EPIOSYINFO NEWS
latest

728x90

468x60

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2019

Ξεκίνησε από την Ανατολή: Ετοιμαστείτε για την απόλυτη χούντα-Τίποτα δεν θα είναι κρυφό (ΒΙΝΤΕΟ)

Όλα παγκόσμια «τρέχουν» προς τη σύσταση ενός απολυταρχικού κράτους. Ένα παγωμένο, οργουελικό περιβάλλον, νιώθουν πως βιώνουν οι τουρίστες στην Κίνα, σύμφωνα με είδηση που δημοσίευσε ο Guardian.

Άτομα που επισκέπτονται την Κίνα, καταγγέλλουν πως συνοριοφύλακες τους κατάσχουν τα κινητά τους για ένα μικρό χρονικό διάστημα, στα οποία εγκαθιστούν μια ειδική εφαρμογή «κατασκοπείας» που επιτρέπει στο κράτος να κατεβάσει τα emails, τα μηνύματα και τις επαφές, καθώς και πληροφορίες για τη συσκευή.

Το παραπάνω, γίνεται στο πλαίσιο της αυξημένης επιτήρησης στην απομακρυσμένη περιοχή Ξινγιάνγκ, ωστόσο οι τουρίστες δεν ειδοποιούνται για αυτό από τις αρχές, ούτε έχουν ενημερωθεί για το τι ακριβώς ανιχνεύει το λογισμικό που τους έβαλαν, ούτε τι πληροφορίες τους έχουν αποσπάσει.








«Εξαιρετικά ανησυχητικά τα ευρήματα»

Η ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι η εν λόγω εφαρμογή, που σχεδιάστηκε από Κινεζική επιχείρηση, ψάχνει τα έξυπνα τηλέφωνα με λογισμικό Android για μια σειρά πληροφοριών που οι αρχές θεωρούν ότι είναι προβληματικές.

Οι πληροφορίες που αναζητούν οι Κινεζικές αρχές, σχετίζονται με τον Ισλαμιστικό εξτρεμισμό, ενώ η εφαρμογή αναζητά το αν στη συσκευή υπάρχουν πληροφορίες από τη νηστεία τη διάστημα του Ραμαζανιού, μέχρι υλικό για τον Δαλάι Λάμα, ακόμη και συγκεκριμένα τραγούδια από ένα Ιαπωνικό μέταλ συγκρότημα , που ονομάζεται Unholy Grave (Ανίερος τάφος).

Σύμφωνα με τα δεδομένα, πάνω από 100 εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται κάθε χρόνο την περιοχή Ξινγιάνγκ, ανάμεσά τους Κινέζοι και ξένοι τουρίστες και οι περισσότεροι εισέρχονται από αλλού στη χώρα.

Το σημείο που γίνεται η εγκατάσταση του λογισμικού βρίσκεται στα δυτικά σύνορα και χρησιμοποιείται από εμπόρους και τουρίστες, καθώς ορισμένοι απ’ αυτούς ακολουθούν τον ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού.Πηγή: Guardian


Η διαδικασία που ακολουθείται:

Αρχικά οι ταξιδιώτες ξεκλειδώνουν τα κινητά τους και παραδίδουν όλες τις συσκευές που φέρουν μαζί τους, όπως φωτογραφικές μηχανές για παράδειγμα. Οι συσκευές αφού παραδοθούν, οδηγούνται σε κάποιον άλλο χώρο και επιστρέφονται στους ιδιοκτήτες τους λίγο αργότερα.

Σύμφωνα με πληροφορίς του Guardian, τα iPhones μπαίνουν σε μια συσκευή που τα σκανάρει, ενώ στα Android εγκαθιστούν μια εφαρμογή που κάνει αυτή τη δουλειά, η οποία αφού συλλέξει τα στοιχεία που αναζητά, απεγκαθίσταται. Μέχρι στιγμής παραμένει αδιευκρίνιστο πού πηγαίνουν οι πληροφορίες και για πόσο χρόνο διατηρούνται.

Το πιο ανησυχητικό όμως, είναι πως λέγεται οι πληροφορίες που συλλέγονται, δύναται να εντοπίσουν τους τουρίστες στα ταξίδια τους αν χρησιμοποιηθούν μαζί με λεπτομέρειες από τις πληροφορίες τοποθεσίας .

Σύμφωνα με τον Έντιν Ομάνοβιτς, της ομάδας Privacy International, τα ευρήματα είναι «εξαιρετικά ανησυχητικά σε μια χώρα που το να κατεβάζεις την λάθος εφαρμογή ή τα λάθος ειδησεογραφικά άρθρα είναι κινήσεις που μπορεί να σε οδηγήσουν σε κέντρο κράτησης».

Σκεφτείτε επομένως στον κόσμο που έρχεται, τέτοιου είδους έλεγχοι στις συσκευές μας να πραγματοποιούνται παντού. Σε ένα ακόμη πιο άσχημο σενάριο, θα μπορούσαν οι αρχές για να ενοχοποιήσουν κάποιον, να περάσουν στο κινητό του ή αργότερα σε τυχόν εμφυτεύματα που θα φέρει επάνω του, το ενοχοποιητικό περιεχόμενο και κατόπιν να τον συλλάβουν «κανονικά και με το νόμο» ως τρομοκράτη για παράδειγμα.

Όλοι οι μέθοδοι καταναγκασμού και ελέγχου, όπως και τα τεχνολογικά εργαλεία που διαρκώς εξελίσσονται και εφαρμόζονται τοπικά ανά τον κόσμο φαίνεται πως οδηγούν προς την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου απολυταρχικού καθεστώτος.

Είστε έτοιμοι;







Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Εκλογές 2019: Η «τελική μάχη» θα δωθεί για την Οικονομία – Τι έταξαν ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ συγκεντρωτικά

Όλα όσα έχουν υποσχεθεί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στον δρόμο για τις κάλπες, συγκεντρωτικά, για τον τομέα της Οικονομίας, από την οποία φαίνεται θα κρίνει και το αποτέλεσμα για πολλούς.
Το μεγάλο στοίχημα των εκλογών 2019 είναι ο τομέας της οικονομίας και εκεί διεξάγεται η «μητέρα των μαχών» ανάμεσα στα δύο κόμματα. Χαρακτηριστικό είναι ότι σήμερα το Μαξίμου έκανε λόγο για συγκροτημένο σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας σχετικά με τα όσα είπε για γραμμή πιστοληπτικής στήριξης ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, καθώς είχαν προηγηθεί οι τοποθετήσεις άλλων στελεχών. Το πρωί της Πέμπτης, σε συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 και τον Γιώργο Παπαδάκη, ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε αναλυτικά στα ζητήματα της οικονομίας, απαντώντας σημείο προς σημείο στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε και χθες στην Πάτρα κι ανέλυσε εν πολλοίς το πλάνο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των επικείμενων εκλογών, ενώ επιτέθηκε στη Νέα Δημοκρατίακαι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο αρχηγός της «γαλάζιας» παράταξης, παρέθεσε το δικό του πλάνο σε τηλεοπτική συνέντευξη στον Alpha.

Αμφότεροι, θα έχουν άλλες δύο… ευκαιρίες να πείσουν τους ψηφοφόρους. Ο Τσίπρας θα μιλήσει απόψε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ενώ ο πρωθυπουργός θα ρίξει την αυλαία της προεκλογικής του εκστρατείας το βράδυ της Παρασκευής (5/7) στην Πλατεία Συντάγματος. Ο Μητσοτάκης θα μιλήσει απόψε στον πεζόδρομο Αποστόλου Παύλου στο Θησείο, ενώ αύριο θα περιοδεύσει στην Κεντρική Μακεδονία και το βράδυ θα σημάνει λήξη της προεκλογικής του εκστρατείας στη Θεσσαλονίκη χωρίς ωστόσο να μιλήσει στο εκλογικό ακροατήριο.

Το ethnos.gr συγκέντρωσε τα δεδομένα, βάσει των λεγομένων των ηγετών των κομμάτων.

Μείωση α’ φορολογικού συντελεστή

ΣΥΡΙΖΑ: Από 22% σε 20%

ΝΔ: Από 22% πτώση έως 9% για εισοδήματα έως 10.000€

ΕΝΦΙΑ

ΣΥΡΙΖΑ: Μείωση 30% για το 2020, μείωση 50% για μικρές και μεσαίες περιουσίες, μείωση του ΕΝΦΙΑ σε νησιά με πληθυσμό έως 1.000 κάτοικους.

ΝΔ: Μείωση 30% για όλους μέσα στην επόμενη διετία.

Χαμηλός συντελεστής

ΣΥΡΙΖΑ: Από 13% σε 11%

ΝΔ: Από 13% σε 11% και υψηλό συντελεστή από 24% σε 22%

Κατάργηση εισφοράς αλληλεγγύης

ΣΥΡΙΖΑ: Κατάργηση έως 20.000€ – Προοδευτική μείωση για μεγαλύτερα εισοδήματα

ΝΔ: Σταδιακή κατάργηση (και του τέλους επιτηδεύματος)

Κατώτατος μισθός

ΣΥΡΙΖΑ: Αύξηση κατώτατου μισθού 7,5% το 2020 και 7,5% το 2021

ΝΔ: Αύξηση σε συνεννόηση με τους κοινωνικούς εταίρους

Φορολογία επιχειρήσεων

ΣΥΡΙΖΑ: Σταδιακή μείωση από 29% σε 25% – Μείωση προκαταβολής φόρου στο 50%

ΝΔ: Μείωση φόρου από 29% σε 20% – Φορολογία μερισμάτων από 15% 5%



Βουλευτικές εκλογές 2019



Πηγή   ethnos.gr


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Το "αμαρτωλό" πολιτικό τρίγωνο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ-ΝΔ

Η προεκλογική περίοδος εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου, διεξάγεται σ’ ένα πρωτοφανώς υποτονικό κλίμα, καθώς οι εκλογές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί από τις 26 Μαϊου. Ο διεκπεραιωτικός χαρακτήρας παράδοσης-παραλαβής είναι κυρίαρχος. Ένα από τα ζητήματα των εκλογών, που θα απασχολήσει και την επομένη ημέρα είναι η σχέση ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ, η μεταξύ τους άσκηση ισορροπίας-κυριαρχίας στο χώρο της αντιδεξιάς αντιπολίτευσης, η επικράτηση στον πάλαι ποτέ λεγόμενο δημοκρατικό χώρο.

Από το 1974 και μετά, στη διάρκεια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, η σχέση των δύο χώρων, που δεν ταυτίζονται πάντα με την οριοθέτηση των κομματικών σχηματισμών-γραφειοκρατιών και με προϊστορία ήδη από τη δεκαετία του 1930, έχει λάβει διάφορες μορφές και κατευθύνσεις: Από το ΠΑΣΟΚ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις (1977 έως 1985), στην επιχείρηση κάθαρση-βρώμικο ‘89 και από την αδιάκριτη γοητεία του εκσυγχρονισμού στους αριστερούς διανοούμενους 1996-2001 (σύμφωνα με τον εύστοχο τίτλο στο κείμενο του Δημήτρη Μπελαντή στο περιοδικό Θέσεις τχ 59/1997), μέχρι τις κινητοποιήσεις για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος (2006-2007).

