Τζανακόπουλος φεύγει, η Αχτσιόγλου έρχεται», ο σύντροφός της υπουργός Επικρατείας δηλώνει υπερήφανος για την Έφη.

Το μέλλον απομένει να δείξει πως θα λειτουργήσει η μεταξύ τους ισορροπία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν διασαλευτεί οι ήδη εύθραυστες ισορροπίες μεταξύ της νέας “νούμερο δύο” και των υπολοίπων. Εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας είναι που την έχρισε, παρακάμπτοντας πολλά ισχυρά στελέχη, πολλούς επίδοξους δελφίνους και άλλους “βαρώνους” της Κουμουνδούρου που δεν κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους. Τα μαχαίρια, όμως, παραμένουν στις θήκες τους μέχρι την επομένη της 7ης Ιουλίου.

Σύμφωνα με κυβερνητικό στέλεχος, η Αχτσιόγλου δεν καταδέχεται να λερώσει τα χέρια της. Μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσε για τον σκοπό αυτό τον Δημήτρη Τζανακόπουλο. Μένει να φανεί αν αυτός θα καταφέρει να πείσει την επομένη των εκλογών τους υπόλοιπους συντρόφους ότι η Έφη αγωνίζεται να προσφέρει στην παράταξη και όχι απλά να σταδιοδρομήσει στην πολιτική. Μπορεί, όμως, και η ίδια να τους αποστομώσει, επαναλαμβάνοντας μία φράση που υιοθέτησε και στο παρελθόν: «δυσκολεύομαι να δηλώσω αριστερή…»


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Προβλέψεις για το μέλλον

Σε λίγα χρόνια θα υπάρξει μία ευρύτερη διάβρωση της μεσαίας τάξης – με αποτέλεσμα το σημερινό σύστημα των τριών εισοδηματικών τάξεων (ανώτατη, μεσαία, κατώτατη) να μετατραπεί σε ένα σύστημα δύο τάξεων. Στη μία πλευρά του δηλαδή θα ανήκουν αυτοί που θα ευημερούν ακόμη περισσότερο, το 20% περίπου του πληθυσμού που η απόσταση του όμως από το 1% θα είναι τεράστια, ενώ στην άλλη εκείνοι που δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις και που υπολογίζονται στο 80%.

Άρθρο

Σύμφωνα με μία σχετικά πρόσφατη ανάλυση (Bain Consulting), στον ουρανό των βιομηχανικών χωρών συγκεντρώνονται βαριά σύννεφα που προμηνύουν μία τρομακτική καταιγίδα – παρόμοια μεν με αυτή που οδήγησε στο κραχ του 1929 και στη Μεγάλη Ύφεση, αλλά πολύ πιο καταστροφική λόγω της πολιτικής των κεντρικών τραπεζών που έχει δημιουργήσει τεράστιες φούσκες. Ειδικότερα, οι παρακάτω τρεις προβλέψιμες τάσεις μαζί συσσωρεύονται και συντονίζονται μεταξύ τους, σε ένα απειλητικό σύνολο:

(α) η αυτοματοποίηση, η οποία θα αναδιαμορφώσει ολόκληρες οικονομίες, θα ανατρέψει τις αγορές εργασίας και θα αλλάξει εντελώς τους κανόνες του παιχνιδιού σε πολλούς τομείς της οικονομίας,

(β) η γήρανση του πληθυσμού που θα επιβαρύνει όλα τα κοινωνικά συστήματα όπως ποτέ μέχρι σήμερα, απειλώντας να τα διαλύσει εντελώς και

(γ) οι αυξανόμενες ανισότητες στη διανομή των εισοδημάτων, καθώς επίσης των περιουσιακών στοιχείων στις ανεπτυγμένες χώρες – όπου η απόσταση μεταξύ των κερδισμένων και χαμένων του εκσυγχρονισμού και της παγκοσμιοποίησης θα αυξάνεται συνεχώς, με τους κερδισμένους να αποτελούν τη συντριπτική μειονότητα.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία είναι βέβαια σε καλύτερη κατάσταση, επειδή η βιομηχανία της τροφοδοτεί ένα μεγάλο μέρος του τεχνικού εξοπλισμού που απαιτείται για τον εκσυγχρονισμό της παγκόσμιας οικονομίας – αλλά ακόμη και εκεί επωφελούνται μόνο αυτοί (το 20% των εργαζομένων) που έχουν τα κατάλληλα προσόντα για τις μελλοντικές προκλήσεις, οι οποίες βασίζονται στην ψηφιοποίηση.

Ως εκ τούτου, ενώ οι μισθοί των συγκεκριμένων αυξάνονται σημαντικά, σε όλους τους υπόλοιπους, στην ευρύτερη μεσαία τάξη δηλαδή, διαπιστώνονται μειώσεις – όταν την ίδια στιγμή κλιμακώνεται το κόστος διαβίωσης, ακριβώς λόγω των υψηλότερων αμοιβών του 20% του πληθυσμού (άνοδος της ζήτησης στην αγορά ακινήτων με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων κοκ.).

Παράδειγμα όσον αφορά τις συνέπειες του εκσυγχρονισμού στην καθημερινότητα των καταναλωτών αποτελεί η Amazon – η οποία έχει προκαλέσει μεγάλες ανατροπές και ανακατατάξεις στον τομέα του λιανικού εμπορίου, τρομοκρατώντας τους ανταγωνιστές της. Ανάλογες εξελίξεις θα διαπιστωθούν σε πολλούς άλλους κλάδους, όπως στην παροχή ενέργειας, στα συστήματα υγείας, στις αερομεταφορές κοκ. – αφού παντού θα εμφανισθούν πρωτοπόροι, οι οποίοι θα χρησιμοποιήσουν την ψηφιοποίηση για εντελώς νέες εφαρμογές και προσφορές. Δεν αποκλείεται δε να εξαφανιστούν σταδιακά τα κράτη, αντικαθιστάμενα από τα πολυεθνικά μεγαθήρια – οπότε δεν θα λέει κανείς πως είμαι Ιταλός ή Σουηδός, αλλά παγκόσμιος Πολίτης, εργαζόμενος της Apple, της Google, της Tesla κοκ.

Με ένα άλλο παράδειγμα, η αυτόνομη κυκλοφορία θα αναγκάσει τους πολεοδόμους να αλλάξουν θεμελιωδώς το σχεδιασμό τους – ενώ τα πάρκινγκ που υπάρχουν σήμερα στις πόλεις δεν θα έχουν νόημα, αφού τα έξυπνα αυτοκίνητα χωρίς οδηγό θα αφήνουν τους επιβάτες τους εκεί που επιθυμούν, συνεχίζοντας με κάποιους άλλους που θα ζητούν τις υπηρεσίες τους αλλού. Ακόμη και στον κλάδο της γαστρονομίας, ο αυτοματισμός εξελίσσεται συνεχώς – ενώ τα συστήματα ρομποτικής που κατασκευάζονται, θα φέρουν επανάσταση στις επαφές των πελατών και στην τροφοδοσία.

Επομένως, σε λίγα χρόνια θα υπάρξει μία διάβρωση της μεσαίας τάξης – με αποτέλεσμα το σημερινό σύστημα των τριών εισοδηματικών τάξεων (ανώτατη, μεσαία, κατώτατη) να μετατραπεί σε ένα σύστημα δύο τάξεων. Στη μία πλευρά του δηλαδή θα ανήκουν αυτοί που θα ευημερούν ακόμη περισσότερο, το 20% περίπου του πληθυσμού που η απόσταση του όμως από το 1% θα είναι τεράστια, ενώ στην άλλη εκείνοι που δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν τις εξελίξεις και που υπολογίζονται στο 80%.

Η άνοδος τώρα της παραγωγικότητας ανά κλάδο, από το 2015 έως το 2030, κυρίως λόγω της αυτοματοποίησης (όπου ανάλογα με την παραγωγικότητα εξελίσσονται οι μισθοί των εργαζομένων και τα κέρδη των επιχειρήσεων), φαίνεται στον πίνακα που ακολουθεί – στον οποίο πρέπει να προσεχθούν από την πλευρά της Ελλάδας οι δυνατότητες που θα της δοθούν στους πρώτους πέντε από τους έξι κλάδους, μεταξύ των οποίων η γεωργία (ανάλυση), καθώς επίσης η ανάγκη να αναβιώσει η βιομηχανία της όπως στις ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες της κλπ.  :

Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις θα οδηγήσουν στη μείωση του παγκοσμίου ρυθμού ανάπτυξης, όπως ήδη διαπιστώνεται από τις συνεχώς μειούμενες για το 2019 εκ μέρους του ΔΝΤ – μεταξύ άλλων λόγω της πτώσης της κατανάλωσης, ως αποτέλεσμα της εξαφάνισης της μεσαίας τάξης και των λιγότερων χρημάτων που θα διαθέτει η κατώτερη. Κάτι τέτοιο θα έχει σοβαρότατες συνέπειες κυρίως για τις υπερχρεωμένες βιομηχανικές χώρες – οι οποίες δεν θα μπορούν πλέον να μειώνουν τη σχέση χρέος/ΑΕΠ αυξάνοντας το ΑΕΠ.

Όσον αφορά δε τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες αφενός μεν εξαρτώνται από τις εξαγωγές τους στις ανεπτυγμένες, αφετέρου από το χαμηλό εργατικό κόστος τους, θα αντιμετωπίσουν επίσης προβλήματα – αφού η κατανάλωση στις ανεπτυγμένες θα μειώνεται, ενώ τα ρομπότ θα παράγουν φθηνότερα. Η δημιουργία στην Κίνα ενός ανταγωνιστικού στον καπιταλισμό συστήματος (ανάλυση) που ενδεχομένως θα εξαχθεί σε άλλες χώρες θα διαδραματίσει επίσης σημαντικό ρόλο – ενώ θα θέσει σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, οι οικονομικές εντάσεις που θα κλιμακωθούν, σε συνδυασμό με τη γήρανση του πληθυσμού σε πολλές βιομηχανικές χώρες, θα οδηγήσουν σε μία σύγκρουση των γενιών – ενώ οι δύο τάξεις θα βρεθούν αργά ή γρήγορα αντιμέτωπες μεταξύ τους, αφού δεν θα υπάρχει πια η εξισορροπητική μεσαία, στην οποία στηρίζεται άλλωστε η Δημοκρατία. Ως εκ τούτου δεν θα έχουμε μόνο κοινωνικές ή εισοδηματικές αλλαγές, αλλά και πολιτικές – οι οποίες διαφαίνονται ήδη στον ορίζοντα, με την άνοδο των αυταρχικών καθεστώτων.

Φυσικά κάποια στιγμή στο μέλλον, ενδεχομένως αφού προηγηθούν οι παραπάνω συγκρούσεις, καθώς επίσης ελπίζοντας να μη μεσολαβήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος, οι εργαζόμενοι θα αναπτύξουν νέες δεξιότητες –  ενώ τα κέρδη από την αύξηση της παραγωγικότητας θα αναδιανεμηθούν καλύτερα, για να ωφεληθούν όλα τα μέρη του πληθυσμού.