Στη μνημονιακή όμως περίοδο από το 2010 και μετά, την τρέχουσα δηλαδή 3η υποπερίοδο της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, η δυναμική αυτή σχέση εξελίχθηκε διαφορετικά. Αυτή η τελευταία περίοδος είχε ως άμεση προϊστορία τη μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ στο αντίθετό του και τη σταδιακή ριζοσπαστικοποίηση του χώρου της κομμουνιστογενούς αριστεράς που έλαβε την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ, ως αποτέλεσμα της εξέλιξης αμφοτέρων των σχηματισμών κατά τη 2η υποπερίοδο της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν κρίθηκε στα χρόνια από το 2015 και μετά. Ούτε στα χρόνια πριν το 2010. Η μαζική πλατιά κινητοποίηση της περιόδου 2010-2012 και οι εκλογές του λεγόμενου διπλού εκλογικού σεισμού, ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ τότε) σε μείζονα πολιτική δύναμη. Οι ανάγκες της χώρας, η συνάντηση με τους κινητοποιούμενους ανθρώπους, τα πλατιά ακροατήρια, η μαζική πολιτική, απαιτούσαν μεγάλες ιδεολογικο-πολιτικές ανατροπές και μετασχηματισμούς, στις λέξεις, στην οργάνωση, στην ατμόσφαιρα, στη θεωρία και την πράξη. Αυτό δεν έγινε.

Όπως διατυπώθηκε από ένα βασικό στέλεχος στην Κεντρική Επιτροπή εκείνα τα χρόνια με υπερχειλίζουσα δόση αλαζονείας, «έγιναν αποδεκτές οι θέσεις μας που για χρόνια υποστηρίζαμε» ή πιο ποσοτικοποιημένα «το 27% ανήκει στο 4%» και όχι το αντίστροφο, όπως θα απαιτούσε μια δημοκρατική αντίληψη και όχι μια γραμμή, ανιστόρητης σε κάθε περίπτωση, αυτοδικαιωτικής «πρωτοπορίας». Αυτή όμως ήταν η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα της γραφειοκρατίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ψευδο-αβαγκαρντισμός και βαθιά περιφρόνηση στο λαϊκό αίσθημα ιδίως στο πεδίο της εθνικής και κοινωνικής συλλογικής αυτοκατανόησης.

Το μοιραίο άκριτο άνοιγμα στο ΠΑΣΟΚ

Σ’ αυτό συνέβαλαν και οι λεγόμενες πολιτικές συμμαχίες, στελέχη και παράγοντες από το ΠΑΣΟΚ --ιδίως από το 2013-14 και μετά-- που έχουν εκλεγεί ήδη βουλευτές ή είναι υποψήφιοι με τον ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά, έχοντας ήδη κοινοβουλευτικές θητείες. Δεν έθεσαν ποτέ ένα ζήτημα ιδεολογικο-πολιτικής ταυτότητας που να έχει σχέση με το χώρο προέλευσής τους. Εκείνοι οι λίγοι που έθεσαν τέτοιο ζήτημα βρίσκονται ήδη εκτός ΣΥΡΙΖΑ από το 2015. Προηγουμένως είχαν αντιμετωπίσει την εχθρότητα του γραφειοκρατικού μηχανισμού.

Μία μόνο η βουλευτής, η Νίνα Κασιμάτη από τη Β' Πειραιά, όχι χωρίς υποχωρήσεις, αποτέλεσε πάντως τιμητική εξαίρεση στην πεπατημένη των στελεχών που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ, θέτοντας ταυτοτικά ζητήματα. Άλλωστε είχε αποχωρήσει απ’ αυτό ήδη από το 2010. Κατά τα λοιπά για τους υπόλοιπους ισχύει το «να πιάσουν την καλή, να γίνουν υπουργοί».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ήδη προδιάθεση γι’ αυτό, εξελίχθηκε σε κόμμα κατ’ εξοχήν κρατικό, σύμφωνα με την ορολογία του Νίκου Πουλαντζά, τόσο σε ό,τι αφορά την εσωτερίκευση των πολιτικών αποικιοποίησης του μνημονιακού κράτους, όσο και με τη μορφή της ραγδαίας, σχεδόν αυτόματης, κρατικοποίησης των κομματικών στελεχών του με ότι αυτό συνεπάγεται. Η εκλογική φθορά του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι μίας, αλλά δύο τετραετιών, ακριβώς γιατί το βάρος της κυβερνητικής θητείας 2015-2019 αντιστοιχούσε σε δύο τετραετίες.

Στους μνημονιακούς καιρούς ο χρόνος μετρά διπλός, όπως συνέβη και με τις κυβερνήσεις της περιόδου 2010-2014. Ο μνημονιακός συμβιβασμός του ΣΥΡΙΖΑ, ως αποτέλεσμα οδήγησε στην κυριαρχία της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ του 4%, που καθορίζεται από υφιστάμενη σχέση απέναντι στον ιμπεριαλισμό, εχθρότητα στο εθνικό, μίσος για τη μεσαία-μικροϊδιοκτητική τάξη ιδίως για την αυτοαπασχολούμενη κατά βάση εκτός κράτους μερίδα της και φιλελεύθερο δικαιωματισμό. Έτσι οι θετικές όψεις του κυβερνητικού έργου στο κοινωνικό πεδίο, κυρίως στις εργασιακές σχέσεις, έμειναν ατελείς, συνδικαλιστικού χαρακτήρα και εν τέλει δυνητικά αντιστρεπτές.

Η μεγαλύτερη ήττα της Αριστεράς από το 1952

Ένα μείγμα συνειδητών επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν στο χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα σε δημοτικές εκλογές της scrito sencu αριστεράς από το 1952. Αφενός ήταν η παράδοση του εθνικού στη Δεξιά με τη Συμφωνία των Πρεσπών ως παραδειγματική περίπτωση και όλη η συνοδευτική ρητορική του κυβερνώντος κόμματος και των διανοουμένων του. Αφετέρου εξαπέλυσε μια ασφαλιστική-φορολογική επιδρομή σε πολυπληθή τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων. Ταυτόχρονα, υιοθέτησε μια επιθετική προπαγάνδιση της εφαρμοζόμενης πολιτικής, όχι ως επιβαλλόμενης, αλλά ως συνειδητής επιλογής.

Όλα αυτά συντελέστηκαν ενώ σημειώθηκε ένας ανύπαρκτος βαθμός αυτονομίας από το κράτος μιας σε --κάθε περίπτωση-- περιορισμένης κομματικής οργάνωσης, ενώ πολλά κεντρικά στελέχη διακατέχονταν από μια βαθιά εξουσιαστική-ιδιοτελή νοοτροπία. Έτσι πιθανότατα, μετά το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, όλοι οι προαναφερθέντες παράγοντες να οδηγήσουν στη μεγαλύτερη εκλογική ήττα σε βουλευτικές εκλογές της αριστεράς νοουμένης με την ευρεία έννοια, la Gauche, από το 1974. Το μόνο παρήγορο για τη γραφειοκρατία του κόμματος και για την ηγεσία του είναι η προς το παρόν διαφαινόμενη μη αμφισβητούμενη πρωτοκαθεδρία του στην αντιδεξιά αντιπολίτευση.

ΚΙΝΑΛ, μη αναστρέψιμα συντηρητικό κόμμα

Το Κίνημα Αλλαγής είχε μια ευκαιρία να επικοινωνήσει με τους πολίτες που μαζικά το εγκατέλειψαν από το 2010 και μετά. Να προσεγγίσει τους Σοσιαλιστές του ΟΧΙ, σημειολογικά μιλώντας. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να γίνει με τη γραμμή της μνημονιακής αυτοδικαίωσης ως μονοδρόμου μετά τον συμβιβασμό του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τη λογική που αποπνέει το τηλεοπτικό σποτ με τα τενεκεδάκια.

Τα μεγάλα σχίσματα συνήθως δεν καλύπτονται. Για το σχεδόν ανέφικτο του εγχειρήματος απαιτείται μια μεγάλη πολιτική παρέμβαση. Η συγκυρία προσέφερε στο Κίνημα Αλλαγής αυτή τη δυνατότητα. Ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών. Η Φώφη Γεννηματά έκανε το σωστό βήμα τον Ιούνιο 2018 να τοποθετηθεί ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών, ανατρέποντας τον πλειοψηφικό συσχετισμό στην ΠΓ του ΚΙΝΑΛ υπέρ της Συμφωνίας.

Αν την είχε στηρίξει και είχε ταυτιστεί με την κυβέρνηση στο ζήτημα αυτό, που κινητοποίησε μαζικά πολίτες, ίσως να διατηρούσε τη συμμαχία με το Ποτάμι και την όλη ΔΗΜΑΡ, το πιθανότερο όμως είναι να έδινε μάχη πολιτικής επιβίωσης στο όριο του 3%. Το ΚΙΝΑΛ έπρεπε τον Ιανουάριο 2019 να υιοθετήσει το δημοκρατικό αίτημα των συλλαλητηρίων για δημοψήφισμα. Αν το έκανε αυτό θα έδειχνε έμπρακτη διάθεση να εκφράσει την «πλατεία», την πλατιά αγωνιστική μαζική κινητοποίηση ή έστω ένα μέρος της. Να διεκδικήσει την εκπροσώπησή του.

Θα κατάφερνε να οξύνει την αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ, που προτείνει στη συνταγματική αναθεώρηση δημοψήφισμα με λαϊκή πρωτοβουλία για εθνικό θέμα και την ίδια στιγμή το αρνείται για τη Συμφωνία των Πρεσπών προχωρώντας σε απαράδεκτες κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις προκειμένου να αποκτήσει την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών. Παράλληλα το ΚΙΝΑΛ θα διαχωριζόταν με τον τρόπο αυτό από τη ΝΔ, θέτοντας την εθνική και δημοκρατική ταυτόχρονα αιχμή. Δεν το έπραξε όμως. Ίσως και γιατί είναι πια μη αναστρέψιμα συντηρητικός χώρος με δεδομένες γεωπολιτικές δεσμεύσεις.

Αντ’ αυτών, το ΚΙΝΑΛ, προπαγανδίζει τη θεωρία της αποπλάνησης των πολιτών από το δημαγωγικό ΣΥΡΙΖΑ, βολική και αυτοδικαιωτική για τα στελέχη του, που δεν συμβιβάζονται στον 2ο ρόλο, του μικρού εταίρου. Αυτό δείχνουν με το πρόσφατο τηλεοπτικό σποτάκι με τα τενεκεδάκια που παραπέμπει ως αισθητική και πολιτική γραμμή στην ταινία "Ελένη" του Γκατζογιάννη.

Νεοφιλελευθερισμός made in IMF

Η ιδεολογικο-πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνει τις προϋποθέσεις ώστε μια συγκυριακή εκλογική νίκη της Δεξιάς, να εξελιχθεί σε μια νέα ηγεμονία, με τους κινδύνους που αυτό αντιπροσωπεύει για τις λαϊκές τάξεις και τα μικροαστικά στρώματα της χώρας. Η νεοφιλελεύθερη θατσερικής έμπνευσης δημαγωγία στο κομβικό ζήτημα της φορολόγησης σε συνδυασμό με τα ζητήματα ασφάλειας θα είναι το πλαίσιο που θα κληθούν αφετηριακά να τοποθετηθούν οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις το επόμενο διάστημα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι θα επαληθευτούν οι τάσεις αυτοδυναμίας της ΝΔ.

Αξίζει όμως εδώ να θυμίσουμε, ότι αυτή η νεοφιλελεύθερη δημαγωγία για το φορολογικό εφαρμόστηκε ήδη δύο φορές στο παρελθόν. Η πρώτη ήταν το 1990-1993, όταν προκάλεσε τέτοια τρύπα στα δημόσια έσοδα που λίγο έλειψε να φέρει στην Ελλάδα ΔΝΤ το 1993. Τότε μάλιστα, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δηλώσει μετά την επιτυχή αντιμετώπιση του προβλήματος πως «ή το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος». Η δεύτερη φορά 2004-2009 οδήγησε τελικά μοιραία στο ΔΝΤ λόγω και της διεθνούς οικονομικής κρίσης και του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ μετά το 2010.