Το πώς θα συμβεί όμως κάτι τέτοιο, καθώς επίσης το μέγεθος των συγκρούσεων εντός των κρατών και ίσως μεταξύ τους, είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί – αν και τα πλέον ανεπτυγμένα λαμβάνουν ήδη τα μέτρα τους, ενώ  τα φτωχότερα θεωρούν την πολιτική των ανεπτυγμένων λανθασμένη, απρόβλεπτη, χωρίς συγκεκριμένο σχεδιασμό κοκ., απλά επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει τις μελλοντικές προκλήσεις.


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Διολίσθηση αξιών και κουλτούρας

Μπορεί οι αυξήσεις πάνω από την παραγωγικότητα, η διατήρηση με τεχνικό τρόπο θνησιγενών επιχειρήσεων και ο πολλαπλασιασμός των δημοσίων υπαλλήλων χωρίς έστω τα τυπικά προσόντα να αλλοίωσαν την οικονομική δραστηριότητα, να διόγκωσαν τα ελλείμματα και να εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος, όμως το μεγαλύτερο κακό ήταν η μεταβολή του  τρόπου σκέψης των Ελλήνων . Οι εύκολες λύσεις αλλά κυρίως  ο λαϊκισμός στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας αλλοίωσαν το DNA του μέσου Έλληνα πολίτη σε σημείο που οτιδήποτε έρχονταν σε αντίθεση με τις πρακτικές της δεκαετίας του ’80 να θεωρούνταν μη αποδεκτό .

Άρθρο – του Σαράντου Λέκκα

H έναρξη της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που χρονικά εντοπίζεται με την πτώση της δικτατορίας σηματοδοτεί μια νέα εποχή για τα δημόσια οικονομικά.

Μια εποχή που κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, εργαζόμενοι, επιζητούσαν άμεσα την εκπλήρωση όλων των προσδοκιών τους στην βάση των εύκολων λύσεων .

Μια εποχή που οι πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες μπερδεύτηκαν με την ψευδαίσθηση  περί αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου με δημοκρατικό και κοινωνικό τρόπο .

Χωρίς ανάλογη  κουλτούρα η περίφημη αυτή αναδιανομή μετασχηματίστηκε σε επέκταση της κρατικής δραστηριότητας και κυρίως επίρριψης του κόστους στις επόμενες γενεές.

Ποιες όμως ήταν οι οικονομικές σταθερές πριν την μεταπολίτευση ; ποιο το υπόβαθρο που δημιουργούσε πλούτο , επενδύσεις , θέσεις εργασίας και  σταθερότητα τιμών;

Καταρχήν το νομισματικό καθεστώς,  καθεστώς  σταθερών ισοτιμιών, η περίφημη συμφωνία του Bretton Woods στο οποίο συμμετείχε και η δραχμή και το οποίο εγγυόνταν την εσωτερική και εξωτερική αξία του νομίσματος ενώ διατηρούσε χαμηλά τις πληθωριστικές προσδοκίες.

Δεύτερον , το φορολογικό καθεστώς , όχι μόνο σε επίπεδο νόμων αλλά και σε επίπεδο Συντάγματος, Σύνταγμα του 1952, που εγγυόνταν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και ήταν απόλυτα ευνοϊκό για τις επενδύσεις .

Τρίτον, το δημοσιονομικό πλαίσιο , ισοσκελισμένων τακτικών  προϋπολογισμών  , πράγμα που σήμαινε ότι τα ελλείμματα ήταν ανεκτά μόνο για επενδύσεις στο  επίπεδο του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων ενώ οι καταναλωτικές δημόσιες δαπάνες ήταν εκτός οικονομικού πλαισίου.

Τέταρτον , το εργασιακό πλαίσιο , πλαίσιο προσανατολισμένο στην εγγύηση της απόδοσης των επενδύσεων , ήτοι επίπεδα μισθολογικών αυξήσεων πάντα χαμηλότερα από τα επίπεδα αύξησης της παραγωγικότητας.

Πέμπτον, η Δημόσια διοίκηση με αυστηρό δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα ο οποίος περιείχε αυστηρούς κανόνες για την βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη , κίνητρα για την αποδοτική εργασία και κυρώσεις για τους άεργους .

Στην ουσία η δημόσια διοίκηση λειτουργούσε ως μηχανισμός ανάπτυξης της οικονομίας αφού συμπεριελάμβανε στους κόλπους της μορφωμένο και υψηλού επιπέδου στελεχιακό δυναμικό.

Όλα τα ανωτέρω μπορούν να αμφισβητηθούν , να λοιδορηθούν ή με διάφορους τρόπους να αλλοιωθούν, όμως όλα θεωρούνται υπόβαθρα μιας εποχής που παρουσίασε τους ισχυρότερους ιστορικά μακροοικονομικούς δείκτες της χώρας .

Επίσης πολλοί μπορεί να ισχυριστούν ότι το υπόβαθρο πειθαρχίας ήταν αποτέλεσμα του μετεμφυλιακού περιβάλλοντος που υπήρχε όπως και της δικτατορίας που ακολούθησε.

Κάνουν λάθος , η Ελλάδα ως ανοικτή οικονομία που ήταν δεν θα μπορούσε να κινηθεί εκτός των πλαισίων που όριζαν οι διεθνείς συνθήκες, οι εμπορικές συμφωνίες και τα νομισματικά πλαίσια.

Το νομισματικό καθεστώς του Bretton Woods στο οποίο συμμετείχε και η δραχμή  , όπως και οι περιορισμοί στη κίνηση των κεφαλαίων τους οποίους σέβονταν απόλυτα και η Ελλάδα ,  καθόριζαν  εν πολλοίς τα πλαίσια των οικονομιών  , της ελληνικής οικονομίας μη εξαιρουμένης, οπότε εάν θέλουμε να δούμε τη κινητήρια δύναμη των εντυπωσιακών δημοσιονομικών μεγεθών τόσο της χώρας μας όσο και των δυτικών οικονομιών πρέπει να τις αναζητήσουμε στο υφιστάμενο τότε νομισματικό και πιστωτικό περιβάλλον και όχι στην εσωτερική πολιτική κατάσταση .

Στην βάση αυτή την εικοσαετία 1954-1973 ο ρυθμός ανάπτυξης προσέγγιζε το 7% ,ο πληθωρισμός το 4%  οι επενδύσεις το 22% ενώ το  δημόσιο χρέος ήταν σταθερά κάτω του 7% του ΑΕΠ.

Όμως την  διετία 1973-74  άλλαξαν τα πάντα και κυρίως το υπόβαθρο των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, αποτέλεσμα, πολλοί στη χώρα μας μπέρδεψαν την πολιτική ελευθέρια , τον ακρογωνιαίο λίθο την Δημοκρατίας, που επήλθε με την πτώση της χούντας με την ασυδοσία στους τομείς της δημόσιας διοίκησης και της οικονομίας.

Στην ουσία δεν κατορθώθηκε η επίτευξη καθορισμού συναινετικών κανόνων μεταξύ των κοινωνικών και οικονομικών ομάδων του οικονομικού παιχνιδιού με τρόπο που να μην υπονομεύει την ανάπτυξη και τις επενδύσεις από την μια πλευρά και να μην πυροδοτεί τον πληθωρισμό από την άλλη .

Κατά την διετία αυτή όμως λαμβάνουν χώρα δυο σημαντικότατα διεθνή οικονομικά γεγονότα , πρώτον έχουμε την κατάργηση του νομισματικού συστήματος των σταθερών ισοτιμιών και δεύτερον έχουμε τον πρώτη πετρελαϊκή κρίση .

Στην βάση των εσωτερικών πολιτικών μεταβολών και στην βάση των εξωτερικών οικονομικών μεταβολών διαμορφώθηκαν νέα δεδομένα τα οποία βρίσκονται στο άλλο άκρο των οικονομικών σταθερών που καταγράφονταν πριν την μεταπολίτευση.

Ένα υπόβαθρο που δημιουργούσε αντί πλούτου ελλείμματα και χρέη, που υπέσκαπτε την παραγωγικότητα και τις επενδύσεις , που υπονόμευε τις θέσεις εργασίας του ιδιωτικού τομέα και που πυροδοτούσε την άνοδο των τιμών ενισχύοντας  τις πληθωριστικές προσδοκίες .

Καταρχήν το νομισματικό περιβάλλον, από την σταθερή ισοτιμία της δραχμής περάσαμε στην πολιτική της διευκολυντικής διολίσθησης .

Το 1973 η δραχμή ακολούθησε την υποτίμηση του  αμερικανικού δολαρίου έναντι των ευρωπαϊκών νομισμάτων δημιουργώντας την έναρξη ενός ισχυρού πληθωριστικού πλαισίου που σε συνδυασμό με τις πετρελαϊκές κρίσεις διογκώθηκε ανεξέλεγκτα ,  ενώ τον Ιανουάριο του 1983 και τον Οκτώβριο του 1985 υποτιμήθηκε εφάπαξ στα πλαίσια σταθεροποιητικών προγραμμάτων.

Εάν όμως η διετία 1973-74 άλλαξε την οπτική γωνία των εμπλεκόμενων στο κοινωνικό και οικονομικό τομέα η δεκαετία του ’80 άλλαξε την φυσιογνωμία της χώρας .

Η εγκατάλειψη της δημοσιονομικής σωφροσύνης πήρε διαστάσεις με την άνοδο στην εξουσία των σοσιαλιστών του Ανδρέα Παπανδρέου και αυτού που αργότερα ονομάστηκε σύστημα ΠΑΣΟΚ.

Με το περίφημο σλόγκαν ‘ο λαός στην εξουσία ’εγκαινιάστηκε μια περίοδος άκρατου λαϊκισμού και άκρατης δημοσιονομικής επέκτασης.

Παρότι ισχυρίστηκαν ότι παρέλαβαν καμένη γη έχοντας ενδογενή υπόβαθρα λαϊκισμού προχώρησαν σε παροχές κάθε είδους υποσκάπτοντας την επιχειρηματικότητα , ενώ υιοθετώντας την άποψη ότι ο δημόσιος τομέας είναι λάφυρο των μη προνομιούχων Ελλήνων άλωσαν και το δημόσιο.

Καταρχήν διοικητικά προχώρησαν στην αύξηση των κατωτάτων αποδοχών κατά 40% αυξάνοντας το εργατικό κόστος , αυτή η αύξηση  μόνο για το 1982 ήταν της τάξεως του 26% σε σχέση με το 1981.

Η αποσταθεροποίηση των επιχειρήσεων στις οποίες η συνδιοίκηση με τους συνδικαλιστές είχε αλλοιώσει τον τρόπο διοίκησης , σε ένα περιβάλλον υψηλού ενεργειακού κόστους και υψηλού ανταγωνισμού οδήγησε στην δημιουργία των περίφημων προβληματικών επιχειρήσεων .

Ακολούθησε το μεγάλο έγκλημα , η κρατικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων .

Παράλληλα οι προσλήψεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα πήραν την μορφή πλιάτσικου αφού  μόνο μεταξύ 1981-1985 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αυξήθηκε κατά 32%.

Στο δημόσιο η κουλτούρα άλλαξε, ο εύκολος τρόπος πρόσληψης με μοναδικό εφόδιο την κομματική ταυτότητα , οδήγησε στην αδιαφορία που καλλιεργήθηκε σκόπιμα με την αυτόματη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη.

Η δημόσια διοίκηση από εργαλείο ανάπτυξης έγινε κομματικό υποχείριο με μεγάλο κόστος για την κοινωνία τόσο σε οικονομικό επίπεδο με την διόγκωση ελλειμμάτων και χρεών όσο και σε ποιοτικό με την υποβάθμιση  κρατικών λειτουργιών σε επίπεδο παιδείας, αστυνόμευσης , δικαιοσύνης , προστασίας περιβάλλοντος, κτλ.

Αυτά τα δυο δεδομένα άλλαξαν το ρου των δημόσιων οικονομικών και μάλιστα σε μόνιμη βάση , έτσι οι δημόσιες δαπάνες από τα επίπεδα του 31% του 1980 έφθασαν το 1985 στο 43% ενώ το δημόσιο χρέος από το 7% έφθασε το 24%.

Η κατάσταση συνεχίστηκε καθόλη την περίοδο της δεκαετίας του ’80  ενώ δεν μπόρεσε να τιθασευτεί ούτε κατά την  δεκαετία του ’90 με αποτέλεσμα η δυναμική του χρέους να ήταν τέτοιας μορφής που τριπλασιάζονταν κάθε 5 χρόνια .

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού  το 85% των πρωτογενών δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού κατευθύνονταν σε μισθούς , συντάξεις και στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

Η υιοθέτηση αυτής της ιδιαίτερα επεκτατικής δημοσιονομικής και εισοδηματικής πολιτικής χρηματοδοτούνταν  μέχρι και το 1983 από την Τράπεζα της Ελλάδος και μάλιστα σε ποσοστά που προσέγγιζαν  το 50%, ενώ στην συνέχεια τα ποσοστά συρρικνώθηκαν γύρω στο 10-20% , δηλαδή για να γίνει απόλυτα κατανοητό κόβονταν δραχμές για να χρηματοδοτηθεί η πολιτική της κυβέρνησης .

Το έργο της χρηματοδότησης έγινε  ευκολότερο στην συνέχεια με την  υποχρέωση των  εμπορικών τραπεζών  να αγοράζουν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου και με την έκδοση μακροπρόθεσμων τίτλων,  κάτι που εκ των πράγματων κρατούσε αναγκαστικά τα επιτόκια σε υψηλά επίπεδα.

Βέβαια η διόγκωση των ελλειμμάτων και η άκρατη νομισματική πολιτική συνοδεύεται πάντα με πληθωρισμό ο οποίος αντιμετωπίστηκε με ΄κοινωνική σοσιαλιστική  ευαισθησία΄ με την υιοθέτηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής  της πασίγνωστης και δημοφιλούς  κατά τη δεκαετία του ΄80 , ΑΤΑ.

Το πρόβλημα φυσικά δεν ήταν μόνο αριθμητικό, μακάρι να ήταν, θα επιλύονταν σχετικά εύκολα πάρα τις θυσίες που θα ζητούνταν .

Μπορεί οι αυξήσεις πάνω από την παραγωγικότητα , η διατήρηση με τεχνικό τρόπο θνησιγενών επιχειρήσεων και ο πολλαπλασιασμός των δημοσίων υπαλλήλων χωρίς έστω τα τυπικά προσόντα να αλλοίωσαν την οικονομική δραστηριότητα, να διόγκωσαν τα ελλείμματα και να εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος  όμως το μεγαλύτερο κακό ήταν η μεταβολή του  τρόπου σκέψης των Ελλήνων .

Οι εύκολες λύσεις αλλά κυρίως  ο λαϊκισμός στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας αλλοίωσαν το DNA του μέσου Έλληνα πολίτη σε σημείο που οτιδήποτε έρχονταν σε αντίθεση με τις πρακτικές της δεκαετίας του ’80 να θεωρούνταν μη αποδεκτό .

Το αποτέλεσμα το βιώνουμε όλοι μετά το 2008, με τα μνημόνια , την τρόικα  και τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας,  διότι όποιος χρωστά εκ των πραγμάτων δεν είναι ελεύθερος.

Η διόγκωση του δημοσίου χρέους υπονόμευσε την ελευθερία μας  και  υποθήκευσε το μέλλον αρκετών γενεών .


Σαράντος Λέκκας

Οικονομολόγος


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Συμφωνία Ελλάδας – Exxon Mobil για έρευνες νότια και δυτικά της Κρήτης

Λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές, η κυβέρνηση θα υπογράψει συμφωνία με τον αμερικάνικο κολοσσό Exxon Mobil για έρευνες σε οικόπεδα νότια και δυτικά της Κρήτης, όπως αποκάλυψε ο Πρωθυπουργός στο κλείσιμο της συνέντευξης Τύπου που έδωσε μετά τη Σύνοδο Κορυφής.

Πρόκειται για έναν σχεδιασμό που μέχρι τώρα δεν ήταν γνωστός δημοσίως και αναμένεται να συζητηθεί. To βέβαιο είναι ότι για να φτάσει στο σημείο ο Πρωθυπουργός να κάνει λόγο για συμφωνία εντός της επόμενης βδομάδας, έχουν προηγηθεί συζητήσεις και διαπραγματεύσεις σε υψηλό επίπεδο εδώ και αρκετό καιρό.

Η δήλωση του Πρωθυπουργού για την συμφωνία με την Exxon Mobil:

«Την επόμενη βδομάδα θα προχωρήσουμε στην υπογραφή συμφωνίας, για έρευνα και αξιοποίηση των οικοπέδων νοτίως και δυτικά της Κρήτης, με μία μεγάλη εταιρία, την Exxon Mobile, γιατί συνεχίζουμε έναν σχεδιασμό ο οποίος είναι μακρόπνοος, έναν σχεδιασμό που δεν είναι στο πόδι, γιατί τα κρίσιμα θέματα για την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου και για την αξιοποίηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι αποτέλεσμα σχεδίων χρόνων της εξωτερικής μας πολιτικής. Αποφέρουν καρπούς και τώρα είμαστε σε θέση να γευτούμε αυτούς τους καρπούς, τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα».




Πηγή   dikaiologitika.gr


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ιδού η απόδειξη ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το 2010 αρνήθηκε σωτήριο «κούρεμα» του χρέους

Πλήθος ερωτημάτων για τον ρόλο που έπαιξε ο Γιώργος Παπανδρέου όσον αφορά στην ένταξη… της Ελλάδας στον Μηχανισμό Στήριξης, τις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν αλλά και τη θηλιά που έχει μπει στο λαιμό όλων των Ελλήνων, προκαλεί το έγγραφο φωτιά που κατέθεσε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χαρά Καφαντάρη στην προχθεσινή εξεταστική επιστροπή και αποκαλύπτει το crashonline.gr.









Όπως προκύπτει από τα πρακτικά του ΔΝΤ με ημερομηνία 10 Μαΐου 2010 -δηλ. λίγες ημέρες μετά το διάγγελμα από το Καστελόριζο (όπου ανακοίνωσε την ένταξη της χώρας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης)- ο κ. Παπανδρέου αρνήθηκε «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, παρ” όλο που του είχε προταθεί!





«Η αναδιάρθρωση του χρέους έχει αποκλειστεί από τις ίδιες τις ελληνικές αρχές» αναφέρεται χαρακτηριστικά στα πρακτικά του ΔΝΤ. Ο κ. Παπανδρέου αρνήθηκε, δηλαδή, ό,τι επιχειρούν οι μετέπειτα κυβερνήσεις: μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους…

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ότι αρκετοί εκπρόσωποι του ΔΝΤ τότε είχαν διαμαρτυρηθεί, διότι έλειπε το βασικό στοιχείο του προγράμματος: «θα έπρεπε να είχε συμπεριληφθεί η αναδιάρθρωση του χρέους, με την παράλληλη εμπλοκή και του ιδιωτικού τομέα (PSI)».




Πηγή






Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, την Κυριακή, σε Αθήνα και Καλλιθέα - Οι εναλλακτικές διαδρομές

Tα μάτια τους δεκατέσσερα θα πρέπει να έχουν οι οδηγοί που θα κινηθούν, αύριο Κυριακή (23/06), στην Καλλιθέα και το κέντρο της Αθήνας λόγω διεξαγωγής αγώνων δρόμου 10χλμ, 6χλμ. και 1.000μ. (SPECIAL ΟLYMPICS), στο πλαίσιο της δράσης "SNFRUN – Τρέχοντας προς το μέλλον".

Ειδικότερα, από τις 19.00 έως τις 23.00, θα πραγματοποιηθεί σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας των οχημάτων, ενώ δεν θα επιτραπεί η στάση και η στάθμευση αυτών κατά το χρονικό διάστημα από τις 06.00 έως 23.00 περίπου, στις ακόλουθες λεωφόρους και οδούς περιοχής Δήμων Αθηναίων και Καλλιθέας:

Λ. Βασ. Κωνσταντίνου, σε όλο το μήκος της και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λ. Βασ. Σοφίας, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Ζαχάρωφ και της Πλ. Συντάγματος και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αρδηττού, σε όλο το μήκος της και δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αναπαύσεως, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Μ. Μουσούρου, σε όλο το μήκος της  και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Ριζάρη, σε όλο το μήκος της και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Κόκκαλη, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Παπαδιαμαντοπούλου, στο τμήμα της μεταξύ της Μιχαλακοπούλου και της Λ.

Ερατοσθένους, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ευτυχίδου και της Λ. Βασ. Κων/νου και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λ. Ηλιουπόλεως, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Υμηττού και Καρέα και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Καρέα, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Αλεξάνδρου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Μιχαλακοπούλου και της Λ. Βασ. Σοφίας στο ρεύμα κυκλοφορίας προς την Λ. Βασ. Σοφίας.

Πλ. Συντάγματος.

Αθ. Διάκου, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λ. Βασ. Αμαλίας, σε όλο το μήκος της και στα δύο ρεύματα κυκλοφορία και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Λ. Συγγρού, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Φραντζή και της Λ. Ποσειδώνος, στο ρεύμα κυκλοφορίας προς Πειραιά.

Λ. Συγγρού, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Καλλιρρόης έως την Λ. Αμαλίας, και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας προς Αθήνα και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Παράδρομος Λ. Συγγρού, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Ταγματάρχου Πλέσσα και τη Ευριπίδου, ρεύμα κυκλοφορίας προς Πειραιά.

Καλλιρρόης, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Αμβρ. Φραντζή και της Λ. Βουλιαγμένης και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Γεωργίου  Β΄, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Αραβαντινού, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ησιόδου και της Λ. Βασ. Κων/νου.
Φιλελλήνων, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Σταδίου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Αιόλου και της Πλ. Συντάγματος και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Ακαδημίας, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Αμερικής και της Λ. Βασ. Σοφίας και στις καθέτους αυτής έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Βασ. Γεωργίου Α΄, σε όλο το μήκος της.