Με τον διαγκωνισμό στη γραμμή του «αντιδεξιού προοδευτισμού» ή της εγχώριας εκπροσώπησης της σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, αλλά και τα νεοεμφανιζόμενα ενδιάμεσα μορφώματα «τύπου Βαρουφάκη» αδυνατούν όχι μόνο ν’ αντιπαρατεθούν στο νεοφιλελευθερισμό "made in IMF", αλλά στοιχειωδώς ν’ ανταποκριθούν στις ανάγκες της χώρας.

Και τα προβλήματα είναι μπροστά και ανατολικά μας, όπως αρθρογράφησε στην Καθημερινή προσφάτως πρώην πρωθυπουργός στη γραμμή του οποίου συγκλίνουν από χρόνια τώρα οι δυνάμεις του «αντιδεξιού προοδευτισμού» και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Η παράδοση βέβαια του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν διαφορετική.


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Η ανάγκη ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης

Η Ελλάδα έχει καταντήσει να είναι μία οικονομία Potemkin όπως στην εικόνα που οι κυβερνήσεις της δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να φαντασιώνονται μία ανάπτυξη χωρίς την απαιτούμενη λήψη δραστικών μέτρων και να παραπλανούν η μία μετά την άλλη τους εξαθλιωμένους Πολίτες της – ισχυριζόμενες πως μετά από πολλά αποτυχημένα πειράματα, με τον ίδιο τρόπο (μνημόνια) και με τα ίδια σαθρά υλικά (διεφθαρμένα κόμματα του παρελθόντος), θα έχουν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, παρά το ότι αποτελεί τον ορισμό της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν. Στα πλαίσια αυτά, εάν τα θύματα ψηφίσουν ξανά τους θύτες τους, όπως δυστυχώς προβλέπεται, θα είναι άξια της μοίρας τους – κάτι που θα υπενθυμίζουμε συνεχώς μετά την Κυριακή   

«Η αγροτική μεταρρύθμιση, στόχος της οποίας θα πρέπει να είναι η άνοδος της οικονομίας μας με κέντρο βάρους τον πρωτογενή τομέα και με πρότυπα όπως η Ολλανδία, το Ισραήλ ή η Ν. Ζηλανδία, η βιομηχανοποίηση με κέντρο βάρους τις εξαγωγές και με κοινές επιχειρήσεις του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα κατά το παράδειγμα της Κίνας, καθώς επίσης η ίδρυση δύο κρατικών επενδυτικών τραπεζών, σημειώνοντας πως η κατακόρυφη άνοδος των ναυπηγείων της Ν. Κορέας οφειλόταν στη δημιουργία μίας εξειδικευμένης τράπεζας για τη ναυτιλία, θα ήταν αρκετά όχι μόνο για να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την παγίδα και την κρίση, αλλά κυριολεκτικά για να μεγαλουργήσει, όπως ασφαλώς της αξίζει. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι η δραστική μείωση των φόρων και η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων – χωρίς τις οποίες καμία χώρα ποτέ στην ιστορία δεν κατάφερε να καταπολεμήσει την ύφεση».

Ανάλυση

Όταν μια φτωχή χώρα θέλει να αναπτυχθεί με γρήγορο και βιώσιμο ρυθμό, ο οποίος θα έχει διάρκεια και δεν θα είναι ευκαιριακός, θα πρέπει να στηριχθεί σε μία απλή αλλά πολύ επιτυχημένη στο παρελθόν συνταγή – η οποία έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά συστατικά:

(α) Αγροτική μεταρρύθμιση: Εν πρώτοις οφείλει να στηρίξει τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, αντί τα μεγάλα αγροτικά συγκροτήματα – επειδή η γεωργία χαρακτηρίζεται από την άνοδο της απασχόλησης και από την ώθηση της παραγωγικότητας, μέσω της οποίας το ΑΕΠ αυξάνεται σημαντικά, οπότε απελευθερώνονται κεφάλαια και εργατικό δυναμικό για τη χρήση τους σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Εν προκειμένω απαιτείται κεντρικός σχεδιασμός εκ μέρους του κράτους – με την έννοια της σωστής κατεύθυνσης των επιχειρήσεων του πρωτογενούς τομέα, ο οποίος διαφορετικά είναι αδύνατον να αναπτυχθεί ορθολογικά. Ειδικά όσον αφορά την Ολλανδία, οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων της οποίας έχουν υπερβεί τα 100 δις $, σύμφωνα με το National Geographic τα εξής:

«Η βασική αιτία πίσω από την εντυπωσιακή εξέλιξη της πρωτογενούς παραγωγής της Ολλανδίας, είναι το πανεπιστήμιο του WUR, που βρίσκεται 50 μίλια νοτιοανατολικά του Άμστερνταμ – το οποίο θεωρείται ως το κορυφαίο ίδρυμα αγροτικής έρευνας στον κόσμο. Το WUR συνιστά κομβικό σημείο της «Food Valley – μιας ομάδας νέων επιχειρήσεων αγροτικής τεχνολογίας και πειραματικών γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Η συνεργασία ανάμεσα σε πανεπιστημιακούς και επιχειρηματίες του κλάδου αποτελεί το μυστικό της καινοτομίας της χώρας στον αγροτικό κλάδο.

Από την άλλη πλευρά, η βιώσιμη ανάπτυξη της γεωργίας στηρίζεται στις χιλιάδες μικρές οικογενειακές εκμεταλλεύσεις της χώρας και σε μεγάλο βαθμό στα θερμοκήπια – τα οποία επιτρέπουν στους αγρότες να ελέγχουν στενά τις συνθήκες καλλιέργειας και να χρησιμοποιούν λιγότερους πόρους, όπως το νερό και το λίπασμα, επιτυγχάνοντας παράλληλα υψηλότερες αποδόσεις.

Προς αυτή την κατεύθυνση έχουν συμβάλει διάφορες μέθοδοι, όπως η χρήση ειδικού φωτισμού LED – ο οποίος επιτρέπει την 24ωρη καλλιέργεια σε θερμοκήπια με ελεγχόμενη ρύθμιση της ατμόσφαιρας. Εντύπωση προκαλεί, επίσης, η νεοσύστατη πρακτική λίπανσης των ντοματιών με απόβλητα ψαριών – τα οποία τις βοηθούν να μεγαλώνουν πολύ περισσότερο από το κανονικό. Τέλος, διαδεδομένη είναι η χρήση υδροπονικών καλλιεργητικών μονάδων, όπου τα φυτά καλλιεργούνται εκτός εδάφους – σε τεχνητά παρασκευασμένα ανόργανα θρεπτικά διαλύματα. Αυτή η μέθοδος μειώνει την απορροή, εξοικονομώντας τόσο νερό όσο και χρήματα.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία για το συνολικό «αποτύπωμα» νερού από την παραγωγή ντομάτας, στην Ολλανδία αντιστοιχεί 1,1 γαλόνι νερού ανά λίβρα ντομάτας – τη στιγμή που ο μέσος όρος παγκοσμίως ανέρχεται στα 25,6 γαλόνια νερού. Το καινοτόμο αυτό μοντέλο έχει εφαρμοστεί ευρέως από τον αγροτικό πληθυσμό, δημιουργώντας θερμοκήπια που παρέχουν βέλτιστες συνθήκες για την καλλιέργεια.

Από το 2003 μέχρι το 2014, η παραγωγή λαχανικών αυξήθηκε κατά 28%, η χρήση ενέργειας μειώθηκε κατά 6%, η χρήση φυτοφαρμάκων κατά 9% και η χρήση λιπασμάτων κατά 29%. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της εταιρείας παραγωγής SIBERIA BV, όπου κάθε στρέμμα εντός θερμοκηπίου αποδίδει τόσο μαρούλι όσο περίπου 10 ολόκληρα στρέμματα στην ύπαιθρο – ενώ η ανάγκη για χημικές ουσίες έχει μειωθεί κατά 97%«.

Τέλος, σε 1 τμ η Ολλανδία παράγει 70 κιλά ντομάτας, ενώ η Ελλάδα μόλις 7 κιλά, σημειώνοντας πως η ελληνική αγροτική παραγωγή είναι 44% χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ενώ το εργατικό κόστος διπλάσιο – καθώς επίσης ότι, από κάθε 1 € που παράγουμε, τα 0,90 € φεύγουν στο εξωτερικό (ανάλυση). Ειδικά όσον αφορά την ντομάτα, ενώ η αγροτική επιφάνεια που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από την Ολλανδία, οι εξαγωγές της χώρας μας είναι σχεδόν μηδενικές – έχοντας ήδη αναφέρει πως η Ολλανδία παράγει αγροτικά προϊόντα σε αξία 1.700 € το στρέμμα, το Ισραήλ 1.290 € και η Ελλάδα μόλις 190 € (πηγή).

(β) Βιομηχανοποίηση με κέντρο βάρους τις εξαγωγές: Αμέσως μετά πρέπει να επιδιώξει τη δημιουργία ανταγωνιστικών βιομηχανιών, με εξαγωγικό προσανατολισμό – με τη μαζική και στοχευόμενη στήριξη τους από το κράτος (επίσης κεντρικός σχεδιασμός). Το πρώτο στάδιο είναι η απλή συσκευασία και η μεταποίηση των προϊόντων του πρωτογενούς τομέα, με την κατάλληλη προώθηση και γενικότερα το marketing, έτσι ώστε να αυξηθεί η υπεραξία τους – οπότε με την ίδια παραγωγή να επιτυγχάνει κανείς πολύ μεγαλύτερες πωλήσεις.

Για τη σωστή χρηματοδότηση της βιομηχανίας απαιτείται η ίδρυση μία κρατικής επενδυτικής τράπεζας κατά το πρότυπο της γερμανικής KFW, με κεφάλαια περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – επίσης μία ανάλογη τράπεζα για τη ναυτιλία, σημειώνοντας πως η αλματώδης ανάπτυξη της Ν. Κορέας στον κλάδο των ναυπηγείων επιτεύχθηκε με τη βοήθεια μίας τέτοιας τράπεζας.

Εν προκειμένω το οικονομικό μοντέλο της Κίνας, το οποίο έχει στηριχθεί στις κοινές εταιρείες κράτους και ιδιωτών, όπου όμως το κράτος συμμετέχει μόνο στο κεφάλαιο με το 50% συν μία μετοχή της επιχείρησης, ενώ οι ιδιώτες παρέχουν την εργασία και το Know How χωρίς να απαιτούνται κεφάλαια από αυτούς, θα ήταν ιδανικό για την Ελλάδα – πιστεύοντας πως το κράτος δεν έχει επιχειρηματικές δυνατότητες, αλλά μπορεί να είναι ένας καλός χρηματοδότης, ελέγχοντας φυσικά σωστά τη χρησιμοποίηση των κεφαλαίων του.

(γ) Χρηματοπιστωτική καταστολή (financial repression): Τα παραπάνω πρέπει να συνοδευτούν από χαμηλά επιτόκια για τους οφειλέτες της βιομηχανίας, για εκείνους που δανείζονται δηλαδή με στόχο την επένδυση στον τομέα της μεταποίησης, καθώς επίσης από ελέγχους κεφαλαίων – έτσι ώστε οι αποταμιευτές να μην μεταφέρουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει ότι, μέσω χαμηλών και συχνά αρνητικών πραγματικών επιτοκίων (=χαμηλότερα από τον πληθωρισμό), οι αποταμιευτές χάνουν χρήματα από τις τράπεζες προς όφελος της εξαγωγικής βιομηχανίας – τουλάχιστον στο πρώτο χρονικό διάστημα, όσο διαρκεί η διαδικασία βιομηχανοποίησης της χώρας.


Εν προκειμένω, η Κίνα εφάρμοσε στο παρελθόν αυτήν ακριβώς τη συνταγή, ενώ η Ρωσία όχι – με αποτέλεσμα η πρώτη, μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1978 εκ μέρους του τότε προέδρου της (D. Xiaoping), να επιτύχει αύξηση του ΑΕΠ της σχεδόν κατά 10% ετησίως. Αντίθετα, στη Ρωσία ξεκίνησαν οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μετά το τέλος του κομμουνισμού το 1991 – ενώ στα 24 χρόνια που μεσολάβησαν μετά το 1993, το πραγματικό ΑΕΠ της παρουσίασε πολύ μεγάλες διακυμάνσεις, έχοντας αυξηθεί ετήσια μόλις κατά 1,5% σε προσαρμοσμένες τιμές (συγκριτικό γράφημα Κίνας και Ρωσίας).

Η ηγεσία της Ρωσίας τότε είχε στηριχθεί στη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» που της επέβαλλε το ΔΝΤ (ανάλυση) – τα βασικά στοιχεία της οποίας είναι η καταπολέμηση του πληθωρισμού, οι ιδιωτικοποιήσεις και η απελευθέρωση των αγορών, σύμφωνα με το εξής δόγμα: «Ανταγωνισμός με κάθε κόστος και με κάθε θυσία, όσο το δυνατόν μικρότερος δημόσιος τομέας».

Το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση ολόκληρης σχεδόν της βιομηχανίας της μέσα σε μία νύχτα, με ελάχιστες εξαιρέσεις – κάτι που συνέβη επίσης στην πρώην Ανατολική Γερμανία (το γνώριζε πολύ καλά ο κ. Σόιμπλε, οπότε σκόπιμα επέβαλλε την ίδια πολιτική στην Ελλάδα, με στόχο την υφαρπαγή των περιουσιακών της στοιχείων). Το γεγονός αυτό οφειλόταν στο ότι, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τις ξένες βιομηχανίες, όταν άνοιξαν τα σύνορα και απελευθερώθηκαν οι αγορές – εύλογα φυσικά, αφού δεν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές, ο όγκος παραγωγής (τζίρος) και το Know How.

Ακόμη και σήμερα δε, αφού τελικά χρεοκόπησε το 1998 (ανάλυση), το κράτος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές ενέργειας και πρώτων υλών – τα οποία ανταλλάσσει ουσιαστικά με τα έτοιμα βιομηχανικά προϊόντα που εισάγει, παραμένοντας σχετικά φτωχό (χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ από την Ελλάδα, με 11.099 $ έναντι 22.736 $!). Μόλις πρόσφατα ο πρόεδρος Putin άλλαξε τακτική – η οποία έχει αρχίσει ήδη να προσφέρει.
Το πρώτο μοντέλο ανάπτυξης

Συνεχίζοντας, στα πρώτα χρόνια της αναπτυξιακής διαδικασίας είναι θεμιτή η προσπάθεια αντιγραφής επιτυχημένων εγχειρημάτων διαφόρων χωρών που έχουν ήδη εξελιχθεί – συμπεριλαμβανομένης της προσέλκυσης ικανών ξένων μηχανικών και της «κλοπής» διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας. Η Πρωσία είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν αυτές ακριβώς τις μεθόδους για να αναπτυχθεί, ενώ το πρότυπο της ήταν η Αγγλία – κάτι που συνέβη αργότερα με την Ιαπωνία, η οποία στο ξεκίνημα της θεωρούταν ο κατ’ εξοχήν μιμητής και αντιγραφέας των ξένων (κυρίως στις αυτοκινητοβιομηχανίες και στα ηλεκτρονικά).

Ειδικότερα, μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1868 (Meiji), η Ιαπωνία αντέγραψε τις αμερικανικές και γερμανικές επιτυχημένες συνταγές – τρομοκρατώντας ουσιαστικά τους πάντες με τον ανταγωνισμό της, έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Λογικά λοιπόν ανέμεναν αρκετοί οικονομολόγοι, πριν από το κραχ του χρηματιστηρίου της το 1989 και την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων αργότερα ότι, το ΑΕΠ της θα ξεπερνούσε αυτό των Η.Π.Α. – κάτι που δεν συνέβη, επειδή η υπερδύναμη την υποχρέωσε να αυξήσει την ισοτιμία του νομίσματος της, προκαλώντας αργότερα το διπλό κραχ.

Όπως πολύ σωστά λέγεται λοιπόν αποδείχθηκε πως και οι Ιάπωνες μαγειρεύουν με νερό – ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιαπωνίας συνεχίζει να είναι χαμηλότερο από αυτό των Η.Π.Α., με τη Γερμανία στη δεύτερη θέση. Μια ανάλογη εξέλιξη πρόσφατα είχαν η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν, με πρότυπο τους την Ιαπωνία – ενώ συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Στο γράφημα αναφέρονται τα τρία βασικά μοντέλα ανάπτυξης στον πλανήτη και οι χώρες που τα έχουν χρησιμοποιήσει: (α) ο προστατευτισμός (με πρώην και νυν κράτη), (β) η συναίνεση της Ουάσιγκτον, το αντίθετο ακριβώς του προστατευτισμού και (γ) οι φορολογικοί παράδεισοι.
Όπως φαίνεται από το γράφημα, στο τέλος του πρώτου μοντέλου, του προστατευτισμού, υπάρχει η Κίνα – η οποία, σε όρους αγοραστικής αξίας του ΑΕΠ της, έχει ήδη ξεπεράσει τις Η.Π.Α. Στη βάση των πραγματικών ισοτιμιών υπολογίζεται πως θα κατακτήσει επίσης την πρώτη θέση, μετά από δέκα χρόνια, εάν ο αμερικανικός ρυθμός ανάπτυξης είναι της τάξης του 4% ετησίως και ο κινεζικός 9% (οι ρυθμοί μειώνονται στη συνέχεια, όπως έχει τεκμηριωθεί από τις άλλες χώρες).






Το δεύτερο μοντέλο ανάπτυξης


Η Ρωσία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ελλάδα εφαρμόζουν το δεύτερο μοντέλο, «τη συναίνεση της Ουάσιγκτον», το οποίο δεν είναι καθόλου επιτυχημένο εάν ένα κράτος δεν έχει ήδη μία ανταγωνιστική βιομηχανία – κάτι που διαπιστώνεται με το χειρότερο δυνατό τρόπο στη χώρα μας, η οποία ως μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης δεν είναι σε θέση να κλείσει τα σύνορα της για κάποια χρόνια, έτσι ώστε να δημιουργήσει μία βιομηχανία ικανή να ανταγωνισθεί τις άλλες. Μπορεί λοιπόν να κατηγορείται συλλήβδην πως δεν παράγει τίποτα, αλλά κανένας δεν εξετάζει τις αιτίες – προτιμώντας την εύκολη λύση της επίρριψης των ευθυνών στους Πολίτες και επιχειρηματίες της.

Συνεχίζοντας, η είσοδος στην ΕΕ χωρών όπως η Πολωνία, η Ελλάδα, η Ρουμανία και η Βουλγαρία, με την άμεση απελευθέρωση του εμπορίου και των κεφαλαιακών ροών, χωρίς να διαθέτουν επιχειρήσεις ικανές να ανταπεξέλθουν με το διεθνή ανταγωνισμό, ήταν σαν να τις ρίχνει κανείς στη θάλασσα χωρίς να γνωρίζουν κολύμπι.

Με απλά λόγια, από τα κράτη αυτά έλειψε η φάση του προστατευτισμού και της κρατικής βιομηχανικής πολιτικής – οπότε οι νεαρές επιχειρήσεις δεν είχαν καμία δυνατότητα να γίνουν μεγάλες και ισχυρές. Όσον αφορά τα πολυσυζητημένα εμβάσματα από τις Βρυξέλλες, τα διάφορα πακέτα χρηματοδότησης δηλαδή, δεν μπορούσαν να αλλάξουν απολύτως τίποτα – ενώ οι Πολίτες των παραπάνω χωρών δυστυχώς τα σπαταλούσαν, αντιλαμβανόμενοι ενδόμυχα πως δεν ήταν σε θέση να τα επενδύσουν με θετικές μελλοντικές προοπτικές.


Έτσι οδηγήθηκε η Ελλάδα στην παγίδα της υπερχρέωσης, με τελική κατάληξη τη χρεοκοπία της – κάτι που ασφαλώς μπορούσαν να προβλέψουν οι ήδη επιτυχημένες βιομηχανικές χώρες του Βορά. Λογικά επομένως υπάρχουν υποψίες πως το έκαναν εσκεμμένα, με στόχο τη μετατροπή των αδυνάτων κρατών σε ιδιόκτητες αποικίες τους – με φθηνό, εξαθλιωμένο και άβουλο εργατικό δυναμικό των δικών τους βιομηχανιών, για να ανταγωνίζονται τα ασιατικά κράτη.

Σε κάθε περίπτωση, καμία χώρα δεν έχει οδηγηθεί στην κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με το ελεύθερο εμπόριο – παρά το ότι γίνεται προσπάθεια να πεισθούν οι άνθρωποι ότι, η ευημερία των πλούσιων κρατών είναι το αποτέλεσμα του ελεύθερου ανταγωνισμού και των ανοιχτών αγορών (πηγή: Studwell). Η αλήθεια, τεκμηριωμένη από την οικονομική ιστορία είναι πως «κάθε οικονομικά επιτυχημένη χώρα, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της, στα πρώτα βήματα της βιομηχανίας της, είχε υιοθετήσει τον προστατευτισμό». Έχουμε δε αναφέρει στο παρελθόν τα εξής:

«Χώρες όπως η Μ. Βρετανία, οι Η.Π.Α., η Γαλλία και η Γερμανία εφάρμοσαν την ίδια συνταγή με την Κίνα, στις πρώτες δεκαετίες της βιομηχανοποίησης τους – ήταν δηλαδή προστατευτικές, διατηρώντας κλειστά τα σύνορα και τις αγορές τους έως ότου οι βιομηχανίες τους ήταν σε θέση να ανταγωνιστούν τις ξένες. Το ότι σήμερα τάσσονται υπέρ του ελευθέρου εμπορίου, δεν σημαίνει τίποτα – αφού έχουν ήδη ανεπτυγμένο βιομηχανικό τομέα και ευημερούν, ενώ ο προστατευτισμός θα τους προκαλούσε μεγάλες ζημίες στις εξαγωγές.

Οι βασικότεροι οπαδοί του προστατευτισμού τώρα στο ξεκίνημα της καπιταλιστικής διαδικασίας ήταν ο A. Hamilton (1755-1804), ένας από τους ιδρυτές των Η.Π.Α. και πρώτος υπουργός οικονομικών τους, καθώς επίσης ο Γερμανός F. List – ο οποίος ήταν υπέρ των «εκπαιδευτικών δασμών» όπως τους ονόμαζε, με στόχο την «εκμάθηση» της βιομηχανίας (ανάλυση).

Και οι δύο τασσόταν βέβαια υπέρ του ελευθέρου εμπορίου, αλλά όχι πριν οι χώρες τους ήταν κατάλληλα προετοιμασμένες – ενώ σήμερα ο πρόεδρος Trump προωθεί κάτι ανάλογο, ακριβώς επειδή η αμερικανική βιομηχανία δεν είναι σε θέση να ανταγωνιστεί τις άλλες χώρες, όπως τη Γερμανία ή την Κίνα, εάν προηγουμένως δεν προστατευθεί για να αναπτυχθεί.