Μελεάγρου, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Ησιόδου και της Λ.Βασ. Κων/νου.

Κλεάνθους, σε όλο το μήκος της.

Λ. Βασ. Όλγας, σε όλο το μήκος της και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.

Ηρώδου Αττικού, σε όλο το μήκος της και στις καθέτους της έως την πρώτη παράλληλη οδό.

Σωκράτους, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου.

Ηρακλέους, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου.

Δημοσθένους, στο τμήμα μεταξύ της Λ. Κατσώνη και της οδού Ευρυπίδου και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.

Ταγματάρχου Πλέσσα, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Δοϊράνης και του παραδρόμου της Λ. Συγγρού.

Δοϊράνης, στο τμήμα της μεταξύ των οδών Λυσικράτους και Ευριπίδου.

Ευριπίδου, στο τμήμα της μεταξύ του Παραδρόμου της Λ. Συγγρού και της οδού Επαμεινώνδα - Λάμπρου Κατσώνη.

Πεισιστράτους, στο τμήμα της μεταξύ της οδού Επαμεινώνδα και της Εισόδου του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Απαγόρευση της κάθετης διέλευσης των οχημάτων από την διαδρομή, κατά τις ώρες που τα τμήματα αυτής θα είναι αποκλεισμένα από την κυκλοφορία των οχημάτων, εκτός των παρακάτω ελεγχόμενων κόμβων κάθετης διέλευσης:

Λ. Βασ. Σοφίας – Ρηγίλλης

Λ. Βασ. Κων/νου – Βασ. Γεωργίου Β’.

Οι εναλλακτικές διαδρομές

Λόγω των περιορισμών στην κυκλοφορία οι οδηγοί μπορούν να ακολουθούν τα παρακάτω ενδεικτικά εναλλακτικά δρομολόγια :

Από Λ. Συγγρού προς κέντρο Αθηνών:

Λ. Συγγρού – δεξιά Καλλιρόης – δεξιά Αμβρ. Φραντζή – αριστερά Κάρπου – συνέχεια Φιλολάου – συνέχεια Υμηττού κ.λπ. προς Μιχαλακοπούλου ή Λ. Κατεχάκη.

Λ. Συγγρού – δεξιά Καλλιρόης – δεξιά Αμβρ. Φραντζή – αριστερά Κάρπου – δεξιά Λ. Βουλιαγμένης – συνέχεια μέσω Βύρωνα – περιφερειακή Λ. Κατεχάκη.

Από Λ. Μεσογείων ή Λ. Κηφισίας προς κέντρο Αθηνών:

Λ. Μεσογείων – αριστερά Φειδιππίδου – συνέχεια Λ. Αλεξάνδρας (μέσω Εξαρχείων ή Πατησίων) κ.λπ.

Λ. Κηφισίας – αριστερά Λ. Αλεξάνδρας (μέσω Εξαρχείων ή Πατησίων) κ.λπ.

Παρακαλούνται οι οδηγοί των οχημάτων, για την καλύτερη εξυπηρέτησή τους και την αποτροπή πρόσθετων κυκλοφοριακών προβλημάτων, να αποφύγουν την κίνησή τους στις παραπάνω οδούς και να ακολουθήσουν τις υποδείξεις των  τροχονόμων.


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Μπλέξαν τις γραμμές τους με το ντιμπέιτ - Ορατό το «ναυάγιο»

Προς «ναυάγιο» φαίνεται να πηγαίνει το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών αν δεν βρεθεί μια συμβιβαστική λύση ώστε να αντιμετωπιστεί το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί ελέω εκλογής νέας ηγεσίας στην Κομισιόν.

Υπενθυμίζεται ότι όπως διαφάνηκε από το βράδυ της Πέμπτης αλλά και όπως δήλωσε χθες ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας από τις Βρυξέλλες το ντιμπέιτ βρίσκεται στον αέρα, από τη στιγμή που αναμένεται νέα Σύνοδος στις 30 Ιουνίου για την εκλογή νέας ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των άλλων οργάνων της ΕΕ, με άγνωστο ορίζοντα ολοκλήρωσης των εργασιών της. Το ντιμπέιτ των 5 πολιτικών αρχηγών είχε οριστεί για την Δευτέρα 1η Ιουλίου, αλλά μετά από αυτή την εξέλιξη έγινε φανερό ότι η πραγματοποίησή του θα ήταν επισφαλής.

Χθες ξεκίνησε μαραθώνιος διαβουλεύσεων μεταξύ των κομμάτων για την εξεύρεση νέας ημερομηνίας, αλλά ήδη το εγχείρημα αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο, ενώ η βασική αγωνία των δύο μεγάλων κομμάτων φαίνεται να είναι μη χρεωθούν τυχόν ακύρωσή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε διατεθειμένος για όποια ημερομηνία, η ΝΔ κατέληξε στις ημερομηνίες 27 ή 28 Ιουνίου, ενώ το ΚΚΕ σε ενημερωτικό του σημείωμα χθες το βράδυ προτείνει 2 Ιουλίου ξεκαθαρίζοντας ότι από κει και πέρα δεν είναι διατεθειμένο να μπει σε λογικές σκοπιμότητας που δε βοηθάνε την όλη διαδικασία ούτε να ανατρέψει άρδην τον προεκλογικό του σχεδιασμό όταν το έχει ήδη κάνει δύο φορές.

Με άλλα λόγια το ΚΚΕ δείχνει να βάζει φρένο, επιχειρώντας με ένα τρόπο ενδεχομένως να αποτρέψει και τον εκφυλισμό της διαδικασίας.

Θέση παίρνει και το ΚΙΝΑΛ με σημερινή του ανακοίνωση λέγοντας «δε θα παίξουμε άλλο την κολοκυθιά των ημερομηνιών» αλλά ούτε θα επιστρέψουμε «να στηθεί από την πίσω πόρτα το ντιμπέι των δύο μονομάχων».

Πιο αναλυτικά χθες ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες ερωτηθείς σχετικά με το θέμα του ντιμπέιτ και κατά πόσο θα είναι δυνατό να παραστεί χαρακτήρισε το πρόβλημα «υπαρκτό» διότι δε μπορεί να ξέρει πότε ακριβώς θα τελειώσει η Σύνοδος που θα συγκληθεί εκ νέου στις 30 Ιουνίου για την εκλογή νέας ηγεσία των οργάνων της ΕΕ.

Είναι γνωστό πάντως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμούν και επιδιώκουν σε πρώτο πλάνο την διεξαγωγή του ντιμπέιτ των δύο πολιτικών αρχηγών ( Τσίπρα - Μητσοτάκη) ώστε όπως λένε να υπάρξει καθαρή προγραμματική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας. Ο ίδιος παρέπεμψε στην επιλογή της διακαναλικής συνέντευξης προτρέποντας κανάλια και δημοσιογράφους να έρθουν να τον «ανακρίνουν».

Λίγο αργότερα, και ενώ είχαν τρέξει ήδη οι πρώτες διαβουλεύσεις για τη νέα ημερομηνία γαλάζιες πηγές ενημέρωναν ότι έχουν προσέλθει στον διάλογο για την αναζήτηση ημερομηνίας προτείνοντας δύο ημερομηνίες 27 ή εναλλακτικά 28 Ιουνίου.

ΝΔ: 27 ή εναλλακτικά 28 Ιουνίου

Ειδικότερα οι ίδιες πηγές σημείωναν: «Το πρωί επικοινώνησε με τη ΝΔ ο κ. Νάσος Ηλιόπουλος ο οποίος δήλωσε την αδυναμία του κ. Αλ. Τσίπρα να μετάσχει στο ντιμπέιτ της 1ης Ιουλίου, λόγω της έκτακτης Συνόδου Κορυφής στις 30 Ιουνίου και πρότεινε ως εναλλακτικές ημερομηνίες διεξαγωγής του είτε την 2η Ιουλίου, είτε την 27η Ιουνίου. Η ΝΔ κατανοώντας τη δυσκολία του κ. Τσίπρα να ανταποκριθεί στην ορισθείσα ημερομηνία, δέχθηκε ως εναλλακτική ημέρα διεξαγωγής του ντιμπέιτ την 27η Ιουνίου. Ύστερα από διαβουλεύσεις του κ. Ηλιόπουλου με τα άλλα κόμματα τα οποία επίσης έπρεπε να μεταβάλουν τον προγραμματισμό τους, η ΝΔ πρότεινε ως τρίτη εναλλακτική ημέρα την 28 Ιουνίου. Ο κ. Ηλιόπουλος αργά το απόγευμα ενημέρωσε τη ΝΔ ότι δεν έχει καταστεί δυνατόν μέχρι στιγμής να βρεθεί κοινή ημερομηνία με τα άλλα κόμματα για την διεξαγωγή του ντιμπέιτ».

ΣΥΡΙΖΑ: Είμαστε διαθέσιμοι για κάθε ημερομηνία, να μην ακυρωθεί

Ακολούθως, πηγές του ΣΥΡΙΖΑ αφού σημείωναν ότι το κόμμα είναι ανοιχτό σε οποιαδήποτε ημερομηνία μετά το κώλυμα που παρουσιάστηκε, πρόσθεταν πως «η ΝΔ δήλωσε διαθεσιμότητα για δύο ημερομηνίες, την 27η και 28η Ιουνίου. Από την πλευρά μας δηλώσαμε προφανώς διαθέσιμοι και για τις δυο». Και απεύθυναν έκκληση στα υπόλοιπα κόμματα «να αποδεχτούν μία από τις δύο αυτές ημερομηνίες, ώστε να μην ακυρωθεί το χρήσιμο για την προγραμματική αντιπαράθεση και την ενημέρωση του ελληνικού λαού debate, πριν από τις κάλπες της 7ης Ιουλίου».

ΚΚΕ: Συμβάλλαμε εποικοδομητικά ως εδώ, αλλά πέραν της 2ας Ιουλίου δε μπορούμε

Ακολούθησε η ενημέρωση του ΚΚΕ το οποίο σημείωνε ότι προσπάθησε εποικοδομητικά να συμβάλει στην πραγματοποίηση του ντιμπέιτ μεταθέτοντας ακόμη και την ημερομηνία της κεντρικής προεκλογικής συγκέντρωσης στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να διευκολύνει.

Και κατέληξε: «Με βάση αυτό το δεδομένο το ΚΚΕ καθόρισε την προεκλογική του δραστηριότητα και μάλιστα σε ένα σύντομο χρόνο που δεν τον επέλεξε το ίδιο. Το ταξίδι του πρωθυπουργού για τη Σύνοδο Κορυφής ανέτρεψε την αρχική συμφωνία των κομμάτων. Το ΚΚΕ πρότεινε εκ νέου άλλες ημερομηνίες, όπως για παράδειγμα στις 2 Ιουλίου. Από κει και πέρα δεν πρόκειται να μπούμε σε λογικές σκοπιμότητας που δε βοηθάνε την όλη διαδικασία, ούτε φυσικά να ανατρέψουμε άρδην τον προεκλογικό μας σχεδιασμό, όταν μάλιστα ήδη δύο φορές το έχουμε πράξει».