Μπορεί λοιπόν η καγκελάριος να τον κατηγορεί για προστατευτισμό, όπως επίσης ο πρόεδρος της Κίνας, αλλά αυτή είναι η μοναδική δυνατότητα επαναβιομηχανοποίησης των Η.Π.Α. και ισοσκέλισης του εξαιρετικά ελλειμματικού εμπορικού ισοζυγίου τους – σε συνδυασμό βέβαια με την υποτίμηση του δολαρίου (φωτογραφία) που βοηθάει στην ανάκτηση της αμερικανικής ανταγωνιστικότητας και τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις«.

Το τρίτο μοντέλο ανάπτυξης

Το τρίτο μοντέλο τώρα έχει υιοθετηθεί από φορολογικούς παραδείσους, ενώ είναι επίσης εξαιρετικά επιτυχημένο – όπως φαίνεται από τις βασικές χώρες που το εφαρμόζουν στον πίνακα. Εν τούτοις, δεν πρόκειται για αυτόνομα κράτη, όσον αφορά ορισμένα από αυτά όπως το Λουξεμβούργο ή η Σιγκαπούρη, με την έννοια πως ευημερούν εις βάρος των βιομηχανικών χωρών – «παρασιτικά» κατά κάποιον τρόπο.

Ως εκ τούτου το μοντέλο τους δεν μπορεί να εφαρμοσθεί από υποανάπτυκτες οικονομίες, οι οποίες θέλουν να αναπτυχθούν γρήγορα – οπότε πολύ δύσκολα θα χρησιμοποιούνταν ως πρότυπο. Φυσικά όλες οι χώρες θα ήθελαν να έχουν ισχυρές τράπεζες, διεθνείς συμβουλευτικές εταιρείες ή μεγάλα δικηγορικά γραφεία – χωρίς όμως έναν δυναμικό μεταποιητικό τομέα, στον οποίο να στηρίζονται, οι υπηρεσίες αυτές δεν μπορούν να δημιουργηθούν.
Η Ελλάδα

Το σωστό μοντέλο ανάπτυξης της Ελλάδας θα έπρεπε να στηριχθεί εν πρώτοις στον πρωτογενή τομέα και στη γεωργία – όπου το καλύτερο πρότυπο για να αντιγράψει είναι αυτό της Νέας Ζηλανδίας, όπως έχουμε ήδη αναφέρει στο παρελθόν. Υπενθυμίζουμε τα εξής:


«H Νέα Ζηλανδία, παρά την τεράστια σημασία που δίνει στη γεωργία, διακρίνεται για το χαμηλότερο ποσοστό στήριξης των αγροτών της στις χώρες του ΟΟΣΑ – με 1% επί της συνολικής αξίας της αγροτικής παραγωγής, έναντι μέσου όρου 18%. Εκτός αυτού η χώρα, παρά το ότι συμμετέχει μόλις με 2% στην παγκόσμια παραγωγή γάλακτος, κατέχει το εντυπωσιακό 20% στις διεθνείς εξαγωγές (2005) – ενώ, αν και τα προϊόντα της πρωτογενούς παραγωγής της έχουν αξία 7 δις €, εξάγει μεταποιημένα αγαθά από τα προϊόντα αυτά αξίας 23 δις €«.

Αντίθετα η Ελλάδα, η τρίτη μεγαλύτερη χώρα στον πλανήτη όσον αφορά την παραγωγή ελαιόλαδου, έχει αξία πρωτογενούς παραγωγής περί τα 11 δις € (γράφημα), εξάγοντας όμως τρόφιμα μόνο 5 δις € (η Ολλανδία παράγει 29 δις € και εξάγει 101 δις) – ενώ καλύπτει το 15% των αναγκών στον τουρισμό, όταν η Ιταλία το 75%. Εάν λοιπόν η Ελλάδα λειτουργούσε όπως η Νέα Ζηλανδία, θα μπορούσε να εξάγει μεταποιημένα προϊόντα υπερτριπλάσια της παραγωγής της – άρα πάνω από 30 δις € αυξάνοντας το ΑΕΠ της κατά 25 δις € και δημιουργώντας 500.000 θέσεις εργασίας (μία ανά 50.000 € ετήσιο ΑΕΠ).




Εάν δε κάλυπτε τις ανάγκες της στον τουρισμό όπως η Ιταλία, θα αναπτυσσόταν ακόμη περισσότερο – πόσο μάλλον εάν αύξανε την πρωτογενή της παραγωγή, διαθέτοντας τεράστια ποιοτικά πλεονεκτήματα και πάρα πολλές δυνατότητες (βότανα για τη βιομηχανία καλλυντικών, μαστίχα για οδοντόπαστες κλπ.). Με δεδομένο δε το συνεχώς αυξανόμενο μερίδιο του ελαιολάδου στην παγκόσμια αγορά, καθώς επίσης τα άλλα προϊόντα που χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη (σαπούνι, καλλυντικά, φάρμακα), η Ελλάδα θα μπορούσε να πετύχει θαύματα μόνο από το συγκεκριμένο προϊόν – όπως επίσης από πάρα πολλά άλλα, τα οποία βοηθούνται από το κλίμα και τα εδάφη της.

Οφείλουμε πάντως να σημειώσουμε πως η επιτυχία του αγροτικού τομέα σε πολλές χώρες, όπως στην Ολλανδία, στη Δανία, στη Ν. Ζηλανδία κλπ., στηρίζεται στη συνεταιριστική οργάνωση του – όπου μέτοχοι της ιδιωτικής εταιρείας που δημιουργείται είναι οι παραγωγοί και ιδιώτες(σύμπραξη).

Παράλληλα, το μοντέλο ανάπτυξης της Ελλάδας θα έπρεπε να στηριχθεί στο δεύτερο πυλώνα της οικονομίας της, στον τουρισμό που όμως οφείλει να είναι ποιοτικός – κάτι που δεν συμβαίνει, αφού αυξάνεται μεν συνεχώς ο αριθμός των αφίξεων, αλλά μειώνεται η κατά κεφαλήν δαπάνη, με αποτέλεσμα να καταστρέφονται χωρίς λόγο οι υποδομές μας.

Επί πλέον στον τρίτο πυλώνα, στη ναυτιλία (ανάλυση), όπου δεν χρειάζεται κανένα πρότυπο αφού ευρίσκεται ήδη στην κορυφή – με απώτερο στόχο όμως όλοι αυτοί οι πυλώνες να στηρίξουν τη βιομηχανοποίηση της χώρας, η οποία είναι απολύτως απαραίτητη για να μην εξαρτάται από κανέναν, συμπεριλαμβανομένης της υψηλής τεχνολογίας.
Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, τουλάχιστον από πολιτικής οργανωτικής και βιομηχανικής πλευράς, το πρότυπο της Ελλάδας θα έπρεπε να είναι η Ελβετία – τόσο όσον αφορά την άμεση δημοκρατία, όσο και το διαχωρισμό της σε ομοσπονδιακά κρατίδια (ανάλυση), μέσω των οποίων καταπολεμάται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική διαφθορά (αφού περιορίζεται η σημασία της κεντρικής διοίκησης, υπεύθυνης για τα περισσότερα δεινά της πατρίδας μας).

Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε ότι οι υπηρεσίες, στις οποίες διαπρέπει η Ελβετία, βασίζονται στην ισχυρότατη βιομηχανία της – στην οποία οφείλει ουσιαστικά το εξαίρετο όνομα της, καθώς επίσης την πρώτη θέση της παγκοσμίως, όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα της. Αυτό ακριβώς θα έπρεπε να επιδιώξει η Ελλάδα – η οποία, από πάρα πολλές πλευρές (φυσικός πλούτος, υπέδαφος κλπ.), διαθέτει αρκετά μεγαλύτερες δυνατότητες από την Ελβετία


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Φορολογικός "καύσωνας" διαρκείας: Τι θα πληρώσετε έως το τέλος του 2019

“Φορολογικός" καύσωνας με τις υποχρεώσεις και τους φόρους που θα πρέπει να τακτοποιηθούν έως το τέλος του έτους να είναι πολλές.

Έως τις 29 Ιουλίου θα πρέπει οι φορολογούμενοι να υποβάλουν τις φορολογικές δηλώσεις τους στο Taxisnet. Οι φορολογούμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν ανατρέπεται το χρονοδιάγραμμα πληρωμής του φόρου εισοδήματος που προκύπτει από την εκκαθάριση των δηλώσεων.

Οι φορολογούμενοι με χρεωστικό εκκαθαριστικό σημείωμα θα πρέπει να πληρώσουν την πρώτη από τις τρεις διμηνιαίες δόσεις του φόρου εισοδήματος έως και τις 31 Ιουλίου. Η δεύτερη δόση εξοφλείται έως τις 30 Σεπτεμβρίου και η τρίτη μέχρι τις 29 Νοεμβρίου.

Σε κάθε περίπτωση, οι φορολογούμενοι μπορούν να σπάσουν την οφειλή τους σε περισσότερες δόσεις. Αυτό θα συμβεί είτε εξοφλώντας τον φόρο με πιστωτική κάρτα κερδίζοντας έως και 12 μηνιαίες άτοκες δόσεις είτε με βάση την πάγια ρύθμιση των 12 μηνιαίων δόσεων που επιβαρύνονται με επιτόκιο 5% ετησίως.

Τα εκκαθαριστικά του ενιαίου φόρου ιδιοκτησίας ακινήτων θα αναρτηθούν τέλη Αυγούστου στο taxisnet. Η πρώτη δόση του φόρου θα πληρωθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου και η τελευταία τον Ιανουάριο του 2020, όπως όλα δείχνουν μετά και την παράταση που δόθηκε για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων.

Έως το τέλος του έτους θα πρέπει οι φορολογούμενοι να πληρώσουν και τα τέλη κυκλοφορίας των οχημάτων.



πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Tι λες τώρα ?

ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ Αθήνα, 8 Απριλίου 2005

Αγαπητέ Τζορτζ,

Σε ευχαριστώ για το μήνυμά σου και τα ευγενικά σου λόγια, τα οποία μου μετέφερε ο υπουργός Εξωτερικών, [Πέτρος] Μολυβιάτης.

Στην επιστολή σου με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 2004 επιβεβαίωσες τη στήριξή σου στις συνεχιζόμενες προσπάθειες του ΟΗΕ να βρει λύση στο ζήτημα της ονομασίας της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, καθώς και την ετοιμότητά σου να ενστερνιστείς οποιαδήποτε λύση προκύψει από αυτές τις διαπραγματεύσεις. 

Θα ήθελα, λοιπόν, να σε ενημερώσω για τις πρόσφατες εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (FYROM). Για πρώτη φορά από την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη στις 13 Σεπτεμβρίου 1995, ο ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, κ. Μάθιου Νίμιτς, προχώρησε στην υποβολή πρότασης, υπό τη μορφή ενός πλήρους προσχεδίου απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίον αφορά την τελική διευθέτηση του εκκρεμούς αυτού ζητήματος.

Συγκεκριμένα, η προτεινόμενη ονομασία από τον ειδικό διαμεσολαβητή είναι «Republika Makedonija-Skopje» με σκοπό να χρησιμοποιείται αμετάφραστη. Αυτή η ονομασία θα χρησιμοποιείται για κάθε επίσημη χρήση εντός του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Επιπλέον, η πρόταση ενθαρρύνει και άλλους διεθνείς οργανισμούς, καθώς και κράτη, να επιλέγουν το προαναφερθέν όνομα για κάθε διεθνή επίσημη χρήση.

Το συνταγματικό όνομα «Republika Makedonija» θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται για εσωτερική χρήση εντός της FYROM, κάτι που σημαίνει ότι δεν απαιτείται καμία συνταγματική αλλαγή η οποία θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες στη Συμφωνία της Οχρίδας του 2001.

Αυτή η πρόταση απέχει από τις θέσεις μας, αλλά θα ήμασταν έτοιμοι να την αποδεχθούμε ως βάση για την επίτευξη λύσης. Οπως είχα την ευκαιρία να σε ενημερώσω στην επιστολή μου με ημερομηνία 29 Νοεμβρίου 2004, η Ελλάδα είναι έτοιμη να ολοκληρώσει γρήγορα τις συνομιλίες της Νέας Υόρκης. Επί 15 χρόνια διάφοροι παράγοντες εμπόδιζαν την επίτευξη λύσης μεταξύ των δύο κρατών. 

Προσωπικά, είμαι έτοιμος να στηρίξω μια συμφωνία τώρα.

Η Ελλάδα είναι, επομένως, διατεθειμένη να εισέλθει σε αυτό το τελευταίο στάδιο των διαπραγματεύσεων διατηρώντας θετική και εποικοδομητική στάση, για να επιτύχει μια αμοιβαία αποδεκτή λύση. Αυτό δεν θα επιτρέψει μόνο την πλήρη ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων, αλλά θα συμβάλει επίσης αποφασιστικά στη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής και θα άρει ένα μείζον εμπόδιο που βρίσκεται στο δρόμο της ενσωμάτωσης της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στις ευρωατλαντικές δομές.

Η πρόταση [Νίμιτς] παρέχει και στις δύο πλευρές ένα μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας το οποίο θα συνεισφέρει στην περαιτέρω σταθεροποίηση της περιοχής. Είναι, επομένως, ζωτικής σημασίας σε αυτό το στάδιο και οι δύο πλευρές να στηρίξουν το σχέδιο πρότασης του ΟΗΕ.

Λαμβάνοντας υπόψη τη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη σταθεροποίηση της περιοχής εν γένει, καθώς και τις προκλήσεις που προκύπτουν από τον εν αναμονή προσδιορισμό του μελλοντικού καθεστώτος του Κοσόβου, εύχομαι ειλικρινά οι ΗΠΑ να στηρίξουν ενεργά την πρόταση του ΟΗΕ.

Ειλικρινά δικός σου,
Κώστας Καραμανλής

Προς την Α.[υτού] Ε.[ξοχότητα] George W. Bush


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Βρετανία: Οι εργοδότες κατάσχουν τα κινητά του προσωπικού εν ώρα εργασίας

Το κινητό των εργαζομένων κατάσχουν πολλά «αφεντικά» στη Βρετανία εν ώρα εργασίας, προκειμένου, όπως επισημαίνουν, να αυξήσουν την αποδοτικότητά τους.

Η νέα τάση στον εργασιακό τομέα ερεθίζει τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους που προειδοποιούν ότι η τακτική αυτή παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας «Daily Mail» υποστηρίζει ότι σε πολλές εταιρείες στη Βρετανία όπως την Tesco, σε διάφορα call centers και σε πανεπιστήμια όπως το London School of Economics, εργοδότες και καθηγητές έχουν αρχίσει να «συλλέγουν» κινητά προκειμένου οι υπάλληλοι και οι φοιτητές να είναι συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουν.

«Τα διευθυντικά στελέχη αισθάνονται ότι πλέον δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους υπαλλήλους τους. Οι εργαζόμενοι δύσκολα μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να μην απαντήσουν σε μηνύματα φίλων που δέχονται στο κινητό ή ακόμη και να ενημερώσουν τα προφίλ τους στα social media», γράφει η βρετανική εφημερίδα.

Επιπλέον, σε πολλές εταιρείες οι προιστάμενοι λένε στους υφισταμένους τους να αφήνουν τις τηλεφωνικές τους συσκευές σε θυρίδες προτού καθίσουν στο γραφείο.

Από την πλευρά τους, τα συνδικάτα προειδοποιούν για ένα «νέο μέτωπο τριβής» μεταξύ των αφεντικών και των εργαζομένων, σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα «The Times».

Ένας διευθυντής εταιρείας μάρκετινγκ, με έδρα το Δυτικό Γιορκσάιρ, πρόσφατα παραδέχτηκε ότι δεν προσλαμβάνει προσωπικό εάν δεν είναι σύμφωνο να παραδίδει το κινητό του εν ώρα εργασίας.

Ο 48χρονος Τζέραλντ Σογκνέσι παραδέχεται ότι κάθε πρωί κατάσχει τα τηλέφωνα των υφισταμένων του και τους τα επιστρέφει το μεσημέρι, σε μια προσπάθεια να αυξηθεί η παραγωγικότητά τους.

Πριν από δύο μήνες ορισμένοι από αυτούς εξέφρασαν παράπονα για «παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

«Ακόμα και κατά τη διάρκεια των συσκέψεων του προσωπικού, πολλοί κοίταζαν συνεχώς το κινητό τους. Είναι εντελώς εθισμένοι στο κινητό τους», επισημαίνει ο Σογκνέσι σε μία προσπάθεια να δικαιολογήσει την πράξη του.

Στο μεταξύ, τα μέλη του προσωπικού της καφετέριας της Βρετανικής Βιβλιοθήκης είναι ήδη ενήμερα ότι δεν πρέπει να εργάζονται με τα κινητά τους.

Επιπλέον, οι γκουβερνάντες αναγκάζονται να υπογράψουν συμβάσεις εργασίες, όπου δηλώνουν ότι δεν θα χρησιμοποιούν τα κινητά «εν ώρα εργασίας».

H Aνίτα Πραζμόβσκα, καθηγήτρια Διεθνούς Ιστορίας στο London School of Economics, απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην εφημερίδα «Guardian» όταν είδε μία επόπτρια του πανεπιστημίου να «συλλέγει» τα κινητά των φοιτητών.

Για τον Μάικ Kλάνσι, γενικό γραμματέα της συνδικαλιστικής οργάνωσης «Prospect», η τεχνολογία γίνεται γρήγορα ένα «νέο μέτωπο τριβής» μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών.

«Οι αυστηροί έλεγχοι στη χρήση τηλεφώνου, όπου δεν υπάρχουν καθόλου σαφή ζητήματα ασφάλειας, κινδυνεύουν να γίνουν ένας άκομψος έλεγχος των εργαζομένων, αντανακλώντας μια κουλτούρα που στερείται εμπιστοσύνης.

Όταν χρησιμοποιείται με σωστό τρόπο η τεχνολογία, μπορεί να βελτιώσει τις υπηρεσίες και την παραγωγικότητα. Αλλά δεν μπορούμε να αφήσουμε τους εργοδότες να έχουν τον απόλυτο έλεγχο του πότε, πού, και πώς χρησιμοποιείται η τεχνολογία στην εργασία», προσθέτει.

Στο ίδιο μήκος κινείται και ο συνδικαλιστής Φράνσις Ο' Γκρέιντι, γενικός γραμματέας του «Trade Union Congress»: «Οι εργοδότες πρέπει να αντιμετωπίζουν το προσωπικό σαν ενήλικες. Η κατάσχεση των προσωπικών αντικειμένων δεν είναι καλή για την εμπιστοσύνη και το ηθικό των εργαζομένων», επισημαίνει.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Επέκταση τράμ στον Πειραιά: Η τηλεματική καθυστερεί την παράδοση του έργου

«Σύννεφα» εμφανίζονται για ακόμα μία φορά πάνω από τα έργα της επέκτασης του Τραμ στο κέντρο του Πειραιά. Όπως καταγγέλλεται, το σύστημα της τηλεματικής που αγοράστηκε για την επέκταση είναι μη συμβατό με αυτό που χρησιμοποιείται στο υπόλοιπο δίκτυο του Τραμ.

Αυτή σύμφωνα με πληροφορίες ήταν και η αιτία του black out στη γραμμή του Τραμ τη Δευτέρα 1 Ιουλίου με την κυκλοφορία του μέσου να διακόπτεται για λίγες ώρες.

Όπως αναφέρει το Έθνος, υπάρχει αδυναμία συγχρονισμού των δύο διαφορετικών συστημάτων τηλεματικής (σ.σ. ενδεχομένως να εννοείται το σύστημα τηλεδιοίκησης) αφού «δεν κουμπώνουν» μεταξύ τους με αποτέλεσμα εδώ και καιρό να σημειώνονται κατά τόπους ολιγόλεπτες καθυστερήσεις στα δρομολόγια του τραμ σε διάφορες περιοχές. Αποκορύφωμα, το πολύωρο black out της Δευτέρας.

Σύμφωνα με πηγές κοντά στην υπόθεση που επικαλείται η εφημερίδα, στην εταιρία που ανέλαβε την προμήθεια του συστήματος τηλεματικής στην επέκταση προς Πειραιά δε δόθηκαν τα «κλειδιά» του λογισμικού του συστήματος που λειτουργεί στο υφιστάμενο δίκτυο του τραμ με αποτέλεσμα να αναζητείται πλέον τρόπος να «συνεργαστούν» τα δύο συστήματα.

Πλέον, ανοικτό είναι το ενδεχόμενο ακόμα μεγαλύτερης καθυστέρησης στην παράδοση της επέκτασης αφού η ΣΤΑΣΥ δεν είναι διατεθειμένη να παραλάβει την επέκταση του δικτύου πριν επιλυθεί το πρόβλημα.

Όλα αυτά ενώ οι δοκιμαστική κυκλοφορία του Τραμ στους δρόμους του Πειραιά πλησιάζει να κλείσει ένα εξάμηνο. Από την πλευρά της Αττικό Μετρό δεν έχει δοθεί (δημοσίως τουλάχιστον) καμία εκτίμηση για το χρόνο παράδοσης τις επέκτασης με τις τελευταίες εξαγγελίες, πριν από πολλούς μήνες, να κάνουν λόγο για παράδοση την άνοιξη ή τα μέσα του 2019.

Ο διαγωνισμός για την επέκταση του Τραμ στον Πειραιά προκηρύχθηκε το μακρινό 2009 και ανάδοχος ήταν η τεχνική εταιρεία «ΘΕΜΕΛΗ». Η υπογραφή της σύμβασης με την ανάδοχο εταιρεία του έργου έγινε στις 14 Ιανουαρίου 2013. Σύμφωνα με το αρχικό χρονοδιάγραμμα, η ολοκλήρωση του έργου θα γινόταν σε 25 μήνες, δηλαδή ως τον Φεβρουάριο του 2015. Μέχρι σήμερα όμως βρισκόμαστε στους 78 μήνες έργων, δηλαδή 3 φορές τον προβλεπόμενο χρόνο!




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Επίθεση του Ρουβίκωνα στην Athens Voice (Photos/Video)

Επίθεση στα γραφεία της Athens Voice πραγματοποίησαν μέλη του Ρουβίκωνα νωρίς το απόγευμα της Πέμπτης.

Περίπου 10 άτομα, με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, εισέβαλαν στα γραφεία της Athens Voice.

Κατέστρεψαν γραφεία με λοστούς, πέταξαν μαύρες μπογιές και εξαπέλυσαν απειλές στους εργαζόμενους της εφημερίδας.

Στο κείμενο ανάληψης ευθύνης που αναρτήθηκε στο indymedia ο Ρουβίκωνας αναφέρει ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε ως απάντηση στο χυδαίο σχόλιο της Athens Voice για την "αποκλειστική" που αυτοκτόνησε για να αποφύγει έλεγχο στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας.

Βίντεο από τη στιγμή της επίθεσης που δημοσίευσε η Athens Voice








Σε κείμενο-ανάληψη ευθύνης που αναρτήθηκε στο Indymedia αναφέρεται:

«Γενικό Κρατικό Νίκαιας. Ο διοικητής υπογράφει χαρτί, φιρμάνι κοινωνικού κανιβαλισμού, για την «εξυγίανση» του νοσοκομείου. Την ίδια ώρα νοσηλεύτριες, έρμαια του ίδιου κοινωνικού κανιβαλισμού ορμάνε να κατασπαράξουν τις «παράνομες». Αυτοί ήταν που «έσπρωξαν» από το μπαλκόνι την Γκαϊανέ...