ΚΙΝΑΛ: Όχι στην κολοκυθιά των ημερομηνιών, να υπάρξει απόφαση άμεσα

Σε σημερινό του ενημερωτικό σημείωμα το Κίνημα Αλλαγής ζητά να μη συνεχιστεί άλλο το «γαιτανάκι» με τις ημερομηνίες, σημειώνει ότι πρότεινε 3 εναλλακτικές ημερομηνίες και ζητά να υπάρξει απόφαση άμεσα. Ειδικότερα στο σημείωμα τονίζεται:

«Ούτε στο γαϊτανάκι χρέωσης ευθυνών για το ενδεχόμενο ματαίωσης τελικά του Debate συμμετέχουμε, ούτε θα παίξουμε άλλο την κολοκυθιά των ημερομηνιών. Κυρίως όμως δεν θα επιτρέψουμε μέσα από τεχνάσματα να στηθεί από την πίσω πόρτα το πολυπόθητο debate των 2 «μονομάχων», με το πρόσχημα ότι καμιά τελικά από τις ημερομηνίες που προτείναμε δεν τους βολεύει».

Όπως υποστηρίζεται στο σημείωμα, μετά τα νέα δεδομένα «ενημερώσαμε για την διαθεσιμότητα μας να συμβάλουμε δίνοντας άμεσα 3 ακόμα εναλλακτικές ημερομηνίες.

Παρότι μάλιστα αυτό μας υποχρέωνε να τροποποιήσουμε το ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα της Φ. Γεννηματά, κάνοντας όμως ταυτόχρονα γνωστές ποιες είναι οι εντελώς ανελαστικές σχετικές δεσμεύσεις του.

Ζητήσαμε επίσης να υπάρξει συνεννόηση και τελική απόφαση άμεσα γιατί ο σχεδιασμός του τελευταίου 10ημέρου της προεκλογικής περιόδου δεν μπορεί να είναι στον αέρα».



Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Μεταφορικό Ισοδύναμο: Υπεγράφη η απόφαση για την πρώτη πληρωμή - Τι ποσό θα πιστωθεί

Υπεγράφη από τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας, Νεκτάριο Σαντορινιό η απόφαση για την πρώτη πληρωμή που αφορά σε επιδοτήσεις μετακινήσεων νησιωτών με αεροπλάνο έως τις 31 Μαΐου 2019, στο πλαίσιο του μέτρου του Μεταφορικού Ισοδύναμου (ΜΙ).

Το ποσό που θα πιστωθεί είναι 475.650 ευρώ σε 14.536 δικαιούχους. Σημειώνεται ότι το ΜΙ για τις μετακινήσεις των νησιωτών καλύπτει εκτός του πλοίου και το αεροπλάνο. Υπενθυμίζεται ότι, η επέκταση του μέτρου του Μεταφορικού Ισοδύναμου και στις αεροπορικές μεταφορές είχε ανακοινωθεί στις 20 Μαΐου 2019.

Μάλιστα το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής επισημαίνει ότι, την περίοδο των 10 ημερών που ακολούθησε της ανακοίνωσης, υπήρξε θερμή υποδοχή από τους νησιώτες. Έκαναν εγγραφή στην ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα πάνω από 24.000 νησιώτες αυξάνοντας τον αριθμό των εγγεγραμμένων δικαιούχων από 198.300 σε 247.199, αύξηση σχεδόν 20%.

Οι δικαιούχοι δεν χρειάζεται να κάνουν καμία επιπλέον διαδικασία: όσοι είναι ήδη εγγεγραμμένοι χρησιμοποιούν το Μοναδικό Αριθμό Νησιώτη στο σύστημα κρατήσεων των αεροπορικών εταιρειών και η επιδότηση θα είναι αντίστοιχη στο μέγιστο της επιδότησης για την αντίστοιχη ακτοπλοϊκή μεταφορά, δηλαδή για εισιτήριο με καμπίνα β’ θέσης, για αποστάσεις άνω των 80 ναυτικών μιλίων και εισιτήριο της θέσης ταχυπλόου, κάτω των 80 ναυτικών μιλίων.

Επιπλέον επισημαίνεται ότι, υπογράφηκε και η απόφαση για την πληρωμή 3.005 επιχειρήσεων που συμμετέχουν στο μέτρο του ΜΙ για επιδότηση της μεταφοράς προϊόντων από και προς τα νησιά.

Η πρώτη πληρωμή για το 2019, είναι ύψους 1.219.364,47 ευρώ και καλύπτει περισσότερο από το 44% του μεταφορικού κόστους των προϊόντων των επιχειρήσεων. Η συμμετοχή αναμένεται να είναι ακόμα υψηλότερη το επόμενο χρονικό διάστημα, καθώς από την 1η Ιουλίου 2019 θα δοθεί η δυνατότητα εγγραφής στις επιχειρήσεις της Κρήτης.

Τέλος, ολοκληρώθηκε η πληρωμή των πρατηρίων καυσίμων στα νησιά που συμμετείχαν στη πιλοτική εφαρμογή του μέτρου. Έχει ήδη καταβληθεί σε 63 πρατήρια Αντιστάθμισμα ύψους 477.262 ευρώ για το μήνα Απρίλιο.

Σύμφωνα με το υπουργείο Ναυτιλίας ήδη παρατηρείται σημαντική μείωση στις τιμές αντλίας των πρατηρίων, κάτω από 2 ευρώ στα περισσότερα νησιά, στοιχείο που όπως αναφέρει καταδεικνύει την επιτυχία του μέτρου.


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Ο «λαϊκισμός» και ο έλεγχος του όχλου

Οι ελίτ «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες ψεύτικες συγκρούσεις των πολιτικών. Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι πράξεις των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την εκάστοτε κομματική τους πελατεία.

Ανάλυση

Ορισμένες αναλύσεις είναι σωστό να επαναλαμβάνονται, όταν και εάν κρίνει κανείς πως δεν έχουν συνειδητοποιηθεί ακόμη. Στα πλαίσια αυτά υπενθυμίζουμε πως ο «λαϊκισμός», ο οποίος υιοθετείται από κόμματα όλων των αποχρώσεων αλλά τελικά στηρίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, όπως στην περίπτωση της «αριστεράς» στην Ελλάδα, λέγεται πως έχει γενέτειρα του το Ισραήλ – σύμφωνα με την καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ κυρία Eva Illouz (πηγή), κατά την οποία τα εξής:

«Η χώρα έχει ενδιαφέρον για μία συζήτηση σχετικά με τη γενικότερη αταξία που επικρατεί στον πλανήτη, επειδή τουλάχιστον μία δεκαετία πριν από την παγκόσμια «διολίσθηση» στο φονταμενταλισμό, είχε υιοθετήσει μία οπισθοδρομική λαϊκιστική πολιτική«.

Η καθηγήτρια συμπληρώνει ότι, για πολλές δεκαετίες τα αριστερά και τα φιλελεύθερα κόμματα καθόριζαν το πολιτικό κλίμα στο Ισραήλ – παραμελώντας από την αρχή μία διαρκώς αυξανόμενη ομάδα Εβραίων μεταναστών από τις αραβικές χώρες, τα μέλη της οποίας για πολλά χρόνια θεωρούνταν ως «επισκέπτες εργάτες» και όχι ως ισότιμοι Πολίτες.

Έτσι έχασαν τη στήριξη τους από την πλειοψηφία του πληθυσμού, αφού έπαψαν να την εκπροσωπούν – με αποτέλεσμα να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκιστικά κόμματα, τα οποία τασσόταν με το μέρος αυτών των ομάδων. Παρά το ότι δε η πρώτη παγκοσμιοποίηση αποτελούσε την κεντρική ιδεολογία των εργαζομένων, καθώς επίσης των μειονοτήτων στο 19ο και στον 20ο αιώνα, για να εξασφαλίσουν την ισότιμη αντιμετώπιση τους, σήμερα επιλέγουν τον εθνικισμό και τη θρησκευτική τους περιχαράκωση – επειδή είναι οι μεγάλοι χαμένοι της ασύμμετρης δεύτερης παγκοσμιοποίησης.

Ο επικεφαλής τώρα του ισραηλινού θρησκευτικού κόμματος Schas ισχυρίσθηκε πως η εκλογή του κ. Trump αποτελεί ένα σημάδι για την επερχόμενη έλευση του Μεσσία – ενώ το Ισραήλ γενικότερα, η πολιτική του οποίου είχε πάρει πολλά χρόνια προηγουμένως «λαϊκιστική μορφή», θεωρείται πως έφτασε στο ζενίθ της ισχύος του με τη νίκη του νέου προέδρου της υπερδύναμης που γιορτάσθηκε στη χώρα περισσότερο από παντού.

Ο έλεγχος των μαζών

Συνεχίζοντας ο «λαϊκισμός», έτσι όπως τον περιγράψαμε, αποτελεί πιθανότατα τη νέα μέθοδο επιβολής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, μέσω της εξαπάτησης των μαζών – στις οποίες δίνονται υποσχέσεις που ηχούν μεν εξαιρετικά, αλλά δεν τηρούνται ποτέ. Οι επωφελούμενοι αυτής της διαδικασίας πάντως δεν είναι φυσικά οι αμερικανοί, οι γερμανοί ή όποιος άλλος λαός – αλλά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η παγκόσμια ελίτ, η οποία κυβερνάει τη Δύση. Στόχος της είναι η περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, με τις εξής μεθόδους (πηγή):

(1)  Η διάλυση της Δημοκρατίας: Ο συνιδρυτής των Η.Π.Α. και 4ος πρόεδρος (J. Madison) είχε την πεποίθηση πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Θεωρούσε όμως ότι, ο έλεγχος της θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια των πλουσίων, επειδή είναι πιο υπεύθυνοι – ενώ εάν οι φτωχοί ενώνονταν θα έπαιρναν την ιδιοκτησία των πλουσίων, γεγονός που θα ήταν άδικο. Έτσι οι Η.Π.Α. υιοθέτησαν μία ολιγαρχική ουσιαστικά δημοκρατία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιείται.

Αν και ο Αριστοτέλης είχε την ίδια άποψη, πρότεινε μία εντελώς διαφορετική λύση: την καταπολέμηση των ανισοτήτων, μέσω της δημιουργίας ενός κοινωνικού κράτους. Ως εκ τούτου την πραγματική Δημοκρατία, ενώ ο Αμερικανός ήθελε την κατάργηση της – κάτι που τείνει να ολοκληρωθεί σήμερα, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την αποτυχία όλων των άλλων συστημάτων.