Από κει και πέρα τα άπληστα τέρατα της δημοσιογραφίας προσπάθησαν να κατασπαράξουν οποιαδήποτε αξιοπρέπεια από το θάνατο της. «Αρμένισσα νοσοκόμα αυτοκτόνησε.» Και το κερασάκι στην τούρτα η Athens Voice. Οι δημοσιογράφοι της οποίας μπήκαν κατευθείαν στο ψητό μη μπορώντας να κρύψουν τη μισανθρωπιά τους. Σπίλωσαν το θάνατό της στην προσπάθειά τους να κάνουν ένα «αστειάκι», μη μπορώντας να κρύψουν το παραμορφωμένο πρόσωπο της καθεστωτικής δημοσιογραφίας.

Ο Τσόμσκυ είπε ότι «τα ΜΜΕ είναι εταιρείες, μεγάλες εταιρείες. Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας. Οι ιδιοκτήτες και διευθυντές τους ανήκουν στην ίδια μικρή ελίτ των ιδιοκτητών και των διευθυντών που ελέγχουν την ιδιωτική οικονομία και το κράτος, κι έτσι έχουμε ένα πολύ περιορισμένο πλέγμα εταιρικών ΜΜΕ, κρατικών στελεχών και ιδιοκτητών. Μοιράζονται τις ίδιες αντιλήψεις, καταλαβαίνουν τα ίδια πράγματα κ.ο.κ.»

Σε ένα κόσμο λοιπόν, που οι αντιλήψεις πλάθονται από τα βρώμικα χέρια των αστών, των αφεντικών και των διευθυντάδων δεν υπάρχει χώρος για δημοσιογραφική δεοντολογία.

Με αυτά τα ύπουλα και πολλές φορές απάνθρωπα προπαγανδιστικά μέσα της, η εξουσία μας βομβαρδίζει με τον εθνικισμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης και με τα πολιτιστικά σκουπίδια της .

Πλέον υπάρχουν μόνο κίτρινες φυλλάδες, φόροι τιμής στην παραπληροφόρηση, που όχι απλά διαστρεβλώνουν γεγονότα, αλλά τα εκμεταλλεύονται με τόσο χυδαίο τρόπο που μας επιβεβαιώνουν ότι η δημοσιογραφική υπουλότητα είναι μία αδυσώπητη χίμαιρα που φυλάει στα σπλάχνα της τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Εναλλακτικά free press όπως η Athens Voice χτίζουν μια απολίτικη μάζα υπάκουων κανίβαλων. Μέσα από τέτοιες φυλλάδες η εξουσία διαχέει τη κουλτούρα της εμπορευματοποίησης των ριζοσπαστικών προτάσεων και των χειραφετικών πειραμάτων και επιτίθεται συστηματικά στη ταξική συνείδηση και στους κοινωνικούς αγώνες. Εκτός αυτού εξαπολύει τα παπαγαλάκια της να λοιδορούν το θάνατο μιας ταξικής μας αδελφής και όταν έρχεται η ώρα να απολογηθούν, με απλές αερολογίες προσπαθούν να καλύψουν το λάθος τους, με τρόπο όμως που όχι απλά δεν καλύπτει, αλλά επιβεβαιώνει τη ρατσιστική τους διάθεση.

Για αυτό και εμείς επιλέξαμε να επισκεφθούμε την Athens Voice. Γιατί δε θα ανεχτούμε κανέναν να εκμεταλλεύεται και να κιβδηλώνει το θάνατο μιας γυναίκας με «κυνικά αστειάκια». Ούτε θα ανεχτούμε άλλο το πλασάρισμα των ριζοσπαστικών ιδεών ως πολιτιστικά και πολιτικά αγαθά προς κατανάλωση.

Όσο η χυδαιότητα σας θα αποτυπώνεται στις σελίδες των περιοδικών σας, θα μας βρίσκετε μπροστά σας.

Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας»

Καταδικάζουν την επίθεση

ΝΔ: Η επίθεση στην Athens Voice είναι επίθεση στη Δημοκρατία

«Η επίθεση στην Athens Voice είναι επίθεση στη Δημοκρατία. Μόνο που, αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι πάσης φύσεως Ρουβίκωνες, είναι ότι οι πολίτες δεν τρομοκρατούνται, ούτε εκφοβίζονται. Και θα το αποδείξουν την Κυριακή, δίνοντας ισχυρή εντολή σε μια κυβέρνηση που θα δείξει μηδενική ανοχή στις πράξεις τους, βάζοντας οριστικό τέλος στην πρωτοφανή ανομία που ανέχτηκε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ».

Την επίθεση στα γραφεία της Athens Voice καταδίκασε ο τομεάρχης Άμυνας της Ν.Δ., Βασίλης Κικίλιας με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter.

«Σήμερα η Athens Voice, πιο πριν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, το υπουργείο Εξωτερικών, η αμερικάνικη πρεσβεία, η γαλλική πρεσβεία, μέχρι & η Βουλή των Ελλήνων!

Η ασφάλεια και η τάξη θα επανέλθουν στην Αθήνα και σε όλη τη χώρα».

Σταύρος Θεοδωράκης: "Κουράγιο παιδιά"

"Κουράγιο" εύχεται, με ανάρτησή του στο twitter, στους εργαζόμενους της Athens Voice ο Σταύρος Θεοδωράκης.

"Μασκοφόροι με λοστούς έσπασαν την Athens Voice. Στο παρελθόν την είχαν κάψει. Η βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο - τρεις μέρες πριν τις εκλογές και ενώ οι απειλές ξεχείλιζαν στο σκοτεινό διαδίκτυο. Κάποιοι πρέπει να δώσουν λόγο και όχι μόνο οι βάνδαλοι. Κουράγιο παιδιά", έγραψε.




Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πειραιάς: Πέντε τόνοι το φορτίο Captagon - Η μεγαλύτερη ποσότητα «χαπιών των τζιχαντιστών» στον κόσμο!

Την μεγαλύτερη ποσότητα του «χαπιού των τζιχαντιστών» παγκοσμίως κατάσχεσαν οι Ελληνικές Αρχές στο λιμάνι του Πειραιά. «Πρόκειται για παγκόσμια πρωτιά κι διεθνή επιτυχία» είπε χαρακτηριστικά ο ειδικός του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος του ΣΔΟΕ, Σταύρος Θωμαδάκης σε κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν σήμερα νωρίς το μεσημέρι στις 12 τα στελέχη των τριών συναρμόδιων υπηρεσιών, ΣΔΟΕ, Ελληνικής Αστυνομίας και Λιμενικού Σώματος.

Η ποσότητα που κατασχέθηκε υπολογίζεται στους 5 τόνους, 250 κιλά και 500 γραμμάρια ναρκωτικών χαπιών «CAPTAGON», «κάτι που μεταφράζεται σε πάνω από 33 εκατομμύρια τεμάχια χάπια, τα οποία αν είχαν διατεθεί στους χρήστες, θα άγγιζαν το μισό δισεκατομμύριο δολάριο σε κέρδος» τόνισε ο κ. Θωμαδάκης και επεσήμανε την σπουδαιότητα της άριστης συνεργασίας των υπηρεσιών που συμμετείχαν στην επιχείρηση, ενώ μίλησε και για αναβάθμιση των υπηρεσιών του ΣΔΟΕ και εκσυγχρονισμό τους με προμήθεια μηχανολογικού εξοπλισμού, ακόμη και drones.

Αναφερόμενος στο επιχειρησιακό κομμάτι της υπόθεσης κατάσχεσης «των χαπιών των τζιχαντιστών», ο προϊστάμενος της Δίωξης Ναρκωτικής της Επιχειρησιακής Διεύθυνσης Σ.Δ.Ο.Ε Αττικής, Λουκάς Δανάτασης σημείωσε ότι «υπήρξε μια πληροφορία από την Αμερικάνικη Δίωξη Ναρκωτικών (DEA) για ύπαρξη εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πειραιά, τα οποία είχαν προέλθει από την Συρία και είχαν τελικό προορισμό την Κίνα. Για τα συγκεκριμένα κιβώτια υπήρχε η υποψία ότι μετέφεραν ποσότητα συνθετικών ναρκωτικών. Από την έρευνα που διενεργήθηκε εντοπίστηκαν 3 κιβώτια που είχαν αφιχθεί στον Πειραιά στις 19 Ιουνίου και σχεδιαζόταν να μεταφορτωθούν στις 23 Ιουνίου για το λιμάνι Σέκου της Κίνας». Η ποσότητα των ναρκωτικών «CAPTAGON» ήταν κρυμμένα σε ξύλινες σανίδες δαπέδου, σε τρία κοντέινερ. «Χρειάστηκαν 7 ημέρες και 20 άτομα από τις τρεις υπηρεσίες, ΣΔΟΕ, ΕΛΑΣ και Λιμενικό Σώμα που ερευνούσαν 22.000 σανίδες μέχρι να εντοπιστούν τα ναρκωτικά» επεσήμανε ο κ. Δανάτασης.

Σύμφωνα με το σχέδιο το πλοίο όπου θα μεταφορτωνόταν η ποσότητα των ναρκωτικών δεν θα προσέγγιζε κανένα λιμάνι σε χώρες της Μέσης Ανατολής για να μην κινήσει υποψίες, θα είχε μόνο έναν σταθμό σε λιμάνι στην Σιγκαπούρη και θα συνέχιζε για την Κίνα. «Η Κίνα είναι μια από τις χώρες όπου δεν έχει παρατηρηθεί η χρήση και παραγωγή του χαπιού «CAPTOGON» και εν συνεχεία το φορτίο θα αποκτούσε εμπορική καταγωγή από την Κίνα για να καταλήξει σε χώρα της Μέσης Ανατολής». Να αναφέρουμε ότι τα στοιχεία της εταιρείας-αποστολέα και παραλήπτη ήταν συριακά και κινέζικα, αντίστοιχα, ενώ φορτία των δύο συγκεκριμένων εταιρειών δεν είχαν περάσει ξανά από τον Πειραιά ούτε βρίσκονται εν πλω σε κάποιο σημείο του κόσμου.

Όπως προσθέτει ο κ. Δανάτασης στην Συρία έχει παρατηρηθεί η μεγαλύτερη παραγωγή παγκοσμίως του συγκεκριμένου χαπιού, που έχει χαρακτηριστεί ως το «ναρκωτικό των τζιχαντιστών» «λόγω της χρήσης του από τους μαχητές του ισλαμικού κράτους». Πρόκειται για αμφεταμίνη και είναι ένα υπερδιεγερτικό χάπι που χαρακτηριστικό του είναι η αφαίρεση και το «πάγωμα» κάθε συναισθήματος, κάθε αναστολής. Η δράση του μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 3 με 4 ημέρες.

Από την πλευρά του, ο διευθυντής Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, Σπύρος Τσαρδάκας διαβεβαίωσε ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει και δεν έχει εντοπιστεί ούτε ένα χάπι "CAPTAGON"». Στην άριστη συνεργασία των διωκτικών αρχών αναφέρθηκε και ο Γεώργιος Κανέλλος ταξίαρχος, διευθυντής στην διεύθυνση Ασφάλειας Αττικής και υπογράμμισε ότι «η Ελλάδα είναι εν δυνάμει μια από τις πύλες εισόδου ναρκωτικών λόγω γεωγραφικής θέσης», ενώ για συνεχείς αλλαγές μεθοδολογίας από τις οργανώσεις που διακινούν τέτοιου είδους ουσίες έκανε λόγο ο διευθυντής κλάδου ασφάλειας και αστυνόμευσης του Λιμενικού Σώματος, Γεώργιος Καραγεώργος μιλώντας για «δέσιμο και άψογη συνεργασία και επικοινωνία μεταξύ των υπηρεσιών». Στην απουσία προσωπικών φιλοδοξιών αλλά συμπόρευσης των ελληνικών διωκτικών αρχών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά των ναρκωτικών, αναφέρθηκε και ο διευθυντής της δίωξης ναρκωτικών και λαθρεμπορίου Λιμενικού Σώματος, Σπύρος Ευαγγελίδης.