(2) Η διαμόρφωση ιδεολογιών: Τη δεκαετία του 1960 δημιουργήθηκαν μεγάλα κύματα υπέρ της Δημοκρατίας, τα οποία τρομοκράτησαν τις ελίτ. Την αμέσως επόμενη δεκαετία υπήρξε μία τεράστια και οργανωμένη επίθεση των επιχειρήσεων, η οποία είχε στόχο την καταπολέμηση αυτών των τάσεων που επιδίωκαν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων – μέσω προειδοποιήσεων περί του ότι η Οικονομία χάνει των έλεγχο της Κοινωνίας, πως η Δημοκρατία ευρίσκεται σε κρίση, ότι έχει γίνει συνώνυμη της ασυδοσίας κοκ. Έτσι διαμορφώθηκε μία καινούργια ιδεολογία: αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών.

(3)  Η μεταρρύθμιση της οικονομίας: Όσο οι τράπεζες ήταν ρυθμισμένες, δεν υπήρχαν οικονομικές κρίσεις – οπότε οι κοινωνίες είχαν το χρόνο, την άνεση και τη δυνατότητα να διαμαρτύρονται, να διεκδικούν τα δικαιώματα τους, καθώς επίσης να αντιστέκονται στην εκμετάλλευση τους από τις ελίτ.

Για να αντιμετωπισθεί το «πρόβλημα» οι τράπεζες απορυθμίσθηκαν, αφέθηκαν ελεύθερες δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μία αστρονομική άνοδος της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας – όπως στο παράδειγμα των μεγάλων εταιρειών, όπου ένα σημαντικό μέρος του τζίρου τους επιτυγχάνεται με τη διακίνηση των κεφαλαίων τους, χωρίς να προστίθεται τίποτα στην αξία της οικονομίας (χωρίς να παράγεται ΑΕΠ).

Από την άλλη πλευρά μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής στο εξωτερικό, ενώ το εμπορικό σύστημα αναδιαμορφώθηκε και διεθνοποιήθηκε – με βασικό στόχο τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων παγκοσμίως, έτσι ώστε να διατηρούνται χαμηλά τα εισοδήματα τους αφού οι αμερικανοί έπρεπε να ανταγωνίζονται τους κινέζους. Ταυτόχρονα προστατεύονταν τα υψηλά αμειβόμενα στελέχη των πολυεθνικών, ενώ οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα, όταν τα κεφάλαια είχαν πλήρη ελευθερία κινήσεων – με στόχο της πολιτικής εξουσίας την αύξηση της ανασφάλειας των εργαζομένων, επειδή τότε ελέγχονται ευκολότερα (πηγή).

(4)  Η μετατόπιση των βαρών: Επιβάλλονται φορολογικές ελαφρύνσεις στους πλουσίους, άμεσα ή έμμεσα (=ίδρυση φορολογικών παραδείσων) – με την παράλληλη αύξηση των φόρων για τους φτωχούς που καλούνται να εξισορροπήσουν τις διαφορές. Η αιτιολογία που χρησιμοποιείται έντεχνα είναι η διεξαγωγή επενδύσεων εκ μέρους των εισοδηματικά ισχυρών, με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας – κάτι που δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ.

Αντίθετα, όταν θέλει να εξασφαλίσει κανείς περισσότερες επενδύσεις θα πρέπει να αυξήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων (μείωση φόρων, αύξηση μισθών) – επειδή καταναλώνουν όλα τα χρήματα που εισπράττουν, αυξάνοντας τη ζήτηση που δημιουργεί την ανάγκη διεξαγωγής επενδύσεων, οπότε νέες θέσεις εργασίας.

Όταν όμως αυξάνονται τα εισοδήματα των πλουσίων, δεν καταναλώνουν περισσότερο, ενώ τα χρησιμοποιούν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν διεξάγονται επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούνται φούσκες – όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης των κεντρικών τραπεζών, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία, από τα κάτω προς τα επάνω.

(5)  Ο εκμηδενισμός της αλληλεγγύης: Από την πλευρά των ελίτ η αλληλεγγύη είναι επικίνδυνη, οπότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – προφανώς αφού μπορεί να ενώσει τις μάζες εναντίον τους, όπως στο παράδειγμα των πλειστηριασμών ακινήτων στην Ελλάδα εις βάρος των τραπεζών.

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται από τις επιθέσεις που δέχεται το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες ασφαλιστικές δικλείδες των εργαζομένων (μαζικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις κοκ.), με την επίκληση της μείωσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας – όπου όμως δεν δίνεται σημασία στο συντελεστή «κεφάλαιο», αλλά μόνο στις αμοιβές των εργαζομένων.

Εν προκειμένω, όταν οι ελίτ θέλουν να καταστρέψουν ένα υφιστάμενο σύστημα για να επιβάλλουν το δικό τους, τότε του αφαιρούν εν πρώτοις τα χρήματα – τη ρευστότητα δηλαδή, όπως παρατηρείται στην Ελλάδα. Τότε το σύστημα παύει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να εξεγείρονται ζητώντας κάτι άλλο. Αυτή είναι η στάνταρ μέθοδος, μέσω της οποίας δρομολογούνται οι ιδιωτικοποιήσεις.

Εκτός αυτού καλλιεργείται η εντύπωση ότι, εάν αποκρατικοποιηθούν οι ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις οι άνθρωποι θα πληρώνουν λιγότερους φόρους – επειδή οι ιδιώτες θα αναλάβουν τις ζημίες τους! Προφανώς είναι ανόητο να το αποδέχεται κανείς, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν οι ιδιώτες είναι να αυξήσουν τις τιμές ακόμη και στις κερδοφόρες, όπως στο παράδειγμα της FRAPORT – όταν φυσικά θα μπορούσε να κερδίζει το κράτος ακόμη και από τις ζημιογόνες επιχειρήσεις του, αυξάνοντας ανάλογα τις τιμές τους.

(6)  Ο έλεγχος των ρυθμιστικών Αρχών: Διαπιστώνεται σχεδόν πάντοτε ότι, η πρωτοβουλία υιοθέτησης κανόνων που ελέγχουν διάφορους τομείς, προέρχεται από τους ίδιους τους ελεγχόμενους – όπως στο παράδειγμα των τραπεζικών λόμπι που υιοθετούν νόμους για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 υπήρξαν μεγάλες τραπεζικές και οικονομικές κρίσεις, ειδικά στις Η.Π.Α., όπου το «σύστημα» (τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες κοκ.) διασώθηκε από τους φορολογουμένους – όπως συνέβη πρόσφατα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι Πολίτες της οποίας επιβαρύνθηκαν με πάνω από 40 δις € για να διασώσουν τις τράπεζες που τελικά αφελληνίσθηκαν.

Βασικό στοιχείο εδώ είναι η κατάργηση του νόμου που απαγόρευε την ένωση των εμπορικών με τις επενδυτικές τράπεζες το 1999, με αποτέλεσμα να διασωθούν πολλές χρεοκοπημένες τράπεζες αμέσως μετά, από τις κυβερνήσεις Bush και Obama –παρά το ότι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα δεν επιτρέπεται η διάσωση επιχειρήσεων. Όπως φαίνεται λοιπόν, οι κανόνες του καπιταλισμού ισχύουν μόνο για τους φτωχούς – οι οποίοι όταν υπερχρεώνονται χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αφού το κράτος δεν τους διασώζει ανάλογα.

Βέβαια, το σύστημα που έχουμε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, αλλά ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος έχει έναν διττό χαρακτήρα: διαφορετικό για τους πλουσίους και τους φτωχούς. Φυσικά δε θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο δεν αντιδρούν οι μάζες – οι οποίες πιστεύουν ανόητα πως ζουν σε φιλελεύθερες κοινωνίες, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για σοβιετικού τύπου οικοδομήματα των ελίτ.

(7)  Η ενορχήστρωση εκλογών: Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά αγοράζουν τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό –ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες συγκρούσεις των πολιτικών. Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, αφού από αυτά αντλούν τη χρηματοδότηση τους, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την κομματική τους πελατεία.

(8)  Η διατήρηση του «όχλου» υπό έλεγχο: Μία από τις ελάχιστες δυνατότητες των μαζών να αντισταθούν στις πιέσεις των ελίτ, ήταν τα οργανωμένα εργατικά συνδικάτα – έως ότου τοποθετήθηκαν στο στόχαστρο με διάφορους τρόπους, όπως ο χρηματισμός και η διαφθορά των ηγετών τους, η διαπλοκή τους με τη διεφθαρμένη πολιτική κοκ., με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. μόλις το 7% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα είναι οργανωμένο σε συνδικάτα – οπότε οι ελίτ δεν έχουν πια καμία δυσκολία, όσον αφορά τον έλεγχο τους.

(9) Η μετατροπή των Πολιτών σε καταναλωτές: Μία από τις καλύτερες δυνατότητες ελέγχου των ανθρώπων, σύμφωνα με το γνωστό οικονομολόγο T.Veblen, είναι η «παραγωγή» καταναλωτών – η μετατόπιση των ενδιαφερόντων των ανθρώπων δηλαδή σε επιφανειακά θέματα. Με απλά λόγια σε ένα είδος σύγχρονου καταναλωτισμού, έτσι ώστε να αποφεύγουν τις ανόητες σκέψεις, όπως είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, η συμμετοχή τους στην ψήφιση νόμων κοκ. – οπότε να είναι θεατές αυτών που συμβαίνουν, παρά το ότι τους αφορούν άμεσα, χωρίς να συμμετέχουν ενεργά.

Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται μέσω των διαφημίσεων κάθε είδους – όπου οι άνθρωποι χειραγωγούνται σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή τους, καθώς επίσης τι θα ήταν ιδανικό να κατέχουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις εκλογές, όπου ο στόχος είναι η δημιουργία μίας πλειοψηφικής ομάδας ψηφοφόρων, η οποία θα λαμβάνει παράλογες αποφάσεις, αφού θα ψηφίζει ενάντια στα συμφέροντα της –  καθοδηγούμενη από τα ΜΜΕ και τους κατ’ επίφαση ειδικούς που τους παρουσιάζουν.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως αμέσως μετά την εκλογή του ο πρόεδρος Obama πήρε το βραβείο της καλύτερης καμπάνιας, από τη διαφημιστική βιομηχανία της χώρας του – επειδή τα κατάφερε, χωρίς ουσιαστικά να υποσχεθεί τίποτα. Φυσικά έχει αποκτήσει έκτοτε πολλούς μιμητές – ακόμη και στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση δηλώνει συνεχώς πως δεν υπόσχεται τίποτα στους Έλληνες.