Πηγή    ΑΠΕ


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!

Πως οι "νεο(κωλο)έλληνες" θα ξαναγίνουν Έλληνες

Απαλλαγή
Είσαι Έλληνας
Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά.
Πρέπει να γίνεις, πρέπει να κλάψεις.
Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος.
Η εκπόρθηση να φτάσει ως τις ρίζες των βουνών.
Είσαι Έλληνας.
...Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος.
Πρέπει να δεις
πρέπει να γίνεις.
Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά.

(Μίκης Θεοδωράκης, "Είσαι Έλληνας")

Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 θα μείνουν στην ιστορία ως η ιστορική στιγμή κατά την οποία ο νεότερος ελληνισμός θα αφήσει οριστικά πίσω του τη μεταπολίτευση μαζί με την εμφυλιοπολεμική ιδεολογία και τις πολιτικές που την αναπαράγουν. Οι Έλληνες, έχοντας καταβάλει ένα βαρύτατο τίμημα κατά την τελευταία περίοδο, έχοντας απωλέσει κάθε υπόλειμμα οικονομικής ανεξαρτησίας, απειλούμενοι πλέον και στην εδαφική τους υπόσταση και την ίδια την ιστορική τους επιβίωση ως έθνος, είναι υποχρεωμένοι να αρχίσουν μια μακρά πορεία αυτοσυνειδησίας χωρίς προηγούμενο.

Διότι, πλέον, δεν υπάρχουν ούτε χωράνε ψέματα. Είτε θα σκοτώσουν τον «νεοέλληνα» που έχουν μέσα τους για να γίνουν ξανά αυτό που ήταν κάποτε, Έλληνες, είτε ο νεοέλληνας, ως ο απόλυτος ραγιάς, θα εξοντώσει οριστικά και αμετάκλητα τον Έλληνα που επιβίωνε σε κάποια γωνιά της ύπαρξής μας. Δέκα ολόκληρα χρόνια κράτησε η πορεία στα Τάρταρα. Αρχίζοντας από την άνοιξη του 2009. Και χρειάστηκε μια κυριολεκτική πορεία στην κόλαση, με αναρίθμητα θύματα, για να κλείσει η τελευταία και καταστροφική περίοδος της μεταπολίτευσης και της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, οι Έλληνες τρεφόντουσαν σχεδόν αποκλειστικά με ψέματα. Εξάλλου, αποκορύφωμα του ψεύδους υπήρξε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, το ψεύδος ως διακυβέρνηση. Ψεύδος ως Αριστερά, ψεύδος ως Έλληνες, άνθρωποι που μισούν το έθνος τους και επιθυμούν την κατεδάφισή του. «Να πεθάνουν οι Έλληνες, να ζήσουμε εμείς», λέει το σύνθημα των παιδιών τους στα Εξάρχεια, και το εννοούν. Και όμως, έπρεπε να φτάσουμε στο τελευταίο σκαλί του ευτελισμού για να αρχίσουμε να τον κατανοούμε ως τέτοιο. «Ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος./Πρέπει να δεις/πρέπει να γίνεις./Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά».

Όσο για την «απάθεια» που συνοδεύει τις εκλογές, μήπως θα μπορούσε να αναγνωσθεί ως μια βαθύτερη ενσυναίσθηση του τέλους εποχής, ή μήπως ως μια μιθριδατικού χαρακτήρα αδυναμία αντίδρασης ενός ημιθανούς οργανισμού, ή, τέλος, ως ένα κράμα της πρώτης και της δεύτερης εκδοχής; Πάντως, πιστοί στην αισιοδοξία της βούλησης, παρά την προφανή απαισιοδοξία του Λόγου, προτιμούμε την πρώτη ερμηνεία.

Όπως όμως και αν έχουν τα πράγματα, η έλλειψη αρώματος εκλογών, η έλλειψη συγκεντρώσεων, μανιφέστων και πλαστικών σημαιών, που να ανεμίζουν πάνω στα Ντάτσουν, υποδηλώνει δύο πράγματα ταυτόχρονα: Πρώτον, ότι οι Έλληνες των μεταμνημονιακών χρόνων σοβάρεψαν επιτέλους και δεν πιστεύουν πια στα ψέματα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν νιώθουν και κανέναν ενθουσιασμό γι’ αυτό που έρχεται.

Πηγαίνουν επιφυλακτικοί, ψαχουλευτά σχεδόν, πατώντας στα νύχια για να μη σπάσουν τ’ αυγά. Ας θυμηθούμε τα ασύγγνωστα «έξαλλα πλήθη» του 2015, από τις 25 Ιανουαρίου μέχρι τη μεγάλη απάτη του δημοψηφίσματος. Και αν θέλουμε θετικότερες αναφορές ας πάμε πιο πίσω, στις καταγωγικές αφετηρίες της μεταπολίτευσης, στις 24 Ιουλίου του 1974 ή στις 18 Οκτωβρίου του 1981.

Τέλος εποχής

Σήμερα κλείνουν οι λογαριασμοί των εμφυλιακών υπολειμμάτων, της μεταπολίτευσης, αλλά και των μνημονιακών χρόνων ταυτόχρονα. Τι πιο σημαδιακό από την εξαφάνιση των ΑΝΕΛ, του Ποταμιού, της ΔΗΜΑΡ και της ΛΑΕ, αλλά και την ουσιαστική «γεννημάτειο» έκλειψη του ΠΑΣΟΚ, τη νεκρική ακαμψία του ΚΚΕ – παρά τις καθημερινές ενέσεις που κάνουν τα ΜΜΕ και στους δύο για να συντηρούν κάποια ψευδαίσθηση ζωής· τι πιο χαρακτηριστικό από τη ραγδαία συρρίκνωση της Χρυσής Αυγής. Τέλος, και το σημαντικότερο, οι λογαριασμοί κλείνουν με την έκλειψη όχι μόνο της πολιτικής κυριαρχίας της ψευδώνυμης Αριστεράς, αλλά προπαντός μιας ιδεολογικής ηγεμονίας που κράτησε πενήντα, αν όχι εβδομήντα ολόκληρα χρόνια.

Η εποχή είναι του «τέλους εποχής». Είναι η εποχή της απαλλαγής, αλλά όχι ακόμα της «αλλαγής». Και είναι χαρακτηριστικό το προφίλ του εκπρόσωπου αυτής της απαλλαγής, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τεχνοκράτης, συντηρητικός από ιδιοσυγκρασία, μάλλον εργατικός και συνεπής, αλλά χωρίς όραμα, χωρίς φτερά, χωρίς φαντασία, χωρίς έμπνευση. Κυριολεκτικά το όργανο μιας απαλλαγής.

Εξ ου και το περιβόητο «Μητσοτάκ», που πρωθύστερα και «προφητικά» –όπως μόνο καλλιτέχνες σαν τον Σαββόπουλο μπορούν να το κάνουν: «Τα χώματα και τα νερά να μαζέψει, το μητσοτάκ»– μοιάζει γραμμένο για το σήμερα και όχι για το μακρινό 1989. Καθόλου τυχαίο, εξάλλου, ότι και η απάντηση στο εθνομηδενιστικό ξεχείλωμα της ύστερης μεταπολίτευσης έρχεται από τα δεξιά, και μάλιστα από μια δεξιά φρόνιμη, τακτική, ευρωπαϊστική, χωρίς εξάρσεις, πατριωτικές ή άλλες, και χωρίς γωνίες.

Τρεις μικροεναλλακτικές

Και επειδή το αίτημα της αυθεντικής αλλαγής που χρειάζεται η χώρα αποτελεί ακόμα μια μουσική του μέλλοντος και όχι του παρόντος, δεν μπορεί, ούτε μπορούσε, να υπάρξει σε αυτές τις εκλογές κάποια αξιοπρεπής, ή έστω υποφερτή, πρόταση, συνδεδεμένη με κάποιο όραμα αλλαγής, έστω ασυναίσθητη, έστω ασύγγνωστη. Και οι τρεις μικροεναλλακτικές που εμφανίστηκαν, πάνω από τη σκόνη των λοιπών μικροκομμάτων, δείχνουν ακόμα πόσο πίσω είναι το πολιτικό σύστημα από τα αιτήματα μιας τέτοιας αλλαγής. Ο Βελόπουλος εκπροσωπεί τη διαστροφή και τη γελοιοποίηση του πατριωτισμού, ο Βαρουφάκης αποτελεί απροκάλυπτο όργανο και οπισθοφυλακή της πασοκικής και συριζαϊκής παγκοσμιοποίησης, η δε Ζωή Κωνσταντοπούλου θέλει να συνεχίσουμε από εκεί που μας άφησε ο Τσίπρας το καλοκαίρι του 2015.

Όσοι, λοιπόν, προσδοκούν και εργάζονται για τη μεγάλη αλλαγή, δεν μπορούν να ψευτίσουν το όραμα και την προσδοκία μιας ανάστασης την οποία απαιτούν οι εποχές, ευτελίζοντάς τα με μικρόψυχες «συνάφειες και συναναστροφές». Και όμως, είμαστε πεισμένοι πως αυτές οι εκλογές σηματοδοτούν την εξάντληση τριών ιστορικών κύκλων, της μετεμφυλιακής αντιπαράθεσης Αριστεράς-Δεξιάς, της μεταπολιτευτικής επικράτησης του παρασιτικού εκσυγχρονισμού και, τέλος, της ψευδεπίγραφης σύγκρουσης μνημονιακών-αντιμνημονιακών, με την υβριδική, αλλά καθολική επικράτηση των πρώτων.

Και ναι μεν είναι αναγκαίες για να κλείσουν αυτούς τους τρεις ιστορικούς κύκλους, αλλά δεν μπορούν να γεννήσουν το νέο που χρειάζεται η Ελλάδα. Διότι, όπως θα ανακαλύψουν οι συμπατριώτες μας την αμέσως επόμενη περίοδο, η "κανονικότητα" για την οποία διψούν μετά από δέκα χρόνια πολέμου είναι ανέφικτη χωρίς μια νέα μεγάλη επανάσταση. Γιατί έτσι που αφήσαμε τα πράγματα να εξελιχθούν και να σαπίσουν, δεν αρκούν οι σκούπες του Κυριάκου για να "μαζέψουν τα νερά", χρειάζεται να ανασκουμπωθούν οι ίδιοι για να σταματήσουν την πλημμύρα.

Εκεί που έφτασαν ως "νεο(κ###)έλληνες", η μόνη τους ελπίδα είναι να επαναστατήσουν και ξαναγίνουν "Έλληνες" και δυστυχώς για τον Κυριάκο και τη δική του ήρεμη κανονικότητα, αυτό είναι ταυτόχρονα προϋπόθεση και της όποιας κανονικότητας. Επομένως, όλα θα αρχίσουν μετά τις εκλογές, αφού θα έχουμε θάψει οριστικά και αμετάκλητα τη Μεταπολίτευση. Στο μεταξύ, και μέχρι να περάσουν, θα προσφύγουμε και πάλι στην ορίτζιναλ εκδοχή του «Καραγκιόζη» του Διονύση Σαββόπουλου: «Βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί, που δεν έχει κόμμα να ψηφίσει, να ψηφίσει».


Πηγή


Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου !!!!!