(10) Η δημιουργία συναισθημάτων αδυναμίας στον πληθυσμό: Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (M. Gilens), το 70% του αμερικανικού πληθυσμού δεν επηρεάζει καθόλου την πολιτική της χώρας του. Οι άνθρωποι το γνωρίζουν πολύ καλά, όπως διαπιστώνεται επίσης στην Ελλάδα – όπου αρκετοί θέλουν να αντιδράσουν στη ληστεία που συντελείται, αλλά δεν βρίσκουν κάποιον τρόπο να το κάνουν.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να εξοργίζονται οι Πολίτες, να απογοητεύονται και να μισούν όλους τους Θεσμούς – μη ενεργώντας εποικοδομητικά, αφού κινητοποιούνται μεν με διάφορους τρόπους, όπως ο ακτιβισμός, αλλά με ένα αυτοκαταστροφικό μένος. Έτσι επιτίθενται ο ένας εναντίον του άλλου, με διάφορες κατηγορίες και σε ευάλωτους στόχους – κάτι που φυσικά καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις. Ορισμένοι δε αναζητούν κάποιον ηγέτη, ο οποίος θα τους σώσει – παρά το ότι γνωρίζουν πως το σύστημα δεν επιτρέπει σε κανέναν εχθρό του να ανέλθει στην εξουσία, ενώ είναι αδύνατον χωρίς να χρηματοδοτηθεί/προωθηθεί από το ίδιο.

Εν προκειμένω ο στόχος των ελίτ είναι να κάνουν τους ανθρώπους να μισούν και να φοβούνται ο ένας τον άλλο, οπότε να μην οργανώνονται – καθώς επίσης να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλο. Όποιοι δε αναφέρουν δημόσια τι συμβαίνει, χαρακτηρίζονται αυθαίρετα ως οπαδοί θεωριών συνωμοσίας ή/και τοποθετούνται στο στόχαστρο των συμπολιτών τους – με την κατηγορία πως επιδιώκουν ιδιωτικά οφέλη, όπως το κέρδος από τη συγγραφή των άρθρων τους, κάποιο πολιτικό αξίωμα ή απλά την προσωπική προβολή τους, οπότε δεν τους ακούει κανείς.

Επίλογος

Σύμφωνα με το φιλόσοφο J. Dewey, μόνο όταν όλοι οι Θεσμοί, η παραγωγή, το εμπόριο, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ ελέγχονται δημοκρατικά, θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε μία λειτουργική δημοκρατική κοινωνία – κάτι που θα μπορούσε τότε μόνο να επιτευχθεί, όταν όλοι οι άνθρωποι ενωθούν μεταξύ τους, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα τους, όπως έκαναν στο παρελθόν.

Ίσως βέβαια να φαίνεται σήμερα ουτοπικό κάτι τέτοιο, αφού οι κοινωνίες έχουν υποστεί όλη αυτή τη χειραγώγηση που αναλύσαμε παραπάνω – κάτι που όμως θα μπορούσε να αλλάξει, εάν οι άνθρωποι κατανοήσουν τις μεθόδους, μέσω των οποίων γίνονται υποχείρια αυτών που θέλουν να τους ελέγχουν, για να διατηρούν οι ίδιοι τα προνόμια τους, αυξάνοντας τα αχόρταγα.

Ολοκληρώνοντας υπάρχουν συνήθως πολλά «γιατί»: για παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα, γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε κοκ. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

Ο πόλεμος σημαίνει πώληση όπλων, κλοπή φυσικών πόρων όπως η ενέργεια, μετακίνηση πληθυσμών, ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων κλπ. – άρα χρήματα και εξουσία, καθώς επίσης έλεγχο των πληθυσμών, μεταξύ άλλων μέσω της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών όπως στο παράδειγμα της Σουηδίας. Η χρεοκοπία συνοδεύεται από την κερδοσκοπία, από τη λεηλασία της χώρας, από την επιβολή μίας νέας τάξης πραγμάτων, από την τρομοκράτηση άλλων χωρών κοκ. – ξανά με κίνητρο τον πλούτο και τη δύναμη οπότε, μπορεί να είναι πολλοί οι αριθμητές, αλλά ο παρανομαστής είναι πάντοτε ένας: τα χρήματα και η εξουσία.



Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Θα μας πάρουν ότι έχουμε και δεν έχουμε

Υπάρχουν ακόμη πολιτικά κόμματα που θεωρούν τους Πολίτες εντελώς ηλιθίους – αφού υπόσχονται ανάπτυξη 4% και άνοδο των μισθών 4%, χωρίς καν να αναφέρουν τον τρόπο, με τον οποίο θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Η ανοησία τους δε φτάνει σε τέτοιο σημείο που υπόσχονται μειώσεις φόρων, ισχυριζόμενοι πως δεν θα το κάνουν μονομερώς, αλλά σε συμφωνία με τους δανειστές! Πότε αλήθεια στην ιστορία συμφώνησαν οι δανειστές σε κάτι τέτοιο; Είναι τόσο ανόητοι, ώστε να μην υφαρπάξουν ότι βρουν σε εξευτελιστικές τιμές, αλλά να θελήσουν να μας βοηθήσουν; Δεν είναι προφανές πως ο στόχος των μέτρων που μας επιβάλλουν δεν είναι να πάρουν πίσω τα χρήματα τους, αλλά να μας ληστέψουν;

Ανάλυση

Έχουμε τεκμηριώσει πως όσο δεν παράγουμε, θα βουλιάζουμε (ανάλυση), σημειώνοντας πως ενώ το 1980 η συμμετοχή του πρωτογενούς μας τομέα στο ΑΕΠ ήταν περί το 25% και της μεταποίησης στο 15%, άρα συνολικά 40%, το 2016 είχαν διαμορφωθεί στο 3% και 6% αντίστοιχα – άρα συνολικά στο 9%, οπότε «χάθηκε» ένα 31% που μεταφέρθηκε στις υπηρεσίες και ειδικά στον τουρισμό. Ο τουρισμός όμως δεν είναι μία «βαριά βιομηχανία», όπως ανόητα αποκαλείται, αλλά μία παροχή υπηρεσιών που συνεχώς φθίνει – αφενός μεν επειδή καλύπτουμε μόλις το 15% των αναγκών του, όταν η Ιταλία το 75%, αφετέρου λόγω του ότι μειώνεται συνεχώς η κατά κεφαλήν δαπάνη ανά τουρίστα (από άνω των 700 € σχετικά πρόσφατα, σε κάτω των 500 €). Έτσι από τη μία πλευρά «σπαταλάμε» τις υποδομές μας, ενώ από την άλλη δεν εξασφαλίζουμε τα χρήματα για την ανανέωση τους – με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να καταρρεύσουν, όπως συνέβη με τη γέφυρα στην Ιταλία.

Περαιτέρω, απόδειξη του ότι βουλιάζουμε είναι οι συνεχείς ζημίες των επιχειρήσεων – με κορυφαία τη ΔΕΗ που από κέρδη της τάξης του 1 δις € το 2009 είχε ζημίες πέρυσι 903 εκ. € και το φωτεινό πρώτο τρίμηνο 250 εκ. €, επειδή οι δανειστές μετά το 2009 δεν επιτρέπουν τη διενέργεια των απαιτούμενων επενδύσεων. Έτσι η χρηματιστηριακή της αξία έχει βυθιστεί στα 422 εκ. € σήμερα, ενώ λίγους μήνες πριν ήταν κάτω από τα 300 εκ. € – όταν της αντίστοιχης πορτογαλικής είναι 12,5 δις €. Προφανώς δε απαξιώνεται με στόχο να ξεπουληθεί – όπως πολλές άλλες δημόσιες επιχειρήσεις.

Με ένα δεύτερο παράδειγμα, η ΔΕΛΤΑ έκλεισε δύο εργοστάσια της πρόσφατα, η ΠΙΤΣΟΣ ένα, η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ έχει κόκκινα δάνεια στη EUROBANK ύψους 8 εκ. € από τα 12 εκ. € που χρωστάει κοκ. – ενώ δεκάδες μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν με τη συνεχώς μειούμενη ζήτηση, με την υπερβολική φορολόγηση ή με την ελλιπή ή/και πανάκριβη τραπεζική χρηματοδότηση.

Όσον αφορά δε τις τράπεζες, ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την πτώση των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων, επειδή αδυνατεί να κατανοήσει τη διαφορά μεταξύ ονομαστικών και πραγματικών επιτοκίων σε περιόδους μειωμένης ανάπτυξης (ή την κατανοεί, αλλά απλά παραπλανάει τους Πολίτες), η Πειραιώς δανείσθηκε περί τα 400 € με επιτόκιο 9,75% – γεγονός που σημαίνει ότι, θα πρέπει να δανείζει τους πελάτες με ακόμη υψηλότερο, όταν οι γερμανικές δανείζουν με 1%.

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν οι ελληνικές επιχειρήσεις να ανταγωνιστούν τις γερμανικές; Μόνο με την πτώση των μισθών των εργαζομένων που όμως αφαιρεί ζήτηση από την οικονομία, με αποτέλεσμα να μη διενεργούνται επενδύσεις, να μην αυξάνεται η ανταγωνιστικότητα της χώρας μας, να μειώνονται τα έσοδα του δημοσίου κοκ.; Οφείλουμε πάντως να σημειώσουμε εδώ πως η ίδια τράπεζα (Πειραιώς) έχει καταθέσει αγωγή εναντίον της ΝΔ για κόκκινα δάνεια 160 εκ. € – όταν είναι αναγκασμένη να ζητήσει από αλλού το δικό της πανάκριβο δανεισμό.

Δυστυχώς τώρα, παρά την καταστροφή της Ελλάδας στα δέκα χρόνια των μνημονίων που προηγήθηκαν (ανάλυση), υπάρχουν ακόμη Έλληνες, καθώς επίσης (ακόμη χειρότερα) πολιτικά κόμματα που πιστεύουν πως οι «δανειστές» μας θέλουν να μας βοηθήσουν – κάτι που θεωρούμε χωρίς καμία διάθεση υπερβολής ως το άκρον άωτο της ανοησίας. Οι δανειστές μας, όπως όλοι οι δανειστές στην παγκόσμια ιστορία όταν βρεθούν σε μία πλεονεκτική θέση, θέλουν να μας πάρουν ακόμη και τα παντελόνια μας – στις πλέον εξευτελιστικές τιμές που θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν.

Ειδικά όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα, τα κόκκινα χρέη του οποίου απέναντι στο δημόσιο είναι άνω των 190 δις € συμπεριλαμβανομένων των επιβαρύνσεων, ενώ απέναντι στους οργανισμούς του κράτους πάνω από 35 δις €, θα πρέπει να είναι κανείς υπέρ του δέοντος ανόητος για να μην καταλαβαίνει πως μέσω των υπερβολικών φόρων, των μειωμένων εισοδημάτων, της ανεργίας κλπ. χρεοκοπούν οι Πολίτες, κατάσχονται τα περιουσιακά τους στοιχεία, μεταφέρονται σταδιακά στο δημόσιο και από εκεί στους «δανειστές» – χωρίς ποτέ να μειώνονται τα χρέη τους (των Ελλήνων) λόγω των υπέρογκων επιτοκίων υπερημερίας, του κόστους των κατασχέσεων που οι ίδιοι πληρώνουν, των κυρώσεων που επιβάλλονται κοκ.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα κόκκινα δάνεια των Πολιτών απέναντι στις τράπεζες, παρά το ότι η διάσωση τους κόστισε πάνω από 60 δις € στους φορολογημένους – καταλήγοντας παρόλα αυτά σε ξένα χέρια, με το μεγάλο τραπεζικό κόλπο. Την ίδια στιγμή δρομολογείται η αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού για να είναι ευκολότερα ελεγχόμενος, με τις εισροές μεταναστών και με τη διαφυγή των νέων μας σε άλλες χώρες – παράλληλα ο διαμελισμός της Ελλάδας μέσω του Σκοπιανού, η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Τουρκία, η νέα εισβολή στην Κύπρο, αυτή τη φορά στο θαλάσσιο χώρο της κοκ., κατά το γνωστό ρητό «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται».

Στο σημείο αυτό αδυνατούμε να κατανοήσουμε από οικονομικής πλευράς αυτούς που τάσσονται υπέρ της εισόδου ξένων στην Ελλάδα και ταυτόχρονα υπέρ της ανόδου των μισθών των Ελλήνων – αφού, σύμφωνα με την κοινή λογική, όταν αυξάνεται η προσφορά εργασίας μειώνονται οι τιμές της. Πόσο μάλλον σε μία χώρα με ανεργία στο 30% (προφανώς δεν είναι 19% αφού δεν έχουν αυξηθεί ούτε οι ώρες εργασίας, ούτε το ΑΕΠ) – με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι Έλληνες να μη βρίσκουν μία θέση εργασίας, έστω και μη αξιοπρεπή με τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί.

Ολοκληρώνοντας, υπάρχουν βέβαια ακόμη πολιτικά κόμματα που θεωρούν τους Πολίτες εντελώς ηλιθίους – αφού υπόσχονται ανάπτυξη 4% και άνοδο των μισθών 8% (!), χωρίς καν να αναφέρουν τον τρόπο, με τον οποίο θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Ή ανοησία τους δε φτάνει σε τέτοιο σημείο που υπόσχονται μειώσεις φόρων, ισχυριζόμενα πως δεν θα το κάνουν μονομερώς, αλλά σε συμφωνία με τους δανειστές! Πότε αλήθεια στην ιστορία συμφώνησαν οι δανειστές, οι δυνάμεις κατοχής καλύτερα, σε κάτι τέτοιο; Είναι τόσο ανόητοι, ώστε να μην υφαρπάξουν ότι έχουμε και δεν έχουμε σε εξευτελιστικές τιμές, αλλά να θελήσουν να μας βοηθήσουν;

Δεν είναι προφανές πως ο στόχος των μέτρων που μας επιβάλλουν δεν είναι να πάρουν πίσω τα χρήματα τους, αλλά να μας ληστέψουν; Πώς είναι δυνατόν να θέλει ένας πολιτικός να κυβερνήσει τη χώρα, έχοντας τέτοιες ψευδαισθήσεις, εάν υποθέσουμε πως δεν επιθυμεί μόνο τη νομή της εξουσίας; Λυπόμαστε ειλικρινά που το λέμε, αλλά εάν οι Έλληνες επιλέξουν ξανά ως θύματα τους θύτες τους, για τέταρτη φορά, τότε θα είναι άξιοι της οδυνηρής μοίρας τους και δεν θα υπάρχει πια καμία απολύτως δικαιολογία – αφού όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν μετά το 2009 έδωσαν δείγματα γραφής, οπότε δεν μπορεί να υπάρχουν πλέον παρανοήσεις.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Όχι, χωρικοί δεν “περιποιήθηκαν κατάλληλα τις κεραίες που αλλάζουν το κλίμα”!

Επανακυκλοφορεί παλιό άρθρο, που βρίθει από παραπληροφόρηση (εκτός από ορθογραφικά λάθη), ισχυριζόμενο ότι “To HAARP δεν υπάρχει πια στην Βραζιλία. Χωρικοί βρήκα τις κεραίες που αλλάζουν το κλίμα και τις περιποιήθηκαν κατάλληλα..”

Το άρθρο ισχυρίζεται ότι,

Λίγοι κάτοικοι της Βραζιλίας βρήκαν ένα μέρος όπου βρίσκονται οι κεραίες HAARP, έτσι άρχισαν να τις κατεδαφίζουν και να τις καταστρέφουν και το γεγονός καταγράφηκε. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι το σύστημα HAARP είναι η αιτία των κλιματικών αλλαγών κάτι που δείχνει να είναι καταστρεπτικό για τον πλανήτη μας. Άνοιξη στα μέσα του χειμώνα στο ένα άκρο του κόσμου, παγωμένη Αμερική από την άλλη, χιόνι στη Σαχάρα, ηφαιστειακές εκρήξεις, εξαφάνιση πολλών ειδών ζώων κ.λπ. Το έργο HAARP παρουσιάζεται επισήμως ως έργο πολιτικών επιστημών που στοχεύει στη διερεύνηση των χαρακτηριστικών του μέσω τεχνητών μεταβολών της θερμοκρασίας στην ιονόσφαιρα.




Το δημοσίευμα περιλαμβάνει κι ένα παραπλανητικό βίντεο που υποτίθεται ότι Βραζιλιάνοι “κλωτσάνε” τις κεραίες του HAARP.

Η “μούφα” είδηση χρονολογείται από το 2016 κι έχει πηγή μια εντελώς αμφιβόλου εγκυρότητας Κροάτικη ιστοσελίδα.
Πρώτη ανακρίβεια

Καταρχάς η εγκατάσταση HAARP δεν βρίσκεται στην Βραζιλία, αλλά στην Αλάσκα και συγκεκριμένα στην Γκακόνα.
Δεύτερη ανακρίβεια

Οι πολυάριθμες αντένες του (180) οι οποίες καταλαμβάνουν ένα ορθογώνιο περίπου 12-16 εκταρίων, είναι πολύ ψηλές για να μπορεί κάποιος να τις κατεδαφίσει με την ευκολία που παρουσιάζεται στο βίντεο, το οποίο μάλλον δείχνει κάποιον ηλεκτρικό σταθμό σε άγνωστη χώρα, που πιθανά μπορεί να είναι και η Βραζιλία.




Τρίτη ανακρίβεια

“Το σύστημα HAARP σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Νίκολα Τέσλα”. Όχι, μπορεί να βασίζεται στις ανακαλύψεις του Τέσλα, αλλά σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την BAE Advanced Technologies (BAEAT). Ο αρχικός σκοπός του ήταν να αναλύσει την ιονόσφαιρα και να διερευνήσει τις δυνατότητες ανάπτυξης τεχνολογίας ιονόσφαιρας για ραδιοεπικοινωνίες και επιτήρηση.

Τι ισχύει στην πραγματικότητα

Μέχρι το 2013, το HAARP λειτουργούσε με συγχρηματοδότηση από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, το Ναυτικό των ΗΠΑ, το Πανεπιστήμιο της Αλάσκας Fairbanks, και είχε δική του ιστοσελίδα απ’ όπου πολλοί ακτιβιστές “δανείζονταν” δεδομένα για να αποδείξουν την εμπλοκή του σε ακραία φυσικά γεγονότα, όπως ο σεισμός και το φονικό τσουνάμι στην Φουκουσίμα.

Στις αρχές Μαΐου 2013, το HAARP έκλεισε προσωρινά, αναμένοντας ενόψει αλλαγής διοίκησης και χρηματοδότησης της λειτουργίας της εγκατάστασης. Τον Ιούλιο του 2013, ο διευθυντής του προγράμματος HAARP, James Keeney, δήλωσε ότι η DARPA θα ολοκλήρωνε στον χώρο του κάποια έρευνα το φθινόπωρο του 2013 και το χειμώνα του 2014. Η προσωρινή διακοπή λειτουργίας περιγράφηκε ως αποτέλεσμα της” αλλαγής του καθεστώτος ανάδοχου”.

Τον Μάιο του 2014, η Πολεμική Αεροπορία ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα HAARP θα τερματιστεί αργότερα το 2014. Ενώ τα πειράματα έληξαν το καλοκαίρι του 2014, η πλήρης τερματισμός και αποσυναρμολόγηση της εγκατάστασης αναβλήθηκε για το Μάιο του 2015 και έκτοτε… επ’ αόριστον!

Στα μέσα Αυγούστου του 2015 ο έλεγχος της εγκατάστασης και του εξοπλισμού της ανατέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Αλάσκας Fairbanks, το οποίο όμως συνεχίζει να “μισθώνει” τις εγκαταστάσεις του HAARP “σε πελάτες – ερευνητές”, που φυσικά μπορεί να είναι και ο αμερικάνικος στρατός.

Με λίγα λόγια, η εγκατάσταση ούτε καταστράφηκε, ούτε έκλεισε, απλά για λόγους καθαρά οικονομικού προϋπολογισμού φόρτωσαν το έξοδο λειτουργίας στο πανεπιστήμιο κι όταν το “χρειάζονται” απλά πληρώνουν μίσθωμα.

Αμερικάνος δημόσιος υπάλληλος παραδέχεται τη χρήση και δυνατότητες του «σούπερ όπλου» HAARP

Τώρα, όσο αφορά στις δυνατότητες του HAARP αλλά και στον ρόλο που παίζει – όπως ο έλεγχος του καιρού που έχει χαρακτηριστεί ως “θεωρία συνωμοσίας” από τα ΜΜΕ και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, κατά τη διάρκεια ακρόασης της Γερουσίας το 2014, ο David Walker, αναπληρωτής βοηθός γραμματέας της Πολεμικής Αεροπορίας για την επιστήμη, την τεχνολογία και την μηχανική, έριξε μια βόμβα απαντώντας σε ερώτημα που του τέθηκε από τη Lisa Murkowski σε σχέση με τη διάλυση του HAARP, μιας εγκατάστασης των 300 εκατ. δολ, εκείνο το καλοκαίρι.

Ο Walker είπε ότι αυτό «δεν είναι κάτι που το χρειαζόμαστε στο μέλλον» και δεν θα ήταν καλή χρήση των κεφαλαίων της έρευνας της Πολεμικής Αεροπορίας να συνεχίσει να κρατάει το HAARP.

«ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΙΟΝΟΣΦΑΙΡΑΣ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ HAARP ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ» – «ΤΗΝ ΕΓΧΥΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΙΟΝΟΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΓΞΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΧΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ».

Δείτε το βίντεο:




Ποιοι μπορεί να είναι τώρα οι “άλλοι τρόποι διαχείρισης της ιονόσφαιρας”; Είναι αυτοί που σίγουρα δεν πρόκειται να σταματήσουν με κλωτσιές, καθώς βρίσκονται πολύ ψηλά, σε αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τη Γη και λέγονται δορυφόροι που “μελετούν” τον καιρό και “παρέχουν πληροφορίες” και “επικοινωνίες”.

Και φυσικά δεν αποκλείεται να δουλεύουν και σε συνεργασία με οποιεσδήποτε επίγειες εγκαταστάσεις, από εκείνες τύπου HAARP,  μέχρι και πύργους κινητής τηλεφωνίας, ραντάρ, ντόπλερ κλπ

Συμπέρασμα: Και το HAARP στην Αλάσκα εξακολουθεί να είναι σε λειτουργία και έχουν βρεθεί επί πλέον τρόποι “υπερθέρμανσης της ιονόσφαιρας”



Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!